TV Priest - Vloeken in de Church of England
TV Priest

Mede dankzij Brexit zit de recente muziekgeschiedenis opgescheept met een resem grimmige post-punk bandjes die intussen vlotjes de weg hebben gevonden naar de mainstream. In de slipstream van populaire wegvoorbereiders genre Idles, Fontaines D.C. en Shame kwam begin vorig jaar ook het Londense kwartet TV Priest aangewaaid met de schromelijk onderbelichte debuutschijf ‘Uppers’. Amper anderhalf jaar later is daar al ‘de moeilijke tweede’ ‘My Other People’ waarvoor de band tot zijn eigen verbazing opnieuw onderdak vond bij de iconische grunge/indie platenstal Sub Pop. Geen idee of ze écht op zoek zijn naar een groot publiek, maar geen nood, wij vonden in de 4AD precies de juiste mensenmaat om dit stelletje getalenteerde Engelsen een heuse post-punk matinee aan de Kleine Dijk te zien afsluiten.

Bij zijn eerste performance op een Belgisch podium liet weinig of niets vermoeden dat frontman Charlie Drinkwater één van de interessantste post-punk bandjes van het moment aanvoert. Met zijn loszittend maatpak en blik op oneindig laat hij zich immers gemakkelijk verwarren met een verstrooide docent Engelse literatuur die amper beseft dat er studenten in het auditorium zitten. Wat we wel zeker weten is dat de opper-Priest in zijn teksten maar wat graag uitpakt met gebalde one-liners.  In opener “Bury Me in My Shoes” is het al meteen raak: ‘Life only comes in flashes of greatness’ stuiterde als een mantra heen en weer tussen een brutaal bonkende ritmesectie en een krassende staccato gitaar. Tijdens “It Was a Gift” kroop Drinkwater in de huid van de kritische historicus en vloekt hij herhaaldelijk ‘And I read about it, so it must be true’ alsof hij zich wou excuseren voor de minder fraaie pagina’s uit de Engelse geschiedenisboeken. Die excuses kwamen er even later ook daadwerkelijk met het stomende oudje “This Island” dat smalend werd opgedragen aan ‘our stupid little island’. En onvermijdelijk moest ook Boris ‘partygate’ Johnson er even later aan geloven tijdens “Lifesize”.
In tegenstelling tot hun debuut probeert TV Priest op hun jongste worp ‘My Other People’ zich meer dan eens uit het strakke post-punk keurslijf te wringen door tempo’s te drukken en met hard-zacht contrasten te experimenteren. Dé uitdaging is echter om nuance en subtiliteit in een live set binnen te smokkelen die voor het grootste deel uit louter sturm und drang materiaal bestaat. Dat lukte erg aardig met “One Easy Thing” waar de slaapdronken crooner in Drinkwater zich over zijn post-corona toekomst bezon tegen een achtergrond van een rafelige Gang Of Four riff. Het melancholische rustpunt “Limehouse Cut”, één van onze persoonlijke favorieten op het nieuwe album, ging daarentegen jammerlijk de mist in. Zonder de strijkers en met een overdosis aan schel gitaargepingel werd het nummer van alle weemoed gestript en bleef er enkel een mislukt experiment over.
Met het opzwepende “It Was Beautiful” revancheerde het Londense kwartet zich vrijwel onmiddellijk, maar tijdens het laatste kwartier sloeg de stemming toch wat om. Drinkwater deed maar weinig moeite meer om echt te vloeken of zelfs maar oogcontact te maken met het schaarse publiek, en ook muzikaal ebden spanning en variatie langzaam weg. De band kwam na een uurtje niet meer terug, en dat was niets minder dan jammer gezien de puike catalogus die de heren op minder dan drie jaar bij elkaar hebben gespeeld.
Met grote afwezigen zoals “Decoration” en “The Big Curve” in het achterhoofd trokken we dus met een lichtjes onvoldaan gevoel het onweer boven West-Vlaanderen tegemoet.
On the bright side: wie deze band na een maandje touren een herkansing gunt kan op 20 november terecht in de Witloof Bar van Le Botanique.

Organisatie: 4AD, Diksmuide

The Dream Syndicate - Debuutplaat heeft na 40 jaar nog niets aan frisheid ingeboet

Steve Wynn blijft een graag geziene gast in onze contreien. Nadat hij eerder dit jaar in De Zwerver solo te bewonderen was mocht hij dit keer met The Dream Syndicate opdraven. Dat is de band waarmee hij in de jaren '80 deel uitmaakte van de Paisley Underground, een muziekstroming, ontstaan in Californië, die klassieke gitaarrock combineerde met de energie van prille garagerock of punk.
Dankzij enkele uitstekende platen werd The Dream Syndicate al snel één van de boegbeelden maar net zoals de meeste andere bands van die beweging was de groep geen lang leven beschoren. In 1989 was het sprookje voorbij maar na talloze andere projecten floot Steve Wynn in 2012 The Dream Syndicate opnieuw bijeen en intussen zijn ze nu reeds langer samen dan in de originele bezetting.

The Dream Syndicate had twee uitstekende redenen voor deze tour: een nieuwe plaat, ‘Ultraviolet battle hymns and true confessions’ en de veertigste verjaardag van hun debuut ‘The days of wine and roses’.
Ze verschenen met zijn vieren (Steve Wynn, gitarist Jason Victor, bassist Mark Walton en drummer van het eerste uur Dennis Duck) op het podium, nieuwste lid en toetsenist Chris Cacavas (Green On Red) was er niet bij.
Het werd verre van een blitzstart, openingsnummer "Bullet holes" klonk eerder als een sof. Maar meteen daarna werd met "Out of my head" het een en ander rechtgezet en klonk The Dream Syndicate zoals ze hoort te klinken dankzij een stevige song, strak gebracht en voorzien van een eerste, explosieve gitaareruptie van Jason Victor.
Dit leek de echte start te worden van een stomend concertje maar helaas diende er ook een nieuwe plaat voorgesteld te worden wat de vaart in de set aanzienlijk belemmerde.
De Zwerver mag dan al ter promotie een mandje vol lovende recensies bij elkaar gesprokkeld hebben, ‘Ultraviolet battle hymns and true confessions’ kan ik bezwaarlijk een goeie plaat noemen. Een stap in de goede richting na het onverteerbare ‘The universe inside’, dat wel. Er werd opnieuw gekozen voor compactere songs maar die bleken helaas op een enkele uitzondering na nog steeds mijlenver verwijderd van hun werk in de jaren tachtig. Het eerste nummer dat ze hieruit presenteerden, "Damian",  kon ik eigenlijk best wel smaken maar dat kwam vooral door het gitaarloopje dat geleend leek bij "Satisfied fool", een wonderlijke song van Nathaniel Mayer die maar blijft roteren in mijn denkbeeldige jukebox. Ook "Trying to get over", vintage Dream Syndicate voorzien van een venijnige gitaar stond terecht op de setlist maar dat kon minder makkelijk gezegd worden van het slaapverwekkende "Hard to say goodbye" of het suikeren "Every time you came around".
Het waren enkele moeilijke momenten maar eenmaal hier doorheen geworsteld werden we beloond met een ronduit magistrale versie van "How did I find myself here?", titeltrack van de eerste plaat na de reünie en ook de enige ‘nieuwe’ die naast het oudere werk niet verbleekt. Het werd een uitgesponnen en zinderend gitaarepos waarin Wynn en Victor jongensachtig, dicht bij elkaar duelleerden wat onvermijdelijk deed denken aan Crazy Horse. "Glide" van diezelfde plaat uit 2017 werd de afsluiter van de eerste set waarin de songkeuze niet altijd even gelukkig was. Zo werd het garagerockachtige "Straight lines", één van de betere nummers op hun laatste schromelijk over het hoofd gezien.

Na de pauze volgde een tijdreis (dixit Steve Wynn) waarin ‘The days of wine and roses’ integraal en in exact dezelfde volgorde als op plaat vertolkt werd. Het contrast met het eerste deel van de avond was groot. Hier geen slappe momenten, dit bleef vanaf de eerste noten van "Tell me when it's over" tot de laatste van de titeltrack even opwindend.
De plaat bleek na veertig jaar niets aan frisheid te hebben ingeboet. Het leek wel, wanneer we de ogen even sloten uiteraard, alsof er een stel jonge honden op het podium stond die nog alles te bewijzen had. Wat klonk dit snedig en energiek! Aan wervelende gitaren geen gebrek terwijl de songs zonder moeite pal overeind bleven.
Meer nog dan op vinyl hoorde je in die subliem rammelende sound invloeden van The Velvet Underground. Het New Yorkse kwartet was zeker niet alleen een bron van inspiratie voor hun naam (een pre Velvet Underground project van John Cale met La Monte Young) waardoor ze eigenlijk atypisch klonken voor de Paisley Underground waarvan de meeste groepen hun inspiratie vonden bij de Westcoast psychedelica.
‘The days of wine and roses’ is zo'n plaat die een groep maar één keer kan maken en in de meeste gevallen gaat het dan om het debuut, net als hier dus als we even die eerste EP buiten beschouwing laten. Iets van dit kaliber komt er uiteraard nooit meer maar ik prijs me gelukkig dat ik deze buitenkans om dit live mee te maken niet heb laten liggen.
Alsof dit alles niet genoeg was trakteerde de band ons nog op een toetje dat bestond uit twee heerlijke Dream Syndicate klassiekers: "Still holding on to you" en "Boston".

Na een ietwat teleurstellende passage enkele jaren geleden in de 4AD lijkt het vuur van weleer teruggevonden.

Pics homepag @Chris Sikich

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge

The Vintage Caravan - IJslandse geisers spuiten gloeiende hardrock
The Vintage Caravan + Volcanova

Een naam om te onthouden, Volcanova (****), oerdegelijke hardrock met een doom-en stonerinsteek. De vocals worden netjes verdeeld onder de drie bandleden, en vooral als de drummer zijn strot opentrekt is het indrukwekkend. De band vult een dik half uur met een strakke sound en een handvol stevige songs, waarvan we vooral het vette “MOOD” en het ronkende “Sushi Sam” onthouden, dat laatste inclusief een Sabbath extractje “Children Of Te Grave”, kwestie van nog eens duidelijk te maken waar de grondvesten liggen.

Die andere IJslandse hardrockers van The Vintage Caravan (****1/2) hebben het warm water niet uitgevonden. Hoeft ook niet, er zijn daarvoor genoeg natuurlijke bronnen in hun thuisland. De band zweert immers bij onvervalste goeie ouwe hardrock die geënt is op de jaren zeventig. Meer hardrock dan metal. Meer zang dan gebrul. Meer songstructuur dan bruut geweld. Meer nuance dan snelheid.
Het powertrio schuwt de melodie niet maar pakt daarnaast wel uit met stevige riffs, snedige gitaarsolo’s en een occasionele drumsolo. En ze doen dat met tonnen overtuiging, vuur en goesting. Ze trachten dus geenszins de clichés van het genre te mijden, maar doen er wel prachtige dingen mee.
Neem nu “Innerverse”, een juweeltje die start als een ballad en verder open bloeit tot een vlijmscherpe hardrocksong met heerlijke gitaarsolo’s. Hun songs komen trouwens allemaal live nog een stuk krachtiger voor de dag dan op de albums, The Vintage Caravan profileert zich hiermee als een hechte live band met een volle en potige sound.
Onder meer “Whispers”, “Crystallized”, “On The Run” en een schitterend “Expand Your Mind” stijgen zo ver uit boven hun studioversies en klinken krachtiger dan ooit. Zelfs heuse rockballads als “This One’s For You” en “Clarity” glinsteren in de vitrine, ze hellen net niet over naar het melige en de solo’s zijn om van te snoepen.

The Vintage Caravan is het levende bewijs dat je met onbeschaamde retro hardrock kan scoren. Misschien niet het meest populaire of sexy genre, maar dat zal ons worst wezen, want hier kunnen wij 100% van genieten.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

blackwave. - Grenzen aftasten en verleggen in het hippopgenre

Het Antwerpse hiphop duo blackwave. (****) is uitgegroeid tot een fenomeen in ons landje en in het buitenland. Sinds het begin in 2016, bewees deze band een vrij unieke sound te creëren binnen de hippop. De groove werkt aanstekelijk op de dansspieren .Ze hebben enkele opmerkelijke hits uit en onlangs kwam ' No Sleep in LA' uit. In een overvolle AB tast blackwave. de grenzen af in het genre . Sjiek!

Het duo Valéry Atohoun en Willem Ardui weten door hun charisma en talent de aandacht naar zich toe trekken. Het totaalplaatje zorgt voor een unieke magie. De blazersectie geeft een warme, groovy jazz tune en de backing vocalisten zijn een enorme meerwaarde.
De instrumentatie klinkt overtuigend .Valéry en Willem geven de muzikanten voldoende ruimte en zelf zoeken ze het publiek op; letterlijk zelfs, als ze op een bepaald moment de zaal in twee splitsen en zich een weg banen tot helemaal aan de PA om daar een 'high five' uit te delen aan de geluids-/lichtman. In een oogwenk zijn ze verdwenen in de kolkende massa van dansende lichamen, om weer vooraan het podium te verschijnen.
In de set haalt het duo voldoende clichés aan, van o.m. een wave van handjes in de lucht of mee klappen. Ook de GSM en andere lichtjes worden bovengehaald , een magisch mooi moment dus.
Op de ingetogen momenten legt Ardui zijn ziel bloot, en komt de soulvolle, gevoelige kant van blackwave. naar boven . Het onderstreept hun veelzijdigheid.
blackwave. is geëvolueerd tot een hecht collectief. En de diversiteit in het hippopgenre siert, zeerzeker door de laatst verschenen plaat , die in de spotlight kwam te staan. De klasse komt naar voor in een kleurrijke, variërende en stomende set. Een topavondje hier dus.

Opwarmer Joya Mooi  (***1/2) is een Amsterdamse zangeres met een brede muzikale achtergrond. Ze studeerde als jazz-zangeres af maar in die stijl hoor jazz je hiphop, r&b en haar Zuid-Afrikaanse roots .
 Live zorgt dit voor een warme, zwoele, soulvolle mengelmoes. Het publiek genoot van die aanstekelijke grooves, beklemtoond door haar stem en uitstraling. In de eerder bedwelmende nummers klinkt ze uitermate gevoelig, wat doet denken aan Meskerem Mees, die ook op ingetogen wijze iedereen inpakt. Joya durft de registers iets meer open te trekken.
Alleen een beetje jammer dat de interactie heel beperkt bleef, maar ons diep raken met deze warme performance , deed ze zeerzeker!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation