Morrissey – De afstand tussen zanger en ziel
Ik zag Morrissey voor de zesde keer live aan het werk, dit keer in de Lotto Arena in Antwerpen. En hoewel ik inmiddels weet wat ik kan verwachten — de snijdende melancholie, de dwarse keuzes, de nostalgie — wist deze avond me toch weer op een andere manier te raken. Al was het, eerlijk is eerlijk, niet zijn beste optreden.
Mijn band met The Smiths begon eigenlijk pas toen het bijna te laat was: bij het uitkomen van hun laatste plaat, net voor ze uit elkaar gingen. Ik was toen ook erg into The The, en vond het fantastisch dat Johnny Marr daar even later opdook. Maar ook Morrissey’s solowerk raakte me vanaf zijn eerste soloplaat. Die plaat heb ik letterlijk grijs gedraaid. En “Everyday Is Like Sunday?”, dat nummer is sindsdien nooit meer uit mijn top 10 verdwenen — een anthem, een ode aan verveling, weemoed en schoonheid in het alledaagse, gepaard met pijn, herinnering aan de sterfelijkheid en ontgoocheling — typische en terugkerende thema’s.
Maar goed, over naar het concert. Het viel me meteen op dat de Lotto Arena niet helemaal uitverkocht was. En wat ook vreemd aanvoelde: een echte afscheiding tussen podium en publiek. Dat had ik bij mijn vorige Morrissey-concerten nog nooit meegemaakt. Geen stormloop van fans op het podium, geen fysieke nabijheid. Enkel bij één nummer slaagde een fan erin om Moz daadwerkelijk te bereiken. Morrissey — altijd scherp — merkte op dat hij intussen ‘wel in de negentig was, of tenminste zijn nek.’
Vóór het optreden begon, kregen we een montage van video’s te zien: een bonte mix van obscure clips, sixties-tv, politieke statements. De laatste jaren speelt Morrissey vaker voor een zittend publiek, maar nog voor de video gestart was, stonden de diehard fans al recht aan de barricade. Aan de linkerkant verzamelde zich duidelijk het meest fanatieke deel van de zaal — een soort devotie die bijna religieus aanvoelde.
De setlist was op zijn minst verrassend. Hij opende sterk met “Shoplifters of the World Unite”, een The Smiths-klassieker die meteen de toon zette. Tussen recente nummers (“Sure Enough”, “The Telephone Rings”, “I Ex-Love You”) en minder bekende parels (“The Loop”, “Jack the Ripper”) kregen we ook een paar publiekslievelingen. En ja, “Everyday Is Like Sunday” klonk nog altijd even machtig en tijdloos. “How Soon Is Now?” was een ander hoogtepunt: intens en bezwerend, dankij de uitstekende begeleidingsband.
Een moment dat echt bijbleef — op een andere manier — was tijdens “The Bullfighter Dies”. Op de achtergrond werden ongefilterde, gruwelijke beelden van stierengevechten geprojecteerd: bloedende dieren, doodsangst, brute klappen, het publiek in extase. Morrissey’s dieractivisme is al jaren bekend, maar deze beelden waren rauw en confronterend. De boodschap kwam binnen, hard en zonder nuance. Het nummer werd daardoor geen licht satirisch protestlied, maar een scherpe dolk in het vlees van de wreedheid die het aanklaagt.
Als bisnummer — en nadat alle bandleden één voor één het publiek waren komen bedanken — bracht hij “Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me”, een perfecte afsluiter: dramatisch, melancholisch, groots.
Toch kon ik het gevoel niet onderdrukken dat er iets ontbrak. Er zat afstand tussen Morrissey en het publiek — letterlijk en figuurlijk. De magie was er wel, maar voelde gedempt. Misschien ligt het aan de jaren, misschien aan de setting. Het was een goed concert, zeker, met sterke momenten en een krachtige stem. Maar waar Morrissey me vroeger omver blies met zijn intensiteit en onvoorspelbaarheid, bleef ik dit keer een beetje op mijn honger zitten.
Desondanks: zes keer Morrissey live, en nog geen moment spijt. Zelfs vanop afstand blijft hij uniek. En zolang hij “Everyday Is Like Sunday” blijft zingen, blijf ik komen. Ook al lag er tussen zanger en publiek een kloof waar zelfs geen liefdeslied overheen geraakt.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7670-morrissey-16-06-2025?Itemid=0
Organisatie: Gracia Live
Steppin' Tone XL - Great Gigs in The Park 2025 - De langste jamsessie … ooit!
In het gezellige park van De Casino (Sint-Niklaas) gaat voor de vijfde maal 'Great Gigs In The Park' door. 16 concertavonden in een bijzonder idyllische setting, vanaf donderdag 12 juni t-m zaterdag 5 juli 2025 (3 weken).
Wij waren reeds aanwezig op de eerste avond met de geweldige Steppin' Tone (*****), die in XL opstelling zorgden voor een langgerekte jamsessie die de temperatuur tot een kookpunt deed stijgen.
Met een combinatie van reggae en dub komen de zomer 'vibes' sowieso naar boven. Steppin' Tone bood een onvergetelijk avondje door hun speelsheid van opzwepende klankentapijtjes, 'groovy' saxofoon/trompet en aanstekelijke vocals. Ze kregen letterlijk stapsgewijs het publiek mee in hun muzikaal verhaal.
De band had een rits bevriende muzikanten en zangers uitgenodigd voor dit feest. Stoneman en Cookiez ( frontmannen Atomic Splif), Dennis Nicles Cobas ( bas), Mathijs Duyck (sax) en Wim Flapstaart ( Rupelsoldaten ) kwamen er ook nog even bij. Hoe meer inbreng van iedereen, hoe leuker, en hoe meer het publiek uit de bol ging. Drie uur lang een tooffe muzikale bedoening. De sfeer zat er in, het werd een zwoele avond en een feestje werd opgebouwd.
De bezwerende jamsessie was een marathon , die iedereen enthousiasmeerde. Van vermoeidheid geen sprake dus. Een feestje pur sang van een stel virtuozen, die elk op zich een spotlight verdiende. Wat een mooi samenspel, wisselwerking en ruimte voor improvisatie van deze talentvolle muzikanten met hun guests. Magie zondermeer op het podium dat evenzeer op het publiek uitstraalde.
Dit was een XL dubreggae feestje door een lange jamsessie. GGITP bood meteen vuurwerk. Een knaller van formaat als opener van deze 3 weken …
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
TVOD - Party Time!
The 113 + TVOD
The 113 heeft nog geen full album uit maar kan dankzij een stel puike singles toch al gerekend worden tot één van de meest talentvolle nieuwe Britse sensaties. Live vertaalt zich dat in lekker voortstuwende songs die zowel een rave- als een eighties toets in zich dragen. Een bij wijlen heerlijk echoënde gitaar gutst doorheen de songs, een gedreven frontman maakt van songs als “Backpedaler”, “Presence”, “Too Awake” en vooral “Conscience” opborrelende hoogtepuntjes.
The 113 is eer eentje om in de gaten te houden.
TVOD is een bont allegaartje uit Brooklyn New York met een prettig gestoorde zanger aan het roer. De band heeft al een stevige live reputatie opgebouwd en daar is niets van gelogen.
Hun pas verschenen nieuwe album ‘Party Time’ is een pretentieloos stukje energetische post-punk en al deze fijne songs groeien in hun liveversie uit tot de meest extatische en opwindende party-bommetjes.
Een podiumbeest van een zanger en twee springerige gitaristen zorgen ervoor dat zowat elke song uitmondt in een spetterend feestje. Kolkende tracks als “Uniform”, “Car Wreck”, “Wells Fargo Bank Account”, “Mantis” en “Goldfish” zetten de l’Aéronef meermaals op zijn kop.
Dit is een bijzonder vermakelijke en fijne kennismaking met dit hitsige bandje.
Neem gerust een kijkje naar de pics @ Ludovic Vandenweghe
TVOD
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7668-tvod-11-06-2025?catid=category
The 113
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7669-the-113-11-06-2025?catid=category
Organisatie: Aéronef, Lille
Jenny Don't and The Spurs + JP Harris - Twee keer country, twee keer raak
(ikv Roots in the Jar Farm Fest 2025)
Na 12 jaar verbrak Muddy Roots Europe zijn samenwerking met de Cowboy Up. De visies van beide partijen liepen blijkbaar te ver uiteen. Muddy Roots vond een nieuwe partner in Roots in the Jar, dat sinds de covid-19 uitbraak in 2020 met succes een online festival arrangeerde en nu na vier virtuele edities met een fysiek festival van maar liefst vier dagen kon uitpakken.
Plaats van het gebeuren was de Laerehoeve in Knesselare, waar de paarden even plaats moesten ruimen voor festivalgangers uit alle windstreken van Europa. Wie heimwee mocht hebben naar de oude locatie kan daar trouwens op 27.28 en 29 juni ook nog terecht voor de Cowboy Up Music Revival.
Door omstandigheden moest ik me beperken tot het strikt noodzakelijke waardoor ik ongetwijfeld heel wat boeiende groepen gemist heb. Maar het lot was mij gunstig gezind. De twee groepen die ik absoluut niet wou missen kwamen er op dezelfde dag en stonden bovendien netjes na elkaar op de timetable.
Vorig jaar wisten Jenny Don't and The Spurs me al midscheeps te treffen in de Cowboy Up maar die krachttoer werd hier moeiteloos overtroffen. Nochtans begon de set vrij aarzelend. Aan de muziek kon dat niet gelegen hebben want de groep opende met een schitterende instrumentale interpretatie van "Bones in the sand", waarin meestergitarist Christopher March zijn gitaar heerlijk liet galmen, gevolgd door "Flying high", één van de prijsnummers uit hun laatste en uitstekende plaat, "Broken hearted blue". De oorzaak lag eerder bij het publiek dat de afspraak duidelijk gemist bleek te hebben en behoorlijk wat tijd nodig had om de weg naar het podium te vinden. Eenmaal dat gebeurd was kwam de groep uit Portland, Oregon op kruissnelheid en was er geen houden meer aan. Heupwiegende country werd afgewisseld met opjuttende honky-tonk.
Jenny Don't had het duidelijk naar haar zin en zocht voortdurend oogcontact met haar publiek terwijl ze enkele keren beeldig om haar as tolde. Haar warme, heldere stem klonk vaster dan de vorige keer en werd tijdens het absolute hoogtepunt, "Unlucky love", opgetuigd met een zeldzame knik waarbij men niet onverschillig kon blijven.
Dit was country zoals ik ze het liefst lust: met een rauw garagerockrandje en een flinke toef rock-'n-roll.
Voor dat laatste zorgde Christopher March, een onverstoorbare cowboy met een klemvaste hoed die zijn vingers majestueus over de snaren liet dansen, niet zelden in de geest van illustere gitaarhelden als Link Wray of Duane Eddy.
Bassist Kelly Halliburton, man van Jenny, heeft dan weer de uitstraling van een rockster wiens uiterlijk het midden hield tussen Jeff Beck en Neil Young. Zijn basspel was niet meteen spectaculair maar had toch meer dan genoeg stuwkracht terwijl hij met geaccentueerde armbewegingen de show probeerde te stelen.
Tenslotte was er nog de eerder onopvallende maar zeker niet te onderschatten Buddy Weeks die met zijn dynamisch drumspel welbeschouwd de onvermoeibare motor van de band bleek te zijn.
The Spurs zijn een goed geoliede machine die er evenwel alles aan deden om voorspelbaarheid en routine te weren. Zo werd de setlist, die ze overigens niet hadden, op papier althans, tegen het einde nog helemaal overhoop gegooid.
Tijd voor een bisnummer was er eigenlijk niet, maar daar veegde Jenny met haar laarzen de vloer mee aan. De country maakte plaats voor rauwe, explosieve garagerock en met twee Dead Moon klassiekers: "Walking on my grave" en "Parchman Farm" (oorspronkelijk van Mose Allison) ging het dak er helemaal af.
JP Harris werd geboren in Montgomery, Alabama, maar belandde na een langdurig zwervend bestaan in Nashville. Naast muzikant is hij ook een aannemer met een voorkeur voor het restaureren van historische panden. Een man die van aanpakken weet, zoveel mag duidelijk zijn. De man heeft sinds 2011 vijf platen gemaakt waarvan ik de vierde, ‘Don't you marry no railroad man’ heel diep in mijn hart koester en dat is een probleem. Die plaat, waarop JP Harris stoffige Appalachen songs op een geheel eigenzinnige manier nieuw leven inblaast, is eigenlijk het resultaat van een zijproject, ‘JP Harris' Dreadful Wind & Rain’, en daaruit speelt hij geen enkel nummer tijdens zijn optredens.
Nu kan ik zijn andere platen ook best pruimen maar het blijft toch een beetje knagen. Zijn laatste plaat, ‘JP Harris is a trash fire’ werd geproduced door JD McPherson en dan weet je dat het resultaat behoorlijk gesofisticeerd zal klinken.
De vraag was dan ook of een hillbilly minnend publiek dit wel zou lusten en, hoewel de belangstelling wat minder groot was dan bij Jenny Don't, bleek dit heel goed mee te vallen.
JP Harris, een pezig mannetje met een weelderige baard waarin zonder moeite een handvol vogels onderdak zou vinden, speelde afwisselend akoestische en elektrische gitaar en liet zich begeleiden door een bijzonder competente, Brits-Amerikaanse begeleidingsband (bas, gitaar, pedalsteel en drums).
Maar zijn belangrijkste troef was toch die donkerbruine, uit duizenden herkenbare stem, warm en omhullend als een deken. We hoorden verfijnde maar allerminst gelikte outlaw country -zelf noemt hij het avant-country- waarbij vooral de uptempo nummers op de meeste bijval konden rekenen.
"Wachten jullie op de hits?" klonk het met een grijns, vlak voor hij "When I quit drinking" inzette, een song die, als er al zoiets als een hit was, het dichtst in de buurt kwam. Eindigen deed hij met een cover die je niet meteen zou verwachten: "Beautiful world" van Devo, maar het was beslist één van de mooiste momenten uit de set.
Hoewel JP Harris beweerde een rumoerig publiek, waar al eens een glas sneuvelt, te verkiezen boven een stil en aandachtig publiek denk ik toch dat zijn muziek net bij dat laatste beter tot zijn recht zou komen.
Organisatie: Roots in the Jar Farm Fest
The Cold Stares - Heerlijke blues-rock zonder franjes
Een bijzonder magere opkomst in de Franse Black Lab voor dit Amerikaanse blues-rock trio, wij schatten amper een 150 tal aanwezigen, maar deze gingen allen huiswaarts met een onvergetelijk concert op hun teller.
The Cold Stares zijn ooit als duo begonnen en hebben sinds 2022 een bassist in de rangen. Oorspronkelijk kwamen vergelijkingen met The Black Keys dan ook wel eens opdoemen (toen die nog een rockgroep waren in plaats van een lichtvoetig popgroepje), op vandaag zijn The Cold Stares eerder geëvolueerd naar een soort power-blues trio, maar dan zonder het spierballengerol dat dit genre soms ondraaglijk maakt.
Op de laatste twee platen ‘The Southern parts 1 & 2’ werd daar dan -de titel verraadt het al- een flinke scheut southern-rock aan toegevoegd.
Zo hebben The Cold Stares stilaan een kloeke eigen sound gecreëerd die zich vanavond op het podium vertaalde in potente blues-rocksongs met veel drive en schwung. Lange uitgesponnen tracks zijn niet aan hen besteed, hoewel frontman Chris Tapp bij momenten schitterende solo’s uit zijn gitaar toverde. Jimmy Page en Stevie Ray Vaughan kwamen ons wel eens voor de geest maar solo’s van een kwartier waren volledig uit den boze, The Cold Stares hielden het steevast compact. Chris Tapp speelde met evenveel klasse als gevoel en deed dit zonder guitar-hero allures, de songs spraken voor zich. Bovendien was Tapp voorzien van een heerlijke southern-voice die de songs nog meer ziel en karakter gaf, alsof we met onze cowboyboots in de zompige modder van de zuidelijke staten stonden.
Begrijp ons niet verkeerd, van country was hier geen spoor, dit was zonder meer een portie heerlijke blues-rock zonder franjes. Stevige rockers als “Evil Eye” en het sterk naar ZZ Top neigende “Automobile” schitterden naast het authentieke blues-pareltje “Level Four Blues” en de zompige blues-rockers “Prosecution Blues” en “Headstone Blues”. Wij meenden zelfs de pracht van Jimi Hendrix te ontwarren in “Confession”, en dat is het ultieme compliment voor een band die passie voor de gitaar op de eerste rij zet.
Er zaten tonnen variatie, vuur, klasse en hartstocht in deze set van anderhalf uur en het mocht van ons nog veel langer geduurd hebben.
Aan de povere opkomst te merken blijkt nog maar eens jammerlijk dat dit het zoveelste goed bewaarde geheim is een wereld waar ettelijke talentloze kutgroepen steeds met het grootste succes weglopen.
Maar anderzijds kan je op die manier de meest interessante ontdekkingen doen in kleine zaaltjes. U krijgt zo nog een kans om The Cold Stares te ervaren op 18/06 in de lekkere bruine kroeg De Blaaspijp in Koekelare. Haast u.
Organisatie: The Black Lab, Wasquehal (Lille)
Duran Duran - Veel meer dan een nostalgietrip
Nostalgietrips naar onze tienerjaren, we houden er wel van. Duran Duran (****) is er zo eentje … De band brak in de wilde jaren '80 door met hits als “Girls on Film”, “Hungry like the wolf”, “The Reflex”, “Wild Boys” en “A View to A Kill”.
In de jaren '90 hadden ze het moeilijk door de opkomst van de grungescene. Vanaf 2000 traden ze opnieuw op. Ze brachten in 2021 zelfs een nieuwe plaat uit 'Future Past'. De bandleden zijn samen met hun publiek een jaartje ouder geworden, en traden in een vol Sportpaleis dan ook op voor een publiek die hun tienerjaren weer even wilde herbeleven. De stoeltjes voor het podium werden al gauw bijzaak, en ook op de tribunes zouden de meeste gewoon recht staan.
Duran Duranmag dan soms routineus bezig zijn , dit concert was meer dan puur en alleen een nostalgietrip naar die gouden jaren '80 …
Voorprogramma zijn voor zo een grote band, het is niet altijd een cadeau. Spelen in een Sportpaleis is echter voor elke artiest een droom die in vervulling gaat. Dus liet Lunace (****), een talent uit ‘Lift You Up’, het beste van zichzelf horen.
Het publiek sijpelde nog binnen, en zagen een band met muzikanten en zangers die perfect weten hoe ze een publiek kunnen bespelen. Weemoedigheid en melancholie was terug te vinden.
De prachtige stem van Katrien vloeide zo mooi samen met de prikkelende gitaarlijntjes van Madeleine Roose, die trouwens vocaal indrukwekkend mooi weerwerk bood. Verder Tom Stokx als extra gitarist en de aanstekelijke keys van Jens Pauwels. Er hing pure magie in de lucht. Katrien is trouwens een ware entertainer; ze sprak haar publiek voortdurend aan. Een overvloed aan gsmlichtjes zagen we naar het einde van hun set.
Lunace slaagde er met brio het publiek te bekoren met hun melancho aanpak . Een sublieme prestatie!
Duran Duran zet zijn set in met “Night Boat” en haalt dan meteen de grote kanonnen boven met “The Wild Boys” en “Hungry like the wolf”. De herkenning zorgde voor een feestje. De James Bond theme, met beelden van James Bond natuurlijk, werd gevolgd door “A View to We kregen dan een lichte terugval na dit eerste hoogtepunt.
Op “Notorious” werden alle registers echter weer compleet open getrokken. Simon sprak zijn publiek eindelijk wat meer aan, wat in het prille begin niet echt het geval was. De mooie beelden waren een filmische meerwaarde. Ook al begrepen we niet altijd de connectie tussen beeld en song (o.m. van “Wild Boys”).
Duran Duran was op dreef en sleepte z’n publiek mee in hun nostalgietrip. Het prachtige “Ordinary world” was opgedragen aan de mensen in Gaza en Oekraïne. Pakkend klonk het. “Girls on Film” was het meezingmoment bij uitstek. De GSM lichtjes werden weer boven gehaald op het integere breekbare “Save a Prayer”, met beelden van vredesduiven; Duran Duran raakte de gevoelige snaar.
Eindigen deden ze met “Rio”, terug één van die bekende groovy dansbare nummers. Een vol Sportpaleis genoot ervan.
Het was de ultieme trip naar de wilde tienerjaren. Duran Duran bood meer dan gewoonweg een nostalgietrip, door enkele verrassingen en zeker met de combinatie prachtige beelden op het scherm en de songs. Een filmische totaalbeleving werd het.
Setlist:
VELVET NEWTON Night Boat - The Wild Boys - Hungry Like the Wolf - The James Bond Theme (John Barry song), A View to a Kill
INVISIBLE - Nite-Runner/All She Wants Is/Lonely in Your Nightmare/Super Freak - Notorious - Evil Woman (Electric Light Orchestra cover) - Friends of Mine - Careless Memories - Ordinary World (Dedicated to the people of Ukraine and Gaza) - Come Undone - (Reach Up for the) Sunrise - Planet Earth - Girls on Film/Psycho Killer
Encore: Save a Prayer – Rio
Organisatie: Gracia Live
Arbeid Adelt! – Een muzikaal feest met een hoek af en met een dosis absurditeit en experiment
Arbeid Adelt! (*****) heeft een nieuwe plaat uit 'Herrie 2025!' enkel uitgebracht op cassette, via Starman Records. Een band als AA! Teert niet enkel op hits en klazssiekers , nee ze durven meer …, ze verleggen hun grenzen en zorgen voor een muzikaal feest met een hoek af en met een dosis absurditeit en experiment in de uitverkochte zaal. Gedurfd dus!
Boegbeeld Marcel Vanthilt heeft sterke muzikanten rond zich. Gitarist Gerry Vergult (Fred Angst), bekend van o.a. Aroma Di Amore, een absolute klasbak; verder Emma Rotsaert (synthesizer/zang/dans/bas) en Geert Vanbever (zang, gitaar & bas) vormen een enorme meerwaarde.
De set bestond uit twee delen van circa drie kwartier. In het eerste deel werd vooral geput uit de nieuwste release. AA! blijft er een met potentieel, die balanceert tussen absurditeit en klankexperiment. De opzwepende sound en de kenmerkende Vanthilt vocals brengt iedereen in andere sferen. De muzikale chaos is niet vreemd.
Al meteen goed en optimaal klinkt het op “Knipmes Freejazz”, eentje die tegen de schenen schopt.
Heerlijk genietbaar en vingerwijzend, maar met een dosis zelfrelativering en humor. Dat was vroeger in de eighties zo én nu nog steeds. Verder kregen we enkele knetterende songs als “ s Nachts als het donker is”, “Swatsika Elastika” en “Biseksuele Birmees”. Het publiek wordt meegesleept in dit muzikaal verhaal en op geen enkel moment werd gas terug genomen. Mooi!
Na de pauze van een klein half uurtje, tijd voor deel twee. De band pakt het publiek in met met hits en zotte covers; zoals “Rendez-Vous” , eentje van Pas De Deuxn toen al door de bocht , nu in de versie van Arbeid Adelt!, absurd met een ferme hoek af!
Ook klassiekers als “Lekker Westers” en “Ik sta Scherp' ontbraken niet. Het klinkt vurig, scherp, snijdend, groovy. ‘Moeilijke songs’ kunnen ze moeiteloos coveren , denk maar hun eigenzinnige draai op “Death Disco” van PIL. “Der Mussolini” werd nu aangepakt en in een nieuw kleedje gestopt, haast niet te herkennen. Hier wxerd gedanst en gepogo-ed. “De man die alles noteert”, ook al zo’n sterk oudje, werd de avond besloten.
Arbeid Adelt! gaat er nog steeds sterk tegenaan, met hun bijzondere, verrassende, nieuwe release, classics en covers. Live halen ze alles uit de kast om wat 'herrie', ‘chaos’ en ‘verwarring’ te zaaien. Een muzikale verdienste van Vanthilt en C°, die telkens opnieuw hun publiek meehadden in hun muzikaal verhaal… Een muzikaal feest met een hoek af en met een dosis absurditeit en experiment!
Setlist
Deel 1: Knipmes Freejazz // Ballonhoofd // Het proletariaat // Njet// Whattayamean // ‘s Nachts als het donker is // Swatsika Elastika // Biseksuele Birmees // Ultraviolet // Herrie // Het blauwe goud // Recalcitrant
Deel 2: Rendez-vous// Happy // Uw eenzaamheid // Psycho Disco // Lekker Westers // Ik sta Scherp // Der Mussolini // De man die alles noteert
Pics homepag @Jan Ghijs (jangitanes.com)
Organisatie: Starman records ism Djingel Djangel, Antwerpen
Jon Spencer – Driftig als altijd
Met Kim Salmon en Jon Spencer stonden hier 2 garagerock-iconen op een avond ingepland. Hadden we voor geen geld van de wereld willen missen …
Kim Salmon maakte als frontman van The Scientists en als gitarist van The Beast Of Bourbon deel uit van die geweldige Australische garage-rockscene uit de jaren tachtig. Twee bands die nooit echt van het grote succes hebben mogen proeven maar gestaag in al die jaren een heuse cultstatus hebben opgebouwd.
The Scientist hebben ondertussen al twee bescheiden comebacks gemaakt met ‘Sedition’ in 2007 en ‘Negativity’ in 2021 en tourden tot in 2023 nog wel eens de wereld rond, maar vanavond was Kim Salmon hier vooral om zijn kersverse solo-album ‘Smoked Salmon’ voor te stellen. Op voorhand hadden wij ons huiswerk gemaakt, maar het album kon ons geenszins overtuigen, zeker niet als wij het afwogen tegen al dat fameuze Scientists materiaal.
In hun live versie kregen de songs uit ‘Smoked Salmon’ echter wel een stevige (lees smerige) garage-rock injectie en bespeurden we toch geregeld flarden van die vuile en nonchalante stijl van weleer, hoewel Kim Salmon het materiaal van zijn voormalige band vanavond totaal onaangeroerd liet en zich volledig focuste op de nieuwe plaat.
Als performer was Salmon best wel overtuigend. Qua spontaniteit, stemkracht en vooral goesting heeft nog niks moeten inboeten en zijn sterke band zorgde ervoor dat er trouw werd gebleven aan een bijwijlen gruizige garage-rock sound.
Op naar die geweldige rasperformer Jon Spencer. Deze kwam hier in zijn gekende sneltreinvaart grasduinen doorheen zijn volledige backcatalogue, van Pussy Galore, langs Heavy Trash, Jon Spencer Blues Explosion, The Hitmakers tot aan die rauwe rechttoe-rechtaan bom ‘Sick of Being Sick’ die hij in 2024 op de wereld losliet.
Spencer’s huidige live band is ook deze van dat bruisende album, met Kendall Wind op basgitaar en Macky Spider Bowman op drums, twee ongetemde jonge veulens die ook deel uitmaken van het onbesuisde punkbandje The Bobby Lees.
Met die 2 driftige punkleveranciers rond hem leek het alsof de inmiddels 60-jarige Jon Spencer ook weer de eeuwige jeugd had teruggevonden, voor zover hij die al was kwijt geweest. Energiek, vitaal en ontembaar als ooit raasde Spencer met zijn gevolg doorheen dat wervelende nieuwe album afgewisseld een flink stel klassiekers (“Afro”, “Bellbottoms”, “2 Kindsa Love”, “Do the Trascan”, “Sweat”, “Wail”, …) die naar goede gewoonte allemaal aan elkaar werden geregen.
Geen tijd voor tussenstops, hier moest aan één stuk door geramd worden, rock’n’roll behoeft geen pauzes. Spencer morste kwistig met de meest wilde en smerige riffs, ondertussen het publiek verblijdend met zijn gekende James Brown meets Lux Interior meets Elvis act. Spencer als de ongenaakbare ultieme predikant van de rock’n’roll, zo kennen we hem en zullen we hem altijd blijven aanbidden.
Op een klein anderhalf uur joeg dit voortvarende trio er zo een slordige 25 songs door. Het kunnen er ook meer geweest zijn, want bij Jon Spencer hebben we nog nooit de tel kunnen bijhouden. Dit was wederom briesend, onstuimig, kolkend en uitermate fantastisch.
Het zoveelste bewijs dat Jon Spencer één van de meest energieke live performers is die er op deze aardkloot rondlopen. En dat op zijn zestigste.
Organisatie: Aéronef, Lille
The Flaming Lips - Yoshimi, confetti en Ware Liefde
Wie The Flaming Lips zegt, denkt meteen aan overvloedige confetti, felle kleuren, opblaasbare reuzenfiguren, verkleedpakjes en een flinke portie glitter en spacy vrolijkheid. Muzikaal zit het doorgaans degelijk tot sterk, met een selectie nummers uit hun eigenzinnige, breed uitgesmeerde discografie.
Frontman Wayne Coyne – inmiddels het enige overgebleven originele bandlid sinds de oprichting in 1983 – houdt daarbij steevast de touwtjes stevig in handen. Ook deze keer werd het publiek in de – bijna uitverkochte – Roma ondergedompeld in een vertrouwd universum vol visuele prikkels.
Toch had de avond iets bijzonders: het eerste deel van het concert was een verjaardagsfeestje voor ‘Yoshimi Battles the Pink Robots’ (2002), het album dat de band destijds eindelijk brede bekendheid opleverde.
De gigantische ledwand, opblaasbare pink robots, confettikanonnen en laserlichten speelden vanaf opener “Fight Test” een even grote rol als de muziek zelf. Technische problemen zorgden voor een verlate start, maar zodra de eerste confetti neerdaalde, was dat snel vergeten. Opvallend was dat Coynes zang in de eerste nummers soms wegviel in het spektakel, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door de warme ontvangst van het publiek, dat zich gretig liet meevoeren in de dromerige mix van glitchy elektronica, spacy intermezzo’s en melancholische bombast. De sfeer zat meteen goed tijdens meezinger en eerste hoogtepunt “Yoshimi Battles the Pink Robots Pt. 1”, waarin Coyne zijn confettipistool boven haalde terwijl grote ballonnen door de Roma stuiterden.
Wayne en zijn band dompelden de bloedhete zaal in een trance tijdens “Are You a Hypnotist??”, waarbij een reusachtige discobal ontelbaar veel lichtstralen de zaal in stuurde. Tijdens “It’s Summertime” riepen vogelgeluiden en trompetpartijen een exotisch universum op, terwijl het publiek zichtbaar genoot van het met liefde overgoten megahit “Do You Realize??” – hét emotionele ankerpunt van de avond. Toch viel op dat niet elk nummer even sterk overeind bleef: “Ego Tripping at the Gates of Hell” miste wat overtuiging, en de lange monologen tussendoor haalden af en toe het tempo uit de set. Gelukkig herpakte de band zich richting het einde van deel één met het atmosferische “Approaching Pavonis Mons by Balloon (Utopia Planitia)”, waarna Coyne met hernieuwde energie het podium op kwam voor een waardige afsluiter van die geweldige plaat.
Na de pauze en onder de beats van Technotronic’s “Pump up the Jam” kwam de band terug het podium op om in een meer ontspannen stijl nog een reeks publieksfavorieten te brengen. Het voelde frivoler aan, zonder de magie te verliezen of confetti te sparen. Opener was de oude classic “She don’t use Jelly”. Coyne trok voor “Flowers of Neptune 6” een ludiek bloemenpak aan en leidde het nummer lang in met een anekdote over Kacey Musgraves en vuurvliegjes.
Even tussendoor kwamen ook dansende aliens het podium op. Muzikaal bleef het boeiend: “The Spark That Bled” was gelaagd en kende verschillende tempowisselingen. Diepgang zat ook in het eerder duistere “Pompeii Am Götterdämmerung”, waarin de frontman met een slingerende koplamp en vallende donkere confetti als as de toon zette.
In een Wonder Woman-pak zorgde Coyne voor luchtigheid in het tragische “Waitin’ for a Superman”, waarna hij – voor de zoveelste keer die avond – het publiek aanspoorde om te blijven juichen en roepen. En als het nog niet gek genoeg was, verschenen er dansende ogen en opgeblazen lippen op het podium om het heerlijke “The Yeah Yeah Yeah Song” extra schwung te geven.
Coyne en de zijnen hadden nog genoeg jus over voor een korte maar krachtige bisronde. Als eerbetoon aan Daniel Johnston brachten ze “True Love Will Find You in the End” met hun eigen psychedelische toets.
Tijdens de afsluiter “Race for the Prize” ontbrak het allesbehalve aan confetti, slingers en ballonnen.
Daarmee bevestigde de band dat het – ondanks alle chaos – toch een wondervolle wereld kan zijn.
Setlist
Set 1
Fight Test - One More Robot/Sympathy 3000-21 - Yoshimi Battles the Pink Robots, Pt. 1 - Yoshimi Battles the Pink Robots, Pt. 2 - In the Morning of the Magicians - Ego Tripping at the Gates of Hell - Are You a Hypnotist?? - It's Summertime - Do You Realize?? - All We Have Is Now - Approaching Pavonis Mons by Balloon (Utopia Planitia)
Set 2
She Don't Use Jelly - Flowers of Neptune 6 - The Spark That Bled - Pompeii Am Götterdammerung - Waitin’ for a Superman - The Golden Path (The Chemical Brothers) - Riding to Work in the Year 2025 (Your Invisible Now) - The Yeah Yeah Yeah Song
Bisronde
True Love Will Find You in the End (Daniel Johnston cover) - Race for the Prize
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Blowers - Wonderbaarlijke garagepunk
Mijn eerste kennismaking met cultuurhuis Boegie Woegie, dat zo'n twee jaar bestaat, was er eentje om niet licht te vergeten …
Eerst kregen we LS Gatekeeper op ons bord, een gezelschap dat zijn basis heeft in zowel Amsterdam, Rotterdam als Berlijn. De zanger, Lui Surreal, bleek dan ook nog eens een Brit te zijn. Een man met zwarte lippen, gekleed in een stijlvol zwart jasje met daaronder een groezelig hemdje dat net boven de buik was afgeknipt, die meteen alle aandacht naar zich toe zoog. Met een robotachtige motoriek stuiterde hij zowel vóór als op het podium als een losgeslagen Duracell-konijn in het rond.
Het eerste nummer bleef hij nog aan de kant want dat was een instrumental waarin een zwaar vervormde gitaar met een homp loodzware psychedelica ons op het verkeerde been probeerde te zetten. Daarna stuurde LS Gatekeeper resoluut haar koers richting punk die tegen de hardcore aanschurkte hoewel die gitaar zijn psychedelische trekjes bleef behouden. Het bleef een vreemde combinatie: die wat wereldvreemde gitaar met de krachtige punk vocals, die soms net geen rap waren, van Lui Surreal en de uitermate strakke drums van Bobby Boycott maar het werkte. Ondanks de afwezigheid van de bassist wist LA Gatekeeper een gesmaakte set neer te poten.
Blowers zag ik voor het eerst twee jaar geleden en ze konden me ondanks de hooggespannen verwachtingen na hun schitterende tweede plaat, ‘Blown again’, maar half overtuigen. Er waren wel verzachtende omstandigheden: de grote zaal van Trix, waar ze het voorprogramma van The Chats waren, was nog zo goed als leeg.
Ik kwam toen tot de conclusie dat ze waarschijnlijk veel beter zouden gedijen in een propvol café. Nu bleek cultuurhuis Boegie Woegie geen café maar een knus zaaltje te zijn en propvol zat het ook al niet, toch werd ik dit keer compleet van de sokken geblazen door dit viertal uit Melbourne.
Naast frontman Kit Convict (zang, gitaar), weeral in een Wipers t-shirt, en tweede zanger-gitarist Andrew Porter zagen we twee nieuwe gezichten: bassiste Shannon Cannon en de drummer, die zich blijkbaar net voor de tour bij de groep kwam vervoegen. Zijn naam moet ik jullie schuldig blijven, maar wat ik wel weet is dat hij jarig was, er ongelooflijk veel zin in had en veel nummers luid schreeuwend op gang trok.
Blowers heeft een van alle subtiliteit ontdane en zelfs boertige benadering van rock-'n-roll die wonderbaarlijk goed uitpakt. De enige momenten waarop ze blijk gaven van enige verfijning, was tijdens de gracieuze samenzang tussen de twee gitaristen en de bassiste.
Hun laatste plaat, ‘Blowmania’, uit op het Portugese Chaputa Records en het Australische Trash Cult Records, viel me na een enkele beluistering wat tegen wegens te poppy en hoewel zowat de helft van de gespeelde nummers uit die plaat kwam kon ik geen enkele misser noteren. De op infantiele melodieën gestoelde nummers werden met zo veel gruis overgoten en met zoveel lust gebracht dat ze stuk voor stuk klonken als verloren gewaande garagepunkparels.
Vergelijken lijkt me zo goed als onmogelijk maar als het dan toch moet, hou ik het bij een onoordeelkundige mix van Reatards, Oblivians en Ramones.
Dit keer hield Kit Convict het, buiten die ene mislukte poging tot braken, vrij beschaafd en deed hij er alles aan om het vuur erin te houden. Zo dreigde hij zelfs een drietal nummers minder te spelen indien het publiek niet dichter kwam. En tijdens het laatste nummer, het bijzonder wilde "Everybody in the room hates me", zette hij zijn gitaar aan de kant om tussen het volk te gaan dansen.
We hadden dan al een set vol hoogtepunten, inclusief mijn favoriet "Shut the fuck up", achter de rug. Voor de bis mochten twee extra muzikanten (van het Berlijnse S.U.G.A.R., met wie ze samen op Europese tournee zijn maar die hier in Menen om één of andere reden niet speelde) het podium op om er nog een indrukwekkende cover van "New race" van het legendarische Radio Birdman uit te knijpen.
Organisatie: Boegie Woegie, Menen
Whores. - Need some noise?
Whores. + Help
Als binnenkomer kan de bijtende noise-rock van het trio Help wel tellen. Dit klinkt een beetje als Metz met dynamiet in de kuiten of Pissed Jeans op een bedje van steroïden. Luid, hard, intens, furieus en soms iets te schreeuwerig, maar wel bijzonder energiek en vinnig. Ietwat meer variatie zou welkom zijn, maar dit is toch een bandje om in ’t oog te houden.
Whores. is een band die duidelijk de mosterd heeft gehaald bij iconische groepen als Helmet, Melvins en The Jesus Lizard. Hun naam doet misschien niet zo veel belletjes rinkelen als voornoemde legendarische bands, maar hun sound klinkt even verbeten, fel, vermorzelend en krachtig.
Met het geweldige ‘War.’ releasten ze in 2024 pas hun tweede volwaardige album, en dit 8 jaar na voorganger ‘Gold.’, daartussenin waren er de EP’s ‘Ruiner.’ En ‘Clean.’ En daarmee hebben we het zowat gehad wat betreft discografie. Niet echt de meest productieve band dus, maar elk van deze plaatjes hebben Whores wel heel wat positieve respons en een stevige reputatie opgeleverd.
Met een fijne selectie uit deze 4 splinterbommen komt Whores. hier een knoert van een visitekaartje afgeven. Mokerslagen als “Fake Life”, “Quitter’s Fight Song”, “Baby Bird” en “Charly Chaplin Routine” komen binnen als welgemikte stampen in de onderbuik. Het genadeloze riffmonster “Hostage Therapy” doet l’Aéronef daveren op zijn grondvesten en met de onverbiddelijke bulldozer “Imposter Syndrome” worden ook nog eens de muren gesloopt, Melvins zijn hier wel heel dicht in de buurt.
“I Am an Amateur at Everything” en afsluiter “I Have a Prepared Statement” wringen zich als twee meedogenloze sluipmoordenaars doorheen een giftig doom-metal bad. Whores. laat zo een spoor van vernieling achter met deze korte doch verpletterende set.
Organisatie: Aéronef, Lille
Customs – Een snedige terugkeer
Na jaren van stilte maakte Customs hun langverwachte comeback in de intieme setting van de Cactus Club in Brugge. Het concert, georganiseerd door Yeke Yeke Concerts, was niet minder dan een blij weerzien met de Belgische indierockband die begin jaren 2010 furore maakte met hits als “Rex” en “Justine”.
Customs ontstond in 2008 en wist zich met hun debuutalbum ‘Enter the Characters’ al snel een stevige plek in de Belgische rockscene te veroveren. Hun sound — een mix van donkere new wave en strakke gitaarlijnen — sloeg meteen aan bij een breed publiek. Na enkele succesvolle jaren verdween de band van de radar, wat de lange afwezigheid des te opvallender maakte.
Na enkele festivalletjes en een concert in De Casino in Sint-Niklaas, was het concert in Brugge hun eerste echte clubshow op Belgische bodem sinds hun terugkeer. En wat voor één.
De band bewees dat ze niets van hun snedigheid verloren zijn. Vanaf de eerste noten klonk alles vertrouwd en messcherp. Frontman Kristof Uittebroek stal opnieuw de show met zijn kenmerkende présence: energiek, charismatisch en volledig in zijn element. Hij zweepte het publiek op met rake bindteksten en een bezielde stem, wat het optreden een boeiende intensiteit gaf.
Het publiek — een mix van oude fans en nieuwsgierige nieuwe luisteraars — liet zich moeiteloos meeslepen door de krachtige set. Nieuwe nummers stonden naadloos naast de klassiekers, en de band speelde met een overtuiging die enkel uit echte honger naar het podium kan komen.
Customs is terug, en hoe. Hopelijk blijft het deze keer niet bij een eenmalig clubconcert, want dit smaakte duidelijk naar meer. Gelukkig hoeven fans niet echt lang te wachten: de band is binnenkort nog te zien op een reeks festivals in België en Nederland.
Een zomer vol energie, snedige songs en een herboren Customs lijkt verzekerd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Customs https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7526-customs-22-05-2025?Itemid=0
Organisatie: Yeke Yeke Concerts (ism Cactus Club, Brugge)
Nederlands 
Français 
