Een warm aandoenlijk geluid horen we op de tweede plaat van Het Zesde Metaal aka Wannes Cappelle. Na het debuut ‘Akattemets’ duimen we ervoor dat hij met de tweede plaat nog meer airplay kan verkrijgen. Hij verdient het , want we horen hier spitsvondige , treffende Nederlandstalige pop ( in het West-Vlaams dialect) .
Tekstueel is het album straf . Wannes zal meermaals een writer’s blok versleten hebben . Sfeervolle, dromerige, licht melancholische ‘straight from the heart’ songs die door stem en gitaar worden gedragen , en een warme klankkleur krijgen door piano , drums en blazers . Veel luistergenot wenst hij ons op de elf songs . Terecht!
Ganglians, uit Sacramento , California, Usa brachten eerder een lofi klinkende plaat uit, ‘Monster head room’ . ‘Still living’ is van een andere ‘soort’. Leuke, aanstekelijke zomerse indiepop, met heel wat psychedelica en swamp rock’n’roll, onderhevig aan heel wat gitaarriedeltjes en reverbsounds en gedragen door een sterke samenzang. Op die manier gidst Ganglians zich tussen Wavves, Avi Buffalo, The Drums, Black Angels, Grizzly Bear, Local Natives en halen ze oudjes als The Cramps en Beach Boys naar boven.
Toegankelijke songs, check “Drop the act”, “Jungle” en “Good times” maar eens, van catchy melodieën die een mooie klankkleur hebben en intrigeren door een tokkelend gitaarspel en gekenmerkt zijn van een lichte wave inslag . Aanstekelijke, dromerige melodieën waarbij de eventuele tegendraadse ritmes zalvend zijn. Ganglians zorgt ervoor !
Leslie Feist uit Canada debuteerde in 2004 met ‘Let it die’, en zorgde samen met Joan Wasser (JAPW) en Cat Power voor een staalkaart van getalenteerd vrouwelijk singer/songwriterschap. Enerzijds horen we mooie, intieme, breekbare, dromerige songs bepaald door akoestische gitaar en piano , die opbouwend en forser kunnen zijn, gedragen door haar gevoelige stem , gelinkt aan Joni Mitchell.
Ze kwam in de spotlights door “1234” die in een Ipod reclame werd gebruikt en vervolgens met James Blake’s versie van haar “Limit to your love” .
De derde cd ‘The Reminder’ ging op die manier niet onopgemerkt voorbij en de recente vierde cd ligt in het verlengde met die vertrouwde aanpak van intens broeierig materiaal, dat laag per laag kan opbouwen en kan ingekleed worden door blazers, toetsen, percussie en backing vocals . Het levert pareltjes van songs op, “The bad in each other” , “A commotion”, “Undiscovered first” , “Comfort me” en de single “How come you never go there” . Ook de sober gehouden, ingetogen nummers “Caught a long wind”, “Bittersweet melodies”, “Anti-pioneer”, “Cicadas & gulls” (link met Low) en “Get it wrong, get it right” weten te raken.
Feist mag dan populairder en bekender zijn geworden, ze doet het volgens haar voorwaarden om te overtuigen . 12 nummers, 50 minuten puur sing/songwriter ‘vak’ manschap . Sjeik!
Of ze nu Torhout of Gent in de aderen hebben, het duo Little Trouble Kids heeft een dijk van een nieuwe cd uit . We zijn onder de indruk van hun ‘Adventureland’, die eenvoudigweg door een gitaar van Thomas Werbrouck en de stompbox van de percussioniste Eline Adam worden bepaald. De rauwe energie, de ‘in your face’ - no-nonsens- rock’n’roll klinkt broeierig en gestroomlijnd.
De poulains van Triggerfinger plaatsen zich meteen naast de oude White Stripes , The Kills en Blood Red Shoes en ademen de frisse aanstekelijkheid van de Ting Tings. Een live energie om U tegen te zeggen met twee harmonieuze stemmen . Luister maar eens naar de rauwe rockers “Left right left”, “Anyways” , “Straight a’s”, “Marching blues”, “Sacred bone” en “Kids in amusement parks”. En ze kunnen zich moeiteloos in bochten wringen met een gevoelig “Drunken eyeball” of een noisy “Let’s get together” .
Geflipte garagerock, ruw, smerig maar catchy, melodieus en treffend. Twaalf minimalistische nummers die een trip vormen in hun ‘Adventureland’ .
Dit verdient een dubbele Cheers als we hen op café tegenkomen!
Area 52 - Rodrigo Y Gabriela and C.U.B.A.
Het virtuoze Mexicaanse gitaarduo Rodrigo (Sanchez) y Gabriela (Quintera) zijn al zo’n twintig jaar samen. Ze beschikken over een sublieme techniek, vingervlugheid en finesse. Ze staan garant voor een meesterlijk en geniaal gitaarschouwspel. Ze kwamen in de belangstelling bij ons in 2005 door hun flamenco-interpretaties van Metallica en Led Zeppelin nummers.
Ondertussen zijn ze een eigen weg ingeslagen. Ze houden van variatie en gaan op deze plaat breder met latino en jazz. Een kijk op Cubaanse muziek onder meer en ze palmen op die manier Havana in: Hun akoestisch en elektrisch gitaarspel wordt aangevuld met een dertienkoppig orkest, percussionisten, toetsenisten, blazers en strijkers . Overwegend zijn het lange broeierige nummers, die swingende opstoten kent en niet vies zijn van Santana sentiment . Op z’n geheel boeiend, maar toegegeven, deels vermoeiende trip.
Beirut heeft na de 2EP ‘March Of The Zapotec/Realholland People’ terug een cd uit, die nauw aansluit bij hun eerste twee platen ‘Gulag Orkestar’ (06) en ‘The flying club cup’ (07). De talentvolle sing/songwriter Zach Condon, uit Albuquerque, New Mexico brengt verschillende culturen samen van zigeunermuziek uit de Balkan, wereldse ritmes en melodieën, indiefolk, americana en pop.
Die ‘Balkan’ Pop wordt hier verder uitgediept en de folklore of de elektronica die we op de EP’s hoorden is tot een minimum herleid . Wat we horen zijn negen spannende, evenwichtige songs , ritmisch en melodisch. Ze zijn sfeervol en broeierig, krijgen kleur door de toevoeging van trompet – tuba- trombone en piano en worden gedragen door die melancholisch, dwarrelende stem van Condon. De single “Santa fé” springt er wat uit , maar het is aangenaam luisteren naar “A candle’s fire”, “Goshen” en de ietwat forsere opbouwende aanpak van “Payne’s bay” en “Vagabound” .
Heimwee muziek met een volkse component, die friste en luchtigheid uitstraalt. Het maakt van ‘The Rip Tide’ een uitermate puike plaat!
De Amerikaan Dave Hause bouwde de voorbije jaren al een mooi muzikaal CV bij mekaar. Begonnen als roadie bij punk- en hardcoregrootheden als Bouncing Souls en Sick Of It All was hij nadien zanger en gitarist bij een resem andere bands in het genre waaronder Paint It Black en The Loved Ones. Net zoals zoveel andere muzikanten (denk maar aan Tony Sly, Jim Ward, Chuck Ragan...) opteert hij ervoor om met een eigen solocarriëre te starten. ‘Resolutions’ is zo zijn eerste full album dat in de USA al eind december 2010 werd uitgebracht en nu ook dankzij Xtra Mile Recordings in Europa te vinden is. Het starten van een eigen project is voor velen dikwijls geen muzikale hoogvlieger maar voor Dave Hause mag er op deze regel een uitzondering gemaakt worden.
Allereerst pakt de man niet alleen uit met stem en gitaar maar beschikt hij over een volledige band achter zich.
Ten tweede opteerde de frontman van The Loved Ones voor een korte plaat met slechts tien liedjes. 10 goeie songs wel te verstaan waarbij er heel wat variatie is. Zo zijn “Heavy Heart”, “Prague Rankers and Rotters”en ”Melanin” melodieuze en ritmische folknummers met een klein punkrandje waar de prima strot van Hause mooi tot uiting komt. “Pray For Tuscan” en “Heavy Heart” zijn dan weer akoestische, emotionele ballads. Beste nummer van de plaat is ongetwijfeld “C’mon Kid”, een onvervalste meezinger die het op diverse festivalpodia schitterend zal doen. Wie de songs van Hause lekker wil meezingen, kan dat op de komende editie van Groezrock waar hij een optreden geeft op de Acoustic Stage.
Wie houdt van eenvoudige, melancholische songs in combinatie met een zachte, dromerige stem zit met Kitty Solaris perfect! Deze getalenteerde kunstenares uit Berlijn is met ‘Golden Future Paris’ toe aan haar tweede full album.
In navolging van grootheden als Velvet Underground en vooral Patti Smith ontwikkelde ze een eigen geluid dat je zou kunnen typeren als eenvoudige schoonheid. Op de meeste liedjes horen we enkel haar elektrische gitaar in combinatie met haar fraaie stem. Je kunt het bestempelen als een soort lo fi of dromerige indiepop met de opmerkinge dat in sommige nummers wel wat muziekale zijpaden bewandeld worden zoals in “Lost And Found” en in “Get Used To It” waar een paar fraaie soundscapes passeren.
Verder is er een vleugje hiphop te herkennen in “Five Minutes” en passeert er trompetgeluid in “Gitano” en “Golden Future Paris”.
Toch klinkt alles zeer consistent, klinkt alles zeer ‘Kitty Solaris’!. We zijn benieuwd wat deze Duitse dame nog allemaal in haar mars heeft.
Gierende en vingervlugge gitaarsolo’s, moordende riffs, heavy psychedelica, vettige seventies orgels en loeiende bluesrock met de versterkers op maximum volume, daar draait het om bij Radio Moscow. Hapklare brokken Black Sabbath, Hendrix en Blue Cheer, maar evenzeer Wolfmother en Black Keys.
‘The Great Escape of Leslie Magnafuzz’ is hun derde album, het verschilt qua sound niet zo gek veel van zijn voorgangers, en dat is wat ons betreft alleen maar goed nieuws.
De stekker wordt ingeplugd bij “Little eyes” en blijft brute energie produceren tot aan de laatste noot van “Open your eyes”. De songs, waarin nogal wat geraasd en gejamd wordt, zijn eerder ondergeschikt aan de rauwe en vettige totaalsound waardoor we niet zomaar een uitschieter kunnen bovenhalen, maar we houden enorm van de geweldige flow van dit album. Dit moet live vonken geven …Op 25/04 in de VK trouwens.
“ Without RKL, there wouldn’t be a NOFX. Well, there might be a totally shitty NOFX”… Een uitspraak die kan tellen, zeker als die uit de mond komt van een zekere Fat Mike. Om maar te zeggen: Rich Kids On LSD is zo één van die punkbands uit de jaren tachtig van de vorige eeuw die een enorme invloed uitoefende op veel van de punkacts die nu razend populair zijn.
Deze ‘Greatest Hits – Live West Berlin’ werd heruitgebracht met steun van alle overgebleven leden (er legden er nl al een aantal het bijltje bij neer) en toont de band in één van de beste line ups ooit: zanger Jason Sears, drummer Bommer Manzullo en gitaristen Chris Rest en Barry D’Live.
De sterkte van de muziek zit hem in de snelheid en de kracht van hardcore gecombineerd met een scheut rock-n-roll en een flinke dosis metalriffs en spannende solo’s. Deze live-plaat telt zo 22 punkknallers in een verrassend goeie productie (zeker als je rekening houdt dat de opnames 24 jaar oud zijn) en als toemaatje worden we getrakteerd op 5 nooit eerder uitgebrachte studiotracks die ergens tussen 2000 en 2001 werden opgenomen. Om het geheel af te maken is het artwork lekker opgefrist en is er een boekje van 20 bladzijden met daarin onder meer interviews van alle originele leden.
Kortom, dit is verplicht luistervoer voor fans van Lagwagon, Bad Religion, NOFX en andere Down By Laws...
Bij Dirty Three lijkt het er altijd een beetje op alsof ze de instrumenten nog aan het stemmen zijn terwijl de opnameapparatuur al aanstaat. Op de eerste 2 grillige tracks is dat althans zo, daarna komt er wat meer lijn in te zitten en komen de glooiende landschappen tevoorschijn, maar er zit nog een hoop venijnig ongedierte tussen het gras verscholen.
Wat Warren Ellis doet met zijn eigen geesteskindje Dirty Three ligt trouwens veel dichter bij de soundtracks die hij opnam met beste vriendje Nick Cave (‘The Road’, ‘A Proposition’ en ‘The Assassination of Jesse James’) dan bij het primitieve geweld van Grinderman.
Wat niet wil zeggen dat halve zot Ellis niet als een duivel tekeer gaat bij de uitvoering van deze volledig instrumentale muziek.
We hebben Dirty Three al eens live aan het werk gezien en kunnen gerust stellen dat hij zichzelf nogal expliciet inleeft in zijn eigen creaties. En dat is ook zo op dit indrukwekkend, rauw en innemend werkstukje. Ellis gaat hier weer in zijn gekende stijl met zijn favoriete instrument aan de slag. Een viool moet je in zijn wereldje niet per sé met zachtheid behandelen, je kan ze ook vakkundig molesteren, ze als gitaar gebruiken of ze laten gieren en knarsen, als je er maar genoeg gevoel insteekt.
Dat is wat Ellis alweer doet op deze sfeervolle en tegelijkertijd knarsetandende plaat en het is wederom van een primitieve en desolate schoonheid. Iemand moet hier maar eens een film bij bedenken, als het maar Jan Verheyen niet is.
Drie jaar na ‘Ghostwriter’ komt het Gentse Headphone aandraven met de opvolger . Subtiel uitgewerkte dromerige songs met een zalvend ritme en zweverige melodie hoorden we van de spil Ian Marien en Nico Steenkiste. Ze hadden redelijk wat bijval door een drietal songs “Ghostwriter”, “Moneylender” en “She’s electric”, die Notwist en Radiohead nauw aan het hart liggen . Op het debuut klonken de gitaren ietwat meer door.
Op de tweede cd ‘Woods’ neemt Marien het voortouw en gaat het meer richting popelektronica . Marien schrijft catchy, fraaie melodieën en verslavende, broeierige, sfeervolle synths bedekken de songstructuur .
De songs ademen een warme melancholische sfeer zoals o.m. “Do it again” en “Little angel”, en hij heeft met “Miracles” en de titelsong van de cd opnieuw twee fijne radionummers uit. Af en toe is er een forsere beat te horen “Alt.end” en “Sexsomnia”. Naar het eind speelt de -tronica van Notwist opnieuw parten.
Op die manier heeft Headphone een overtuigende tweede cd uit … Muziek die de verbeelding prikkelt van de luisteraar …
Nederlands 
Français 
