logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

dEUS - 19/03/20...
Suede 12-03-26

The Lemonheads

Varshons

Geschreven door

Het zat er wel eens aan te komen dat Evan Dando een coverplaat zou uitbrengen. We hoorden er al verschillende in de twintigjarige carrière van deze Amerikaan, waarvan “Luka” en “Mrs Robinson” de meest bekende zijn. Platen als ‘It’s a shame about Ray’ en ‘Come on feel The Lemonheads’ kan hij spijtig genoeg niet meer maken. Of beter gezegd, op de daaropvolgende ‘Car button cloth’ en ‘The Lemonheads’ beklijven de nummers minder, ondanks de frisse retour!
De pittige herfstpop is opnieuw te horen op deze coverplaat ‘Varshons’. Hij maakt zich de elf songs eigen en doet er mooie dingen mee, gaande van een uiterst sfeervolle aanpak, “Fragile” van Wire!, “Yesterlove”, “Hey, that’s no way to say goodbye” (Cohen) en “Beautiful”. Hij gaat richting retrorock in de rauwe, snedige maar bloedmooie songs “I just can’t take it anymore” (opener) en “Waiting around to die” van z’n favorits Parsons en Van Zandt. Verder trekt hij die lijn met “The green fuz”, “Dandelion seeds” en “New Mexico”. Tot slot stoeit hij eens met elektronica; een groovende beat is er op het uiterst geslaagde “Dirty robot” van Arling en Cameron. Z’n muzes Kate Moss en Liv Tyler zorgen voor de vrouwelijke stem op twee songs.
Dando bevestigt zich als een ‘the king’ of covers met het uitbrengen van zo’n plaat …

Hayden

In Field & Town

Geschreven door

Hayden Desser is een talentrijk singer/songwriter uit Toronto, Canada die airplay verkreeg met de cd ‘Elk-Lake Serenade’. De nieuwe cd onderstreept mans songwriterschap van sfeervolle, melodieus pakkende en lichtvoetige rootspop. Het overvolle deel van de cd is gekenmerkt door een sobere aanpak, waaronder “More than alive” en “Damn this feeling”; sfeermakers zijn het gitaargetokkel, een pianotoets, mondharmonica en een blazer. Ook vinden we enkele korte, maar compacte muzikale schetsen als “The van song”, “Weight of the world” en “The hardest part”. Hij refereert aan de sing/songwriterstijl van Dylan en Young. Het album vervalt niet totaal in het drama van de kleine alledaagse gebeurtenissen, want een handvol songs intrigeren door hun catchy karakter en de pittige opbouw, “Worthy of your esteem”, “Did I wake up beside you” en “Lonely security guard”. Soms zijn ze krachtiger door het elektrisch gitaarspel …
In ‘Field & Town’ is een boeiende plaat en zorgt na jaren voor een verdiende erkenning.

MSTRKRFT

Fist Of God

Geschreven door

Wie nog niet door MSTRKRFT (uitspraak: Masterkraft) werd geremixt, kan het wel schudden qua coolheidsfactor. Het Canadese duo is net zoals zovelen begonnen met remixen, maar brengen ook eigen werk uit. Deze 'Fist Of God' is al hun tweede album en staat garant voor enkele dancefloorfillers met stevige, underground electro. Ze wilden duidelijk een feestje bouwen met dit album. En het lukt hun met verve. Puchy baslijnen (het album heet 'Fist Of God' voor een reden), melodieuze breaks en af en toe een rapper die de boel wat komt opleuken. Onder meer John Legend, Ghostface Killah, E-40 en Freeway leverden hun bijdrage aan het album en zorgen in de nummers voor een duidelijke meerwaarde. Helaas lijken alle nummers nogal sterk op elkaar, waarbij we vooral de breaks bedoelen. Die lijken in elke nummer heel sterk op elkaar, maar dan met een ander melodietje. Ook de tijdsduur is met net geen 40 minuten aan de korte kant, maar maakt de nummers toch wat lichter om te verteren. Desalniettemin staan er wel een reeks topnummers op deze plaat. “It Ain’t Love”, “Bounce”, “Vuvuvu”, “Click Click” en titeltrack “Fist Of God”, allemaal zorgvuldig overlopend in elkaar. De nummers zullen enkele memorabele momenten opleveren tijdens feestjes.
Een stevige slag door de Canadezen van Markeerstift, maar geen mokerslag die je knock-out zal achterlaten.

Bob Dylan

Together through life

Geschreven door

De grootmeester trekt zich op ‘Together through life’ helemaal niets aan van de huidige nieuwe trends, wat vandaag in de muziekbusiness hip is zal hem worst wezen. Dit is een oerdegelijke plaat die zeer traditioneel en rootsy klinkt en die mooi aansluit bij de beresterke voorgangers ‘Modern Times’ (2006) en ‘Love and theft’ (2001), waar ze overigens niet moet voor onderdoen.
Dylan dompelt zich meermaals in de blues en doet dit meestal op een gezapige toon. Met zijn typische nasale stem schuifelt hij zich op zijn gemak doorheen de simpele maar sterke en goudeerlijke songs. De trekzak van David Hidalgo (u kent hem wel, die dikkerd van Los Lobos) is alom tegenwoordig en benadrukt nog wat meer het rootsy karakter van het album.
‘Together through life’ is misschien niet Dylan’s beste, maar wel een echte retro plaat met beide voeten in de rijke geschiedenis van de Amerikaanse muziek als country, folk, tex-mex, rock’n’roll en vooral de blues.
“It’s all good” luidt de laatste song, en hiermee heeft den Bob op een simpele en efficiënte manier zijn eigen plaatje besproken. Wij gaan het ding een plaatsje geven naast de laatste Ry Cooder ‘I, Flathead’, ook zo een roots album met de wortels op de juiste plaats.

Zoot Woman

Things are what they used to be

Geschreven door

Het Britse Zoot Woman draait rond de synthbroertjes Stuart (= beter bekend als Les Rythmes Digitales/Jacques Lu Cont) en Blake Price en Jasmin O’Meara op bas. Ze hebben pas nu hun derde cd uit … in 10 jaar tijd. We kennen het synthpopbandje van vroegere hits “Grey day”, “It’s automatic” en “Living in a magazine”
Ook op die nieuwe plaat merken we op dat ze een handvol toffe pophits klaar hebben waaronder “Lonely by your side”, “Saturation” en de titelsong. Het zijn nét die songs die aanstekelijk zijn, iets krachtiger klinken en prikkelend inwerken op de dansspieren. Ze zorgen ervoor dat het nieuw geformeerde trio meer freakend en minder cool klinkt op deze plaat.
Zoot Woman blikt terug naar de ‘80’s wavetronica van The Human League en combineert het met poprock, disco, funk en trancegerichte beats. Goed in het gehoor liggende popelektronica met een pompend beatje dus.
Op “Just a friend of mine” horen we onderhuids de discokitsch van Pet Shop Boys! Warmer binnen deze synthpop klinken de ingetogen en sfeervolle “Take you higher” en “Blue sea”. Toch verloochent Zoot Woman hun coolness niet, met de electropop “Witness” en “Memory”. Toch kan de plaat niet volledig beklijven, daarvoor zijn ze muzikaal te zoekend en missen een paar songs diepgang, “More than ever” en “Lust forever” zijn hierin de beste voorbeelden.
Een uitgesponnen groovy “Live in my head” vangt deze ‘mindere’ nummers op, wat het gepolijste, wisselende plaatje eervol kan besluiten.
Na april vorig jaar een tweede keer te zien in ons landje …op 20 september in de Bota …

Sleepy Sun

Embrace

Geschreven door

Deze beloftevolle nieuwe band uit San Francisco heeft op ‘Embrace’ een geluid gecreëerd die baadt in de psychedelica van eind jaren zestig en tegelijkertijd refereert naar de jaren 80 en 90 sound van pakweg Spiritualized en Spacemen 3. Ze hebben ook een zweem Americana in hun borrelende spacy cocktail verwerkt. De groep sluit hierbij aan bij geestesgenoten als Brightblack Morning Light, The Black Angels en Black Mountain, niet toevallig ook bands die bij The Velvet Underground, Pink Floyd (Syd Barret periode), Hawkwind, The Doors en zelfs Black Sabbath de mosterd gehaald hebben. Let wel, de groovy trip-rock van Sleepy Sun staat wel degelijk met beide voeten in het heden, dit is dus geen bestofte hippie plaat die van het nodige haar moet ontdaan worden. Het album schittert in al zijn variatie, het evolueert van psychedelica en mooie dromerige pop (“Golden Artifact”) naar furieuze rock en hier en daar een brok noise. De stem van Bret Constantino wordt geregeld bijgekleurd door de ijle zang van Rachel Williams en dat komt de atmosferische sound alleen maar ten goede.
‘Embrace’ opent ijzersterk met het lange “New Age” die nog het meest doet denken aan The Black Rebel Motorcycle Club. Beklijvend is “White Dove” waarin zware gitaren afwisselen met rustige momenten, halverwege wordt de song op regelrechte SonicYouth wijze opengescheurd om dan terug in een bedwelmende plooi te vallen. Verder is het genieten van “Snow Goddess”, waarin na een trage en mistige aanloop de gitaren tegen alle muren uiteenspatten, en van het bluesy “Sleepy Son” dat opent met een harmonica en sluimerende vocals die zich in de woestijn wanen, waarna de rust deftig wordt verstoord met een gemene Sabbath-riff (Tony Iommi is weer helemaal hip, beste mensen). Zo blijft de spanning gedurende gans het album aanhouden, via knappe songs die het ene moment inhouden en het andere moment volledig openbreken.
Dit begeesterend schijfje is sowieso één van de beste debuutplaten van het jaar. Benieuwd tot wat deze gasten nog allemaal in staat zijn.

Muse

The Resistance

Geschreven door

De Britse groep Muse brengt al zijn vijfde studioalbum uit. Hun laatste en misschien wel beste werk dat ze brachten, Black Holes & Revelations, dateert alweer van 2006. In de tussentijd werden we wel getrakteerd op een puike live-cd van hun concerten in Wembley Stadium voor hun HAARP-tour met muziek van de bovenste plank en een totaalspektakel die zijn gelijke niet kent. Nu is het trio terug met 'The Resistance' die ze zelf geproducet hebben. Volgens hen liep dat heel wat gesmeerder dan mét een producer (zo zijn ze veel sneller klaar met hun album dan ze aanvankelijk durfden hopen) en zouden ze het meest Muse klinken van alle platen. Het échte Muse dus. Eens benieuwd of de revoluties die zanger Matthew Bellamy beloofde terug te vinden zijn.
”Uprising” is het eerste nummer van de plaat en is de huidige single. Muzikaal vrij simpel, maar verdomd aanstekelijk. Zeker de 'C'MON!' zal het live heel goed doen volgens ons. Tweede nummer is de titeltrack van het album en is vrij catchy te noemen, met de nodige bombast. Bombast zul je zeker nog terugvinden op dit album. De klassieke muziek hier en daar, de buitenaardse klanken die Bellamy uit zijn gitaar kan toveren, machtige samenspelen van gitaar en drums, meer synths dan op andere platen van hun, de lange duur van de nummers (5 minuten gemiddeld)... dat alles maakt van elk nummer een unieke belevenis.
Het derde nummer op het album “Undisclosed Desires” is dan weer het compleet omgekeerde van waar Muse voor staat. De muziek is hier het meest pop georiënteerd en klink zelfs als r&b. Verrassend! “United States Of Eurasia” zal je vrijwel meteen aan Queen laten denken vanaf de pianoklanken weerklinken en zeker wanneer er gezongen wordt in het refrein, middenin klinken er nog Arabische klanken. Het lijkt bijna alsof ze met dit nummer ons meenemen door het hele Euraziatische continent. Afsluitend hoorden we nog een ingetogen pianostukje en een straaljager voorbijvliegen. “Unnatural Selection” lijkt dan weer heel sterk op “New Born” als je de piano door een orgel zou vervangen. De laatste drie nummers op de plaat vormen samen een symfonie, maar kan je perfect als afzonderlijke delen bekijken. Een heel orkest werd erbij gehaald en samen met Muse brengen ze een bombastische en soms zelfs
postapocalyptische symfonie.
We zijn dus heel erg onder de indruk van wat Muse hier presteert. Enkel “Guiding Light” en “I Belong To You” vonden we iets minder overtuigend. De beloofde vooruitgang is waargemaakt.

Iron & Wine

Around the well – 2CD

Geschreven door

Sam Beam, de Amerikaanse singer/songwriter achter Iron & Wine, heeft met ‘Around the well’ een 2CD verzameling klaar van b kantjes en materiaal dat door de jaren niet eerder werd uitgebracht.
Totnutoe had hij sinds 2002 vier cd’s, enkele EP’s en singles uit. Het laat een prima overzicht en evolutie horen van deze talentrijke songwriter. Z’n folkamericana kent een introverte start op akoestische gitaar en –tokkels en een pianotoets om dan gaandeweg iets extraverter te klinken. Op de vorige cd ‘The Shepherd’s Dog’ merkten we al de bredere aanpak en op deze overzicht dubbelaar horen we gaandeweg zo’n sobere begeleiding.
Dromerig, sfeervol en intiem pakkende songs van vervlogen tijden, in de geest van Cat Stevens, Donovan, Nick Drake en Paul Simon, gedragen door mans warme, melancholische stem. En moeiteloos zet hij composities van anderen om naar zijn hand, waaronder Ben Gibbard’s (DCFC) “Such great heights”, The Flaming Lips’ “Superman” en “Love vigilantes” van New Order.
’Around the well’ vormt een mooi carrière overzicht van deze interessante Amerikaanse singer/songwriter …

Pagina 407 van 460