logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

The Wolf Banes ...
Kreator - 25/03...

Fagget Fairys

Feed the horse

Geschreven door

De Deense DJ Sensimilia en haar 10 jaar jongere geliefde, de in Bosnië geboren Ena vormen samen Fagget Fairys. Ze hebben met de titelsong van de cd “Feed the horse” - mjam mjam -, de zomerhit klaar. Voor een tongzoen meer of minder kijkt het koppel niet meer om; qua attitude doen de vrouwelijke DJ en MC denken aan het Russische deernes Tatu. Hun ‘hotte’ liefdesverklaringen zetten ze muzikaal om in een zwoele mix van electro, pop, dubstep, drum’n’bass, kitsch, disco en Balkan (door de blazers). Resultaat is een trippende, prikkelende en groovy vibesound die tot de verbeelding spreekt … de ultieme soundtrack voor wie ‘the bunny ranch’ series op tv volgt …
Het duo heeft een uiterst charmante, sensuele plaat uit die met songs als “Roll the dice”, “Oçi”, “Mary Jane” en de titelsong inwerkt op de dansspieren. Het afsluitende “This thing I do” verwijst naar de ‘80’s electrowave; de andere songs omvatten een vleugje neurotische electronicableeps. Cocorosie schuilt om de hoek.
Fagget Fairys is hot in de clubscene …

Magnolia Electric Co.

Josephine

Geschreven door

De Amerikaanse singer/songwriter Jason Molina (die onlangs naar Londen verhuisde) is de spil van de Magnolia Electric Co. Deze groepsnaam nam nà 2003 vaste vormen aan, want onder z’n toenmalige band Songs:Ohia bracht hij een cd uit onder deze titel. Molina brengt muzikaal een herkenbaar geluid van melancholische americana/rootsrock, zonder écht afstand te doen van de slow/emocore van z’n Songs:Ohia. Die ingetogen, pakkende momenten horen we vooral terug in songs als “Whip-poor-will”, “Song for Willie”, “Heartbreak at Ten Paces” en “Knoxville Girl”. De sfeervolle, emotievolle gitaarrock vormt de rode draad in mans oeuvre, net als bij een Bonnie ‘Prince’ Billy. Hij haalt iets krachtiger uit in de opener “O! Grace”, “Hope dies last”, “The handing down”, “Little sad eyes” en in de titelsong van de cd ‘Josephine’, een naam die we in verschillende songs terug horen en misschien wel het pseudoniem kan zijn voor het verlies van z’n vaste tourbassist Evan Farrell. De uitstapjes naar de soul en funk zijn hier meegenomen.
Molina plaatst intimiteit en weemoed voorop, en wisselt z’n songs voldoende af met een aanstekelijke opbouw, wat van ‘Josephine’ een uiterst boeiende plaat maakt.

Regina Spektor

Far

Geschreven door

De lieflijke, mooi ogende Regina Spektor (Russische roots btw!), is al toe aan haar vijfde cd, ‘Far’, die nogal redelijk snel volgt op haar doorbraak ‘Begin to hope’, waarop die prachtsingle “Samson” te horen is. Spektor zit binnen het rijtje van An Pierlé, Kate Nash en St. Vincent. Ze zet haar gevoelige kijk op maatschappelijke thema’s om in emotievolle (folky) pop, gebaseerd op haar intense pianospel en nasale, pakkende stem.
’Laughing with’ is een grootse single. Ze heeft een handvol popsongs klaar met “Eet”, “The calculation”, “Folding chair” en “Dance anthem of the ‘80’s”. De rest van de cd wordt spaarzaam begeleid door drums, keys en een blaasinstrument. En vooral de laatste songs van de cd, “Genius next door”, “Wallet”, “One more time with feeling” en “Man of thousand faces” worden uiterst sober gehouden; het zijn intieme, ingetogen huiskamer ‘luister’ songs waar piano, stem en hemelse backing vocals voorop staan.
Op ‘Far’ horen we opnieuw een sfeervolle aanpak, waarin Regina Spektor zich weet te onderscheiden. Maar lichtte ze op Rock Werchter 2009 niet een tipje van de sluier om het eens een andere richting te laten uitgaan naar meer rauwe, rudimentaire songs?!

Little Boots

Hands

Geschreven door

De debuutplaat van Little Boots, waarachter de bevallige Victoria Hesketh schuilt, is er eentje met hitpotentieel. De helft van de nummers op ‘Hands’ zijn toegankelijke, onschuldige, lieflijke electropopsongs, die richting disco, kitsch en dance uitgaan. “Earthquake”, “Stuck on repeat” en de singles “New in town” en “Remedy” vormen het uitgangsbord, onder haar sensuele, zwoele, verleidelijke vocals. “Ghost” en “Mathematics” hebben dan minder beat en meer pop dan electro. Ze slaagt erin je vast te houden met de sfeervolle afsluiters “Tune into my heart”, “Hearts collide” en “No brakes”, … rustig wegdromend in de armen van … Op “Symmetry” hielp Phil Oakey van The Human League vocaal een handje, wat nogmaals de ‘80’s electro invloedssfeer onderstreept.
Ondanks de paar minder songs (waaronder “Click”, “Meddle”, … ) heeft Little Boots net voldoende fraais in huis om te overtuigen. ‘Hands’ is een gelikte, gepolijste, afgewerkte plaat, die refereert aan de eighties van Eight Wonder, Pet Shop Boys, de ‘90’s Kylie, Goldfrapp en past in het rijtje van de huidige synthdames La Roux, Lykki Li en Robyn.

1990's

Kicks

Geschreven door

1990s is een Schotse indierockband, opgericht door Jackie McKeown en Jamie McMorrow. In de begindagen van de band (nog voor hun eerste album ‘Cookies’ uit 2007) speelden dé Alex Kapranos én Paul Thomson nog mee. Zij zijn nu beter bekend als respectievelijk frontman en drummer van het al even Schotse Franz Ferdinand. Het eerste album stond garant voor extreme catchy liedjes, met veel paparapa's, lalalala's en ohhohoho's. Soms werden ze afgewisseld met rauwer gitaarwerk (de invloed van Franz Ferdinand komt hier zeker terug). Wij herinneren nog het optreden van 1990s in de Club op Pukkelpop 2007. Toen het publiek het refrein bleef nazingen, reageerde McKeown verrast. “You're singing a song you don't even know”. Daarmee was bewezen hoe hoog het meezinggehalte is.
Met deze 'Kicks' doen ze de succesformule nog eens dunnetjes over. Jamie McMorrow stapte uit de groep en werd vervangen door Michael McGaughrin, maar dat is er weinig aan te horen. Ze zijn nog even catchy en rauw. Meezingers op dit album zijn onder meer de opener “Vondelpark”, “I Don't Even Know What That Means” (denk aan “Cult Status” van het eerste album) en “Everybody Please Relax”. De fellere nummers zijn onder meer “Tell Me When You're Ready” en “The Box”. Laatstgenoemde en “Vondelpark” zijn veruit de beste tracks op dit album.
1990s evenaren ongeveer het niveau van hun debuutalbum en staat weer garant voor lichtverteerbare rocknummers. Vergeet niet mee te brullen mocht je ze nog eens zien op een festivalweide.

Team William

Team William (2)

Geschreven door

Team William werd in 2008 derde op Humo's Rock Rally. Ze moesten Steak Number Eight op de eerste stek en Jasper Erkens, die de zilveren medaille behaalde, laten voorgaan. De editie 2008 was wederom vruchtbaar, want bands als The Galacticos, The Hong Kong Dong en Roadburg waren enkele deelnemers die naast een podiumplaats grepen. Team William werd toen op een forum 'de meest overschatte groep van Europa' genoemd. Het viertal uit Ninove pikte deze reactie op en dat werd dan ook de slagzin van hun MySpace. Daar benadrukten ze ook tot driemaal toe dat ze een pop brengen. Dit als tegenreactie op een journalist die ze als een punkband aanschouwde. Ondertussen zijn we een jaar verder en hebben ze net hun eerste titelloze debuutalbum uitgebracht. En daarop staan twaalf prachtige indiepopnummers met een heel zomers gevoel.
Opener “London Lofi” is al meteen raak met z'n catchy keyboardgeluiden. Die keyboards zullen nog wel een paar keer uw trommelvliezen verwennen. Het tweede nummer “You have my heart, okay” zal de tweede single worden. Een voortreffelijke keuze volgens ons. De clip is al ingeblikt, lezen we zo op hun Facebook (het zijn hippe vogels, die van Team William). Huidige single “Lord Of The Dogs” lijkt bij de eerste tonen niet de meest geschikte debuutsingle, maar na het volledig te hebben gehoord zal het nog een tijdje nazinderen. Het heeft een zeer hoog meezinggehalte. Op het moment van schrijven stonden ze zesde in 'De Mooiste Lijst Van De Hele Wereld' en we durven te wedden dat ze nog wat hoger zullen geraken. “First Snow” begint ingetogen en kent een geweldige climax. De heren uit Ninove beschikken ook over de nodige dosis humor in hun teksten. Voorbeelden daarvan zijn “Judo Kid” en “You Look Familiar”. Het fantastische “70%” heeft nog heel wat hitpotentie. Er staat zelfs wat folk op de plaat; de intro van “Me + my Hobo” lijkt zo uit een RPG-game weggelopen te zijn, evenals de afsluiter “Peptalk”.
We zijn helemaal weg van dit album. Ideaal om tijdens een zonnige dag naar te luisteren. Deze zomer spelen ze onder meer op Pukkelpop. Wij zullen zeker van de partij zijn.

Dinosaur Jr.

Farm

Geschreven door

Twee jaar terug spraken we over het Amerikaanse Dinosaur Jr van een reünie, met de cd ‘Beyond’, in de originele line up van gitarist J. Mascis, bassist Lou Barlow en drummer Murph. Ze gaven in 2005 live al een indrukwekkende comeback door het werk van vóór ’87 te spelen.
Ze maken er nu een carrière van want de nieuwe plaat heeft de magie van vroeger en de souplesse van nu. Het intense toeren in die vier jaar en de afstemming op elkaar zit er hier voor tussen, want waren zij op ‘Beyond’ nog op zoek naar de muzikale vorm van vroeger, dan hebben ze nu de juiste drive te pakken! ‘Farm’ is een bundeling van Dinosaur vóór ’91 en het emotievolle J. Mascis werk dat we kennen van ‘Green mind’. Grunge op z’n best met songs als “Pieces”, “I want you to know”en “There’s no here”. “Plans, “I don’t wanna go there” en het sfeervol, ingetogen, psychedelische “Said the people” (toepasselijke flute in zo’n momenten) bevatten een broeierige intensiteit, stralen emotie uit, klinken rauw, puur en echt, worden gedragen door prachtige soli en gaan de zes minuten voorbij! Dinosaur op z’n sterkst! “See you” is het meest poppy nummer op de plaat.
Dinosaur biedt misschien een herkenbare formule, maar het is er eentje die intrigeert en pittig is … Het trio heeft elkaar gevonden in deze sublieme gitaarherrie. Onze senioren geven menig jong garagerockend bandje het nakijken … Zo zie je maar wat je nog aankunt 1x boven de veertig …

Sophia

There are no goodbyes

Geschreven door

Welkom in de melancholische leefwereld van Robin Proper-Sheppard. Hij is toe aan z’n vijfde herfstplaat. En net als de voorgaande platen is de rode draad droefgeestige, dromerige, broeierige en sfeervolle songs met een pittige tekstinhoud: “I’m a fucker and a nightmare. I know I’m not easy”. Zelf geeft hij aan dat dit wel z’n donkerste plaat kan zijn. “It hurt writing these songs”. It still hurts living these fucking songs”. Om maar eventjes te zeggen dat het overgrote deel van de plaat heerlijk sombere songs bevat, bepaald door de (slide) gitaartokkels, steelpedal, piano, een spaarzame percussie, het strijkerensemble The Sophia Quartet en gedragen door mans emotievolle diep stem. Introverte kamerliedjes die pakken bij het nekvel. Maar net zoals bij de vorige cd’s kan Sophia forser en krachtiger klinken, wat refereert aan z’n oude band (The God Machine) of aan z’n ander muzikaal project The May Queens (’00).Dit horen we bij de eerste songs “A last dance to sad eyes” en “Storm clouds”, die meer rocken en iets luchtiger zijn. Ook het sfeervolle “Leaving” twinkelt en klinkt fris. Voldoende variatie dus om opnieuw te spreken van een mooi album …

Pagina 409 van 460