Uit Frankrijk, Bordeaux komt het uitgebreide collectief Crane Angels. Met dertien zijn ze wel, en onmiddellijk kan de link gelegd worden met The Polyphonic Spree; het zijn weliswaar goedgemutste hippies zonder witte gewaden, die dromerige en sprankelende indiepop/pyschedelica materiaal weten te brengen … “We are the messengers of love, we are the hunters of the shrinking hearts … “. Elf genietbare songs horen we, die een ongedwongen spontaniteit oproepen; luister maar eens naar “Messenger” en “Morning sun” in koor en met een fijne man/vrouw samenzang. Hakkende ritmes en een forsere aanpak sieren zoals op “In the snow” . De neopsychedelische -euten zijn niet vies van een vleugje americana die leunt aan My Morning Jackets (“Easy take (free))”. “Attila (free)” intrigeert dan door de shoegaze indruppeling. Boeiend allemaal, en het past gemoedelijk in het concept! Fijn debuut .
Nooit fan geweest van Blur, we hebben er geen enkel plaatje van in huis, maar wat Damon Albarn doet met Gorillaz vinden we uitermate fantastisch en ook het ondertussen al indrukwekkende solo repertoire van gitarist Graham Coxon spreekt ons duizend keer meer aan dan al die Blur plaatjes (met uitzondering dan van die ene prachtsong “Song 2” die eigenlijk naar Blur normen ook al een buitenbeentje was).
Coxon’s nieuwste werkje ‘A+E’ is alweer een vinnig en scherp ding geworden met gestoorde en nerveuze gitaren, compromisloze songs en een lo-fi sound die duidelijk niet mikt op een billboard notering. Met andere woorden, Graham Coxon heeft volledig zijn eigen goesting gedaan en juist daarom bewonderen we hem.
Hij zweert bij een rauw en primitief geluid dat soms aanleunt bij kantlijn iconen uit the eighties als Pere Ubu, Wire en Killing Joke.
Zowel stem als gitaar worden regelmatig bedolven onder een laag distortion maar de songs steken er steeds boven uit. Bij de jachtige en gruizige sound van opener “Advice” zou je eerder gaan denken dat de man een verleden heeft in de begeleidingsband van miskend genie Billy Childish dan dat ie deel uitmaakte van een Britse mega groep.
Dingen als het grillige “City hall” en het bijzonder aanstekelijke “What’ll it take” zijn de meest krachtige songs die u op geen enkel radiostation zal horen en een rechttoe rechtaan aanpak maakt van “Running for your life” een gejaagde punksong met, wat ons betreft althans, hitpotentie.
Graham Coxon bevindt zich met ‘A+E’ aan de donkere en grimmige kant van de Britpop, maar voor ons wel de interessantste. Een Blur reünie is dan ook het laatste waar wij op hopen.
Via distributiemaatschappij Sonic Rendez Vous kregen we deze maand een meer dan interessante plaat binnen van een voorlopig onbekende Duitse band. Wat research leerde ons dat Ashes Of Pompeii een viertal is uit het stadje Marburg dat met ‘Places’ toe is aan een derde full album.
Op deze schijf staan acht atmosferische, heavy composities die ons van begin tot eind strak bij ons nekvel houden.. Het is niet zo simpel om Ashes Of Pompeii in een vakje te plaatsen want het geluid van de band houdt ergens het midden tussen posthardcore, alternatieve rock en indierock.
Wie houdt van posthardcorebands als Polar Bear Club of I Am The Avalanche zal (gezien het korrelige stemgeluid van zanger Tobi Mosch) zeker zijn gading vinden bij deze Duitsers maar ook liefhebbers van meer alternatieve rock komen aan hun trekken.
Dit viertal doet ons bij momenten denken aan Bush, The Afghan Wighs en The Sheila Divine (een Amerikaanse rockband die vooral in ons land zeer populair was). Zoals reeds neergepend vinden we alle acht songs meer dan goed maar we hebben toch een lichte voorkeur voor het explosieve en aan Helmet refererende “Lighteater” en “Gukanjima”, een dromerige track voorzien van enkele fraaie soundscapes! Muzikale fijnproevers vinden meer info op ashesofpompeii.com of facebook.com/ashesofpompeii .
14 jaar al zijn de hardcoreveteranen van Death By Stereo actief…. Wie luistert naar dit zesde full album zou echter zweren dat het hier gaat om een bende jonge, losgelaten honden die hun debuutalbum op de wereld loslaten ....
‘Black Sheep Of The American Dream’ is een frisse, catchy plaat waar heel veel van de jongere bands een puntje kunnen aanzuigen. Death By Stereo serveert gedurende 10 songs een lekkere mix van hardcore en punkrock doorspekt met de nodige breakdowns en stevige solo’s. Voeg daarbij nog de magistrale stem van Efrem Schulz (die bij momenten flink doet denken aan de stembanden van ondermeer Mike Patton en Serj Tankian) en je hebt een uiterst meezingbaar geheel. “Growing Numb”, “Get British”, “Depression Expression” en “Something’s Changing” behoren tot de beste tracks die we in 2012 al hoorden.
‘Black Sheep Of The American Dream’ is absoluut verplicht luistervoer voor fans van H2O, CIV en Comeback Kid en onderstreept de status van Death By Stereo! Het wordt likkebaardend uitkijken naar de doortocht van deze Amerikanen in augustus op Ieperfest...
De 27 jarige folky singer/songschrijfster Mariee Sioux uit Nevada City heeft een nieuwe plaat uit, die al wat breder durft te gaan en meer variatie biedt in die freefolky ‘kampvuur’ stijl.
De sobere, dromerige sound blijft behouden , met haar akoestische gitaar en haar innemende stem, maar toetsen en backing vocals vullen aan en maken het sfeervoller, frisser en eleganter.
De songs zijn onmiskenbaar verbonden aan de Sioux, ‘Native Americans’ traditie ( = van de oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika) . Natuurbeelden en weidse vlaktes flitsen door het hoofd . Een lieflijke, vredige sound en muzikale rust horen we in de 8 songs , waarbij enkele mooi uitgediept worden ,tussen droom en nostalgie. Een gedifferentieerde, niet vervelende aanpak, met respect voor de oertraditie, in een tijdsduur van een kleine 45 minuten. Haar hartsvriendin Alele Diane kan daar nu een puntje aan zuigen .
Lonely Drifter Karen is een productie van de Oostenrijkse zangeres Tanja Frinta en de Spaanse toetsenist Marc Melià Sobrevias, aangevuld met de Franse gitarist en multitalent Clément Marion. De talrijke omzwervingen en opgedane ervaringen zorgen voor een muzikale smeltkroes van mooie , intrigerende songs , die balanceren tussen vrolijkheid en tristesse . Sprookjesachtig en grimmig tegelijkertijd . Het getalenteerde trio biedt handvol aanstekelijk , broeierig en dromerig materiaal als “Three colors red”, “Comet”, “Henry distance” en “Velvet rope”. Ingenieus spannend en mooi uitgekiend! In het sfeervolle kader heerst een folky/trippopsfeer en voelen we onderhuids invloed van Beach House, Fever Ray en Blondie . Dit derde plaatje is alvast een must!
Enorm gerespecteerd wordt het debuut van deze Londenaren . En terecht, hun sfeervolle broeierige poprock verweeft folky elementen en de melodielijnen klinken zwierig als meeslepend. De intense songs kunnen aanzwellen, zijn rijk gearrangeerd en worden gedragen door de indringend stem van Peter Liddle (denk aan Elbow Guy Garvey en Jeff Buckley) en aanvullende, meerstemmige zang. De songs zijn meer dan af en met “The chambers & the values”, “No rest” en “Weight & measures” toont Dry the river potentieel uit te groeien tot een grootse band .
Ze zorgden een paar jaar terug met de cd ‘Black Diamond’ voor een verfrissende en vernieuwende wind binnen het danslandschap. Hun muziekstijl ‘kuduro’ genaamd, emigreerde van Angola naar de buitenwijken van Lissabon, is een losgeslagen mix van reggae, dancehall ,ragga, electro, drum’n’bass, house, trance, Brasil en Cariben. We horen hard pompende, opzwepende ritmes, bongo’s en Afrikaanse invloeden op de achtergrond, met onverwachtse wendingen, explosies , rapsalvo’s en een prachtig zangerig Portugees en Engels, broeierig, aanstekelijk, opwindend en … dansbaar .
Een tweede album is klaar ‘Komba’, die toegankelijker klinkt, gladjes met Westerse dance en dubstep . Het charismatische gezelschap houdt het ritme hoog en spreekt de dansspieren aan. Er is geen nummer te vinden waar je daadwerkelijk rustig bij in de stoel kunt zitten .
Op die manier ga je van de aantrekkelijke single “Up all night”, naar het zwierige “Hypnotised” en van het pompende “Lol & pop” gaat het naar het afro- mindende “Candonga” tot het trancy opbouwende “Komba”. Een paar niemandalletjes zijn er ook , maar die verbleken in de totaliteit van wat Buraka weet aan te bieden . Op plaat klinkt het nog wat terughouden, maar live knallen deze songs en word je in een maalstroom meegesleurd. Buraka zorgt voor stomende taferelen en tekenen dat ze een blijvertje zijn; Uniek!
Diagrams is het nieuwe muzikaal project van Sam Genders , die een time-out met Tunng heeft ingelast en zich opnieuw concentreerde op z’n job in het onderwijs. Het kriebelt , de folky tunes van Tunng werden opzij geplaatst en er is de focus op dromerige , gedreven indierock . Het nieuwe project is al bij al ok, de songs klinken fris en optimistisch en ondanks het feit dat ze vakkundig goed in elkaar zitten, zijn het “Tall buildings” en “Appetite” die ons hier het sterkst raken.
Toeters en Bellen ! Hier zijn de Deense The Asteroids Galaxys van Mette Lindberg en producer Lars Iversen . Ze hebben een nieuwe plaat uit, en zijn één van de leukste indiepopbands van het moment . Feestelijke muziek door het energieke materiaal, dat wordt aangevuld met psychedelica, sixtiespop en seventies soul; een vleugje kitsch, glamour en bombast horen we terug, fris, sprankelend en enthousiast gespeeld!
Uitermate gezellige bende met toetsen en blazers dus. Spring in ‘t veld materiaal. Positivisme. Af en toe wordt wat vaart teruggenomen , maar al bij al blijft dit een leuke boel . Geniet van songs als “Dollars in the night” , “Major”, “Heart attack” , “Cloack & dagger” en “Ghost in my head” . Ze zorgen alvast dat lente en zomer steevast in hun muzikale kalender geprogrammeerd staan .
Het Britse Tunng van het duo Mike Lindsay en Sam Genders heeft al een paar aangename boeiende folkplaten uit, in die zin semi-akoestische gitaarpop (new acoustic movement) , (free) folk, knisperende elektronica en soundscapes. Een toegankelijk emotievolle, warme en relaxte sound , ondersteund door de afwisselende en samenzang van het duo.
Ze hebben in deze BBC sessies hun folksound een aantrekkelijke wending gegeven. De (gekende) “Take”, “Bullets” en “Jenny again” hebben een intrigerende , spannende opbouw door de huppelende ritmes en tics , en in hun traditionele aanpak met de zalvende , zachte lagen elektronica en stemmenpracht is er wat wat extra’s en leuks te ontdekken . O.m. “Tamatant Tilay” , die ze samen opnamen met Tinariwen, die weet te grooven door die West-Afrikaanse Mali-Touareg geluiden en gitaarbluesslides , en de covers “The pioneers” van Bloc Party, en “Naked in the rain”, waarin het danshitje van ene Blue Pearl zit verscholen . Het zorgt ervoor dat deze sessies wat meer ruimte en elan krijgen en moeiteloos naast hun eerder verschenen platen kan staan . Bijgevolg : Puike sessies dus!
De Canadezen zijn al toe aan hun vierde plaat en … ze hebben een erg consistent album uit . Van de vroegere knisperende ‘zolder’ elektronica en donkere , verfijnde techno komt klank, ritme en pop meer doorgesijpeld , wat sfeervolle , dromerige , aanstekelijke, aantrekkelijke songs oplevert, die houden van een vleugje disco, funk & kitsch .
De sound is alvast breder geworden met deze aanpak en zorgt ervoor dat de Junior Boys zich niet krampachtig vastklampen in het genre, maar klankkleur weten aan te bieden! “Itchy Fingers”, “Second chance”, “Kick the can” en “Banana ripple” zijn heerlijk groovende nummers , die hun bitterzoete melancholie mooi verpakken naar de dansvloer . Ontdekking!
Nederlands 
Français 
