The Rising Moon – Een meditatief totaalbeleven

The Rising Moon is een improviserend collectief rond gitarist Willem Heylen (aki, Cinema Paradiso) met een ongebruikelijke aanpak. Het project ontstond uit jamsessies met verschillende muzikanten met een gemeenschappelijk doel: het verkennen van sferen en texturen. Na een lange pauze wordt het project nieuw leven ingeblazen met een gloednieuwe bezetting. De muzikanten zijn allemaal jonge avonturiers uit de voorhoede van de jonge jazzgeneratie.
In De Casino, Sint-Niklaas stonden de muzikanten opgesteld in een cirkel rondom het publiek. De mensen zaten allemaal in het midden, en keken allemaal naar een bepaalde zijde. Zo zagen wij de gitarist en saxofoon, en niet de drummer of basgitarist. Terwijl de accordeon opzij was opgesteld. Een toch wel unieke opstelling.
Een meditatief totaalbeleven door al die klankentapijtjes, daar zat ‘em de magie.
LINE-UP: Gitaar: Willem Heylen o bariton saxofoon, Bass klarinet: Hanne De Backer o accordeon: Stan Maris o basgitaar: Ruben De Maesschalck o drums, percussie: Jonas Boutsen.

The Rising Moon (*****) - Het voelde aan alsof elke muzikant met een onzichtbare kabel met elkaar verbonden was. Die cirkel doorbreken door tussenin de muzikanten te lopen, zou de magie teniet doen. Meteen een pluim voor de sublieme geluidsmix en lichtman.
De trip ging in een golvende beweging, vol experimentele weerhaakjes. Wat net het mediatieve nog meer onderschrijft.
Soms dompelde het vijftal ons onder in een gloed van intimiteit, maar even goed werden we overweldigend door de crescendo opbouw van de instrumentatie, die wel eens durfde te explodere , o.a. door de sax en de verbluffende percussie.
Om dit echt te begrijpen, was het gewoonweg daadwerkelijk alles ondergaan. Het gevoel, de emotie werd aangesproken. Je kreeg het , naast sax en percussie, te horen door de bassline  of het gitaargepingel. Wat een quadro – effect , die kon worden aangesterkt door accordeon.
Muzikale grenzen werden dus afgetast. Er viel zoveel te beleven in dat klein uurtje. Dit was genieten.
Ook al worden ze in dat hokje 'jazz' geduwd, het overstijgt toch de jazz norm, de comfortzone wordt verlaten, een understatement bij dit vijftal.
Een lekkere jamming dus, die het publiek op bedwelmende, hypnotiserende wijze meeneemt op hun eindeloze trip. En soms ging het naar een vulkaanuitbarsting . Het publiek genoot dus van elke klank die uit hun instrument kwam, en elk werd in de spotlight geplaatst.

Op 13 maart speelt The Rising Moon in de Ha Concerts, Gent. Een 'ligconcert' weliswaar in een donkere ruimte. Hoe dat zal aanvoelen, weten we je binnenkort te vertellen … maar hier kreeg je reeds een meditatief magisch totaalbeleven! Schitterend.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Maria Iskariot - Charismatische, ongetemde frontvrouw

Achteraf waren de meningen over de eerste groep van de avond op zijn zachtst gezegd nogal verdeeld. Daar was voor sommigen het contrast met Maria Iskariot wellicht te groot voor, hoewel er toch ook enkele gelijkenissen waren.
Een mooie naam had het viertal uit Gent in ieder geval wel: Kleinpunk. Niet helemaal origineel want er loopt ook nog een zekere Gert Kleinpunk rond. Een naam waarbij ik meteen dacht aan een kruising tussen punk en kleinkunst maar dat bleek niet echt te kloppen. 'Klein' blijkt te staan voor de gemiddelde lengte (1,70m) van de groepsleden terwijl de punkfactor niet bijster hoog was tenzij misschien tijdens de eerste nummers. Kleinpunk nam een stevige start met enkele erg knappe songs waarbij de zoetgevooisde Luna Maes, tevens op toetsen, zich opwierp als een innemende frontvrouw met een heerlijke souplesse. Eén van die eerste nummers was de gloednieuwe single: het pittige "Stanny wilde zanger worden", waarvan de hilarische tekst zomaar uit de koker van Hugo Matthysen of Kamagurka had kunnen komen. De Stanny in kwestie was de West-Vlaamse drummer Stanny Rijckaert, die zijn droom een beetje later alsnog werkelijkheid zag worden toen hij "Caravan" mocht zingen. Helaas volgde er al (veel te) snel een dip waarbij hun muzikale exploten termen als kermisdeuntjes, lounge of bloedeloze technopunk door mijn hersens joegen. Net toen ik dacht dat het kalf al verdronken was, veerde de groep alsnog recht met enkele aanstekelijke, funky nummers die zowaar aan Talking Heads deden denken. 

Toen de vier van Maria Iskariot het podium bestormden viel het verschil in maturiteit met de eerste band meteen op. Hier stond een zelfverzekerde groep zonder enige schroom die heel goed wist wat ze wilde. Daar zullen de meer dan honderd optredens die ze intussen op de teller hebben staan of die geslaagde tour door Europa en het Verenigd Koninkrijk met het Australische Tropical Fuck Storm zeker voor iets tussen zitten.
Vond ik Luna Maes al een indrukwekkende frontvrouw, dan was Helena Cazaerck toch nog van een geheel ander kaliber. Met een master in de filosofie op zak, een verleden als oorlogsverslaggever in Oekraïne en de trofee van Humo's Rock Rally op de schouw, ontpopte Cazaerck zich hier als een uitermate charismatische, ongetemde zangeres die het publiek moeiteloos aan haar voeten kreeg.
Hiermee wil ik zeker geen afbreuk doen aan de kwaliteiten van gitariste Loeke Vanhoutteghem, bassiste Amanda Barbosa en drummer Sybe Versluys maar het boegbeeld van Maria Iskariot bleef uitgesproken Helena Cazaerck die alle aandacht telkens naar zich toe wist te zuigen.
En of ze er zin in hadden? Vooraf hadden ze zich twee uur beziggehouden om het podium volledig in te pakken met zilverpapier wat de temperatuur daar een aanzienlijk aantal graden de hoogte in joeg. Maria Iskariot nam een droomstart met de, aan het rollend gitaarloopje van "I wanna be your dog" opgehangen, garage punk stomper "Lief klein kind". Het werd de opmaat voor een set frisse, spannende punk met spitse Nederlandstalige lyrics waarin geen blad voor de mond genomen werd.
Een paar keer werd er wat gas teruggenomen maar ook dan bleef de groep uit Gent elektriserend.
Toch waren het vooral de ruigere nummers die het langst zullen bijblijven. Zoals "Tijm", een cover van de Pixies en een souvenir uit de Rock Rally, waarin Helena Cazaerck wild dansend het publiek in trok.
Het was zeker niet de enige keer dat we haar op de begane grond tussen het volk aantroffen. Zo liet ze tijdens de Gorki-cover "Dat vind ik lekker" enkele mensen de titelregel zingen in haar microfoon. Iets waaraan ook ondergetekende niet wist te ontsnappen en ik me zo ook even Stanny voelde.
Publieksparticipatie hoort er tegenwoordig blijkbaar bij en dan was het dubbel zo jammer dat het applaus na de set een wel erg vroege dood stierf. Als je hier niet wild van werd, dan weet ik het ook niet meer.
Gelukkig volstond het om even vanachter het gordijn te piepen om de handen terug op elkaar te krijgen zodat we de opgespaarde bisnummers alsnog te horen kregen. Het eerste was een nieuw probeersel waar zo te horen nog wat werk aan was.
Eindigen deden ze zoals ze begonnen waren: met een prijsnummer uit hun debuut EP ‘EN/EN’, het met waanzinnige oo-oo-oohs gelardeerde "Bedankt". De perfecte uitsmijter van een begeesterende set.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge

Clan of Xymox - Voortbouwen op een al schitterend elan
Clan of Xymox + D:Zine

Als we de iconen van de darkwave, gothic rock of postpunk opsommen, blijven we vaak binnen de grenzen van België, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk. Nederlandse bands en artiesten verdienen ook een plaatsje in die lijstjes. Clan of Xymox is misschien wel de bekendste nog actieve band in darkwave van Nederland. De band van Ronny Moorings is nog steeds op tournee naar aanleiding van de release van het album ‘Exodus’ van vorig jaar en de EP’s ‘X-Odus’ en ‘Blood of Christ’. Eén van de haltes was de Schakelbox in Waregem.

Tot goed één week voor het concert in Waregem zou Clan of Xymox zonder support aantreden, met enkel een DJ voor een afterparty. Dan kwam de vraag of de lokale helden van D:Zine het publiek mochten opwarmen. Een kans die de band uit het Brugse met twee handen greep. D:Zine en Clan of Xymox stonden twee jaar geleden nog samen op de Pekkersfeesten. Een hapering in dit mooie verhaal was dat de nieuwe drummer van D:Zine al andere verplichtingen had waar hij niet onderuit kon. Zo kregen we in de Schakelbox D:Zine met zanger Kurt op elektronische drums. Hij heeft een verleden als drummer, maar dit concert speelde hij zonder gerepeteerd te hebben op drums. Dat er een paar kleine foutjes in de set zaten, dat willen we dan ook meteen met de mantel der liefde bedekken.

D:Zine brengt deze zomer de EP ‘Illuminate My Darkness’ en als de tracks die we in Waregem te horen kregen daar op staan, dan wordt dat een prima EP. De titeltrack was overigens de opener van de set in Waregem. D:Zine heeft catchy nummers met een sterke 80’s en 90’s sound en sterke new wave-invloeden. Op de eerste rijen werd al wat gedanst en al helemaal op “Action Poetry”. De band speelt in dit nummer met het openingszinnetje van TC Matic’s “Putain Putain”, en dat werd uit alle kelen meegbruld. Met zijn stuwende bas en hoekige drumbeats zat D:Zine hier niet ver van EBM. Van de set onthouden we voorts vooral “Mother And Father”, “Crash” (over onze gsm-verslaving) en “In Black” (met hints van Pink Floyd).
Het ontbreken van de drummer werd goed opgevangen, maar toch is dit een beetje een gemiste kans. Op volle sterkte kan deze band nog vlotter overtuigen. Dat zagen we al eerder. D:Zine speelde begin dit jaar een leuke support voor La Lune Noire in Nederland, na mooie voorprogramma’s voor onder meer Der Klinke en Vive la Fête. Als ook de EP een beetje aanslaat, denk ik dat voor deze band de trein vertrokken is.

De Nederlandse darkwaveband Clan of Xymox heeft wereldwijd indruk gemaakt door de duistere en intieme aspecten van het genre te verkennen. Clan of Xymox heeft sinds 1983 voortdurend nieuwe geluiden in hun muziek geïntegreerd, maar is altijd trouw gebleven aan het kenmerkende gothrockgeluid van de jaren ‘80. Voor John Peel is de Clan één van de pioniers van de darkwave en wie zijn wij om John Peel tegen te spreken.
Met een oeuvre van meer dan 18 studio-albums heeft Clan of Xymox zeker zijn stempel gedrukt op het genre. Maar hun invloed reikt verder dan de grenzen van Nederland. Hun album ’Twist of Shadows’ uit 1989 verkocht alleen al in de Verenigde Staten meer dan 300.000 exemplaren.
Tijdens de pandemie heeft zanger en gitarist Ronny Moorings de tijd benut om veel nieuw materiaal te schrijven. Op het album ‘Exodus’ blijft de band trouw aan de donkere en intieme sfeer waar ze om bekend staan. Op meesterlijke wijze verkent de band nog steeds het karakteristieke geluid van darkwave, waarmee ze internationaal succesvol blijven.
Clan of Xymox heeft een band met Waregem. Ze waren er al bij begin jaren ’80 toen de eerste gothrockbands naar de legendarische Steeple kwamen en ze keerden nog vaak terug. De vorige keer in Waregem stond Clan of Xymox als headliner voor de Dark X-mas show in de grote Expo-hal. Dat was in 2016, met ook Goethes Erben en In Strict Confidence. De fans kwamen ten tijde van The Steeple van veel verder dan Waregem en dat was in de Schakelbox niet anders met in de zaal fans uit gans België en Noord-Frankrijk.
Er wordt gefluisterd dat deze tournee misschien wel eens de laatste zou kunnen zijn voor Clan of Xymox. Zulke geruchten heb je natuurlijk altijd met bands die al 40 jaar of langer bestaan. Frontman Ronny lijkt er in zijn bindteksten een paar keer op te alluderen en het is niet altijd meteen duidelijk of hij grapjes maakt of niet.
Begin februari heeft bassist/gitarist Mario in Berlijn zijn pols gebroken bij een val op het podium. Sindsdien speelt hij live bas en gitaar via zijn laptop/synth. Het maakt dat Ronny op het podium nog meer als frontman uitgespeeld wordt, met ook nog Sean op keys, synths, drumcomputer en backing vocalen. Hij is met zijn lichteffecten ook een beetje de nar op het podium die ervoor zorgt dat het allemaal niet te zwaar op de hand wordt.
De set in Waregem was een grabbelton van live-klassiekers die op het scherm achteraan het podium elk hun eigen visual kregen en die telkens op herkenningsapplaus onthaald werden. We kregen sterke versies te horen van onder meer “X-Odus”, “Yasmine & Rose”, “Suffer” en “She”.
De reguliere set is al even een vast gegeven waar ook ter wereld Clan of Xymox speelt. De twee bisrondes zijn telkens ‘op maat’ van de stad of het land waar de band speelt. Waregem kreeg in de eerste toegift “Blood of Christ”, “You’re The One” en “Hail Mary”. Daarna volgde nog een magistrale versie van “This World” en na “In Love We Trust” gingen de zaallichten opnieuw aan.
Er zit nog geen sleet op de formule van Clan of Xymox en de band lijkt zich op het podium prima te amuseren. Ronny, Mario en Sean hoeven wat ons betreft nog lang niet met pensioen.

Organisatie: CC De Schakel, Waregem

The Rising Moon - Dromen zijn geen bedrog

Op het gelijknamig album 'The Rising Moon' slaat het combo een emotioneel meditatieve weg in die ons sterk raakte. De opstelling – de muzikanten in een magische cirkel omheen het zittende publiek, tekende voor een bijzondere beleving.
Lees gerust .
In de Ha Concerts, Gent werd zelfs geopteerd voor een ligconcert, met kussens en alles wat erbij hoort , kon het publiek neerliggen op matjes op de vloer. Of je kon als muziekliefhebbers opteren voor zachte zitplaatsen rond het podium heen.
We keken uit wat voor een verschil het maakte om twee optredens van hen mee te maken …

Het duo Fred Frith & Susana Santos Silva (****) toonden hun uitzonderlijk talent op gitaar en trompet. Op de twee instrumenten tasten ze de mogelijkheden en de grenzen af. Opvallend: de vingervlugheid en hun zin voor improvisatie; de gitaarriffs en het trompet geschal onderstreepten een mooie muzikale wereld. Wat een samenspel. Een apart, uniek concertje!

The Rising Moon (*****)  was opgesteld rondom het liggende en zittende publiek. De songkeuze was dezelfde als in de Casino. De twee songs uit 'The Rising Moon' werden uitgediept, en in een mooi emotioneel meditatief concept gestopt. Lag of zat je neer , de set voelde aan alsof hier een verhalenverteller bezig was vóór slapengaan.
Het combo tekende reeds voor een bedwelmende, hypnotiserende set, die de drukte van het bestaan even opzij plaatste; nu kregen we een uur lang het beeld van een droomlandschap en welzijnsgevoel. De ontwapende aanpak werkt in op ons gemoed. Niet te hard, maar ook niet te intimistisch. Het balanceert tussen stilte en oorverdovend klinken. Een gevoel van ‘zen’ borrelt op.
Dromen zijn geen bedrog als je wijze van het concert zag (liggend, zittend), de opstellin als de intens mooie wijze van de muzikale verteltrant. De jachtigheid van het leven smol. Hier hing een bijzondere magie in de lucht

Pics homepag @Geert Vandepoele (van de support act)

Organisatie: Jazzlab + Ha Concerts, Gent