Beach House - Zweverige trip met fonkelnieuwe glitters
Met acht langspelers op de teller blijft Beach House nog steeds de referentie voor alles wat duistere dreampop is. Voor de laatste langspeler ‘One Twice Melody’ (2022) - opgedeeld in vier hoofdstukken - behielden Victoria Legrand en Alex Scally dezelfde ingrediënten. Markant verschil is dat ze deze voor het eerst volledig zelf geproduceerd hebben. Voor de reeds vijfde passage in de Ancienne Belgique, waren de verwachtingen niet minder hooggespannen.
Het jonge Britse duo van White Flowers was aangesteld om de eerste concertgangers te vermaken. Hun eigengemaakte dreampop leunde heel hard aan bij dat van Beach House maar ze wisten het publiek duidelijk te bekoren. Het geheel klonk nog zweverig en bij momenten ook poppy zang waardoor White Flowers geen één-op-één-kopie was van de hoofdact. Afsluiten deden ze met het sterke “Night Drive” waar dat een alarmerende gitaar enig overladen werd door de zachte zuivere zang. Aan hun korte set van net geen half uur kwam tegen onze zin helaas een abrupt einde.
In een in duisternis gedompeld podium ving Beach House de set aan met het nieuwe “Once Twice Melody”. Wat op plaat een rustige opener is, klonk live grootser en des te interessanter. Net die nieuwe nummers waren door de vernieuwde muzikale keuzes bij momenten zeer verrassend. “Through me” sloot bijvoorbeeld af met een trap outro die vloeiend overging in een kinderlijk pianoriedeltje. “Modern Love Stories” deed ons denken aan Twin Peaks waar een alarmerende sound afgewisseld werd door David Bowie-achtige akoestische passage en uitdoofde met een verrassend slot. “New Romance” klonk betrekkelijk opgewekt en kreeg net dat extraatje door Legrands opzwepende performance.
Toch waren er zeldzame momenten waar Legrand en Scally die in glitters gekleed waren, ons niet volledig konden inpakken zoals tijdens “Pink Funeral” of “Wildflower”. Toch klonk het nieuwe “Superstar” groots door de diepe kickdrum, de geprojecteerde sterrenhemel en de spacey outro die ons volledig meetrok. Net daar ligt Beach House’ sterkte: aanvankelijk vatten ze een song rustig aan om naar het einde toe volledig de ruimte in te vliegen. Het gekende zalige “Lazuli”, het flitsende “Dark Spring” of nog “PPP” kenden allemaal dezelfde zweverige opbouw. Uitschieter “Lemon Glow” was van begin tot eind een geweldige psychedelische dromerige trip. Het slot was in een trek met het geweldige “Space Song”, “Myth” en het bisnummer “Over and Over” met slim gebruik van visuals, rook en klank, een overrompeling die nog lang nazinderde.
De bewuste afwisseling tussen nieuw en oud zorgde voor een overtuigend en boeiend geheel. Waar bij vorige concerten van Beach House ons interesse even kon afgeleid worden, was dit vanavond allerminst het geval. Beach House vond zich opnieuw uit en bevestigde live nog maar eens.
Setlist
Once Twice Melody - Lazuli - Through Me - Dark Spring - Silver Soul - Pink Funeral - PPP - Superstar - Drunk in LA - Take Care - New Romance - Wildflower - Lemon Glow - Modern Love Stories - Space Song - Myth - Encore: Over and Over
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Parquet Courts - Parquet Courts omarmt zestig jaar muziekgeschiedenis! Van alle markten thuis
Je hebt zo van die bands die op een speelse , spontane wijze songs toveren . Parquet Courts omarmt zestig jaar muziekgeschiedenis. Ze zijn reeds een goede tien jaar bezig, komen uit Brooklyn NY, en vanavond dompelden ze ons een kleine twee uur lang onder in hun muzikaal archief. Ze speelden straf strak, gedreven, broeierig, groovy , loungy materiaal, met als gevolg een frisse, sprankelende, levenslustige en een uiterst aangename, genietbare, overtuigende set. Heerlijk wat dit kwartet presteerde, zomaar uit de losse pols, maar toch nagedacht, uitgewerkt en harmonieus klinkend!
Parquet Courts is een sterk geolied viertal. Austin Brown is een multi-instrumentalist die naast z’n gitaarriedels zich ontpopt als een knoppenfreak, Andrew Savage zet de snaren onder spanning en geselt ze als een Ira Kaplan van Yo La Tengo , broer Max houdt van een zachtmoedig , broeierig , gammelend drumritme en Sean Yeaton amuseert zich rot met intrigerende , repetitieve, diepe , rommelende basslines. Een vijfde man geeft de songs nog wat stuwing, dynamiek en groove met bijkomende percussie of een ander speeltje. Een ongedwongen speelsheid straalt van hun materiaal uit, strak, snedig of als een vat vol verrassende wendingen en stijlvariaties.
Was hier muzikaal eerst sprake van indie op z’n Feelies , een elegante slordigheid op z’n Pavements, dan ontpopte het kwartet zich vanaf ‘Human performance’ (2016) tot een eclectische band die nogal wat invloeden samen balde in hun songs. Zeker met ‘Wide awake’ en de in het najaar verschenen ‘Sympathy for life’, vorig jaar, werd de levenslust en het optimisme aangescherpt . Hun songs werkten in op de dansspieren, klinken aanstekelijk en hebben groovy ritmes. Ze klinken als een versmelting van The Clash‘s ‘Sandinista’, een ‘Remain in light’ van Talking Heads tot David Byrne-Brian Eno’s ‘My life in the bush of ghosts’. En in de liveset passeert er nog zoveel schoons , 60s VU, 70s Pink Floyd/Television pyschedelica, donkere elektronica op z’n Suicide’s , rammelrock op z’n Guided by Voices, krautrock niet vies van Kraftwerk , postpunk op z’n Devo’s/Franz Ferdinand/The Fall, verder Primal scream Britpopdance en tot slot punkfunk op z’n LCD Soundsystem. Wat een referenties!
Muzikaal interessant en lekker harmonieus tegendraads dus vanavond , van een band die uit de comfortzone van de indierock treedt, er een jam durft van te maken en in die koerswijziging een sterke harmonie behoudt . Wat een fijne sound, spirit is dit. Een onweerstaanbaar geheel.
Het kriebelt duidelijk als je zoiets hoort . Dit is een band die we in het hart dragen en die met de jaren nog steeds even creatief, sterk inspirerend bezig is. Letterlijk wordt een ‘sympathy for life’ onderstreept met zo’n brede sound en invalshoek .
Parquet Courts is een te koesteren band, zoveel is zeker; live ging het materiaal er gepeperd als zeemzoeterig in …
“Application apparatus” van de recentste plaat, was een alternatief boeiende opener; de apparatuur werd letterlijk bediend , elektronicagefreak als startpunt, verder ondersteund van een zweverige , opbouwende indie-ondertoon , wat psychedelica, om dan met noisy loops en de donkerte van Suicide uit te deinen . Een allerhande switch van kraut-/artrock en snedige indie, mooi uitgesponnen. Meteen een ‘waauuw gevoel’ .
Pittig , direct , beetje punky klonk het op het volgende “Human performance” . Andrew Savage kronkelt rond z’n gitaar en microstatief, zelfs bijna het publiek in. Onvast, hees zingt en schreeuwt hij. En dan was er “Dust” , ook al van dat album uit 2016, met een intrigant psychedelica orgeltje , indringend , repetitief, opbouwend en groovy . Drie nummers , drie verschillende uitgangspunten . Sjiek .
En zo gaan we de muzikale avond verder . Het draait ‘em vooral rond de laatste platen; het oudere werk zit ferm verborgen in de set , met “Black & white” ergens midden de set en “Stoned & starving” als ferme uitschieter op het eind van de set … in een ware jamsessie met noise adepten tussen Feelies, Pavement en Yo La Tengo .
Na het fris rockende “Almost had to start a fight/in and out” kregen we een lounge “Freebird” versie. Natuurlijk kreeg elke song wel een stamp onder de kont waardoor deze aanstekelijker, gedrevener, fris rockend klonk .
Mooi hoe Parquet Courts het steeds weet aan te pakken ; we komen dan echt tot die heerlijke , genietbare, groovy , broeierige, dansbare melodieën en geluidjes allerhande in hun aanpak met o.m. “Marathon of anger”,” Walking at downtown pace”, “Plant life” (met harmonium) en “Sympathy for life”, de titelsong . “Wide away” en “Mardi grass beads” hebben dan die aanzwellende, spannende rockende indie/postpunkende basis. Wat een overtuigingskracht hier.
Geen bissen , Parquet Courts laat die steevast terzijde , maar ze sloten lofi-/ro (a) mmelendgewijs af met het gemoedelijke “Pulcinella” , een soort huiskamersessie in zaal, die ook de laatste plaat besluit.
Hoedanook Parquet Courts is nu na al die jaren op z’n best en sterkst; na hun set in Trix, Antwerpen (Org: Live Nation) is en blijft het een prettig gestoord huisorkest die als slackerband de muziekencylopedie samenbalt op een lekkere, speelse , spontane wijze. Wat ze brengen en hoe ze het doen is top!
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Patti Smith - Een mooie dame met een stem die klinkt nog steeds als een klok
Patti Smith is op 75 jarige leeftijd nog op tournee. Het concert was eigenlijk twee jaar geleden gepland geweest en vanwege covid al twee keer verplaatst. Derde keer goede keer dus. Gezien haar leeftijd zou het wel eens de laatste keer kunnen dat ze in ons land optreedt. Ik was hoedanook erg benieuwd hoe ze zou performen.
Klokslag 20u30 kwam de band, met o.a. haar zoon en gitarist Jackson Smith, op het podium. Ze leek heel enthousiast en blij toen ze opkwam. Er werd gestart met “The Wicked Messenger” wat een Bob Dylan cover is en er zouden nog covers volgen. Daarna kwam “25th Floor” uit haar album ‘Easter’ uit 1978. Een mooi blues/country nummer dat een eerste opvering in het publiek teweeg bracht en gevolgd werd “My Blakean Year” uit 2004. Het was duidelijk dat ze doorheen haar rijk oeuvre zou surfen. Don’t Say Nothing” passeerde en werd gevolgd door het “Since You Been Loving You” van Led Zeppelin.
Met “Dancing Barefoot” begon ze aan haar breder gekende werk. Zo oud als de straat en ooit gecoverd door U2, god hebbe haar ziel, maar nog altijd beresterk. “Beneath The Southern Cross” is nog zo’n pareltje. Dat Patti Smith nu en dan woordje vergat of een haperingetje had, vergeven we haar graag en wijten we aan de jetlag of ouderdom. Buiten dit was ze wel in vorm.
Wat een stem heeft ze nog op die leeftijd. Prachtig. Toen “Stone Free” van Jimmy Hendrixs werd ingezet ging ze backstage om een whiskey of vodka te drinken zei ze. Bassist Tony Shanahan deed haar vocals. Toen ze terug was kwam er nog een Bob Dylan-track aan de beurt met het gevoelige “One Too Many Mornings” en “Boy Cried Wolf”.
Tussen de songs door had ze veel interactie met het publiek en met haar bandleden. Ze vertelde ook over wie of wat de song hingen en dedicated bijv “Because The Night” aan haar wijlen man Fred Sonic Smith waarbij ze vertelde dat ze dit schreef nadat ze hun eerste nacht hadden beleefd. “Nine” was een pittige versie en de song “After The Gold Rush” van Neil Young passeerde ook. “Pissing In The River” en ”Gloria” sloten een sterk, warm en menselijk optreden af.
De bis kwam er in de vorm van “People Have The Power”; wellicht haar grootste hit die ze ooit heeft gehad. Er werd nog lang geapplaudisseerd door het publiek en Patti bedankte uitvoerig iedereen en verontschuldigde zich voor haar foutjes maar ze hield van Brussel zei ze, voordat ze van het podium wegging.
Een fantastisch spelende band en een wereldvrouw met een stem als een klok. Wat kan een mens nog meer verlangen? Ze is nooit een natuurlijke schoonheid geweest maar gewoon wie ze is, maakt haar zoveel mooier. Heel blij dat ik ze live mocht aanschouwen.
Pics homepag - optreden AB 2018
Organisatie: Live Nation
Frankie and The Witch Fingers - Psychedelisch vuurwerk met een funky ondertoon
Het heeft wat voeten in de aarde gehad maar uiteindelijk kon Kookaburra dan toch haar debuutelpee ‘Dry Lies/ White Mice’ komen voorstellen in De Zwerver en dat werd een aangename verrassing. In het promotekstje werd deze groep uit Antwerpen, genoemd naar een Australische vogel die ook bekend staat als de lachvogel vanwege zijn op een menselijke lach lijkende roep, omschreven als een garage/fuzz/psych/punk band en daar was alvast geen woord van gelogen.
Het kwartet begon vrij furieus aan de set en zou die onstuimigheid niet meer laten varen. Onder aanvoering van de erg gedreven zanger/gitarist, Mads D'Hulster, wisselde Kookaburra garagerock, die meestal voorzien was van waanzinnige tempo's, af met aanstekelijke rammelpunk.
Tegenwoordig ben ik al blij als een jonge groep de elektronica links laat liggen en resoluut voor de gitaar kiest maar hier klonk dat instrument ook nog eens behoorlijk imponerend. Zoals in "Eddy in space" waarin wat gas werd teruggenomen en de gitaren nog eens lekker ouderwets vet mochten klinken, fantastische song!
En zo waren er nog meer in een set die de ganse tijd bleef boeien en me meermaals deed denken aan het Doornikse Thee Marvin Gays, een groep die van elk optreden een wild feestje wist te maken.
De frontman van Frankie and The Witch Fingers heet gewoon Dylan Sizemore. Frankie was er niet bij want dat is de naam van zijn kat en The Witch Fingers vond hij dan weer tijdens het spelen van een schaduwspelletje. Net als drie jaar geleden was de gelijkenis tussen Dylan Sizemore en John Dwyer van Thee Oh Sees frappant.
In korte broek, de gitaar net onder de kin geklemd, af en toe datzelfde gekke stemmetje en zelfs de muziek tapt uit hetzelfde psychrock vaatje. Beide bands varen evenwel duidelijk een eigen koers wat hen steeds verder uit elkaar laat drijven. Terwijl Osees (laatste spelwijze) nogal eens over de top durft gaan en tegen de mathrock aanschurkt blijven Frankie and The Witch Fingers meer down to earth en vinden ze hun inspiratie veelal in de seventies.
Drie jaar geleden wisten Frankie and The Witch Fingers me op Leffingeleuren ook al te charmeren maar een gebrek aan solide songs verhinderde toen dat ik er helemaal wild van werd. Dat euvel was alvast opgelost want diezelfde nummers klonken nu plots een stuk deugdelijker doordat de groep het dit keer bijzonder strak hield. En dat had dan weer alles te maken met de twee toptransfers die de band kon realiseren. De jonge, explosieve drummer Nick Aguilar, die zijn sporen reeds verdiende bij Slaughterhouse, Neighborhood Brats en zowaar ook Mike Watt, en bassiste Nikki Pickle die we kennen van het onvolprezen Death Valley Girls.
Zij zorgden voor een onwrikbaar raamwerk waarin het psychedelische vuurwerk tussen de gitaristen Dylan Sizemore en Josh Menashe kon losbarsten. Vanaf de eerste noten al zorgde de band voor een onweerstaanbare drive maar vanaf het derde nummer sloeg de vlam pas echt in de pan. Het hypnotiserende "Dracula drug" van de dubbelelpee ‘ZAM’ uit 2019 klonk beter dan ooit en was het startschot voor de danslustigen om in actie te schieten.
Frankie and The Witch Fingers mengden hun psychedelische rock subtiel met elementen uit prog, krautrock en funk terwijl de ritmes voortdurend opzwepend klonken. Bij een nummer als "Cavehead", dat van een funky groove was voorzien, was het verdomd moeilijk om de heupen stil te houden. Eén van de hoogtepunten was ongetwijfeld "MEPEM...", titeltrack van hun laatste reguliere plaat, "Monsters eating people eating monsters...", een, euh, monsterlijke rollercoaster van prog-rock riffs, zwijmelende Pink Floydiaanse gitaar escapades en seventies clichés.
Het leek een onmogelijke mix maar Frankie and The Witch Fingers wisten er een eigen universum mee te creëren waarin het de ganse set heerlijk toeven was.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Kim Gordon - Bevrijd en compromisloze icoon overtuigt met hedendaagse experimentele noise
Sinds het begraven van Sonic Youth heeft het experimentele en noisy stijlicoon niet stilgezeten. Kim Gordon vond na die breuk haar eigenheid waar ze zich meer dan ooit goed bij voelt. Uit haar ijver ontstond een boek, soundtracks, muzikale kunstzinnige samenwerking zoals Free Kitten en Body/Head, en eindelijk haar eigen soloplaat met ‘No Home’ (2019). Ironisch genoeg was zij alsook iedereen door het virus gedwongen om toch thuis te blijven tot het terug veilig was. Het was dus lang uitkijken om Kim Gordon met haar eigen werk live te kunnen zien.
De avant-gardiste kwam naar de AB met geen andere intentie dan haar eigen werk aan de fans te brengen. Enkelen daarvan hadden hun vergeten SY t-shirt bovengehaald, om zich op te maken voor wat avant-garde, experimentele songs met toch wel zeer originele moderne passages. “Sketch Artist” klonk met de gepokte electro als een dreiging waar Gordon zachtjes haar typische stem inzette voor een stroom aan gedachten. Het lekker kletterende “Air Bnb” overrompelde ons met een strakke beukende drumlijn en noisy snaarwerk. De spanning werd alleen maar versterkt door de projectie van straten, stadsbeelden, wijde landschappen of abstracte collages op de achtergrond. Dan ook leefde de frontvrouw zich voor het eerst volledig uit en liet ze een duidelijke bevrijde indruk na. Moderner kon “Paprika Pony” live niet klinken. De met de trap doorspekte samples en de snedige stille lyrics bewees hoe relevant Kim Gordon nog steeds is.
“Murdered Out” bezweek live ietwat onder de gespannen moeilijke zang maar het publiek slaakte terecht goedkeurende kreten uit. De klassieke rockband (drummer, bassiste en gitariste) die strak in het gareel gehouden werd door Gordon, speelde secuur en zonder veel franjes. “Don’t Play It” leek daarom wat op automatische piloot af te stevenen. “Cookie Butter” kon ons aanvankelijk minder bekoren tot daar het explosief einde was. Het bevreemdende “Get Yr Life Back” was ondanks zijn abstracte geluid en de spoken word passages, een heerlijke binnenkomer. “Earthquake” waarbij Gordon voor een zeldzame keer een instrument bespeelde, zorgde tenslotte voor een donkere sonische rimpeling.
Zij die gekomen waren voor snedige noise punk werden nog meer in de watten gelegd door de bisronde met het geweldige “Hungry Baby”. Het headbangende publiek genoot zichtbaar van dit hoogtepunt en herleefde zo vervlogen tijden. Gordon smeet er tussenin nog een cover van DNA in met “Blonde Red Head”. Tijdens de slotsong “Grass Jeans” trakteerden Kim en de hare ons op behapbare melodieën, dreigende lyrics en een noisy outro die in een totale wall of sound resulteerde.
Kim Gordon hoefde niets meer te bewijzen en dat voelden we ook. Er zijn dan ook maar weinig artiesten die met zo’n bevrijde en compromisloze benadering, niet enkel op plaat maar ook live de muziekliefhebbers zo kunnen overtuigen.
Setlist: Sketch Artist - Air BnB - Paprika Pony - Murdered Out - Don't Play It - Cookie Butter - Get Yr Life Back – Earthquake
Encore: Hungry Baby - Blonde Red Head (DNA cover) - Grass Jeans
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Flat Earth Society - Grensvervaging in het jazzgenre - Absurditeit tot kunstvorm
Al meer dan twintig jaar zorgt Flat Earth Society voor licht gestoorde jazz. Op de diverse podia worden ze sterk ontvangen; ze brengen een soort ‘veelkleurige spazz jazz razzmatazz’. 'Boggamasta I' (2017) was meteen een hoogtepunt. 'Boggamasta III' (waar ‘II’ is gebleven is een raadsel) bewandelt verder dit muzikaal pad. De band verloochent hun roots niet en tast de grenzen af. Met de recensies van 'Boggamasta' https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/68214-boggamasta - en 'Boggamstat III' https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/82695-boggamasta-iii besteden we de juiste aandacht aan dit bijzonder gezelschap.
"FES Orchestra is een 15-koppig orkest onder leiding van Peter Vermeersch, dat constant in ontwikkeling is, zijn huid blijft afwerpen en vooral floreert op een podium. De muzikanten lappen de genreregels aan hun laars en verbluffen het publiek steevast met een kleurrijk uitdagend programma dat een Belgische eigenzinnigheid eer aan doet" , staat er in de biografie. Flat Earth Society bevestigde het live vanavond.
Een goed vol gelopen zaal zag een uitgebreid combo aan top muzikanten, ‘Frank Zappiaans’- gewijs, absurditeit tot een kunstvorm te verheven binnen een breed kader. Hier borrelt de improvisatie naar boven. De blazers sectie krijgt de gelegenheid om vooraan het podium een leuke solo te spelen, en binnen deze omkadering zorgt het totaalplaatje voor de nodige magie. Eenieder heeft een even belangrijke rol.
Iedereen speelt vol overgave. De drum en de percussie staan in het midden van het podium opgesteld. De vocals en de grappige bindteksten zijn een meerwaarde.
Onverwachte wendingen sieren. In die groovy jazz wordt er voortdurend geëxperimenteerd, ter plaatse gaat men een andere richting uit tot hilariteit van de andere muzikanten.
Iedereen geniet van dit spektakel . Een ondernemende, avontuurlijke aanpak, die de comfortzome van het genre verlaat dus. Wat een totaalbeleving. Bijna twee uur lang houdt Flat Earth Society zijn publiek in de ban.
Dit klinkt puur , oprecht , spontaan, speels , improviserend, vanuit het hart … Flat Earth Society onderstreept nogmaals het volgende: Grensvervaging in het jazzgenre - Absurditeit tot kunstvorm!
On Stage: David Bovée (elektrische gitaar, zang & electronix), Peter Vermeersch (klarinet, zang & electronix), Mirko Banovic (elektrische bas), Kristof Roseeuw (contrabas), Peter Vandenberghe (keyboard en piano), Teun Verbruggen (drums), Wim Segers (percussie en zang), Benjamin Boutreur (altsax), Michel Mast (tenorsax), Martí Melià (tenorsax), Bruno Vansina (baritonsax en fluit), Berlinde Deman (tuba en zang), Bart Maris (trompet), Pauline Leblond (trompet en zang), Peter Delannoye (trombone) en Marc Meeuwissen (trombone).
Organisatie: Cultuurcentrum Sint-Niklaas + De Casino, Sint-Niklaas (ism Stilletto)
Willy Organ - Als een wervelwind door de Charla
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Met Willy Organ is al een tijdje een nieuwe ster aan het Nederlandstalig schlagerdisco firmament. In de Charlatan raasde Willy kort maar krachtig door zijn set en stelde hij ondertussen het nieuwste album ‘Laat ze maar branden’ aan ons voor.
Zo hoorden we allereerst het emotionele “Niet om te slapen”, waarin Willy Organ zwoel herinnert aan wanneer jij kwam. En dan niet om te slapen dus. Een solo met gitaar deed de song ook nog exploderen. “DOE TOCH NORMAAL MAN” haalde de gevoeligheid onderuit en pakte het publiek in snelheid. Met de Hollandse vocals deed het geluid even denken aan Goldband. Daarna speelde Willy Organ een nummertje “voor zijn beste vriendin”. Daar zwaaide hij dan ook uitvoerig naar, want dankzij haar raakte Willy al over al zijn lieven (Jessica, Isabelle, Sofie…). Een beatje eronder zorgde ervoor dat de dansbenen loskwamen.
Daarna was het even schrikken. De typische Willy-moustache, een Duitse punthelm op de kop en een Vlaamse vlag katapulteerden ons naar een foute geschiedenis. Gelukkig ging het Duits geïnspireerd technonummer uiteindelijk allemaal maar om “Vlaamse stoverij”. Lekker! Met “Geef de aarde terug aan de natuur” kregen we zelfs een jumpstyle nummer te horen. Willy nodigde uit op het podium maar helaas. De gloriejaren van ‘The Oh!’ liggen al weer even achter ons en niemand had echt zin om zich belachelijk te maken, inclusief Willy zelf.
Daarna hoorden we gelukkig weer de melodische Willy met “Autostrade”. Denk Will Tura, maar dan met een discobal op zijn kop.
Tot dan toe dus enkel songs van de nieuwste plaat, dat dus zeker en vast de moeite is, “Niet om te slapen” was wel onze favoriet. Dat Organ vervolgens al het einde van de set aankondigde leek ook een mop, maar was het jammer genoeg niet. Na een halfuur was het bobijntje blijkbaar al redelijk op, hopelijk gaat de guitige West-Vlaming dus nog wat toertjes in het bos gaan lopen vooraleer de festivalzomer begint.
Toch was de apotheose fantastisch. Tijdens “Faalangst” ging de zanger midden in het publiek gaan zitten, waardoor de toeschouwers hetzelfde deden. Een gezellig onderonsje met de zingende Willy barstte los in een feest tijdens het refrein van de song. Ten slotte kregen we uiteraard nog “Niets meer aan te doen”, luidkeels meegezongen door alle gegadigden en werd afgesloten met “Mensen als ik”, waarbij iedereen die iets in zijn leven wilde voelen nog eens naast Willy op het podium mocht gaan staan.
Toen ging de wervelwind weer liggen. De blaadjes dwarrelden terug naar beneden. Het was tijd voor een cooling down met een pintje.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2578-willy-organ-27-05-2022
Organisatie: Democrazy, Gent
Kevin Morby - Een avondje folkrock om in te kaderen
Wie hedendaagse folk/countryrock zoekt, komt al snel uit bij bij Kevin Morby. In zijn zesde album ‘This is A Photograph’ (2022), dat nog maar twee weken uit is, beschrijft hij kleine verhalen met diepgaande gevoelens. Dezelfde ingrediënten waarmee hij al meermaals heerlijke muziek wist te maken.
Live heeft hij intussen ook al een degelijke reputatie opgebouwd, die hij met plezier en voor ons plezier nog eens uit de doeken mocht doen op Belgische bodem.
Voor enkele shows in zijn tour koos Kevin Morby de Nederlandse La Loye als support. Lieke Heusinkveld leek niet alleen sterk op Sharon Van Etten, maar klonk ook qua stem zeer gelijkaardig. Ondanks die gelijkenis wist ze heel origineel uit de hoek te komen. Het beklijvende “I Only Hear You In My Song” kreeg ons stil terwijl we in “White Summer” haar gebroken hart in alle eerlijkheid voelden. Tussendoor had ze ook nog een charmante versie gebracht van Nick Drake’s “Place to Be”. Moeiteloos kreeg ze met een handvol nummers het Roma-publiek stil dat op andere dagen wel eens een babbeltje durft te slaan tijdens een voorprogramma. La Loye pakte ons zo in met haar broosbare pareltjes.
Dat deze avond om Kevin Morby’s plaat zou gaan was zo op de achtergrond met ‘This Is A Photograph’ geschreven. Elvis Presley’s “Tell Me Why” diende als opkomstlied waar Kevin Morby, getooid in een cowboy vest met franjes, en zijn zes backing muzikanten elk hun plaats innamen achter met verse rozen gedecoreerde statieven. De eerste noten van het nieuwe swingende “This Is a Photograph” klonken als vintage Kevin Morby: catchy melodieën, eenvoudig te vatten lyrics en een opzwepend passages. Opnieuw hetzelfde patroon in het heerlijke “A Random Act of Kindness” waar de frontman voor het eerst zijn longen uit zijn lijf zong. De backing vocaliste nam even de leiding over in het weemoedige “Bittersweet, TN”. Met de lap steel guitar en de dwarsfluit was het folk Americana-plaatje volledig af. Het speelse “Five Easy Pieces” en het Ramones-achtige “Rock Bottom”, waar de The Morb even een nunchuck-kunstje liet zien, werden ook gesmaakt. “Stop Before I Cry” was een pakkende ode aan zijn vriendin Katie Crutchfield, ook gekend als Waxahatchee, waar na hij voor het eerst enkele rozen het publiek toewierp.
Daarna plukte hij gretig uit zijn vijf oudere platen en brachten de backing band het oeuvre met nog meer intensiteit. “Campfire” maakte indruk door het rondvliegend zweet en opnieuw een straffe passage van de achtergrondzangeres. In “Wander” mocht de tweede gitarist even zijn kunnen tonen en in “Piss River” was het dan aan de saxofonist om als een bezetene tekeer te gaan. Tussenin mocht het publiek tijdens een kletterende “No Halo” even de band aansturen met pulserende handgeklap. “City Music” blijft in Morby’s hele repertoire een sterk nummer en deze keer werd het zeker geen niemendalletje. De opzwepende opbouw klonk in levende lijve dan ook zoveel keren beter. Nu we toch op een hoogtepunt waren, kwam daar “I Have Been to the Mountain” waar we opnieuw beneveld werden door een vurige saxofoonsolo.
Hoewel het volle live arrangement de meeste nummers alle recht aandeden, was dat minder het geval in “Parade” dat eerder fragiel dan stevig klonk. Dit was dan ook het enig minpuntje want na “Dorothy” trakteerde het energetisch publiek de band op een lang uitgesponnen applaus. Nostalgie, een terugkerend thema in Morby’s muziek, kreeg een prominente plaats in het wat tragere “A Coat of Butterflies” en het Bob Dylan-achtige “Goodbye to Good Times”.
In de encore hadden de muzikanten nog te veel energie over om een immens sterke “Beautiful Stanger” te brengen gevolgd door de publieksfavoriet “Harlem River” dat ons overmande met gelukzaligheid.
Kevin Morby staat garant voor boeiende concertavonden, wat deze keer ook meer dan het geval was. Zijn nieuw materiaal past zo tussen zijn lange lijst van steengoede nummers. De bloemen die hij ons nog toewierp bij het verlaten van het podium, kreeg hij van ons figuurlijk in veelvoud terug.
Setlist
This Is a Photograph - A Random Act of Kindness - Bittersweet, Tn - Five Easy Pieces - Rock Bottom - Stop Before I Cry - Campfire - Wander - No Halo - Piss River - City Music - I Have Been to the Mountain - Parade - Dorothy - A Coat of Butterflies - Goodbye to Good Times — Encore: Beautiful Strangers - Harlem River
NABOU - Uitzonderlijk talent binnen de Belgische jazz zorgt voor een magische kruisbestuiving
"De Casino Concertzaal en Cultuurcentrum Sint-Niklaas slaan op 25, 26 en 27 mei de handen in elkaar ter viering van 25 jaar jazz in Sint-Niklaas. Het is in deze moeilijke tijden immers alweer 25 jaar geleden dat De Spiegel vzw (nu De Casino) haar eerste jazzconcerten organiseerde in de Wase hoofdstad, eerst ad hoc in het Museumtheater en daarna op vaste basis in de foyer van de Stadsschouwburg."
Drie avonden waarbij de jazz en aanverwante stijlen in de schijnwerpers staat, op drie locaties.
We waren erbij op de eerste avond met NABOU, ze is één van de grote jazz talenten die ons land rijk is en speelde een magische set in een intieme setting in het Museumtheater, dat iedereen naar adem deed happen. Ze bouwde haar carrière gestaag op en plukt er nu de vruchten van af.
In een interview twee jaar geleden had ze het al aangegeven ''Samen spelen met muzikanten die me inspireren wil ik blijven doen'' - dat interview kun je hier nog eens nalezen .
Nabou Claerhout is dan ook een trombone virtuoze die langzaam maar zeker naam en faam aan het maken is binnen die jazzscene en zijn stijlen.
Onder NABOU (****) wist ze zich te manifesteren en weet ze grenzen te verleggen.
Roeland Celis (gitaar), Trui Amerlinck (bas), Mathias Vercammen (drums) zijn muzikanten die Nabou perfect aanvullen, en haar trombone aansterken. Dat was het eerste wat ons opviel tijdens dit optreden.
Nabou spreekt haar publiek voortdurend aan, en stelt haar bandleden - tot twee keer toe zelfs - liefdevol voor. Ze toont aan dat het dus niet enkel om haar draait binnen dit project, maar het totaalplaatje ondersteunt.
De sound gaat in een golvende beweging, deels ingetogen door die trombone of forser, krachtiger door aanstekelijke gitaarlijntjes, cello en een knallende drum salvo. Intiem en groovy dus in die spannende soundscapes en jazz.
Het spelplezier druipt er van af, uitzonderlijk talent binnen de Belgische jazz die zorgt voor een magische kruisbestuiving.
NABOU won moeiteloos het publiek voor zich. Dit was anderhalf uur puur genieten in deze warme en uitnodigende omgeving, die dit klein fijne zaaltje Museumtheater wel is.
Organisatie: Cultuurcentrum Sint-Niklaas + De Casino, Sint-Niklaas
Black Mambas en Tommy and The Commies - Mooie double bill powerpoprock’n’roll
Bijna twee en een half jaar had ik dit moeten missen maar wat deed het deugd om terug in de Pit's te zijn.
Veel tijd om hierover te mijmeren of om even te acclimatiseren had ik niet want bij mijn aankomst had de eerste groep het offensief net ingezet. Na het gebruikelijke geklungel naast de vertrouwde pissijnen om een lidkaart aan te schaffen kon ik me meteen in het strijdgewoel mengen.
Black Mambas (Los Angeles) leerde ik in 2015 kennen op Sjock Gierle waar ze toen net als hun stadsgenoten van het veel te vroeg ter ziele gegane The Bloodhounds een verpletterende indruk op me nalieten met een perfect evenwicht tussen Chuck Berry geïnspireerde rock-'n-roll en snoeiharde seventiespunk. Die balans bleek nu toch richting dat laatste overgeslagen. Het effect van in een punktempel als de Pit's te mogen optreden of heeft er toch een koerswijziging plaatsgevonden? Wat niet zou verbazen want in een interview een aantal jaar geleden gaf zanger Michael Price al te kennen, mocht hij moeten kiezen tussen Chuck Berry en de Ramones, hij toch voor die laatste zou gaan.
Niet dat we hier veel Ramones invloeden hoorden. Deze energieke punk leek me eerder een kruisbestuiving tussen MC5 en The Kids, luid en zonder veel raffinement gebracht door een groep die er ongelooflijk veel zin in had. Deze tournee heette niet voor niets "wild 'n' savage tour".
Naar het einde van de set toe kwam er nog een onverhoopte kentering en schakelde Black Mambas moeiteloos over naar vrij authentieke rock-'n-roll die duidelijk op de heupen mikte. Zo zag ik ze dan op de valreep toch nog zoals ze zich in mijn aftakelende geheugen hadden genesteld.
Daarna ging het er met Tommy and The Commies wat beschaafder aan toe wat niet noodzakelijk een minpunt hoefde te zijn.
Dit trio uit Sudbury, Ontario, Canada debuteerde in 2018 op Slovenly Recordings met het goed onthaalde "Here come" waarna ik er eigenlijk niet zo veel meer van hoorde. Nu stonden ze dus op het Pit's podium en ontpopte zanger-gitarist Tommy Commy zich als een charismatische frontman. De wat oudere broers Jeff en Mitch Houle (ook actief bij Statues) mochten dan al voor een stevige, oerdegelijke back-up zorgen (hoewel de drummer in het begin wat last leek te hebben om het tempo te volgen) was het toch Tommy Commy die steeds alle aandacht naar zich toe zoog.
Een man met een fascinatie voor de Britse mod cultuur en tevens een uitstekende zanger die zijn stem af en toe heerlijk liet vibreren en al even inventief was op gitaar waarop hij soms molenwiekend als Pete Townshend tekeer ging.
Niet dat het er wild aan toe ging, verre van zelfs, Tommy moest het hebben van knap uitgewerkte powerpop/punk songs met overduidelijke invloeden van The Undertones, Buzzcocks en The Jam. Hij deed dat met een verbazingwekkende souplesse maar na een tijdje leek de magie wat te vervliegen doordat het net iets te braaf en gekunsteld was.
Tijdens de bissen, waarvoor klaarblijkelijk de betere nummers waren opgespaard, kwam de begeestering onverwacht en in alle hevigheid terug zodat mijn honger alsnog gestild raakte.
Organisatie: Pit’, Kortrijk
Russian Circles - Instrumentaal powertrio onder stoom
Is het post-rock of post-metal? Maakt het eigenlijk iets uit? Feit is dat Russian Circles zich hier manifesteerde als een geweldig instrumentaal powertrio die loeihard kon uithalen maar de songs ook voldoende liet ademen. Je kan wel zeggen dat het bij momenten fel tegen metal aan schurkte, met heavy splinterbommen als “Arluck”, “Vorel” en vooral het nieuwe “Conduit”, dat gebouwd was op een verschroeiende metalriff. N
iet evident om met instrumentale songs een volle zaal anderhalf uur in de ban te houden, maar voor Russian Circles was dit een fluitje van een cent. Dankzij een bijzonder krachtige set songs en, het moet gezegd, een fenomenale drummer slaagden Russian Circles met brio en gaven ze collega’s als Sleepmakeswaves, God Is An Astronaut en Maybeshewill het nakijken.
Geweldige band!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Russian Circles
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2476-russian-circles-24-05-2022
Helms Alee
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2477-helms-alee-24-05-2022
Organisatie: Trix, Antwerpen
Meshuggah - Zwaar artilleriegeschut op magistrale wijze
Wanneer ik vanavond arriveerde in de Anspachlaan, zag ik meteen een ellenlange rij mensen die vol ongeduld stonden te wachten om naar binnen te kunnen in de AB. O.m. het concert van Meshuggah werd door covid uitgesteld naar 2022 en dat alleen al zorgde er volgens mij voor dat de verwachtingen hoog lagen.
Eenmaal binnen, was het drummen om een goede plek te vinden in de zaal, want Zeal & Ardor kreeg op invitatie van Fredrik Thordendal en co. (gitarist Meshuggah) de eer om het publiek warm te maken. De band rond zanger/gitarist Manuel Gagneux verbaast sinds 2013 de wereld met hun slavische black-metal en bracht in februari ’22 een derde studioplaat ‘Zeal & Ardor’ uit.
Klokslag half acht hulde het podium zich in rook en uit het niets klonk Manuel’s stem vol overtuiging: “Set a house on fire in my home town. Who dares to come and get me.” Met de song “Church Burns” koos de band meteen voor nieuw werk en ik merkte dat het publiek verdomd hard mee was.
Achter de zes bandleden hing het Zeal & Ardor logo groots boven het podium, dat met enkele spots belicht was.
Het geluid klonk mooi in balans en het was ferm om te merken hoe overtuigend iedere song naar voren gebracht werd. De setlist bestond voornamelijk uit songs van hun nieuwe plaat en de publieksfavorieten van ‘Stranger Fruit’ (2018). Maar gelukkig passeerde ook “Devil is Fine” de revue. De manier waarop de gospel/soul stukken afwisselend werden gezongen, vond ik een niet te onderschatten fenomeen en iedere keer wanneer de harde black-metal gitaren invielen voelde ik een paradoxale bom van energie en donkere luwte op ons afkomen.
Wat die band doet, is een gewaagde en compleet eigen sound op poten zetten en het dan ook nog eens meer dan overtuigend live brengen. Na zestien nummers zat hun optreden erop en het publiek reageerde razend enthousiast. En… we zaten nog maar in de helft van de avond.
Terwijl de opzet van het podium getransformeerd werd met grote Meshuggah banners, had ik in het motje dat merendeel van het publiek zich nu al een weg naar voren baande om een goede plaats te kunnen bemachtigen. De zenuwachtige energie was duidelijk voelbaar en eenmaal de zaal opnieuw in het donker werd gehuld, ontbrak het ook niet aan luid gebrul.
Gitarist Fredrik Thordendal en drummer Thomas Haake begonnen met het nummer “Broken Cog” (vanop hun recent verschenen plaat ‘Immutable’) als het ware zwaar artilleriegeschut op ons af te vuren. Toen iets later ook zanger Jens Kidman, bassist Dick Lövgren en 2de gitarist Mårten Hagström invielen, onstond er in het publiek meteen een grote moshpit.
Het was voor mij een eerste keer dat ik hen aan het werk mocht zien en ik stond meteen met m’n voeten aan de grond genageld wanneer het besef kwam, hoe geschift technisch de muziek werd gespeeld. De gitaren stonden laag gestemd en volgden de complexe basdrums, terwijl de drummer met z’n snares en bekkens dan nog eens simultaan andere ritmes naar voren bracht. Dit geheel werd dan nog eens afgewisseld met gitaarsolo’s om u tegen te zeggen en pas na vier nummers had ik door dat de gitaren geen zes maar wel acht snaren omarmden. In het begin zelfs bijna teveel om te kunnen volgen, maar dit maakte het complexe geheel net zo straf.
Het ene nummer volgde het andere in ijl tempo op en het publiek kwam gewoon zot. De voelbare samenhorigheid onder de mensen gaf mij koude rillingen. Hun set bestond uit een mooie mix van ouder en nieuwer werk. Op het einde preekt Jens Kidman dat ze aan hun laatste nummer waren aangebroken, tenzij we hen fout bewezen. En zoals verwacht, kon Meshuggah na een geniale uitvoering van “Straws Pulled at Random” rekenen op stevig, onophoudbaar applaus.
Het bleef donker in de zaal, veel te lang om het nog aangenaam te vinden. Maar dat was net hun bedoeling en dit kunnen ze zich als band op wereldniveau ook permitteren.
En toen kwam het, de harde riffs van “Demiurge” gaven ons nog eens een klets in ons gezicht. Alsof dat niet genoeg was, sloten de heren af met “Future Breed Machine”. Een song die al bijna 30 jaar meegaat, en nog altijd even magistraal klinkt. Je moet het maar kunnen.
Concert van het jaar? Jawel, de kans zit er dik in.
Setlists
Zeal & Ardor: Church Burns, Götterdämmerung, Ship on Fire, Row Row, Come on Down, Gravedigger’s Chant, Run, We Can’t Be Found, Trust No One, Death to the Holy, Don’t You Dare, Devil is Fine, J-M-B, Feed The Machine, I Caught You, Baphomet
Meshuggah: Broken Cog, Light The Shortening Fuse, Rational Gaze, Pravus, The Hurt that Finds You First, Ligature Marks, Born to Dissonance, Mind’s Mirrors, In Death – Is Life, In Death – Is Death, The Abysmal Eye, Straws Pulled at Random, Demiurge, Future Breed Machine
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Meshuggah
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1992-meshuggah-23-05-2022
Zeal & Ardor
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1993-zeal-ardor-23-05-2022
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv Liveurope)
Nederlands 
Français 
