Upcoming sensatie wordt de knappe Zweedse Lykke Li (Zachrisson). Muzikaal wordt ze in één rits samen genoemd met Robyn, The Cardigans, Björk en Stina Nordenstam, door haar hoog uithalende vocals. De kunst van het melodieus songschrijven op dit debuut wordt gehaald ten huize Björn Yttling (bekend van Peter, Björn en John). Inderdaad, ‘Youth Novels’ bevat een fraai staaltje dromerige trippop, gelinkt aan indie en electro, en gedragen door haar hemelse, kinderlijk aandoend stemmetje; ook de andere dames hun stemmen klinken hoog en hebben soms iets mee van een koorzang. Ondanks het melodieuze karakter, zijn de songs boeiend, avontuurlijk, subtiel, doordacht en erg gevarieerd. Een afwisselend instrumentarium, naast de elektronica (beats), zorgt voor sfeerschepping en maakt het geheel uiterst sfeervol, broeierig, groovy en soms niet-van-deze-wereld. Luister maar eens naar “Dance, dance, dance”, “I’m good, I’m gone”, “Tonight”, “Breaking it up” en “Everybody but me”. Op het onschuldig kwetsbaar “My love” klinkt Lykke Li als een ‘My Boy Lollipop’. Meer innemend, donker en gewaagd zijn “Melodies & desires”, “Let it fall”, “Little bit”, “This trumpet in my head”, “Complaint department” en “Time flies”.
Dit is een niet te onderschatten, uiterst geslaagd plaatje van deze bevallige dame, dat technisch vernuftig in elkaar zit.
In tijden van crisis floreert de kunst want een sfeer van depressiviteit wakkert de creativiteit aan. Dat is een welbekend fenomeen, ook zo in IJsland! Het land mag dan wel virtueel failliet zijn, de IJslandhype bereikt stilaan en al even snel als wijlen Kaupthing Edge het brede publiek. Daar waar bands als Sigur Rós, Múm en Björk al jarenlang vereenzelvigd worden met de klanken en beelden van IJsland komen nu stilaan ook namen als Valgeir Sigurðsson, Ólöf Arnalds, Ólafur Arnalds en Jóhann Jóhannsson in menig platencollectie geslopen. Stuk voor stuk platen van muzikanten die we u overigens ten zeerste aanbevelen! Niet dat we ons (en op onze beurt: u) willen laten meeslepen door de hype maar goede muziek behoeft nu éénmaal geen krans.
Want… wat een knap werkstuk is de nieuwe - intussen zijn derde - plaat van Jóhann Jóhannsson geworden! ‘Fordlandia’ balanceert op een koord tussen pop/elektronica en klassiek. Klassieke strijkers, piano en klarinet vertellen zonder taal het verhaal van een mislukte utopie. Met emotionele diepgang schetst Jóhannsson het mooie maar tragische verhaal van Henry Ford. De beklijvende muziek van ‘Fordlandia’ glijdt subtiel als natuurzijden wattenstaafjes je oren binnen en streelt zacht de zintuigen door de traag ontluikende composities en de vanzelfsprekend aanvoelende slowmotion. ‘Fordlandia’ is cinema zonder beelden, beelden die je bij het aanhoren van de plaat er vanzelf bij verzint (denk aan de beelden uit ‘Heima’ van Sigur Rós). ‘Fordlandia’ is een sterk filmische plaat met een bijzonder hypnotiserend effect: tegelijkertijd intens, dromerig en vertederend maar ook een weerslag van volmaakte echtheid. Wij weten alvast wat mee te nemen als we ons ooit aan een begeerde Iceland roundtrip wagen. We zorgen wel dat er een passagier meerijdt die af en toe eens in onze arm knijpt…
Wie hem heeft gemist op 4 oktober in de Sint-Barbarakerk in Gent krijgt een nieuwe kans! Jóhan Jóhannsson speelt immers op 13 februari, in het kader van Artefact en Kulturama, op één en dezelfde avond een concert en een 'late evening' concert in 't Stuk in Leuven. Als u al niet te laat bent weet u waar u heen moet! Fordrijders gelieve te parkeren links van de rubberbomen.
Wie in de donkere spelonken van de underground graait zal daar de plaat ‘Doomsdayers holiday’ van Grails vinden. Een vreemd en onheilspellend maar beklijvend album met haast angstaanjagende klanken uit een onontgonnen wereld. Er wordt geen noot gezongen, de songs zijn fraaie lappen instrumentale hypnotiserende rock, filmische stuiptrekkingen van doodverklaarde hippies, aanzwellende stukken postrock die een constant aanhoudende dreiging ademen.
Dit is de soundtrack van een nooit gemaakte film waarin het gevaar immer aanwezig is, waar hyena’s en giftige adders op de loer liggen, waar ieder moment een serial killer kan verschijnen, maar een plaat die ook ontroert en zalft. Ik weet niet wat u zich hierbij voor de geest haalt, maar u zal wel begrepen hebben dat het om een ongewone en evenmin toegankelijke plaat gaat. In onze oren klinkt ze echter wonderlijk (wij hebben dan ook geoefende oren).
U houdt van de duistere soundscapes van Barry Adamson ? En van de ingehouden dreiging van Brightblack Morning Light ? En van de donderwolken van Earth ? Dan is dit uw ding.
Vreemde en intrigerende plaat, te beluisteren in het pikkedonker.
In deze trieste tijden van winter en examens zou een mens zich wel eens durven wagen aan een Gothic Metal cd. Wat bij mij het geval is, want ik kreeg de taak om het nieuwe album van The Eternal te reviewen. The Eternal is een Australische band die in Europa niet zo bekend is, al hebben ze in hun eigen land al mogen spelen voor 15 000 man. Dit gezelschap brengt ons Gothic Metal met een melodisch sausje.
’Kartika’ begint op het gemak met “Silence”, een mid-tempo nummer met een instrumentale intro die me ergens wel wat doet denken aan een nummer van Rammstein, vraag me niet welk. We gaan nog twee nummers verder, nummers die allebei op zichzelf staan en wel wat te bieden hebben voor de muziekliefhebber, voor we aankomen bij het eerste hoogtepunt van het album. Dit nummer heet “Self Inflicted” en blijft me toch wel bij door de mooie afwisseling van rust en melodie.
Christus te paard! Het volgende nummer “Blood” kan ik gerust heerlijk noemen. Dit nummer telt bijna 10 minuten en begint tamelijk Oosters. Maar wat een heerlijk moment als de gitaren er in vliegen!
Ik kan elke minuut van dit nummer uitvoerig beginnen te bespreken vol lof, maar laat ons liever verder gaan met het volgende nummer. “A Pale Reflection” is een leuk nummer dat kalme momenten weet af te wisselen met lekkere riffs. Net als bij het volgende nummer “Sunshine” moet ik zeggen dat de solo’s op dit album toch wel dik in orde zijn, soms hoor je zelf enkele invloeden van Toni Iommi’s gitaarspel tijdens de Diojaren van Black Sabbath. Maar de rest van “Sunshine” vind ik persoonlijk wat zeikerig en saai. “Illuminate” zorgt dan weer voor wat afwisseling. Dit is een goed in het gehoor liggend nummer dat de snelheid wat opdrijft. Al klinkt het mijns inziens toch wat te poppy en voor de hand liggend. Ik weet dat The Eternal veel beter kan dan dit.
Na het kalme ‘Walk Beside You’ krijgen we het titelnummer van de cd. “Kartika” is het kortste nummer van het album, maar sluit goed aan bij het langste nummer van het album. Net als “Blood” heb je een Oosterse sfeer en bijhorende melodieën. Helaas is dit een kort nummer dat als wellicht als een soort van kalm intermezzo dient. “Means To An Ending” kun je vergelijken met enkele andere nummers van dit album, maar toch is het geen inwisselbaar nummer. Het heeft net als de meeste nummers van ‘Kartika’ zijn meerwaarde. We sluiten af met “Brighter Day”, een nummer dat bij wijze van spreken alle muzikale aspecten van ‘Kartika’ nog eens samenvat.
Dit is een goed album dat beslist aan te raden is voor de liefhebber van sfeer, wat duisternis, wat triestheid en wat melodie. De teksten zijn wel heel melig en zijn duidelijk geschreven door een man met veel te veel liefdesverdriet, maar daar gaan we nu niet over vallen. Doe zo voort, Australische knapen!
Een soort van metalcore meets Gothenburg, Metal meets poppy hardrock, zo kun je dit album het best beschrijven denk ik. Dit album, getiteld ‘Rewake’, is het werk van Emergency Gate, een band die Kreator vergezelt op hun huidige tour. Afgaand op de cover dacht ik een soort van moderne Thrash voorgeschoteld te krijgen. Ondanks het feit dat er hier en daar wel een Thrash/Speed Metal stukje voorbij komt, kun je deze band en dit album zeker niet in dat genre plaatsen.
Al vanaf opener “Double Suicide” ontdek ik hoe deze band in elkaar zit. Melodieus gitaarspel gecombineerd met wat brutere stukjes. Hardcorezang wordt/gaat op deze plaat hand in hand met cleane zang, die soms behoorlijk zeikerig klinkt.
Eigenlijk is dit gewoon de zoveelste band die dit soort muziek brengt. Goed geprobeerd, maar dit gebrek aan originaliteit ben ik reeds ontzettend beu. Als je de eerste drie nummers van de schijf gehoord hebt, heb je eigenlijk alles gehoord. Dit is dus geen plaat die een volledige luisterbeurt verdient. Als je echt een fan bent van dit soort genre en niets geeft om originaliteit en variatie, dan is dit wellicht iets voor jou. Mij kan deze band en deze plaat alleszins al niet boeien.
Gelieve mij nu te excuseren, want ik ga de nieuwste cd van Oceans Of Sadness nog eens in gang steken!
Zullen we u hier even verblijden met een kanjer van een plaatje, een regelrechte djoef op uw bakkes, een harde trap in uw onderste regionen, een hardcore mokerslag, een smerige pot razernij ? Dat doen we, met ‘The chemistry of common life’ van het geweldige Canadese Fucked Up. Of hoe een groepsnaam niet beter kan gekozen zijn. Dit venijnige album raast door een betonnen muur, is gloeiend heet en vernielt alles wat het op zijn weg tegenkomt.
Fucked Up komt uit de hardcore scene, Black Flag is een groot voorbeeld maar men heeft ook selectief de mosterd gehaald bij Sonic Youth en Husker Du.
De band onderscheidt zich van de hardcore wereld door dingen die in het genre normaal taboe zijn op een fantastische manier in hun sound te verwerken, zoals synthesizers, blazers en zelfs een fluit (in opener “Son of the father”). De songs zijn doorgaans ook een stuk langer en heel zeker creatiever dan de modale hardcore song en er schuilt een gezonde melodie onder de agressie. “Days of last” en “Crooked head” zijn allesverslindende fenomenale lappen punkrock die een beklemmende razernij in zich dragen. “Royal Swan” heeft iets van een op hol geslagen Alice Cooper en “No epiphany” is een rauwe brok modderige punk die flirt met een shoegazer sound. Instrumentals als “Looking for God” en “Golden Seal” zijn aangename rustpunten die voor de nodige variatie zorgen op dit stomend en brandend schijfje.
De plaat eindigt met het machtige titelnummer, een vernietigend statement van een keiharde band die een magistrale kopstoot heeft uitgedeeld en voorgoed zijn stempel heeft gedrukt op de kaart van de rauwe en gemene rock. Een dijk van een plaat.
Grace Jones … een stijlicoon van de jaren ’80, die een onuitwisbare indruk naliet binnen het nightclubbin’ clubdance circuit. Een handvol nummers van haar platen ‘Nightclubbing’, ‘Living my life’ en ‘Slave to the rhythm’ doorstaan nog steeds de tand des tijds door hun broeierige opbouw, groove, funky dubs, softe dancebeats en haar allesbepalende diepe, donkere soms scanderende zegzang. Met een knipoog naar Massive Attack …of wie haalde hier eigenlijk de mosterd?! …
Inderdaad ongeveer twintig jaar na haar laatste plaat staat deze 56 jarige Jamaïcaanse er opnieuw. Ze deed beroep op oudgedienden Sly & Robbie en er waren de productionele bijdrages van Ivor Guest en Brian Eno. ‘Hurricane’ is een overtuigende plaat, waarbij ze een patent lijkt te hebben op de huidige generatie, geattendeerd op haar vroegere werk. Met “William’s blood”, “Corporate cannibal”, “Well well well” en “Move to your life” als absolute hoogtepunten. En daarmee hadden we al de helft van de plaat, maar ook de andere songs mogen er beslist zijn, die aanstekelijk klinken en inwerken op het gemoed en de dansspieren!
Het uit LA afkomstige kwartet Cold War Kids, onder de hyperkinetische zanger/pianist/gitarist Nathan Willet overtuigde sterk met hun debuut ‘Robbers & Cowards’, waarbij een handvol uitstekende singles te noteren vielen als “Hang me up to dry” en “We used to vacation”. Aanstekelijk, broeierig, intrigerend en toegankelijk materiaal tussen poprock, folk, soul en blues.
De tweede cd is meer een groeiplaatje; er is nog steeds de broeierige opbouw en het tintelende gitaarspel, maar de songs zijn trager en intiemer, slepen zich meer voort, en hebben minder tempo en pit, ondanks de subtiliteit en creativiteit. Vooral het eerste deel van de cd heeft enkele luisterbeurten nodig en de laatste songs zijn de minste van de plaat. Maar we halen alvast vier spannende bedreven songs uit die terug het hitpotentieel van de band omhoog kunnen krikken: “Something is not right with me”, I’ve seen enough”, “Every man I fall for” en “Dreams old men dream”.
Het Schotse Mogwai is toe aan z’n zesde reguliere plaat, soundtracks, EP’s en BBC sessies links gelaten. ‘The hawk is howling’ volgt het in 2006 verschenen ‘Mr Beast’ op. Postrock pur sang, dat van een rustig voortkabbelende naar een fellere en krachtige sound gaat door de gitaarerupties, de diverse tempowisselingen en de bezwerende toetsen en percussie. De stemmige, lieflijke, orkestrale sound van vroeger materiaal als ‘Rock Action’ en ‘Happy songs for happy people’ lijken mooi ingebed binnen een mooi warm, emotievol en uitgelaten geheel door het uitgesponnen karakter van de tien songs.
De songtitels en de sfeercreatie verwijzen aan een bepaalde tijd of een bepaalde situatie. Kleur - power- intensiteit zijn de drie ingrediënten, die zeggingskracht geven voor het schitterende materiaal op deze plaat. Naast de gepaste sfeerbrengers “I’m Jim Morrison, I’m dead”, “Local authority”, “Kings meadow” en “Thank you space expert”, zijn het vooral de opbouwende rockers “Batcat”, “The sun smells too loud”, “I love you, I’m going to blow up your school”, “Scotland’s shame” en “The precipice” die hard en zacht combineren naar spannende hoogtepunten. Met een knipoog naar Sigur Ros. Verstikkend groots album.
Net wanneer je het gevoel begint te krijgen dat de spreuk ‘13 in een dozijn’ binnen de Europese power metal scène niet overdreven is, komt het Duitse Grave Digger nogmaals opdraven met een nieuwe langspeler. Dit onder de vorm van ‘Ballads of a Hangman’, een conceptalbum rond ter dood veroordeelde gevangenen.
Wat zorgt er nu voor dat Grave Digger zich onderscheid van het grootste deel van de Power Metal scène hoor ik u denken? Naast de ruwe stemklank van Boltendahl, slaagt de band er ook telkens in om een duistere, mysterieuze en bij momenten ook melancholische klank te produceren. Inderdaad, geen bloemetjesmetal voor deze Duitsers!
Toch weerklinkt in het spel van Grave Digger nog steeds en onvervalst enthousiasme. Na 28 jaar actief te zijn in de metalscene en 14 platen te hebben geproduceerd, geniet de band nog met volle teugen. Vooral het gitaarwerk en de flitsende solo’s van Hermann en Schmidt bezorgen deze indruk. De dreigende ondertoon en de duistere sfeer, die ondermeer bij de intro “The Gallows Pole” en het absolute hoogtepunt van het album “Lonely the innocence dies” wordt dan weer geproduceerd door de subtiele keyboardlijnen van Katzenburg.
“Lonely the innocence dies” zorgt voor een zeer aangename afwisseling tussen het pure onvervalste en snedige gitaargeweld op dit album. De semi-ballade opent met een minimalistische piano-lijn waarna geleidelijk de andere instrumenten invallen. Naast Boltendahl krijgen we hier ook de prachtige stem van Veronica Freeman (Benedictum) te horen.
Ook “Hell of Disillusion” behoort tot de toppers van dit album, voornamelijk door de schitterende manier waarop de lyrics weerspiegeld worden in het muzikale gedeelte van het nummer. De pure wanhoop druipt ervan af ondanks het snedige en energetische gitaarspel. Naast deze hoogtepunten verschaft dit album nog talrijke meesterwerkjes. Toch heb ik niet de indruk dat er klassiekers als “Rebellion (The Clans are Marching)” op dit album staan! Hoogstwaarschijnlijk komt dit door het ontbreken van de geprezen meezingstukken.
Met ‘Ballads of a Hangman’ bewees Grave Digger echter dat men het niet nodig heeft om dergelijke stukken aan het album toe te voegen om een prachtstuk af te leveren. Na 28 jaar weten de heren nog steeds verfrissend uit de hoek te komen. Wie al die jaren voorstander was, zal hier ongetwijfeld van genieten. Wie tegen was, moet ik echter teleurstellen, hun mening zal niet veranderen. Ik ben alvast voor en zal met plezier straks een aantal Grave Digger Cd’s die ik al lang niet meer beluisterd had opnieuw uit de kast halen!
Wie van Ben Harper houdt, maar net als ons vindt dat die de laatste tijd maar wat inspiratieloos aan het aanmodderen is, kan maar best zijn toevlucht nemen tot de platen van Xavier Rudd. Hij doet meermaals denken aan Harper, maar zijn laatste platen klinken authentieker, doorleefder en intenser dan hetgeen Harper de laatste jaren gebracht heeft.
Op deze ‘Dark shades of blue’ is de toonaard iets donkerder dan wat we van deze Australiër gewend zijn, de titel deed het ook al een beetje vermoeden. Het is een plaat die soms doet denken aan ‘Din of ecstacy’, de donkerste maar ook ruwste plaat van wijlen Chris Whitley. Toch is Xavier Rudd iets avontuurlijker en laveert hij zonder veel moeite van aardse blues en folk (het mooie ingenomen “Hope that you’ll stay” en het Dylanesque “Home”) over rootsy wereldmuziek (“Guku”) naar lekker ritmische reggae (“Secrets”) tot vlijmscherpe rock (“Up in flames”, “Dark shades of blue” en het fantastische “Uncle”).
Deze schijf mag dan al iets minder vrolijk en wat moeilijker verteerbaar zijn dan zijn vorig werk, ze snijdt wel dieper en blijft langer hangen. Die typische Rudd geluiden zijn ook niet verdwenen, de man zijn afkomst wordt nog steeds verraden door perfect ingewerkte didgeridoo-geluiden in “Edge of the moon” en “Up in flames”.
Xavier Rudd is vooralsnog de enige die een didgeridoo echt kan laten rocken, als u er zo nog kent mag u hen altijd even komen voorstellen.
‘Dark shades of blue’ is een uiterst aangename en boeiende plaat van een Australiër die dringend meer erkenning moet krijgen buiten zijn geboorteland.
Een jonge, lief ogende, mooie Australische deerne van 17 jaar heeft een volwassen indringende, doorleefde en emotievolle stem en verovert de wereld met haar aanstekelijke debuutsingle “Sweet about me”. Ze had het productieteam van o.a. The Sugababes en Girls Aloud achter zich. En zijzelf stond als co-componiste in voor de dertien songs op ‘Lessons to be learned’.
Joss Stone, Amy Winehouse, Duffy, Anasthasia en Cyndi Lauper waren invloedrijk op haar sfeervolle groovy pop en ballads. Een handvol nummers naast haar “Sweet about me” zijn hitpotentieel: “Save the lies”, “Sanctuary”, “Einstein”, “Got no place to go” en “Awkward game”. En ze trakteert ons op haar overtuigend beloftevol debuut met een eigenwijs gebrachte cover “Echo beach” van Martha & The Muffins.
Nederlands 
Français 
