The Sisters of Mercy - Geen ‘Temple of Love’ wel een ‘Temple of Disappointment’

Een uitverkochte concertzaal volgepakt met in het zwart geklede 40 en 50 plussers, zo zag het publiek er uit voor het langverwachte optreden van The Sisters of Mercy in Gent. Het was immers 39 jaar geleden dat ze nog eens een tussenstop maakten in de mooiste concertzaal van de Arteveldestad. Het publiek had zin in een avond vol nostalgie, de sfeer was uitgelaten.
Rond 21u45 moest de show van start gaan, maar de Sisters hebben een reputatie en durven wel al eens te laat op het toneel verschijnen. In het eerste kwartier was er geen vuiltje aan de lucht. Het publiek keek enkel nog harder uit naar de opening van het gordijn en de start van de show.
Maar 22u werd al snel 22u15 en 22u30. Het ‘boe’-geroep werd luider en frequenter, het ongenoegen groter en het publiek werd onrustig en rumoerig. Mensen begonnen iets vaker naar de bar te lopen en enkelen dachten waarschijnlijk aan de teller van hun parkeermeter die maar bleef aantikken. Iemand was het beu en sprong op het podium om even achter het gordijn te kijken wat er aan de hand is, maar werd door de security snel terug de zaal in gestuurd.
Iets voor 23u kregen we (eindelijk) te horen wat we intussen al een beetje voelden aankomen, het concert zal vanavond niet plaatsvinden. Zanger Andrew Eldritch was blijkbaar ‘ziek’, volgens de organisatie werd met man en macht geprobeerd hem ‘beter’ (lees: nuchter?) te maken, maar zonder succes.
Samen met het management werd besloten dat hij niet in staat was om het podium te bestijgen. Veel boe-geroep naar de kerel die als enige een micro ter hand nam die avond om dit ontgoochelende nieuws mee te delen.
Ook voor een organisatie is dit een catastrofe, gezien zij ook weinig invloed hebben op de staat waarin de artiesten naar hun job afzakken.
Een terugbetaling van de tickets en een kale rit terug naar huis voor de fans. Concertzaal Vooruit was donderdagavond geen ‘Temple of Love’ maar een ‘Temple of Disappointment’, Kudos naar de jongeman van de organisatie die het nieuws moest meedelen, hij had de lastigste job van de avond.
The Sisters of Mercy staan op 30 januari nog in een uitverkochte Trix. Hopelijk leert Andrew tegen dan van het Belgische bier afblijven… Voor ons geen ‘First and Last and Always’ maar eerder een ‘First and Last and Never’. Jammer!

Newsletter Organisatie
Het concert van The Sisters of Mercy in De Vooruit van 25 januari is niet kunnen doorgaan wegens ziekte van de zanger. We willen alle aanwezigen uitdrukkelijk bedanken voor hun geduld en sportieve houding. Aangezien de situatie maar heel laattijdig duidelijk werd, was dit allesbehalve evident. Er kon pas laat gecommuniceerd worden omdat we er aanvankelijk van uitgingen dat het concert normaal kon doorgaan. Pas na het geplande aanvangsuur bleek dat de zanger te ziek was om op te treden.
Momenteel overleggen we met het management van de groep wat de volgende stappen zijn. We laten de ticketkopers zo snel mogelijk weten wat er met hun tickets zal gebeuren.  In het geval er een nieuwe datum gevonden wordt, worden de tickets omgeboekt naar die nieuwe datum. In geval van definitieve annulering wordt er automatisch terugbetaald.  In tussentijd vragen we nog even geduld. We houden jullie op de hoogte. Namens de band en de organisatie bieden we alleszins onze excuses aan voor het ongemak.

Organisatie: Live Nation ism Democrazy + VierNulVier

Riet Muylaert zingt Liesbeth List - Boeiend eerbetoon aan deze Grande Dame!

Riet Muylaert zingt Liesbeth List was een boeiend eerbetoon aan deze Nederlandse chansonnière en actrice. Anderhalf uur lang reisden we doorheen het oeuvre van haar Nederlandstalig lied en kregen we een interessante uiteenzetting van het leven dat Liesbeth 78 jaar lang lief was. Muzikaal met strijkers van het SunSunOrcherstra, die samen met spaarzame toetsen en een tokkelende gitaar tekenden voor een warm, teder, dromerig, intimistisch concert, die het Franse en Nederlandse chanson dichterbij bracht!

Riet en haar muzikant Stefan Wellens brachten een ode aan Liesbeth List, samen met de prachtige strijkers van het SunSunSunOrchestra. Als pas afgestudeerd jong veulen mocht Riet met Liesbeth, dé Grande Dame van het Nederlandse Chanson, mee op tournee. 
Ze speelden bijna twintig nummers, nummers die Liesbeth o.m. kreeg van de hand van Hans Andreus, Cees Nooteboom, Ramses Shaffey, verder eigen nummers als covers, die Brel, Aznavour en Piaf omarmden .
Riet houdt List in haar hart , en brengt de nummers, classic pop en chansons vol overtuiging , overgave en emotie , zoals Liesbeth het wil en wou …
De nummers kregen een sobere bewerking door de strijkers, cello , het getokkel op de gitaar en de cello; ze kregen een warme kleur door een piano toets waar nodig . Met vijf op het podium waren ze , die de schoonheid van het chanson benaderden; ook vocaal kon Riet Liesbeths melancholie beantwoorden.
Liesbeth op het podium en Liesbeth in het leven, nee het leven was (haar) niet altijd lief, het was met ups en downs , maar de dynamiek en het enthousiasme bleef voor haar publiek. Haar levensloop werd door Riet mooi, pakkend verteld, van geboorte, haar kindertijd in Nederlands-Indië, tot op het podium, in privé en de muzikale relaties, tot ze genoodzaakt moest stoppen met optreden, als gevolg van dementie; tot slot stierf in de volle coronapandemie  van 2020.
Voor Riet was dit het tijdstip van Liesbeths levenslied, haar boodschap aan het publiek. Zij gaf de wereld zoveel schoonheid en Riet zoveel levenslessen. En daarom bleef en blijft Riet haar lied zingen, met een heuse tour in de culturele centra, zodat de mensen haar niet zouden vergeten.
“De pastorale” met Ramses was eentje die haar bekendheid groot maakte, het scherpte meteen de aandacht van het zo goed als uitverkochte zaaltje. Riet was hier terug in haar geboortedorp; het deed haar deugd sommige mensen van vroeger terug te zien en ook enkele leuke verhaaltjes van toen op te hoesten . Het tekende het emotievolle karakter van de avond met die weemoedige, dromerige songs, die onderhuids positiviteit willen uitstralen, zoals “Heb het leven lief “, ondanks teleurstellingen en tegenslagen.  
De nummers zijn intens en kort, ze behouden die broeierige spanning van weleer door Riet en haar muzikanten, waarbij regelmatig van instrument werd gewisseld .
Een desolaat gevoel kon doorschemeren als bij een “Zeg me dat het niet zo is”  en “Zo hoog in de hemel”. Meer extravertie borrelde op in het nummer “In oktober”.
Een zoektocht naar muzikale verbintenis hoorden we in die sfeervolle aanpak . “Ne me quiitte pas” van Brel kreeg een mooie Nederlandstalige bewerking onder “Laat me niet alleen” , ook Shaffey’s “Laat me” klonk op die manier.
Riet heeft ook een eigen repertoire die nauw leunt aan dat van List, “Zou het kunnen” paste perfect in dit plaatje . Toen ze samen speelden wisselden ze elkaars repertoire af. Sjiek dat een beginnende artieste kansen kreeg van een doorwinterde dame .
“Zonder liefde” en verderop “Brussel” waren er die Riet door de zwierige tunes tot een danspas bewoog .
Hoop, dankbaarheid , troost en liefde waren belangvolle thema’s, die ons even deden stilstaan in deze jachtige wereld; we hoorden het in “De verzoening” (van Frank Boeijen), in “Ik ben zo gelukkig bij jou” (vertaling van countryzanger Paul Williams), “Aan de andere kant van de heuvels” (‘is het gras groener aan de andere kant’?) en “Even eeuwig”, een mooi sluitstuk van de avond , die de strijkers ademruimte bood van een zalvende, innemende, rustgevende sound.

Het warme onthaal deed Riet en haar combo deugd, we kregen enkele laatste gevoelige, prikjes met “Een vriend zien huilen”, “Nog heel even” en de “Cantate aan Shaffey”. Een laatste ‘lalala’ en groet van een grande dame die talrijke onderscheidingen kreeg en nu nog belangvol is voor een rits opkomend vrouwelijk Nederlands talent als Eefje De Visser, Roosbeef, Meau, en ga zo maar door!

Riet Muylaert
Org: Kardini ism CC De Kleine Beer, Beernem

Wajdi Riahi Trio - Een culturele schokgolf

Jazz leeft! Dat merkten we onlangs nog aan de bloeiende scene tijdens het Brussels Jazz Festival in Flagey; met jonge, beloftevolle bands en talentvolle muzikanten die tekenend zijn voor wat Jazz nu te bieden heeft. Wajdi Riahi Trio (*****) is ook eentje die we best onthouden in deze scene; het is rond pianist Wajdi Riahi, een sympathieke man die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om hier zijn muzikale horizonten te verbreden. Zijn debuut 'Mhamdeya' (2021) was een nostalgische trip naar zijn Tunesische verleden.
Met opvolger 'Essia' slaat hij een andere weg in. Het tweede album neemt ons mee op een reis tussen die twee horizonten van de pianist: Tunesië  en Brussel. Stambeli en Gnawa muziek zijn een integraal onderdeel van het album. De organische architectuur van deze (Noord-) Afrikaanse ritmes vermengt zich met de complexiteit van jazz.
Wajdi Riahi Trio zorgde voor een culturele schokgolf, kun je wel zeggen.

Wajdi Riahi Trio is goed op elkaar ingespeeld, samen met de pianist zijn het gelijkgestemden, 'soulmates' die dezelfde kant uitkijken en vooral bijzondere talent laten horen; het is een diverse trip van uiteenlopende culturen en stijlen.
Op de muziek van Wajdi Riahi kun je geen label kleven, het is belangrijk van wat zij samen doen. De vocals, met een Tunesische touch, zijn een meerwaarde aan de sound.
Solo ervaarden we een magisch moment van Wajdi aan zijn piano; hij ontroerde en bedwelmde het publiek met z’n spel en fluitende stem.
Verder was er de double bas van Basile Rahola, die een warm klankentapijt speelde, waarvan je stil werd. En Pierre Hurty tastte de mogelijkheden af van z’n drumstel. Het geheel klonk kleurrijk. Hoe mooi en veelzijdig was dit, intiem, breekbaar vals Soms heel intimistisch en breekbaar als lichtjes flirten met de geluidsnorm. Tot daar het eerste deel van de set die vooral rond de nieuwste release. draaide

In het tweede deel, na een kleine pauze, werden de grenzen nog meer afgetast. Het klonk nog kleurrijker. Het publiek werd zelfs letterlijk meegenomen op deze trip doorheen Tunesië als Brussel; we werden zelfs aangespoord lichtjes mee te zingen. De uitersten intrigeerden , gekatapulteerd van de ene naar de andere kant … en in wat een tempo boden ze het je aan. Het daverende, rechtstaande applaus onderstreepte wel hoe iedereen genoot van deze toch wel veelzijdige trip.
Wajdi Riahi Trio kwam terug voor een bis; alle registers trokken ze nog eens open; een wervelwind aan geordende chaos die deze twee culturen samenbracht en zachtmoedig deed botsen in aanstekelijke vibes.

Wat dit trio deed, was zondermeer uniek en grensverleggend. Ze nodigen je uit mee te stappen in hun (muzikaal) verhaal en avontuurlijke sound. Het publiek lustte ervan en genoot … Wat een culturele schokgolf. Missie uitermate geslaagd!

Wajdi Riahi Trio - Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ism CC Sint-Niklaas)

DIRK. - Orkaan Dirk raast door de Leest

VZW Magik Events doet zijn naam alle eer aan door Disorientations en DIRK. te programmeren.

Disorientations - Disoriantations komt in try-out een korte set spelen met onder meer hun nieuwe ‘CTD’. Noteer vooral het bezwerend en zwaar gitaarwerk, het puike slagwerk en de prachtige melodieuze stem van Niels Elsermans. Een beetje de sound van euh… The sound . Men noemt dit graag Antwerpse postpunk met hun repetitief gitaarwerk en morbide koud geluid. Deze jonge knapen zijn precies veertig jaar te laat geboren en zouden ideale zwartjassen kunnen zijn. Een gesprek achteraf leerde me dat dit trio van de weinige Antwerpenaren zijn die geen pretentie hebben. Hun nieuwe release stellen ze een dezer in de Trix voor.
Setlist: Loner/Crawling/Drift/Allied/Watching u Go/Cynical/Don’t/Momentary/ Close To Dissapearing.

DIRK. - De natuurtalenten van Dirk. openen na enkele memorabele en energieke passages op de grote podia hun clubtournee in De Leest bij wijze van thuismatch. Met opener “Waste” uit ‘Album’ wordt meteen het groot geschut ingezet. Zeemzoete melodieën worden gevarieerd met oerschreeuwen en messcherpe loeiende gitaarpartijen. Licht dissonante Pixies-iaanse gitaarrifjes worden gelaagd opgebouwd tot IJslandse vulkaanuitbarstingen. De structuur in de chaos, noemen oud Griekse filosofen dit. Jelle Denturck scheurt zijn keelgat open, haalt zijn rubberen gewrichten boven en sleurt ons een dik uur mee in het verhaal van Dirk., gekruid met zelfrelativerende, Vlaams surrealistische en absurdistische bindteksten die aansluiten bij hun nihilistische liedjesteksten.
De funky inslag in “Are you awake” maakt ons nog alerter en doen ons des te meer beseffen dat er een band met tonnen speelplezier op het podium staat. Snellader Jelle laadt je in een mum op tot ongekende energielevels. Absoluut hoogtepunt is zonder twijfel de outro van “Idiot Paradise”, waar Dirk. zich kan ontdoen van de beperkingen van een studioalbum en Mogwai-gewijs blijft door hameren op dat ene akkoordje tot je er zowat bij neervalt, met uiteraard een fantastisch lichtwerk die uitblinkt in eenvoud.
De vlijmscherpe gitaren mochten wat mij betreft wat langer aanhouden. “I can’t sleep” starten ze mooi samen en zorgt voor een interactie met het publiek dat zowat op het kookpunt zit. Een korte zangstonde leidt het energieke “Fuckup” in. De drummer van ‘Amai zeg wauw’ leidt “Toulouse” in, om dan af te sluiten met een lange fre intro op “Artline”.
Om zeker het publiek definitief knock out te slaan, bouwt encore “Alarms” op tot een ware explosie, zo typisch Dirk.
Na exact één uur, twee minuten en eenenvijftig seconden is de trance helaas voorbij. Het is niet mijn gewoonte om te vergelijken, maar: eat your hart out, Pixies: West Vlaanderen heeft er ook een.
Met plezier eerde Jelle de minimalist mijn dertig jaar geleden overleden grootmoeder bij de signeersessies achteraf.
Playlist: Waste/Sick’n Tired/Are You Awake/Small Life/Idiot Paradise/Hit/No/Pasttime/I can’t Sleep/Hide/Help I’m Going Insane/Gnome/Fuckup/Toulouse/Artline//Alarms

Organisatie: Cultuurhuis De Leest, Izegem ism Magik Events