Anastacia – Een overtuigende terugblik op haar carrière

Wat een avond in Brussel! Anastacia stond op het podium in de AB alsof het haar tweede thuis was - vol energie, charme en vooral: een stem die nog steeds moeiteloos muren kan laten trillen.
Vanaf de eerste noten was het duidelijk: deze vrouw is een rasentertainer, en de liefde voor haar publiek is onnoemelijk. Haar optreden in de AB, Brussel was een feestelijke viering van haar iconische debuutalbum ‘Not That Kind’, net nu 25 jaar oud.
Naast haar indrukwekkende vocale prestaties was het vooral haar aanstekelijk enthousiasme en humor die het won voor haar publiek. Tussen de nummers door deelde ze grappige anekdotes over haar carrière, haar outfits en haar liefde voor het Belgische publiek. Er werd niet alleen gezongen, maar ook uitbundig gelachen.
Ze beukte er de deur in met opener "One day in your live". Al snel volgde "Paid my Dues" en "Sick and Tired".  Niets afwachtend, opbouwend, meteen volle gas.
Ze bracht haar grootste hits als "I'm Outta Love" en "Left Outside Alone" op het einde met de kracht en emotie waar ze om bekend staat, maar ook met een persoonlijke flair die haar optreden zo speciaal maakt.
Ze pakte het publiek in samen met de sterke liveband op drums, synths, percussie, gitaar, ondersteund door twee goede backing vocals. Die wisten zonder problemen de kledingwissels van Anastacia in te vullen met nummer als “Vogue”, “This is how we do It” en “Everybody”. Een klassieker in haar sets is "Sweet child o mine" geworden en mag dus niet ontbreken.
Het visuele aspect van de show was even indrukwekkend als de muziek. Met een dynamisch lichtontwerp en een stijlvolle podiuminrichting werd elke song visueel versterkt, wat bijdroeg tot de beleving van het concert.
Anastacia's optreden in Brussel was een onvergetelijke ervaring voor de fans. Het was niet alleen een viering van haar muzikale carrière, maar ook een herinnering aan de blijvende impact die ze heeft gehad op de muziekwereld.

Anastacia bewees nogmaals dat ze meer is dan alleen een krachtige stem: ze is een levensgrote persoonlijkheid, vol warmte en charisma die onderstreepte hoe je de tegenslagen kan overwinnen. Brussel had geluk, we hopen dat ze snel terugkomt.

Als support trad de Amerikaanse sing/songwritster Casey McQuillen op. Haar optreden werd goed ontvangen door het publiek en was de perfecte opmaat naar de mainact Anastacia .

Organisatie: Live Nation

Dionne Warwick - Uit het leven gegrepen

Een iconische figuur die de tand des tijds heeft doorstaan … Een dame die nog steeds ijzersterk in haar schoenen staat. Dat kunnen we zeggen van het optreden van de Amerikaanse legendarische zangeres Dionne Warwick (***).
We wisten dat het geen normaal concert ging worden, maar eerder een documentaire rond haar leven, met een rits songs die ze live bracht met een verdomd goed spelende band rond haar.
Het begon met een video met enkele bekende muzikanten als Elton John en Carlos Santana, die hun lof uitspraken over Dionne Warwick.
In een interview met haar jongste zoon Damon werd haar leven meer dan drie kwartier lang uit de doeken gedaan; met beelden op het scherm, over haar verleden als go-spel zangeres, de sterke familieband en hoe ze als zwarte vrouw, wat in die tijden niet evident was, toch haar stempel wist te drukken.
In het eerste deel van de set werden amper twee nummers gebracht, “Don't make me over” in het begin van de set en op het einde “I Say a Little prayer”, met de sublieme vocale support van haar oudste zoon David. Het viel op hoe al vóór de pauze heel wat mensen de zaal verlieten. Zij die gekomen waren voor een muzikale avond met enkele hits, waren er al  aan voor de moeite. Het traag gebabbel over het verleden was een beetje teveel van het goede om te blijven boeien.

In het tweede deel van de set leek alles wat op hetzelfde elan door te gaan, ondanks het treurige verhaal rond haar nichtje Whitney Houston , met enkele beelden rond de zangeres zelf en haar begrafenis, die de gevoelige snaar raakte.
Ook haar introductie met Snoop Dogg zorgde voor heel wat hilariteit. In die gesprekken en de beelden zat zeker wel een boeiend verhaal, we zagen een ijzersterke grand dame, die heel wat respect afdwingt.
Meer nog, we waren al langer fan van deze ondertussen  84 jarige zangeres, en na deze documentaire is ons respect voor haar zelfs nog gegroeid.
We kwamen echter  ook voor de muzikale omlijsting, die ontbeerden we toch tot op het laatste moment - toen waren er al meer dan twee uur verstreken.
In de laatste rechte lijn kregen we eindelijk haar stem te horen, de hoge noten haalt ze niet meer maar de oprechte emoties op “Never Love this way again” en “Heartbreaker” raakten ons hart. Ze wist ons muzikaal ook diep te ontroeren. Het mooiste moment kwam met het magisch mooie “Alfie”, “What the world needs now is Love” en het samen met haar zoons gebrachte “That's What Friends are for”, de apotheose van de avond . Eerlijk gezegd , het mocht iets meer zijn van dit …

Het was bijzonder fijn om de charismatische persoon Dionne Warwick nog aan het werk te zien. De gesprekken, beelden en anekdotes brachten heel wat gevoelens, emoties los. Zeker hoe ze steeds is blijven strijden, en oog had voor nieuwe strekkingen als disco (zie o.m. haar samenwerking met Barry Gibb van The Bee Gees) en rap (o.m. met een Snoop Dogg).
Familie is belangrijk voor haar , dat hoorden we ook. Haar zoons kunnen vocaal tornen aan haar; de appel valt dus niet ver van de boom. Ook haar kleindochter Cheyenne Elliot bleek uit hetzelfde bijzondere hout gesneden te zijn.
Dit optreden van Dionne Warwick mocht iets meer zijn in de muzikale omlijsting. Ze heeft zestig jaar aan hits, nu bleef het beperkt tot amper acht songs. De verhalenlijn, die wel boeiend was , was toch iets te lang, wat de aandacht deed verslappen. Iets meer muzikale pit en dynamiek was dus graag meegenomen. Hoedanook, diep respect voor deze Grand Dame van de Amerikaanse soul muziek, uit het  leven gegrepen!

Set I: Intro //(Video Introduction) Don't Make Me Over (Burt Bacharach cover) Interlude (Part I 45 minute interview with her son Damon, with videos on screen) //I Say a Little Prayer  (Burt Bacharach cover) (With her oldest son David)
Set II: Interlude (Part II 40 minute interview with her son Damon, with videos on screen) Walk On By (Burt Bacharach cover) //I'll Never Love This Way Again (Richard Kerr cover) //Heartbreaker (Bee Gees cover) //Do You Know the Way to San Jose?  (Burt Bacharach cover) (Followed by band introductions) Alfie  (Burt Bacharach cover)   //What the World Needs Now Is Love  (Burt Bacharach cover) //That's What Friends Are For  (Burt Bacharach cover) (With her sons)

Organisatie: Greenhouse Talent

Hugh Cornwell en band – Geslaagd zondermeer, Stranglers’ nostalgie en het nieuwere solowerk!
Hugh Cornwell

We fronsten even de wenkbrauwen , maar the voice of The Stranglers, ook is hij en z’n oude band al bijna veertig jaar van elkaar gescheiden, bracht nog steeds die authentieke, onvervalste, pure punkrockstijl in ‘a little dark punky shithole’, als de Club B52 (wat we zo graag in de hoogdagen van de punkscene omschreven).
Tijdens deze tournee in trio bezetting, speelden ze de oude classics en het nieuwere solowerk. Het recente album, ‘The moments of madness’, de zoveelste in z’n solocarrière, werd extra in de spotlight geplaatst.
In deze kleine club droop de nostalgie van de muur en genoot iedereen van het afwisselende materiaal. Geslaagd zondermeer!  

‘The poet laureate of the punk’, Hugh Cornwell, 75 intussen, is een legendarisch punkfenomeen, een man van alle kunstjes, biochemicus, videokunstenaar, auteur en natuurlijk sing/songwriter. Z’n solocarrière wordt in eigen land ferm gerespecteerd. Dat deze toffe pittoreske club de man kon strikken, is een gelukzalig moment voor alle (punk) nostalgici, want hier in dit kleine zaaltje kon maar zo’n 50 man optimaal genieten van dit concert; het bracht ons terug naar die hoogdagen van de punkscene, een puur, rauw als teder, gevoelig power concert.
Met z’n drie, gitaar, bas, drums klinken de tijdloze classics natuurlijk wat anders dan met die kenmerkende, toegevoegde orgeltunes van The Stranglers; maar de nummers hebben de tand des tijds doorstaan, ze klinken nog even fris als veertig jaar terug.
Het solo materiaal zit evenzeer in die outfit van ‘ruwe bolster, blanke pit’. Cornwell mag dan wat getekend zijn door de jaren , de vocals zijn nog als vanouds en ook het gitaarspel is emotioneel ruw spannend.
De wel anderhalf uur durende set begint met twee nieuwe songs, “Coming out of the wilderness” en “Too much trash”, die een sterke opbouw hebben en meeslepend, broeierig, gedreven, snedig van aard zijn. Een mooi samenspel in dit puur, zonder al te veel franjes geluid. “Nice ’n sleazy” van het ‘Black & White’ album, ruim 45 jaar oud , is een eerste herkenning met vroeger en boet niks in aan sterkte. Net als de andere oudjes die volgen, ze klinken letterlijk in een ‘demo-stijl’.
Het warme onthaal doet Cornwell deugd. Hij heeft eigenlijk wel veel te vertellen, maar houdt het to the point. Vanavond is het de muziek die telt .
En de muziek raakt … “Wrong side of the tracks” en “Delightful nightmare”, solo materiaal, zijn gelinkt aan z’n succesvol sing/songwriting van The Stranglers. Ze klinken sfeervol strak en hebben een diepe groove. Het eigen materiaal zit dus goed in elkaar en wordt hier positief onthaald. We krijgen een heerlijk opzwepende “Totem and taboo” en “Bad vibrations”; tussenin een innemend, dromerig spaarzaam gespeelde “Golden brown”, zonder keys, in ontklede versie, één van die classics die in het geheugen gegrift staan.
Niet steeds moet er een hitje zijn van The Stranglers, een nummer als het boeiende groovende “Dead Loss Angeles” uit ‘The raven’, maar weinig geselecteerd als je er de setlist op nahoudt van vroeger, overtuigt sterk door z’n explosiviteit.
Het trio nodigt ons verder uit op hun muzikale trip van nieuw en oud. De titelsong “Moments of madness” heeft een dubreggaeske inslag en refereert aan The Clash’s brede album ‘Sandinista’. Op “When I was a young man” blikt hij terug op z’n eigen kunnen en willen. Of “Pure evil” en “Mr Leather”, meeslepende songs die ‘em als observator/tekstschrijver groots houden. Het afsluitende “Live & breathe it” onderscheidt zich door het twinkelende, sprankelende gitaarspel. Heerlijk genietbaar dus, die de slordige, vunzige emo-melodie siert. In z’n solo materiaal borrelt er altijd wel die kenmerkende ‘riot’ Stranglers’ sound. 
De oudjes worden niet vergeten, “Duchess” , “Nuclear device” beiden van ‘The raven’ opnieuw, zijn nog steeds brandend actueel. Van het ‘Black & White’ album raapt hij nog het opzwepende ‘Tank’ op.
Het dankbare publiek wordt op z’n wenken bediend, want we krijgen er nog een handvol bij, van “Big bug/Mothra” (dat hij met Robert Williams deed) van het niet evidente album ‘nNosferatu’ naar “Wired” tot het intiemere “Strange little girl” en het rauwe “Goodbye Toulouse” (remember ‘Rattus norvegicus IV’).

Cornwell heeft nog een rits songs op z’n conto staan , luister maar naar “Peaches” , “Hanging around” , “Get a grip on yourself”, “No more heroes”, “Skin deep”, “Always the sun” , nummers die vanavond onder het stof bleven, anders konden we wel naar een set van drie uur gaan …
The Stranglers zelf, met enig overlevende JJ Burnel van die tijd, bestaat vijftig jaar en zijn met regelmaat wel eens te zien in de clubs of op een festival. En Cornwell, 75, is nog niet versleten, hij is ‘an old man in a young body’ en doet leuke kleine clubs aan; het siert ‘em, bijgevolg, het was fijn vertoeven anderhalf uur lang bij deze briljante sing/songwriter, die van alle markten thuis blijkt te zijn …  Schitterend!

Organisatie: Club B52, Eernegem

Mind2Mode – 80s – 90s terugblik met 3 legendes op 1 avond, Simple Minds, Depeche Mode en U2
Mind2Mode

We werden een 3tal uur lang meegenomen doorheen het oeuvre van drie wereldbands van deze Mind2Mode. Een fijn vertoeven in nostalgie met werk van Simple Minds, Depeche Mode en U2.
3 legendes in 1 avond tot leven brengen, was het doel. De tribute band was in twee bands, Simple Minds en U2, optimaal geslaagd, Depeche Mode was minder, iets moeilijker, gezien hier materiaal werd voorgesteld, dat minder classic-aan-de-vingers-gekleefd was.

Het tribute kwartet beheerst het materiaal van hun idolen goed. Zelf zijn ze al ruim twintig jaar bezig en worden ze door de originele bands gerespecteerd. Drie nationaliteiten zelfs, van de UK naar Duitsland tot Nederland. Trouwens, de toetsenist was soms met Simple Minds op tour.
Mind 2Mode wordt in ons landje sterk gewaardeerd, door de jaren zijn ze hier op de afspraak in diverse clubs.

Simple Minds werd het eerst in de spotlight geplaatst, elf songs die vooral hun oeuvre betrof tussen 82-90, met albums ‘New gold dream’, ‘Sparkle in the rain’ en ‘Once upon a time’. De (wave) keys kregen een prominente rol. Een goede songkeuze hier, die bij iedereen herinneringen opriep van de jeugdjaren.
Kate Bushs “Running up that hill” werd als intro gebruikt, en dan was meteen boenk er op met “Waterfront” en “The american”. Het publiek genoot, een glimlach op het gezicht, veerde recht, heupwiegde, danste, klapte in de handen of zong het refrein mee. Mooi om te zien.
Het zat goed; er was een mooi samenspel en ze bouwden de set op met melodieuze poprockers “Sparkle in the rain”, “Promised you a miracle” en “Sanctify yourself”.
Ook de projecties op het achterplan maakten het plaatje compleet; een oude videoclip wordt met de cd hoes of met de groepsleden op het achterplan, afgewisseld.
Ook het integere werk, “Belfast child”, met de spanningen toen in Ierland en Noord-Ierland, een niet voor de hand liggend nummer btw, riep beelden op zoals wij ze nu nog zien met de oorlog in Ukraine en de Gaza. Een pakkend nummer, nog even gevoelig , emotievol gespeeld, op zoek naar eenheid, samenhorigheid in deze wereld .
Tot slot, het wavegevoel in “Someone, somewhere in summertime” om dan over te stappen naar het meezinggehalte van “Don’t you” en “Alive & kicking”, die de tribute to The Simple Minds uitwuifde. Geslaagd.

Minder voor de hand liggend waren de songs van Depeche Mode om te coveren. Ze hebben een rits classics in hun electro periode begin 80s, om dan in de 90s meer rock en roots in hun sound te stoppen. De nummers an sich werden goed gespeeld, maar ze onderscheiden zich meer in creativiteit dan in een beklijvend classic gehalte.
“It’s no good”, “Strangelove”, “Policy of truth” en “In your room”, getuigen van een sterke opbouw en een gewaagder aanpak, dan van in hun gekende electro periode. “Everything counts” was dan die 80s terugblik, dé herkenning voor het publiek, maar kreeg hier door Mind2Mode een ietwat meer rockjasje aangemeten.
We kregen een greep van hun muziek begin 80s tot eind 90s , het album ‘Violator’ voorop als rode draad doorheen de set. “Personal Jesus” en “Enjoy the silence”, met die kenmerkende doorleefde, retro twinkelende, vette gitaarriffs/-licks, werden smaakvol ontvangen en onderstreepten hun kwalitatieve sterkte.
Algemeen puik werken van deze tribute band , maar de niet evidente songkeuze, hoe mooi ook in originaliteit, maakte dat de set het minst gebrand was op ons netvlies, ondanks het mooie beeldmateriaal op het achterplan.

Om af te sluiten over naar het werk van U2 , ‘The joshua tree’ kreeg hier een vooraanstaand plaatsje. Ook hier was het publiek makkelijk mee te krijgen in het muzikaal verhaal. “Where the streets have no name”, “New years day” en “Angel of harem” waren sterke openers, door hun herkenbaarheid, de overtuigende zang, het spannende, snedige gitaarspel, de intense, strakke, opzwepende drumpartijen en de bezwerende, heerlijke keys. Het zat snor in het samenspel.
De twee spilfiguren Bono en The Edge kwamen ons voor de ogen als je deze broeierige poprock hoort. Het intieme , gevoelige “One” was de aanzet tot een party beleven met de rits classics die U2 heeft, o.m. “Sunday bloody Sunday”, “Pride, in the name of love” , “I still haven’t found what I’m looking for” en “With or without you”.
Mind2Mode was niet vies er een eigen draai aan te geven en het soms te mengen met een andere classic, o.m. “Stand by me” (Ben E King).
Hoedanook hier telde het beleven, de muziek, die in je hersenspinsels bleef hangen. En net als bij de Simple Minds, was iedereen snel betrokken in het materiaal van meeklappen en -zingen. Mooi om te zien.

De respons was sterk , de tribute band Mind2Mode werd warm onthaald en met plezier voegden ze er nog enkele aan toe van andere bands, “Shout” (Tears For Fears), “Just can’t get enough” (Depeche Mode opnieuw) en tot slot “Don’t go” van Yazoo. De smileys verrieden hoe iedereen genoot van dit nostalgisch sfeertje.

Het was overduidelijk, dit was een mooie avond voor iedereen, bands waar je mee opgroeide en je in het hart draagt, allemaal op één avond terug te horen door een tribute band, die het in de vingers heeft.
We werden moeiteloos meegenomen, -gesleept in een 80s – 90s terugblik door het veelzijdige Mind2Mode.

Organisatie: Show-Time, Comedyshows ism Kursaal, Oostende