Bob Mould - Een Meester en een Belofte - Bob Mould en Blue Robin betoveren Het Depot
Blue Robin, het indie- en dreampopproject rond Lore Borremans, mocht de zaal opwarmen voor Bob Mould. Waar hun studio-opnames zweven tussen melancholie en drama, kreeg het publiek in Leuven een nog persoonlijkere inkijk. Lore stond aanvankelijk alleen op het podium, zoals het project ooit begon, en zette de toon met een reeks fragiele maar trefzekere songs uit de in mei verschenen debuut-EP ‘Pomegranate’. De EP, een subtiel eerbetoon aan de Griekse Persephone-mythe, vormde de ruggengraat van de set. De gelijknamige track “Persephone” sloot het optreden uiteindelijk af.
Hoewel Lore merkbaar zenuwachtig was, zorgde die kwetsbaarheid net voor extra charme. De momenten waarop ze de stilte tussen nummers probeerde te vullen met babbels terwijl de gitaar niet helemaal wilde meewerken, leidden tot warme interactie met de zaal. Toen het stemmen bleef tegenstribbelen, riep ze zonder gêne Ebe Vranken, de gitarist van de band die in het publiek stond. Hij sprong het podium op, hielp de gitaar bijregelen en speelde vervolgens zelfs één nummer mee, een spontaan en hartverwarmend moment dat de sfeer verdiepte.
Het hoogtepunt kwam met “Flowerking”, een nieuw nummer dat Lore aankondigde als emotioneel zwaar. En dat voelde je: in de zaal werd het muisstil, het soort stilte dat respect afdwingt. Blue Robin bewees hiermee dat hun verhalen universeel kunnen resoneren.
Met meer concerten gepland de komende maanden en een groeiende buzz rond de band lijkt Blue Robin klaar voor grotere podia. Als er gerechtigheid bestaat in de festivalwereld, zien we hen volgende zomer ongetwijfeld terug.
Met een compact maar gespierd trio, Jon Wurster op drums en Jason Narducy op bas, betrad Bob Mould het podium alsof het een tweede woonkamer was. Wat volgde was geen nostalgische trip, maar een masterclass in intensiteit, melodie en vakmanschap.
Hoewel ik me niet bewust kan herinneren Mould ooit eerder live te hebben gezien, overviel me meteen een gevoel van déjà vu. Niet omdat zijn show voorspelbaar was, maar omdat zóveel bands die ik doorheen de jaren op podia zag, Pixies, Therapy?, Jimmy Eat World, Foo Fighters, een stukje van hem meedragen. In Leuven zagen we de bron zelf: het brute maar melodische gitaargeluid dat een hele generatie heeft gevormd.
De setlist was rijk gevuld met solowerk en nummers van de Bob Mould Band. “Star Machine” opende de avond in hoge versnelling, gevolgd door publieksfavorieten zoals “The Descent”, “Next Generation” en het donderende “American Crisis”.
Mould klonk scherp, helder en gedreven, zijn gitaar hakte door de zaal met die typische dichtgesmeerde, overstuurde textuur.
En dan was er het Hüsker Dü-materiaal. Niet een paar nummers, maar een complete, gul gegeven sectie uit zijn klassieke repertoire. “Hardly Getting Over It” bracht een ingetogen emotionele kern, terwijl “Flip Your Wig”, “Hate Paper Doll”, “Chartered Trips”, “Something I Learned Today” en “Makes No Sense at All” de zaal deden ontploffen. Voor velen in het publiek waren dit zeldzame, waardevolle momenten: Mould die zijn geschiedenis volledig omarmt.
Sugar-materiaal bleef achterwege, maar met de aangekondigde Sugar-shows voor volgend jaar hing er een voelbare anticipatie in de lucht, het soort buzz waar festivalprogrammeurs maar beter aandacht aan besteden.
De avond in Het Depot was er eentje met twee duidelijke verhalen: Blue Robin, een ontluikend talent dat balancerend tussen kwetsbaarheid en verbeelding laat zien waar Belgische dreampop naartoe kan groeien. En Bob Mould, een levende legende die bewijst dat zijn invloed niet enkel historisch is, maar nog steeds urgent, luid en vol zuurstof.
Het publiek kreeg niet zomaar een concert, maar een zeldzame combinatie van ontroering en intensiteit, een blik op de toekomst én een les van de meester zelf.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Bob Mould
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8885-bob-mould-25-11-2025?Itemid=0
Blue Robin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8886-blue-robin-25-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Depot, Leuven
Dishwasher_ - Jazzclub - Als grenzen vervagen…
Sinds de oprichting in 2019 heeft het Gentse trio Dishwasher_ (*****) alle mogelijke muren tussen genres weggevaagd om een fris klinkend geluid te creëren. Met hun titelloze debuutalbum, dat in april 2023 via Sdban Ultra werd uitgebracht, zette de band de kroon op een indrukwekkend eerste hoofdstuk.
Ondertussen heeft Dishwasher_ niet stil gezeten, nu is er een nieuwe plaat uit. 'Anemoia'; deze kwam eind oktober op de markt en werd sterk onthaald. Live is Dishwasher_ een band die de grenzen van improvisatie en experiment in jazz aftast, tot ze vervagen en kunnen worden verlegd.
In een goed vol gelopen De Casino hielden ze iedereen een uur lang in de ban, en namen ze hen mee in hun boeiende, kleurrijke wereld.
De grote sterkte van Dishwasher_ is het combineren van verschillende stijlen op doordachte wijze tot een samenhangende als onverwachtse ervaring op virtuoze wijze. Het is allemaal uitgekiend, die speelsheid en improvisatie. Muzikaal gaat het naar een climax toe, met onderhuids een rock aanvoelen.
Een dynamische mix van genres, met energieke rock en sfeervolle stukken door saxofoon en de onverwachtse overgangen naar een feestelijke Ierse folkklank. Wat een muziukaal avontuur hier, met behopud van de jazz roots.
We krijgen aanstekelijke en groovy klanken van bas, elektronica, klanken, zwevende percussie en drums. Het gaat van intimiteit naar een lichtjes oorverdovende climax.
Het publiek is verbouwereerd en weet hen warm te onthalen. Er volgen geen bisnummers, het hoefde ook niet want de mooie trip die het trio had aangeboden was mooi en kleurrijk.
Bassist Louise Van Den Heuvel, Drummer Arno Grootaers en Saxofonist Werend Van Den Bossche zijn doorwinterde jazz muzikanten, die hun roots trouw zijn gebleven. Maar elk van hen deelt ook een voorliefde voor andere muziekstijlen, van rock, folk en elektronica.
Ze bouwen hun nummers dan ook laagje per laagje op, tot een climax is bereikt met warme , analoge synths klanken.
Die veelzijdigheid zorgde er reeds in 2022 voor dat we onvoorwaardelijke fan zijn geworden van Dishwasher_
Nu in 2025 zetten ze dit nog steeds in de verf, zowel op plaat als live. Als grenzen vervagen , dan kan binnen het jazz genre Dishwasher_ tegen komen.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Funeral Dress – Punk is dead - Is punk nu uitgedoofd … of niet als we Funeral Dress horen
Funeral Dress is al 1987 bezig, en door de jaren heen bewezen ze mee dat punk nog altijd niet is uitgedoofd. Momenteel staat Funeral Dress er nog steeds als een ondoordringbaar blok graniet op het podium. Ze brachten zelfs een nieuwe plaat uit 'Goodbye?'. Is Punk nu uitgedoofd, dood … of niet?. Een vraag die al diverse malen werd gesteld , met uiteenlopende antwoorden.
Onder de noemer 'Punk is Dead' doet onze Belgische Punktrots Funeral Dress optredens in verschillende clubs. Het bracht hen op een koude november avond ook naar De Casino in Sint-Niklaas. Een knallend antwoord dat punk nog springlevend is … Boenk erop!
Het is een gewoonte om op hun tour ook een jonge, talentvolle band op sleeptouw te nemen. Begin dit jaar was dat Luna en de Maanstenen in Trix, die ons compleet omver wisten te blazen. "De energiebommetjes en de tomeloze inzet deden het 'em. Er zit potentieel in deze drie . Deze 'zelf verklaarde Friet-Steak-Punk' konden we dus wel smaken", schreven we.
Deze keer mocht de Gentse formatie HetZe (****) als eerste optreden. Deze band haalt zijn inspiratie uit fastcore, hardcore, power violence en D-beat. 'Snel, agressief en energiek' is hun motto.
De band is ook actief in de Europese underground scene en heeft verschillende albums en een pak optredens op hun conto staan. Met die ervaring binnen de scene, speelden ze dan nu in Sint-Niklaas. Furieus en zonder opkijken bestormde HetZe hett podium. In een klein half uurtje, dreven ze het tempo voortdurend op tot ongekende hoogtes, een adempauze werd het publiek niet gegund. Er volgden enkele kleine moshpit en de al even furieus solerende zangeres ging de fans persoonlijk opzoeken. Alles ging zo razendsnel waardoor we totaal verweesd achterbleven. Wat een wervelende sensatie!
Sensationeel? Dat zijn The 5z (*****) ook al vele jaren. De band brengt een mengeling van covers en eigen nummers, in een eigenzinnig kleedje gestopt, melodieus en rechttoe-rechtaan Zoals dat hoort eigenlijk. “Are you ready (.. for some darkness)'' luidde dat kantje absurditeit en humor. Speels virtuoos eigenzinnig gaat het combo te werk, o.m. op “Rocky”, “Do you remember rock'n' roll radio” en “Fight for you right”, coversongs die nieuw leven werden ingeblazen. Feestje bouwen is het uitgangspunt. De blazers waren alvast een toegevoegde waarde.
The 5z ging goed door op een “So Long”, “Nervous Breakdown”, “Gay Bar” en “Richochet”, niet voor de hand liggend , maar met respect voor het origineel, voorzien van een eigen 'punk' inbreng.
In een wervelende finale zet de band de puntjes nogmaals op de 'i' met songs als “Go with the flow” en “California ûber alles”, ook al twee classics in het genre.
The 5z overblufte zichzelf en dat was mooi. Met een dosis gretigheid en humor bevestigden ze dat punk inderdaad nog niet is uitgedoofd .
Met “Punk is back in Town” vloog Funeral Dress (*****) er direct keihard in, het publiek ging gretig in op de uitnodiging, en er ontstond reeds vroeg een moshpit en een potje 'pogo'. “Burn the City” en “Dead and Glory” waren twee knallers. We waren nog maar aan het begin van deze wervelende punkset.
Het gaspedaal bleef stevig ingedrukt op “Ik mut just niks” - meegebruld door de fans; “Shoulder to shoulder” en “Cops are no human beings” waren de volgende uppercuts. Een song als “All politicians are cunts” blijkt nu nog helaas relevant te zijn, als we de mistoestanden rondom ons heen bekijken.
Funeral Dress sleept zijn publiek mee in zijn verhaal en schopt tegen de schenen. “Welcome from the underground” luidt een dosis absurditeit in. Twee in een clown pak en met een soort Pinokkio pak zorgden dansers voor een extra dosis humor. Op “Fuck the fucking Fuck” stonden er zelfs twee dansers met een middelvinger als hoofd op het podium, ze sprongen zelfs in het publiek. Middelvingers gingen hierp rompt de hoogte in.
“Sex , drugs, rock'n'roll' are ok” is een leuze die stevig werd meegebruld, rustpuntjes waren er niet gegund. Het onvolprezen “Pogo never stops” bevestigde het nogmaals.
Alsof dat niet genoeg is, beklommen fans het podium op de apotheose van de set, “Party on”, gevolgd door “Leaving on a jetplain”. Gitarist Stef crowdsurfte met zijn gitaar in de arm, tot helemaal achteraan en dook vrij snel weer vooraan het podium op.
De finale werd ingezet met “Don’t dicate”. De verbluffende punk rollercoaster werd besloten met “Goodbye?”. Met een vraagteken inderdaad, want Funeral Dress neemt vooralsnog geen afscheid van het podium. Er volgen in 2026 nog fijne optredens en festivals.
Na circa veertig jaar geeft Funeral Dress het ultieme antwoord op de vraag of punk nu uitgedoofd of dood is . Punk is maar uitgedoofd of zo dood als je dat zelf wil, zoals je dat zelf beleeft, en hoe je als mens er zelf mee omgaat… Dat was duidelijk!
Neem nu gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Funeral Dress
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8859-funeral-dress-21-11-2025?Itemid=0
The 5z
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8858-the-5z-21-11-2025?Itemid=0
Hetze
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8867-hetze-21-11-2025?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
DITZ - Onstuimige post-punk zet Wintercircus op zijn kop
Opus Kink is een nieuwe opkomende band die alom geprezen wordt in de Britse pers. En dat is voor een keertje niet overdreven, Opus Kink lijkt ons immers een olijke en driftige bende met bijzonder veel jeuk in de onderbroek. Dit prettig gestoorde zeskoppige gezelschap speelt stekelige en tintelende indie-rock met een hoek af. Een sound die niet in een hokje is te brengen, het pendelt van disco naar folk en passeert langs new wave en Britpop. Maar het werkt bijzonder aanstekelijk, is lekker dansbaar en het swingt de pan uit. Een stel blazers die het boeltje om de haverklap komen opzwepen zorgt voor het aanhoudende feestgehalte en de set wordt dusdanig opgebouwd dat zowat iedereen na een half uurtje de dansbeentjes heeft losgegooid, de één al wat voorzichtiger dan de ander.
Feit is dat Opus Kink met okselfrisse en bruisende songs als “I Wanna Live With You”, “I Love You, Baby” en “St. Paul of the Tarantulas” hier een nieuw publiek voor zich heeft gewonnen. Hier gaan we gegarandeerd nog van horen.
DITZ is ongetwijfeld één van de meest opwindende sensaties die in het kielzog van Idles van over het kanaal zijn overgevaren. Met ‘The Great Regression’ en ‘Never Exhale’ heeft de band 2 indringende albums uitgebracht die barsten van de woede en spanning.
En die spanningsboog weten ze beslist ook op het podium te creëren met snerende post-punk die al eens omslaat in noise, een bas die klinkt alsof er bomen moeten omgehakt worden en gitaren die knarsen en bijten als The Jesus Lizard en The Birthday Party in hun beste dagen.
Zanger (of zangeres, wie zal het zeggen) Cal Francis heeft een charisma over zich waarmee de hele zaal in een handomdraai wordt ingepakt, één vingerknip volstaat om een uitzinnige moshpit aan te steken. Francis zuigt de aandacht naar zich toe met een act die al wel eens theatraal oogt maar nergens pretentieus is.
Een mens zou haast vergeten dat hierachter een strakke en geweldige band staat te spelen, want de sound die wordt gecreëerd is scherp, snedig en uitermate roerig. Prijsbeest “Taxi Man” zit vooraan in de set en zet al een eerste keer de boel op zijn kop, Francis smijt zichzelf het publiek in en doet het ganse zootje ontploffen.
Dat aangewakkerde vuur zal voor de rest niet meer verdwijnen. Met “God On A Speed Dial” en “Four” wordt nog wat meer giftig zuur in de set gekieperd en onder een onheilspellende basdreun nestelt Francis zich nog maar eens in de meute om er een dreigend “Smells Like Something Died In Here” te declameren.
Ook het lange “Britney” is zo een sluipmoordenaar die ons langzaam in een wurggreep neemt om uiteindelijk genadeloos toe te slaan. Het kan ook korter, de vuistslag “Seeking Arrangments” is een punksneer van amper anderhalf minuutje en een hitsig “The Warden” drijft de zaal tot boven het kookpunt.
De razernij van DITZ wordt zelfs nog uitzinniger met de totaal uit zijn voegen gebarsten afsluiter “No Thanks, I’m Full”.
Alles. Moet. Kapot.
Organisatie: Democrazy, Gent
Zwangere Guy – Vlammen zonder Vuur!
Gorik Van Oudheusden aka Zwangere Guy stond voor zijn grootste zaalopdracht in zijn thuisstad Brussel, en het was meteen volledig uitverkocht.
Voor Zwangere Guy ‘Papa ZG’ was dit een droomshow: hij groeide op in de wijk Ganshoren, op nog geen 800 meter van de Heizel waar de Arena staat. ‘Wie is Guy’, zijn eerste album uit 2019, evolueerde naar de persoon zelve ‘Wie is Guy echt? … Ruig, getekend, breekbaar, dankbaar,… Die symboliek kwam duidelijk naar voren en gaf het concert extra emotionele lading.
Zwangere Guy bracht niet alleen bruut geweld en rauwe energie, maar ook veel kwetsbaarheid. Hij sprak open over zijn verleden, zijn verslaving, verlies en hoe hij dankzij zijn familie en omgeving een nieuw leven vond. Dat raakte velen in de zaal.
Tijdens nummers als “Beter leven” en “Gorik pt 2” voelde je de zaal meeleven — teksten over pijn, verlossing en hoop klonken zwaar, maar brachten troost. Er viel een onverwachte stilte over de zaal — niet omdat het publiek afwachtte, maar omdat iedereen luisterde. Echt luisterde. Je hoorde de emotie in zijn stem, die net niet brak maar wel zwaarder klonk.
De arena werd kleiner, intiemer, alsof hij niet voor 15.000 man stond maar voor een kleine kring van mensen die hij in vertrouwen nam. Hij bedankte expliciet zijn moeder, dochter en zus die in de zaal aanwezig was. Het gaf de show iets heel integers, broos, breekbaar en menselijks.
Tegelijk was er de rauwe kracht: nummers als “Frontal”, “RAF”, “Guttergang” gaven het concert die typische Zwangere Guy-intensiteit, met moshpits, blote bast en elektronische beats.
Het publiek ging volledig mee: de zaal kolkte, de energie was hard en intens alsof je op een festival stond, maar dan binnen in een arena. Zwangere Guy, live begeleid door Umi Defoort en PJ Seaux, het blijkt een gouden trio te zijn … én natuurlijk aan vrienden geen gebrek, STIKSTOF is nooit ver weg bij Zwangere Guy en een potje kickboks met Krikke94 zorgde voor een waar (boks)gala.
Zwangere Guy maakte een evolutie, van moeilijke jeugd, verslaving en chaos, naar stabiliteit, reflectie en dankbaarheid. Hij sprak open over zijn worstelingen, maar ook over hoop en groei: “Ik ben honderd keer gevallen voor ik recht stond”.
Het contrast — vroeger en nu — gaf het concert veel emo en kracht. Ook een portie maatschappijkritiek was nooit veraf . De man is een waar vredesapostel geworden!
Het was niet enkel show, maar ook een eerbetoon en een soort van ‘thuiskomen’. Ja, er werd geschiedenis geschreven, en hij wou dat we warm , knus tegenover elkaar zijn.
Natuurlijk, een warm hart voor iemand die het wel gelukt is om uit de miserie te geraken met een groot besef dat vele anderen niet deze uitkomst hebben. Waar het onkruid ongehinderd verder groeit uit de tegels, voor hen moet Zwangere Guy een voorbeeld zijn.
Het concert van Zwangere Guy in de ING Arena was geen louter feest of spektakel maar eerder een levensverhaal – rauw, eerlijk, emotioneel. Het was alsof je getuige was van zijn transformatie: van jongen uit de Brusselse blokken tot man die zijn demonen overwon, dankbaar en vastberaden. Het was een krachtige, intense, oprechte en memorabele show.
Zwangere Guy bewees dat hij niet alleen een straatrapper is, maar ook een verteller van zijn eigen waarheid, met genoeg emotie en energie om een arena te vullen én te raken. Een rasartiest die rappen een andere dimensie heeft gegeven, een goochelaar met rake woorden die rechttrekken wat scheef is gegroeid. Een verlosser, een vredesduif, -apostel.
Een persoonlijke reis die iedereen meesleept!
In maart 2026 terug te zien in Vorst Nationaal, Brussel en op de zomerfestivals. Wees erbij!
Eerdere live 2025 Zwangere Guy – try-out – Vredesduif met een missie en een solidaire boodschap
Organisatie: Live Nation ism Busker+ All Things Live Belgium
Jah Wobble & The Invaders Of The Heart – Een galmende ‘dub’ waas van jammende, bezwerende, dromerige, groovy sounds + Rebuilt van ‘Metal box’
Jah Wobble’s Invaders Of The Heart
Een leuke, ontspannende, kleurrijke, warme wereldlijke trip werd ons een goed twee uur lang aangeboden door de unieke Britse bassist/songwriter en dichter Jah Wobble. Met z’n Invaders Of The Heart, waaronder z’n twee zonen, werden we stapsgewijs meegesleept in een galmende ‘dub’ waas van jammende, bezwerende, dromerige sounds zonder de realiteit te verliezen …
Jah Wobble is een toonaangevende, invloedrijke bassist die een rauwe, hoekige, diepe hypnotiserende groove in z’n bas geluid bracht. Het was alvast bepalend voor het werk bij de eerste PIL platen, met de ‘Metal box’ uit 79 , postpunk avant la lettre, als absoluut meesterwerk. De dreunende, stuwende, pulserende, grauwe, emotievolle baslijnen waren iets unieks, speciaals en grensverleggend.
De ‘Metal box’ kwam hier vanavond met mondjesmaat aan bod , onder het motto ‘Rebuilt’ , een herbewerken in dubstijl, iets waarmee hij na het PIL avontuur zich mee bezig hield. De amicale man gaf af en toe tijdens deze muzikale trip een vocale declamerende voordracht .
Jah Wobble heeft een goed op elkaar ingespeelde band, met hemzelve als gedelegeerd verantwoordelijke en dirigent. Intrigerend in dit muzikaal verhaal is dat de songs ontdaan worden van hun oorspronkelijke identiteit en compactheid. De nummers worden door hun kunde en aanvoelen in een soort jam gespeeld. Ze krijgen een avontuurlijke, creatieve insteek, zonder dat de originele melodie uit het oog wordt verloren. Ze zijn gebaseerd op een repeterende ritmiek, groove en galmende dubs, die ons in een gemoedelijk ontspannend sfeertje brengen en de dansspieren prikkelen.Kenmerkend is dat allerlei stijlen en genres in elkaar verweven zijn. Op die manier krijg je een amalgaan van pop, rock, psychedelica, jazz, George Clinton P-funk, soul en dance met een link naar de Midden-Oosten Arabische world, afro en dubreggae.
We worden meegesleept, -gevoerd in galmende dubby wereldmuziek. De set was er eentje van een soort ‘katharsis’, een beleven, ondergaan, ervaren in een repeterend los, zalvend, gemoedelijk, groovy, opbouwend virtuoos samenspel, waarbij ze elkaar blindelings aanvoelen en vertrouwen.
Wat recent materiaal wordt geïntrigeerd met enkele bepalende ‘Metal box’ songs, onbekend materiaal en 90 s interessant werk van ‘Rising above Bedlam’ en ‘Take me to God’.
In een dub symphony van kleurrijk galmende klanken krijgen we een ontrafeling van de songs als een “Becoming more like God” , “Visions of you”,” Liquidator” en ‘Theme from Get Carter”, aangevuld met enkele ‘Metal box’ honneurs als “Poptones”, “Careering” en covers als een “The chain” (Fleetwood Mac); daarnaast ook onbekend materiaal die de songmelodie en de jam, gecoördineerd -chaotisch, doen samenvloeien. Naar het eind toe kregen we nog een lange dub van “How much are they”, die new wave instant classic met Holger Czukay en Jaki Liebezeit.
Trouwens, in die 90s kregen we de doorbraak van heel wat bands en artiesten die de world van Jah integreerden, o.m. Cornershop , Fundamental, Sinead O'Connor, Asian dub foundation, Transglobal Underground, Natacha Atlas, Dreadzone en recenter Gorillaz; verder hoor je ook ergens die psychedelica van een Ozric Tentacles of Hawkwind.
Het werd telkens warm en sterk onthaald in een goed volgelopen Wintercircus en dat deed Jah Wobble en z’n Invaders deugd. De world inslag werd soms nog iets groter wanneer zijn twee zonen erbij kwamen , de ene dweepte mee met de percussie en de andere maakte gebruik van traditionele Keltische en Chinese instrumenten.
Even meegeven dat de twee als support-act ook voor de dag kwamen onder Tian Qiyi. Die twee maakten er in hun klein half uurtje een filmisch concept van, die ons deed denken aan de soundtrack van de ‘48 days’ movie. Ook zij brachten met pa Jah een boeiende meditatieve, zwevende, bezwerende trip, waarbij het kenmerkende basspel in dit kleurrijke palet zijn plaatsje opeiste.
Hoedanook dit was een world trip pur sang, enthousiast, vitaal en vol passie gespeeld in een liefdevol dub jammend kleedje, die spontaniteit, speelsheid, gevoel en kunde met elkaar deden verweven.
Het was echt mooi even te kunnen ontsnappen uit onze dagdagelijkse realiteit, zonder deze echt volledig te verliezen. Puik optreden dus!
Organisatie: Democrazy, Gent
Fragile - Franse finesse met een eerlijke emotionele laag
Fragile + Sad Boys Klub
Fun fact : je begint de band Fragile te volgen op spotify, om dan een paar maanden later hun voor-programma te mogen spelenn Sad Boys Klub. Small world indeed. Er is die zeldzame chemie tussen de bands, en ze hebben legio aan raakpunten. En de symbiose is groot tussen deze 2 bands, hoewel de twee bands muzikaal uit verschillende landen en scènes komen, was er een zekere rode draad : melancholie zonder cynisme, intensiteit zonder machogedrag, en muziek die oprechte emotie boven pose plaatst.
Het oeuvre van beiden bevindt zich in de ‘shoegaze”-scéne/post-punk, gedragen door gitaarriffs en snare drum, gestuurd door een zwaardere, vertellende stem.
De intro van het nummer "Model" ( Fragile), zou zomaar kunnen passen in het oeuvre van de sad boys! Maar inderdaad, Fragile is meer noisie, shouting en de punkscéne op speed.
De venue dan: ‘de Witloof Bar’ - Een karaktervolle, intieme concertzaal met een bijzondere sfeer. Vooral het 360°-podium is een meerwaarde, en geeft de drummer eindelijk ook z'n stage! Meestal wordt die stakker in de donkerste krochten van het podium weggestopt, waar hij hier gewoon in volle display zit. Beetje hetzelfde als Arcade Fire met hun ‘Everything Now’-tour in een boksring. Hier werd vroeger Belgian finest gekweekt onder de grond. Dus zeker dat deze zaal aan de basis ligt van nog veel moois.
Lives :
Sad Boys Klub – Emotionele buitengrenzen van indiepop
Sad Boys Klub beet het spits af en liet vanaf de eerste noten horen waarom ze een trouwe fanbase aan zich weten te binden. Hun set was een zorgvuldig opgebouwde reis langs gevoelens van verlies, hoop, frustratie en reflectie.
Ze openden met “Cry Scene”, een herkenbare en meeslepende track waarin het geluid van de band meteen stevig stond. Daarna volgde “Promised Land”, een nummer dat zich onderscheidde door zijn meeslepende drums en krachtige zanglijnen.
Met “A Calling” en “Ballet dancer” werd de sfeer intenser – introspectief maar altijd met een energieke ondertoon. “No Narrative” en “Captain” brachten een iets ruiger en duisterder randje, waarin de gitaren de overhand kregen en de vocalen extra scherp voor de dag kwamen.
Het hoogtepunt van de set was zonder twijfel “God Is Insane”, een nummer dat even theatraal als oprecht klonk. De band sloot af met hun 1e single en basis van alles “Concrete Man”, een stevige en ritmische track die het publiek in beweging kreeg en hun optreden krachtig afrondde.
Fragile – Franse finesse met een eerlijke emotionele laag
Na de dromerige, tedere maar krachtige set van Sad Boys Klub was het aan het Franse Fragile om de avond voort te zetten. Het iets ruwe en intense werk, de post-punkscéne met Franse flair.
Ze openden met “Santander”, gevolgd door het ijzige maar warme “Winter”. De band wist onmiddellijk een sfeer neer te zetten waarin tekst en melodie naadloos samengingen. Met “Afterglow”, “Celebrate” en “Take Care” bouwden ze hun muziek langzaam op naar een meeslepende flow.
Het middenstuk met oa “Mur Mur”, “Reason Why”, “Little Thinges” en “Later” – liet de subtiliteit van de band zien. Fragile heeft het talent om zacht en verfijnd te klinken zonder ooit vaag te worden. Elke noot en elk woord had betekenis.
Naar het einde toe werden de klanken iets steviger. “TG&DL”, “Wall Flower”, “L/Cry” en “Mo-del” vormden een sterke afsluiting waarin de Franse band hun veelzijdigheid volledig liet horen. Een emotionele, maar muzikaal volwassen finale.
Een avond vol karakter en contrast
Waar Fragile de emoties rauw en uitgesproken op tafel legde, bracht Sad Boys Klub een meer po-etische en subtiele interpretatie van soortgelijke thema’s. Juist die contrastwerking maakte de avond zo sterk: twee bands, dezelfde gevoelswereld, maar met totaal verschillende stemmen.
Het publiek kreeg een concertervaring waarin melancholie geen zwaarte werd, maar schoonheid – gevangen in muziek die nog lang blijft nagalmen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Fragile
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8878-fragile-21-11-2025?Itemid=0
Sad Boys Klub
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8879-sad-boys-klub-21-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel
Tourist LeMC - Tussen cynisme en liefde
Tourist LeMC stond in De Kreun in Kortrijk, maar nog vóór de Antwerpse stadstroubadour het podium betrad, was het aan Guusje om de zaal warm te maken.
De jonge Nederlandse artiest, die bij het grote publiek doorbrak dankzij zijn duet “Blijf Nog Even Hier” met Bazart, bewees dat hij veel meer is dan een eendagsvlieg. Zijn set was licht, energiek en charmant, en groeide nummer na nummer in kracht. Vooral de laatste drie songs “Kleine Jongens”, “Dopamine” en “Cool” bleven hangen.
Ze brachten een mix van herkenbare emoties en frisse popenergie die perfect aansloot bij de sfeer die later op de avond zou volgen.
Het publiek had hem alvast stevig in de armen gesloten tegen de tijd dat hij het podium verliet.
Met de zaal op temperatuur kwam Tourist LeMC op, en vanaf het eerste nummer, “Emoji Hooligan”, werd duidelijk dat de tournee rond zijn vijfde album Alles Onder Controle geen klassieke Tourist-avond zou worden.
Op deze nieuwe plaat slaat hij een onverwachte richting in: minder naïeve hoop, meer cynisme, maar tegelijk ook meer humor. Het is alsof hij zijn wereld iets donkerder inkleurt, maar tegelijk moeite doet om er zelf om te kunnen lachen.
Live geeft dat een rauwe, eerlijke lading die De Kreun meteen in zijn greep hield.
Met “Cocaine”, “En Route”, “Spiegel” en “Niemandsland” bouwde Tourist het momentum verder op, de band strak, warm en gelaagd zoals altijd. “Meester Kunstenaar”, “Bilan”, “We Begrijpen Mekaar” en “Wie” volgden elkaar snel op en kregen vaak een donkerdere, meer gespannen ondertoon dan in eerdere tournees.
Het publiek voelde die verandering, maar omarmde ze met evenveel aandacht als enthousiasme.
Een van de mooiste momenten van de avond brak aan met “Sterrenwacht”. Net toen de eerste akkoorden weerklonken, kwam Guusje opnieuw het podium op, een subtiele knipoog naar hun eerdere samenwerking die nu live tot weer leven kwam. De stemmen van Tourist en Guusje smolten moeiteloos samen, waarbij Tourist zijn warme, gedragen voordracht liet contrasteren met Guusjes heldere, melodische klank. Het resultaat was een dromerig duet dat de hele zaal stil kreeg.
Daarna ging het tempo weer omhoog met “Mijn Stad”, “Liefde Liefde”, “Alles Kapot” en “Deze Nacht”, nummers die veel van het nieuwe album dragen en live nog eerlijker en rauwer klinken. Vooral “Alles Kapot” belichaamde de nieuwe toon van Tourist LeMC: reflectief, cynisch, maar altijd doorweven met compassie.
De afsluitende reeks “Koning Liefde”, “Voorbij” en de bisnummers “OLV”, “Horizon” en “De Ander” bracht dan weer de typische warmte terug waarmee Tourist het publiek nooit loslaat, zelfs wanneer hij donkere thema’s aansnijdt.
Het optreden in De Kreun voelde zo als een perfecte momentopname van een artiest in evolutie: iemand die bewust nieuwe paden bewandelt, scherper en minder naïef dan voorheen, maar nog altijd gedreven door liefde.
En dankzij Guusje, die zowel in het voorprogramma als tijdens het duet een sterke indruk naliet, werd de avond extra bijzonder.
Een ontmoeting tussen twee generaties troubadours die elkaar moeiteloos versterken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Tourist LeMC
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8868-tourist-lemc-21-11-2025?Itemid=0
Guusje
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8869-guusje-21-11-2025?Itemid=0
Op 26 november 2025 te zien in de Vooruit, Gent @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8890-tourist-lemc-26-11-2025?ltemid=0
(ism Busker)
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
The Schizophonics - Elektrificerende protopunk
The Schizophonics + Top Left Club
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: dit was nog maar eens een avondje in het café van De Zwerver om in te kaderen …
… Nochtans had ik aanvankelijk mijn bedenkingen toen ik de vier van Top Left Club het podium zag betreden. Met hun onverzorgde haar annex nektapijten en flashy trainingspakken zagen ze eruit als een stel verlopen kroegtijgers die enkel in de lokale pubs van Brighton voor wat vertier konden zorgen.
Bovendien hadden de heren een niet meteen spitsvondig dansje ingestudeerd. Dat begon met het vormen van een menselijke "T", ‘Shoulders at 90’ (tevens de titel van hun eerste plaat uit '21), waarna er enkele houterige, robotachtige bewegingen volgden. Alsof het nog niet bont genoeg was, werden ze aangekondigd door een kerel in badpak, die later de zanger van The Schizophonics bleek te zijn.
Op het einde van de set dook er trouwens een vrouw in een identiek flashy trainingspak op die een perfecte demonstratie van dat ‘Shoulders at 90’-dansje ten beste gaf: de drumster van The Schizophonics!
Beide groepen hadden een week samen getourd (dit was hun laatste avond samen) en hadden duidelijk flink verbroederd. Maar mijn scrupules werden al bij de eerste noten weggespoeld. Dit was uitermate aanstekelijke punk, voortgestuwd door de keys van zanger Jimi Dymond. Stuk voor stuk waren het knappe nummers die telkens konden bogen op een onweerstaanbare drive. Een overijverige recensent beschreef hen ooit als het Britse antwoord op de Ramones. Los van de compacte intensiteit van de nummers, hoorde ik eerlijk gezegd weinig overeenkomsten. Dit voelde zeker niet als een verheerlijking van old school punk, het deed me eerder denken aan The Hex Dispensers, dat fenomenale livebandje uit Austin, Texas.
Naast de eerder genoemde Jimi Dymond had Top Left Club nog een tweede en uitstekende zanger in huis, bassist Johnny Hart: wat voor een aangename afwisseling zorgde. Met verder Tim Cox op drums en MacDaddy op gitaar legde Top Left Club met een sterke set, die van de eerste tot de laatste seconde bleef boeien, de lat meteen hoog.
Maar dat bleek absoluut geen obstakel voor The Schizophonics uit San Diego. Vanaf het eerste nummer al, een zinderende, indringende versie van "Black to comm" van MC5 grepen ze me bij mijn nekvel. Een greep die niet meer gelost werd. Meteen werd mijn vrees ook bewaarheid dat dit podium te klein zou zijn voor Pat Beers. Hij breidde zijn territorium dan maar meteen uit tot het hele café, waar hij als een wervelwind tussen het volk zoefde.
Zijn podiumact, waarin hij om de haverklap in een spagaat dook, was duidelijk geïnspireerd op de shows van James Brown maar dan nog net iets duizelingwekkender.
Tijdens al die acrobatieën bleef hij gewoon door spelen en minstens de helft van de tijd deed hij dat enkel met de linkerhand hoog op de gitaarhals.
Dat de muziek daarbij nooit haperde mag een wonder heten. Als er dan toch een gaatje dreigde te vallen, werd dat moeiteloos dichtgereden door een onwrikbaar doordenderde ritmesectie. Die bestond uit zijn partner Lety Beers op drums en de eeuwig minzaam glimlachende Sarah Linton, ooit actief bij Death Valley Girls, op bas.
Achteraf hoorde ik iemand opmerken dat het muzikaal wat minder was, maar daar ben ik het absoluut mee oneens.
Toegegeven: de platen van The Schizophonics zijn geen must-haves, maar live steeg de groep hier onmiskenbaar boven zichzelf uit. Dit was elektrificerende protopunk, zoals die eind jaren '60 begin jaren '70 in Detroit zijn gloriedagen kende met groepen als The Stooges en MC5. Nummers die telkens vonkten en knalden, gedragen door een verbijsterende gitaar waarin de geest van Jimi Hendrix waarde.
Ik zag ze ooit op het Binic Folks Blues Festival en werd ook toen omver geblazen maar hier in dit kleine café kwamen The Schizophonics nog veel beter tot hun recht. Hier kon je ze voelen en werd je, samen met gelijkgestemde zielen waaronder Tina en Alek van The Glücks, meegezogen in een verpulverende maalstroom.
Niet zonder enig risico trouwens. Want toen Pat Beers met zijn gitaar en microfoonstandaard de smalle wenteltrap naar de toiletten beklom, raakte ik verstrikt in de wirwar van kabels die hij meesleepte. En toen riep Lety Beers plots "Uncle Bill", een vreemde snuiter die tot dan de hele tijd vooraan had staan toekijken, op het podium. Het bleek de semi-legendarische punkrock bluesman uit Los Angeles, Lightnin' Woodcock, te zijn, die er net een tour als gitarist van Bow Wow Wow (!) had opzitten. Hij mocht zijn duivels ontbinden op zijn gitaar tijdens "Riff Raff" van AC/DC, al moest dat het met wat minder tekst dan het origineel stellen.
Het was de ideale springplank naar een spetterende finale vol onvervalste rock-'n-roll in de stijl van Little Richard en Jerry Lee Lewis, waarin Pat Beers nog maar eens rollend en tollend in het publiek verdween.
Hoe Pat Beers deze razende set zonder kleerscheuren overleefde blijft een raadsel, maar dat dit één van de beste optredens van 2025 was, staat buiten kijf.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
The Hives - Na dertig jaar nog altijd één brok energie!
Deze avond stond al héél lang aangestipt in onze agenda want dan konden we de koningen van de garagerock uit Zweden nog eens bekijken in Vorst. Het vijftal kwam langs om hun alweer zevende album ‘The Hives Forever Forever The Hives’ live voor te stellen.
We kennen ze als een uiterst energieke powerrockgroep, meestal uitgedost in zwart-witte maatpakken. Woensdag hadden ze er een kleine variant op gevonden door hun zwarte jassen aan hals, pols en zakken af te boorden met lichtgevende stroken die synchroon meegingen met de podiumbelichting. Erg fraai en origineel!
Het muzikale gedeelte bracht uiteraard wat we ervan mochten verwachten: enorme energieke powerrock ‘n roll aan 200 per uur die onze trommelvliezen en lijf deden daveren en tot het uiterste dreven.
Ze begonnen met één van hun nieuwe nummers “Enough is enough”; de rock’n’roll-bulldozer uit het Hoge Noorden was vertrokken in vijfde versnelling en hij zou anderhalf uur niet meer stilvallen!
Gierende, schreeuwende gitaren, staalharde ritmeslagen op drum en bas en een charismatische luidkeelse volksmenner aan de micro. Wat wil je nog meer …
De zanger Howlin’ Pelle Almqvist vuurde constant zowel zijn groep als het publiek met zijn luide rauwe stem aan om mee te zingen, klappen, zwaaien en dansen. Een aanstekelijke sound en show en muziek.
Het benedendeel van Vorst werd zowat gek en het duurde niet lang voor de eerste circlemoshpit ontstond. Wanneer Howlin’ tijdens het nummer “Tick Tick Boom” zich in het publiek mengde was de gekte compleet. Het leverde een ‘Thank you so much’ op van hem. Verschillende keren kondigde hij aan dat het volgende nummer het laatste was, omdat een mens niet meer aan kan, maar voor Brussel kon er nog altijd eentje bij …
Na vijf kwartier moest iedereen, zowel groep als publiek even op adem komen om daarna met de persoonlijke favoriet “Ligalize living” stampend en brullend de eindspurt in te zetten .
Na anderhalf uur stomende rock was het afgelopen. Helaas maar zowel voor het publiek als voor de groep was dit het hoogst fysiek haalbare.
Wat een zalige uitputtingsslag. Een minutenlange staande ovatie sloot het vijfsterren concert af! Zondermeer in het geheugen gebrand!
Playlist
Enough is enough , Walk Idiot Walk , Rigor Mortis Baby, Paint a picture, Main offender, Born a rebel, Stick up, Bogus Operandi, Hate to say I told you so, O.C.D.O.D, I’m alive, Here we go again, Countdown to shutdown, Come on! Tick Tick Boom.
Ligalize Living, Bigger hole to fill, The Hives Forever Forever The Hives
In het voorprogramma hadden ze het Amerikaanse Spiritual Cramp en het Britse Yard Act meegebracht.
Wegens het typische wisselvallige Belgische weer en de daarbij volgende files misten we de eerste band.
Yard Act gaf er om vijf na acht een flinke lap op. Ze stonden deze zomer al op Pukkelpop en konden daar zéér behoorlijk overtuigen! Ze speelden potige postpunk die het al talrijke publiek vlotjes meekreeg. De zanger Jams Smith was een spring in ’t veld slangenmens die zich letterlijk volledig smeet. Ook de rest van de groep was vurig enthousiast. Hun veertig minuten was een verdomd goede opwarmer voor wat nog komen moet … Goed gecast van The Hives!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
Opening act 1 : Spiritual Cramp
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8861-spiritual-cramp-19-11-25?Itemid=0
Opening act 2 : Yard Act
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8862-yard-act-19-11-25?Itemid=0
The Hives
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8863-the-hives-19-11-25?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Derek And The Dirt - De opvolging is verzekerd
Derek And the Dirt + Ciska Ciska + Vito
Het was een opmerkelijke affiche, die Popallure opgezet had: Derek And The Dirt nog eens in de Racing in Gavere, vroeger de tweede thuisbasis van deze Gentse rockband, en dan nog met Derek’s zoon Vito en dochter Ciska als supports.
De Racing was dan ook mooi volgelopen voor deze unieke concertavond.
Het is niet voor het eerst dat Derek het podium deelt met zijn nageslacht, maar misschien wel de eerste keer dat het zo formeel, zo groots opgezet en vooraf aangekondigd gebeurde. Zoon Vito (***) mocht aftrappen. Met zijn band en solo bouwt hij sinds 2018 aan een mooi oeuvre. Met de naar hem genoemde indierockband Vito liet hij zich opmerken in wedstrijden voor jong talent, leverde hij al een reeks puike singles en andere releases af en versierde hij een contract bij het Nederlandse label Excelsior Recordings. Dit jaar was er onder meer de single “What’s New” die op deze site een lovende review kreeg.
Als support voor het ‘familiefeest’ in Gavere kiest Vito voor een akoestisch soloconcert met uitsluitend nieuwe nummers die hij de voorbije maanden schreef en aan het opnemen is. Een paar daarvan zijn nog niet helemaal afgewerkt en hij heeft ze ook niet allemaal al goed in de vingers.
Al bij het tweede nummer moet hij midden een nummer stoppen en herbeginnen, maar dan met een schriftje met de voorlopige songteksten aan zijn voeten. Voor het publiek is het allemaal geen probleem.
De Derek-fans zoeken in Vito naar gelijkenissen in stemtimbre en songschrijven, maar deze jongeman zoekt vooral zijn eigen weg. Dat ‘pa Derek’ soms al eens op de tweede plaats komt, blijkt ook Vito’s teksten: ‘Mamma, take us in your arms and save us’. Als hij als soloperformer zijn ziel blootlegt op het podium, lijkt hij wat kwetsbaar en introvert, maar het talent om een pakkende, authentieke song te schrijven, dat is alvast met de genen doorgegeven.
Zijn zus Ciska stapte met veel meer zelfvertrouwen het podium van de Racing op met haar band Ciska Ciska (****). Om de tagline van wijlen Willy Willy te parafraseren: a girl so nice they had to name her twice.
iska is al jaren bezig met muziek maar bracht pas dit jaar haar debuutsingle “Biotope” uit bij MayWay Records (Meltheads, Lézard, Crackups, …). Dat leverde haar meteen enkele mooie podiumplekken op, onder meer op het Best Kept Secret Festival en op Pukkelpop. Naar Gavere rijden met haar band voelde zaterdag bijzonder aan, want dit was voor haar het dorp waar haar oma woonde.
Als band schippert Ciska Ciska tussen indiepop (“Angel”, “Sweet Sixteen”) en soms stevige rock (“Trust You”, “Utopia”). “Brother” gaat over Vito en hij staat enthousiast te supporteren op de eerste rij voor het podium. Hoewel ze als jonge artieste al heel matuur op het podium staat zijn er toch momenten dat Ciska haar leeftijd niet kan verstoppen. Bijvoorbeeld als ze toegeeft dat het haar nog niet lukt om tussen twee nummers haar gitaar bij te stemmen en een leuke bindtekst te verzinnen. De rockende songs blijven het langste hangen in het geheugen, vooral dan de zinderende finale met “Indoctrinate Me”. Dat nummer start als een genadeloze mantra met donderende mokerslagen om dan ergens uit te komen bij PJ Harvey. Dit is een artieste waar we zeker nog van zullen horen.
Vervolgens waren we toe aan de hoofdschotel. De Gentse rockband Derek And The Dirt (****) bestaat meer dan 35 jaar, wel met een ruime pauze. Sinds de reünie in 2017 verschenen al twee albums: ‘All Todays Words’ in 2018 en ‘Faster’ in 2024. Dat laatste album vormde de rode draad doorheen het concert in Gavere, met mooie versies van onder meer titeltrack “Faster”, “Act Of Love”, “Deep Purple Is My Heart” en “Living In A Song”.
Het openingsnummer was “Massa”, de track met Vito als producer. Geen enkel nummer van ‘All Todays Words’ of van ‘Insanity’ in de set, maar wel veel klassiekers van vóór de split: “Run”, “Sally Mitchum” en “Rosie”. “Talking To God” zit opnieuw in de set, maar Pim’s intro klonk in Gavere misschien wat roestig. We hadden deze song graag ingeruild voor een “Marlene” of “Live To Ride”, maar zo zal iedereen wel zijn eigen voorkeuren of goede herinneringen hebben. Voor het overige geen klachten over The Dirt. De band speelde met de allure van de grote dagen.
Over “Simenon Girl”, nog zo’n Belpop-klassieker, vertelt Derek wat de eigenlijke aanleiding was voor de song, die we tot dan altijd als een heel klassieke liefdesverklaring ervaren hadden. In 1982 werkte Derek op een kantoor in Brussel en zijn chef keek vanuit zijn hoge kantoor met een sterrenkijker naar de prostituees die enkele straten verder achter het raam op klanten wachtten. Eén daarvan doodde de tijd met het lezen van boeken van Georges Simenon.
In de reguliere set zat – eindelijk, volgens Derek – één cover en dat was “Things Have Changed”, een wat minder bekende song van Bob Dylan, waarvoor Vito spontaan de backings kwam meezingen.
Het publiek reageerde enthousiast op zowel het nieuwe en het oude werk en Vito en Ciska zorgden voor heel wat dynamiek op de eerste rijen voor het podium.
De finale was voorbehouden voor doorbraakhit “Oh By The Way” in een versie met nog meer blues dan het origineel en daarna volgde de extatische ontlading met “Love’s Exaltation”.
De toegift was een cover van Patti Smith’s “Dancing Barefoot”. Het lievelingsnummer van de moeder van Derek’s kroost en Vito, Ciska en nog een andere dochter kwamen dan ook enthousiast meezingen en dansen op het podium.
De enige die – al de hele avond overigens – ‘barefoot’ aan het ‘dansen’ was, was dan wel Derek zelf.
Met “Lost On The Road”, een nummer neergepend na het lezen van de originele versie van Jack Kerouac’s On The Road, is er van Derek And The Dirt zopas alweer een nieuwe single verschenen.
Hoewel voor Derek de opvolging alvast verzekerd is, is de most dirty rockband van Gent nog niet uitgeteld.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Derek and the dirt
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8851-derek-and-the-dirt-15-11-2025?Itemid=0
Ciska Ciska
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8853-ciska-ciska-15-11-202255?Itemid=0
Vito
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8852-vito-15-11-2025?Itemid=0
INFOS
https://musiczine.net/index.php/nl/item/97352-what-s-new-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98857-biotope-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/95735-faster
https://musiczine.net/index.php/nl/item/66380-derek-the-dirt-speelt-weer-voor-uitverkochte-zalen
Organisatie: Popallure
The Perfect Tool – Een Totaalbeleven dichtbij Tool
Het Amerikaanse The Perfect Tool wordt geprezen als de beste ‘Tool tribute’ met goedkeurend oog van de fans en van de Tool leden zelf. Het materiaal van de originals wordt in een intiemere setting perfect beheerst, weliswaar in een iets mindere massieve, pompeuze, vollere sound, maar in een even meeslepende, transcendente ervaring en videoprojecties.
Meer dan interessant dus om dit enig uniek Belgisch optreden in een totaalbeleven van een voormalig filmzaaltje als de Schakelbox te kunnen ondergaan.
Tool live aan het werk zien is een totaalervaring, iets speciaals, unieks , mystieks, imposant en mysterieus. Een muzikaal kolkende lavastroom, een fenomeen. Het is een beleven, een ondergaan, een filmische bezwering, een totaalspektakel van klank en beeld. Alles vormt een geheel, song, projectie, kleur. Een massief blok , wat we ook ten dele ervaren bij ons eigen Amenra.
Het kwartet heeft in hun 35 jarige carrière maar een handvol platen uitgebracht. Hun laatste ‘Fear inoculum’ dateert al van 2019, en ervoor zat twaalf jaar tussen. Iets bijzonders dus hun muzikaal zwart hellegat, die de kleine podia stelselmatig ontgroeide, de grote zalen, stadia bereikte en zich een plaatsje opdrong van een main act op de festivals.
De catalogus is in het geheugen gegrift van elke Tool fan, dit zijn de EP ‘Opiate’ uit 92 en dan de platen ‘Undertow’ (93), ‘Aenima’ (96), ‘Lateralus’ (2001), ‘10000days’ (2006) en het recente ‘Fear inoculum’ .
De tribute band The Perfect Tool neemt die unieke ervaring en beleven terug vast op de kleinere podia, zoals we Tool zagen in hun begindagen. De waardig ouder wordende fan zal zich toen nog hun unieke optreden levendig herinneren in de Vooruit, Gent, van wat het kwartet in z’n mars had, wat een aparte sound ze speelden en die donkere zwarte psychedelica mengden in een metal-rockende sound, de aanzet tot hun definitieve doorbraak.
The Perfect Tool legt live de klemtoon op het ouder werk, waarbij de songs van de eerste drie hier in hun ruim twee uur durende set aan bod komen. Trouwens, de muzikanten zijn sterk op elkaar ingespeeld in die complexe maatsoorten, de verrassende, onverwachtse wendingen, de tempowissels, de breaks en de hypnotiserende sounds, die melodie, creativiteit en avontuur doen versmelten. Met spil Spencer Fenimore hebben ze een zanger die het dichtst de bewegingen, de capriolen en de vocals van Maynard James Keenan benadert. Een beangstigend ‘Maynard-esque’ figuur.
In hun eigen twintigjarige carrière weten ze op hun manier het meeslepende materiaal en videoprojecties van de originals weer te geven, minder massief, immens, pompeus, explosief, uitgesponnen, maar met een eenzelfde stekeligheid, begeestering, overgave.
De drie zijn elk sterk gefocust op hun instrument. Een mooie, respectvolle buiging naar het publiek om er dan tegenaan te gaan. Samen met hun zanger Fenimore wordt het publiek stapsgewijs ondergedompeld in die Tool bezwering. Fenimore is hier ook een beetje de moderator. Er is in die vocale benadering de indringende vocale zegzang/voordracht en de allerhande (spastische) moves.
In dit muzikaal epos zijn de instrumenten ‘de tool’, de taal, en onderstrepen ze het virtuoze samenspel.
De lightshow is de ideale outfit door de prachtige donkerblauwe-bloedrode gedempte lichtinval op het podium en naar de vier bandleden. De projecties brachten het publiek in een wanende onderwereld, met toch … dat licht in die duistere wereld, met de wisselende grauwe, grijze en kleurrijke projecties, een gans proces die de unieke leefwereld van Tool zelf benadert.
Gaandeweg werden we meegesleept, -gezogen in deze intense wereld, met een kleppers als openers “Stinkfist” van het ‘Aenima’ album en “Lateralus” dat mooi uitgediept werd. Ze moesten nog op gang komen, ze zaten nog niet allemaal op dezelfde golflengte. Vocaal was het wat zoeken eerst in stem, screams en stemvervorming via de megafoon.
Ze grossierden diep in het ouevre van Tool , met “46 & 2”, “Undertow” en “Eulogy”. De repetitieve opbouw, de aanzwellende partijen en de exploderende ritmes tekenden het intrigerende bedreven samenspel.
Tussenin kregen we een recenter nummer, “Pneuma” , die in een spannende dreiging evenzeer mooi uitgewerkt was . Om dan terug diep te graven in Tools werk. De doorwinterde fans werden op hun wenken bediend en deelden het met de vier op het podium, met telkens een warm applaus en gejuich op de geselecteerde nummers.
In de keuze waren het niet steeds de meest gekende Tool-nummers, nee, we kregen intens broeierige songs die hun kenmerkende onderhuids spannende dreiging hadden, met een “Crawl away”, “Part of me”, “The patient” en verder ‘Aenima’ klassiekers “Third eye” en de titelsong. Slotstuk “Sober” en “Intolerance” synthetiseren Tool’s sneeuwbaleffect van heerlijk spannend, scherp, strak meespelend tot de explosieve erupties, met een noise uithaal.
Sterk, waarbij de zanger af en toe een uithaal doet naar de huidige wereldproblematiek en zelfs de Belgische politiek.
Een knipoog hadden we naar de magnus opussen “Prison seks” , “Schism”, “Parabola” of “Vicarious”. The Perfect Tool was niet direct herkenbaar door hits of hapklaar materiaal als bij andere bands, maar het was wel eentje die bevend huiverend rockte …
Een Tool katharsis wisten ze te bereiken, Tool zelf met de ongeziene aandacht voor detail en de verbeeldingskracht. Een mooi eerbetoon aan deze muzikale perfectie van Tool in een zorgvuldig gekozen setlist.
De toekomst zal uitwijzen of er nog meer recentere Tool songs aan bod komen. Ze kunnen rustig de tijd nemen, net als Tool zelve. Hoedanook, The Perfect Tool is een meeslepende ervaring die zowel de doorwinterde fans als de nieuwkomers in vervoering bracht.
Organisatie: CC De Schakel , Waregem
Nederlands 
Français 
