Rosalia - ¡ Fenomenal !

Rosalia - Hier moest je bij zijn en dat waren we massaal, de Spaanse & Zuid-Amerikaanse gemeenschap op kop … en 'los flamencos' in hun kielzog ... De sfeer was broeierig en je waande je op Spaans grondgebied en toen was het nog maar 19h. De fans stroomden gestaag binnen en meer en meer lookalikes vulden de inkomsthal, … en vanavond opvallend veel kinderen ook ...  maar dat las je al, je waande je in Madrid, Malaga, Barcelona ... overal behalve 'Bruselas'.

In afwachting van het startsein (21h) van wat achteraf een wervelend spektakel zou blijken kwam het nieuws binnen dat ook wie thuis zat te treuren wegens geen kaartje voor dit concert aanstaande Werchter 2023 kon herkansen, juist ja op zondag 2 juli 2023 maakt Rosalía ginds haar opwachting ... Allen daarheen zou ik zeggen, als je nog wilt scoren met een kerstcadeau ;-)

En dan gaat het keihard van start, een wervelwind van muziek- en dansstijlen, gecoördineerd en georkestreerd op magistrale wijze. Met haar 30 jaar staat ze er te midden van een acht koppig dansensemble.
"Que reina", wat een vrouw, wat een stemgeluid, zonder kapsones, een natuurlijke schoonheid, geen poespas, geen ontelbare kostuumwissels, geen zichtbare make-up, geen glitter, noch glamour ...
Wel zang en dans, flamenco die nazindert in je buik en je kippenvel bezorgt, een rasechte cantaora (= flamenco zangeres) ze staat er als een huis in haar Motomami motorpak en vuurt de éne hit na de andere op ons los en brengt de volledige zaal in beroering. Er wordt luidkeels mee geschreeuwd, gezongen en ritmisch in de handen geklapt ...
Rosalía wordt vanuit het publiek onthaald op "cariña" maar is duidelijk geen doetje, wel integendeel, zij is overduidelijk  uitgegroeid tot een popster die weet wat ze wil, wat ze kan en die het publiek met speels gemak om haar vinger windt.
De weloverwogen geordende mengelmoes van flamenco, rock, hiphop, r&b, reggaeton, rap maakt dit een uniek gebeuren waar je je graag laat in onderdompelen, afwisselend ingetogen en dan weer de alles overheersende uptempo nummers zorgen voor een authentieke en unieke sound. 
Tussendoor was er ook ruimte voor een persoonlijk gesprek met haar fans, sommige lucky bastarts mochten zelfs enkele strofes meezingen, een Selfie momentje voor je Insta mocht ook niet ontbreken en zelfs enkele elpees werden gesigneerd en dan terug on stage ... voor wat echt wel het ‘opper-hoogtepunt’ van de avond werd ... “De Plata” kwam vanuit elke vezel in haar lichaam en verblufte de zaal die zowaar muisstil werd, de combi van gepassioneerde flamencozang en vlammende gitaarklanken tilde het geheel op tot een ongekend niveau een oogstrelende sensatie. Muziek is pure emotie, laat dat duidelijk zijn.
Bij de Encore kwam er een tweede moment dat er ook nog net iets meer bovenuit sprong en dat was het eerder speels en toch ook ingetogen “Sakura”, enkel begeleid op de piano, alweer adembenemend mooi.

Met “CUUUUuuuute” komt er een einde aan deze "fiesta", met opgeheven hoofd verlaat onze ‘Toreadora’ de arena en beseffen wij al gauw dat we ons niet langer meer in Spanje bevinden, maar wel in het bitter koude Vorst, dat wordt krabben straks, brrrrrrrrrrr … Met een frisse neus, maar van binnen helemaal opgewarmd duiken we de nacht in .
¡ Gracias Rosalía !

Organisatie: Live Nation

Karen Willems ‘Terre Sol Four ‘- Een divers, kleurrijk palet

Op een sombere en koude zondagnamiddag zakten we af naar het gezellige café in De Casino om ons op te warmen aan die gloed van saxofoon klanken, in combinatie met percussie en drums, van de virtuoze herself  Karen Willems, die ons met haar uiteenlopende projecten steeds opnieuw weet te verrassen. Deze keer met 'Terre Sol Four' .
We citeren: '' Met Terre Sol Four, laat Willems een breed en avontuurlijk geluid horen: open, spannend, afwisselend subtiel en krachtig. De liveshow krijgt een solo-luik, met de focus op een zuivere exploratie, om daarna in kwartet met saxofonisten Vincent Brijs, Marc De Maeseneer en John Snauwaert te spelen. Samen verkennen ze het terrein tussen knoestige jazz en potige rock" "
Het werd een uur lang genieten van wat de natuur te bieden heeft, vanuit het oogpunt van iemand die niet alleen kijkt met het oog, maar vooral ook met het hart …", schreven we over het optreden van dit kwartet via live streaming in de Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent) - Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
Voor een ruim publiek legt dit gezelschap de lat nog wat hoger, er is de wisselwerking tussen de muzikanten op het podium en de aanwezigen, een extraatje dus.
We genoten met volle teugen van dit divers, kleurrijk palet dat Karen Willems Terre Sol Four ons aanbood.

Binnen het solo luik laat Karen haar inspiratie de vrije loop, en toont ze hoe kleurrijk en veelzijdig ze is. Er is zelfs een soort fietsband gemonteerd op een instrument waarmee Karen haar percussie kunsten ten volle toont; bovendien gooit ze haar bijzonder heldere stem in de strijd, die ons een krop in de keel bezorgt. Of er komen vreemd aanvoelende en wondermooie geluiden bovendrijven, die je soms hoort in de natuur en de fantasie prikkelt.
Karen Willems neemt je meer naar haar wereld, waar je zelf kunt invullen wat je daarbij hoort en voelt. De hypnotiserende, bedwelmende klankentapijtjes moet je dus vooral gewillig ondergaan, om het echt te begrijpen.

Het contrast met het tweede luik is groot … maar ook weer niet. Die veelzijdigheid en buiten de lijntjes kleuren is haar houvast als ze plaats neemt achter haar drumstel en haar kunsten toont als drumster.
Ook als vocaliste doet ze het goed. Haar kristalheldere stem maakt het plaatje zelfs helemaal compleet. De warme saxofoon klanken zorgen dan voor een lekker wegdromende, groovy sound.
Het valt ons trouwens op hoe Karen zich telkens laat omringen door muzikanten die haar zin in diversiteit aanvullen. Die heeft ze ook nu weer gevonden met Vincent Brijs, Marc De Maseneer en John Snauwaert. DebBariton sax en sopraan-tenor sax klanken gaan alle kanten uit en dwarrelen op onze hoofden neer als zeepbelletjes die in zoveel kleuren openspatten.
Een uiterst genietbare, kleurrijke sound dus. De drie saxofoon tenoren vullen dan ook die brede drums en percussie klanken van Karen zodanig perfect aan, dat er een uur lang magie in de lucht hangt. Adembenemend mooi!

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: Jazzlab ism De Casino, Sint-Niklaas

Simply Red - Simply Fabulous

Emmy D’Arc mocht 45 minuten voor de opwarming van het publiek zorgen. Deze 26 jarige Limburgse zangeres en gitariste deed het niet onaardig en beschikt over een doorleefde volle stem. Vooral haar covers (Sinead O’Connor) konden bekoren.

Maar we kwamen natuurlijk voor Simply Red. Dit optreden was reeds voorzien in 2020. Verplaatst naar 2021 maar opnieuw uitgesteld. Uiteindelijk werd het 9 december 2022 … Mick begon er ook over toen hij opkwam. Hallo, jullie leven nog. Wij leven nog. Simply Red vs. Covid 7-0. Ze brengen nog altijd nieuw materiaal uit maar uiteindelijk komt het publiek voor de hits van de jaren ’80 en ’90. Sinds de oprichting van de band in 1985 heeft Simply Red, geleid door ervaren hitmaker Mick Hucknall, meer dan 50 miljoen albums verkocht en fans van over de hele wereld verzameld.

En we kregen van de 62-jarige Mick ook wat er beloofd werd. Een soort ‘best of’. Het concert was niet volledig uitverkocht en ook het middenplein was volledig zittend.
Er werd geopend met “You’ve Got it”. Er volgden vele hoogtepunten maar een eerste was er met “You Make Me Feel Brand New”, dit is een cover van The Stylistics. Daar toonde Mick Hucknall hoe hoog zijn stembereik nog is. Met een eerste groot applaus tot gevolg.
Tijdens “Holding Back the Years”, een cover van The Frantic Elevators, mocht het publiek voor een eerste maal meezingen. Op de achtergrond werden er tijdens de song foto’s uit de oude doos getoond. Bij “A New Flame” kreeg hij de mensen voor het eerst recht en werd er gedanst. Nu was er geen houden meer aan en na “Your Mirror” was het vooral “It’s Only Love”, een cover van Barry White en “Come to My Aid” die het publiek volledig uit de bol deden gaan.
De hitmachine draaide nu op volle toeren en bij “Ain’t That a Lot of Love”, een cover van Homer Banks waanden we ons even in een discotheek. Vervolgens kwam “Stars” en “Sunrise”, deze laatste song bevat samples van Hall of Oates hit uit 1981 “I Can’t go for That (No Can Do)”. Het bevat voor een stuk zelfs dezelfde lyrics. Met “Something Got Me Started” en “Fairground” werd voor de eerste maal afgesloten.
Maar natuurlijk kwamen ze nog terug voor bisnummers. Het eerste was zowaar nieuw werk waar hij nog aan het werken is. Hij vroeg het publiek mee te zingen. De nieuwe song genaamd “Better with you” , daar werd gevraagd mee te zingen, “It’s so good to be together”.
Maar uiteindelijk kwam de hit “Money’s Too Tight (To Mention)”,  een cover van The Valentine Brothers. Iedereen dacht dat het erop zat maar Mick zei: ‘zullen we er nog eentje doen. One for he road. Het werd dus “If You Don’t Know Me by Now” , een cover van Harold Melvin & The Blue Notes.

Ik ben nu al een paar keer naar Simply Red gaan kijken met het idee dat het de laatste keer was dat ik ze zou zien. Maar zolang Mick deze stemkwaliteit kan behouden en de uitstekende 6 koppige band dezelfde blijft, wil ik graag nog terugkomen. Zoals ik al zei Simply Red, Simply Fabulous!

Setlist: You’ve Got it - So Not Over You - Say you Love me - You Make Me Feel Brand New - For Your Babies - Holding Back The Years - Thrill Me - A New Flame - Your Mirror - It’s Only Love - Come To My Aid - Ain’t That a Lot Of love – Stars – Sunrise - Something Got Me Started – Fairground
Bis: Better With You - Money’s Too Tight (To Mention) - If You Don’t know Me by Now

Neem gerust een kijkje naar de pics @Frank Gevaert
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4552-simply-red-09-12-2022.html?ltemid=0
Organisatie: Live Nation

Intergalactic Lovers - Belgische klasse … is terug!

De 5-koppige Aalsterse band rond Lara Chedraoui concerteerde afgelopen vrijdag in een volle AB . Ze hebben ondertussen al hun vierde plaat ‘Luiquid love’ uit , zijn daarmee op tournee door Europa, en nu was Brussel aan de beurt. Een uitverkochte AB kon hier uitgebreid van hun repertoire proeven en het viel dik in de smaak. Mede door een supergemotiveerde en uiterst enthousiaste groep die anderhalf uur het beste van zichzelf gaf.

Lara kwam op in een vedermantel maar floreerde en danste niet als een kip zonder kop op het podium . Het was een lust voor het oog hoe zij maturiteit en speelsheid met haar slanke lijf ten berde bracht. Bij ieder nummer had ze passende moves en dansjes. Met zo’n frontvrouw kan je uitpakken. Ook haar zachte, begerige stem was , na een zware covidbesmetting, toch weer helemaal ok. Van hoog naar laag, van helder luid naar diep emotioneel, haar stembereik en longcapaciteit zijn weer helemaal ok.
Met de vier  andere bandleden , die multi-instrumentalisten bleken te zijn, werd dit een concert van hoog niveau. Nieuwe nummers als daar waren “Crushing” of ”La Folie” brengen een ingetogen sfeer, intimiteit en rust tijdens de set. De iets oudere bekende nummers zoals  “Shewolf”, en “Delay”, waarvoor Lara het publiek indook , creëerden een kolkende massa van uitzinnige toeschouwers.
Een zeer goede en doordacht professioneel opgebouwde playlist blijkt essentieel en deed hier perfect zijn werk. Veel groepen kunnen hier nog wat van leren. Zonder ook maar één moment te vervelen of te verzwakken, was aldaar de pauze die onder luid gejoel en geklap bijzonder kort duurde voor de band. Iedereen , ook de niet op het podium verschenen medewerkers werden uitgebreid bedankt.
De bisronde was er eentje om duimen en vingers vanaf te likken en eindigde met het één voor één verlaten van de bandleden van het podium zodat elk apart zijn applaus en bedanking kon in ontvangst nemen. Amaai , wat een prachtige muzikale avond was dat.

Na de set bleek toch nog maar eens wat voor een goede groepen we toch hebben in ons kleine Belgenland. In september zagen we hier nog Laïs met hun nieuwe ‘De langste nacht’, vorige maand mochten we in de kerk van Maarkedal Mooneye (ook op tournee met hun nieuwste ‘Big enough’, (staan hier volgend jaar op 23 maart 23) bewonderen en nu dit.  We kunnen nog diverse bands en artiesten van eigen bodem opsommen , die momenteel sterk overtuigen.
Een gouden tip van onzentwege : geef uw zuurverdiende centen aan dit soort kleine hypergezellige Belgische concerten in plaats van aan megaoptredens van Buitenlandse groepen waar er soms amper interactie is. Koesteren moeten we ze doen en vooral véél mondelinge reclame voor maken. Dus chauvinisme op z’n plaats en bands van eigen bodem, een must to see!

Setlist: The Heart Beaten Beats / Bobbi / No regrets / La Folie / Crushing / In Limbo / Shewolf / Waves of desparation / My low low / Lost / Give it up / Two to one / Bruises / Delay / Between the lines / Northern Rd.
Pretty baby / Islands / The Fall Pt. 2

De Nederlandse zangeres Robin Kester mocht de avond openen. Met de hulp van twee muzikanten die toetsen, bas- en gitaar combineerden, bracht ze zweverige , iets te stille, schriele elektropop. Het geroezemoes onder het toestromend publiek overstemde regelmatig en wees er op dat dit nog niet volledig ok is. Enkel naar het einde van haar set , toen het tempo wat werd opgetrokken en de bassen wat dieper klonken , kreeg Robin de hoofden naar het podium gekeerd en de handen op mekaar.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel