Stef Bos - Een boeiende wandeling door de Tijd
Met 'TIJD om te gaan leven' slaat Stef Bos (****) een andere bladzijde om en komt die verteller in zich voortdurend boven. Een positief kader creëert hij. De songs stralen hoop uit. Hoop op betere tijden. Tijd is uiteraard de rode draad. Alle aspecten ervan wordt uitvoerig uit de doeken gedaan.
De recensie kun je hier nog eens nalezen. Het album is reeds uit van 2020, maar door de coronapandemie heeft Stef Bos dit album nog niet echt live kunnen voorstellen.
Het Cultureel Centrum in Lokeren was dan ook compleet volgelopen op deze warme avond. Iedereen was benieuwd naar de bloemlezing over het fenomeen 'Tijd'. Naar goede gewoonte ontpopt Stef zich als een klasse verteller, die de anekdotes boven haalt uit heel zijn carrière.
Hij leest daarbij uit zijn boek, en hij begint met een ingetogen song aan de piano. Bij het verhaal, komen met mondjesmaat zijn bandleden erbij die Stef , ondanks dat ze in de schaduw staan , duidelijk liefdevol omarmt .
Stef gaat niet echt geordend te werk wat het onderwerp 'Tijd' betreft. Nee, van 1984 gaat ie gezwind naar 2020 en verder naar de jaren 90; de verwijzing naar deze corona tijden komt regelmatig aan bod. De Nederlandstalige muziek van een Raymond Van Het Groenewoud, Johan Vernimmen en Boudewijn De Groot, hebben allen een grote invloed op hem gehad. Sierlijk reist Stef doorheen de tijd en je herkent jezelf.
We kunnen de zovele kleine of grote verhalen die Stef Bos ons zingend of via poëtische teksten brengt, vernoemen. De rode draad door ieders leven, ook van Stef Bos, is het voortdurend geconfronteerd worden met vreugde, pijn en verdriet; het botsen op je grenzen, vallen en toch terug recht krabbelen en doorgaan. Allemaal heel herkenbaar voor ieder van ons. Het wordt op boeiende wijze gebracht en gespeeld. Het vloog voorbij en na een klein uur zat het eerste deel er op …
In het tweede gaat Stef Bos ook terug naar zijn tijd in Afrika, met o.a. ontmoetingen met boeiende muzikanten, het resulteert in opzwepende, aanstekelijke songs, die op de dansspieren inwerken; een heel andere, boeiende kant van Stef Bos trouwens. En toch, ondanks het immense oeuvre dat Stef Bos heeft geschreven, komt het meest emotionele moment op die song “Pa”; aan de piano gezeten, blijft het verhaal iedereen diep raken. Het is dan ook een ode aan elke vader die er is, of niet meer is. Het zorgt voor een traantje, een krop in de keel en het oproepen van mooie herinneringen. Bij het ouder worden besef je pas, 'papa, ik lijk steeds meer op jou', niet zomaar uit de lucht gegrepen is. We worden allemaal geconfronteerd met dat moment van moeten afgeven, of we moeten vaststellen inderdaad dat we meer en meer op onze vaders of moeders gelijken in alles wat we doen.
Iets verderop schuift Stef door een kwinkslag alles wat is misgelopen af op onze voorouders, maar hoe je het draait of keert, ook het leven van onze voorouders loopt als een rode draad doorheen ons leven nu, dat is het bijzondere aan dat fenomeen tijd. Het is zo oneindig, ongrijpbaar en brengt zoveel naar boven bij een mens, dat je het op twee uur niet kunt vertellen.
Stef Bos giet het fenomeen 'Tijd' dan ook in zoveel mooie woorden en passages waardoor je als een heel ander mens de zaal verlaat. Het is na meer dan dertig jaar, nog steeds zijn grote sterkte om dit op een zodanig poëtisch wijze te brengen , in woord en klank, waardoor je er ofwel muisstil van wordt, ofwel met een glimlach naar zijn herinneringen kijkt, en onderweg de jouwe tegen komt.
Organisatie: Cultureel Centrum, Lokeren
Wiegedood - Een hellegat met geen ontsnappen aan
Hans Devriendt
En hup! Met de loeiharde muziek van Haemers, ging de avond meteen als een sneltrein, recht in je wezen, van start. De mensen onder ons, die de vorige bands van zanger (resp. Bram C.) reeds kennen, weten dat ze zich aan kwalitatieve, compromisloze hardcore/punk mogen verwachten. Hun set bestond voornamelijk uit nummers van hun nieuwste telg ‘Onderwereld’, verschenen als kerstalbum in december ‘21. Live klonken ze nog meer gezwind dan verwacht, met catchy riffs en scherpe hooks als kers op de taart. De vocalen van Bram waren furieus, in het bijzonder wanneer ze met “White Devil” een nummer speelden over het bloederige, koloniale verleden van Congo. Ze wisten ons, zoals een band binnen dit genre betaamt, een pijlsnelle opwarmer te serveren, waarover ik mij nog steeds afvraag waarom er tijdens de breakdown van nummer “P.O.L.” geen moshpit uit z’n voegen barstte. Ik kan het niet beter samenvatten als de band zelf zou verwoorden: een hartelijke ode aan alle “pompkinders en ragmongolen” onder ons.
Wat kwam er nu eerst? De overdreven snelle lichtschakeringen, waardoor m’n netvliezen een hallucinante waas over zich heen kregen? Of de onheilspellende, trommelvlies penetrante intro van “FN SCAR 16”? Het maakte uiteindelijk niet uit, ik stond meteen perplex van het tempo waarmee Wiegedood van wal stak. Dat Gilles Demolder (gitarist), Wim Coppers (drummer) en Levy Seynaeve hun krediet reeds verworven hebben binnen de internationale black metal-scene, hoef ik jullie niet meer te vertellen.
Dat hun nieuwe plaat ‘There’s Always Blood At The End Of The Road’ nog chaotischer klinkt dan hun trilogie van ‘De Doden Hebben Het Goed’, waarschijnlijk ook niet meer. Maar dat ze dit live ook tot zo’n hoog niveau kunnen tillen, durfde ik eerst niet als vanzelfsprekendheid aan te nemen. Toch werd mij snel duidelijk dat ze sterker, luider en vooral meedogenlozer ooit klinken als ooit tevoren. Het tempo van Coppers’ drumwerk was geschift snel en z’n dubbele basdrum begaf het waarschijnlijk net niet. Alsof het één nummer leek, maakte “FN SCAR 16” snel plaats voor “And in Old Salamano’s Room, The Dog Whimpered Softly”, waarin de ijzingwekkende sample mij bijna misselijk maakte. Ik kon nog maar net ademhalen en met “Until Is Not” vuurden ze opnieuw een nummer van hun nieuwste langspeler op ons af. De gezette trend, werd halverwege de set doorbroken, om met “Ontzieling” een knipoog naar hun oudere werk te geven. Voor mij een zoveelste hoogtepunt van het optreden, waarbij Levy’s kolkende screams zo intens naar de voorgrond traden.
Met “Noblesse Oblige Richesse Oblige” pikten ze de draad van hun nieuwe album terug op en serieus, het nummer klonk live nog cynischer dan de titel zelf. Na wat kil getokkel op gitaar, begon Levy te zingen als de duivel die waakt over het hellegat waar niemand uit kan ontsnappen. Nooit klonk Wiegedood zo gortig als nu tijdens “Now Will Always Be”. En dit meen ik oprecht als een compliment.
En net toen ik dacht dat ‘t niet brutaler kon, wisten ze mij met “Nuances” nogmaals te spietsen, als ‘t ware een mammoet dit zou doen met z’n slagtanden. De gitaren klonken zo kil, chaotisch, snel en vooral technisch hoogstaand.
Met “Carousel” als exodus eindigde het optreden van Wiegedood. Een what-the-fuck kreetje en een score van 9/10 is hier compleet op zijn plaats.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1957-wiegedood-10-05-2022
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1958-haemers-10-05-2022
Organisatie: Metadrone ism Vooruit, Gent
Ibrahim Maalouf - Ibrahim Maalouf en de Stadsschouwburg Brugge - wederzijdse bewondering
Jasper Vanassche
De immer vrolijke Maalouf betreedt het podium, vergezeld door zijn vaste gitarist François Delporte. Al twaalf jaar spelen ze aan elkaars zij, doorgaans in enorme zalen, voor een groot publiek, en met nog een heel aantal muzikanten rondom hen op on stage.
Dit keer koos Maalouf bewust voor een kleine, intieme zaal en een pure combinatie van enerzijds trompet en gitaar, en anderzijds piano en gitaar. Hij wilde met deze ‘40 Melodies’ toer terug naar de oorsprong, naar hoe het allemaal begon, wanneer hij als tiener met zijn vader kleine cafétjes afschuimde om er hun werk te brengen. Dit keer dus geen spectaculaire show met vuurwerk en dansers, maar wel een persoonlijk, authentiek, en humaan concert, waarbij de interactie met het publiek opnieuw centraal staat. Na de intro verkondigt hij meteen hoeveel hij dat publiek gemist heeft, en hoe blij hij is dat hij terug mag spelen.
De gelijknamige verzamelcd ‘40 Melodies’ verwijst ook naar het feit dat hij 40 jaar oud werd. Ondertussen is dat wel al anderhalf jaar geleden, maar dat mag de pret niet bederven. Maalouf laat ons kennismaken met zijn uitgebreide oeuvre en ook met een aanstekelijke cover van Umm Kulthum, de Egyptische zangeres die de Arabische wereld verenigde met haar muziek. Maalouf heeft de reputatie om veel te vertellen tijdens concerten, en hij maakt deze reputatie helemaal waar. Zo ontdekken we heel wat anekdotes die zijn nummers hebben vormgegeven. Bij “True Sorry” vanop zijn doorbraak ‘Illusions’ wacht hij bijvoorbeeld enkele tellen vooraleer de drie laatste noten te spelen. Dat is symbolisch: in het echte leven duurt het soms ook lang voor we ons durven excuseren.
“Lily Will Soon Be a Woman” verwijst dan weer naar een wondermooi moment uit 2008. Hij was immers dat pianomelodietje aan het spelen toen hij een sms kreeg met daarin de boodschap dat hij vader ging worden. Het nummer heeft hij zeer gevat verder uitgewerkt. De eerste noten stellen de baby-scheetjes voor, daarna volgt zijn dochters obsessie om doekjes uit de doos te halen, gevolgd door de nogal turbulente schoolperiode. Ieder detail heeft een betekenis, en het extra woordje uitleg zorgt ervoor dat je als fan nog beter merkt vanwaar iedere keuze, iedere specifieke noot en iedere uitbarsting vandaan komt. Ook bij “Red and Black Light” vanop het gelijknamige album uit 2015 krijgt de zaal een inkijk in het hoe en waarom van het lied. Maalouf stuurt ook aan op interactie, en het publiek klapt, zingt, en fluit gewillig mee. Plotsklaps schakelt het duo over naar de piano, hun guitige blikken en humoristische interacties houden de sfeer er goed in.
Er is ook ruimte om minder gekend werk te berde te brengen. “Esse Emme” staat op zijn tweede worp ‘Diachronism’. Dit album was eigenlijk een flop, maar toch vinden we er dit pareltje op terug. Meesterverteller Maalouf verhaalt verder. De eerste keer dat je een nummer hoort, wordt het volgens hem geprint op je harde schijf, samen met het gevoel van dat moment. Later naar het lied luisteren brengt datzelfde gevoel terug. Zo ziet Maalouf deze avond als een soort therapie. Hij wil positieve souvenirs overhouden wanneer hij terugdenkt aan de indrukwekkende zaal en de directe connectie met het enthousiaste publiek.
Toch moet er ook een minder positieve herinnering gebracht worden. Maalouf neemt ons mee naar 1993. Als jonge tiener komt hij voor het eerst terug in Beirut, de stad waar hij geboren werd, maar waar zijn ouders wegvluchtten vanwege de gruwelijke bombardementen. Tijdens zijn wandeltocht is Maalouf aanvankelijk erg onder de indruk, maar de sfeer slaat om wanneer hij iets ziet wat geen enkele tiener zou moeten zien (hij specifieert dit niet verder).
Het tweede deel van het nummer “Beirut” reflecteert de stormachtige sprint terug naar zijn familie na deze traumatische naoorlogse ervaring. In de walkman die hij toen ophad – hij had hem gestolen van zijn zus – speelt op dat moment de hardrock van Led Zeppelin. Zo vormt “Beirut” eveneens een soort tribute naar die legendarische band.
Afsluiten doet het duo met een hommage aan jazzlegende Louis Armstrong en met “All I Can’t Say”, een track die oorspronkelijk op ‘S3NS’ stond, maar voor ‘40 Melodies’ herwerkt werd met niemand minder dan Sting. Zo staat ‘40 Melodies’ vol van verrassingen. De verzamelaar is leuke kennismaking voor wie Maalouf nog niet kent, en een aangename afwisseling voor wie zijn herwerkte nummers in een verfrissend nieuw kleedje wil leren kennen. De samenwerkingen met toppers als Marcus Miller en Kronos Quartet zorgen voor een extra touch, net als de vele verhalen van vanavond ons echt in het hoofd van Maalouf lieten kruipen. Het spelplezier van Maalouf en Delporte was om van te smullen, de grappen tussendoor werden gesmaakt, en vooral de rustige, ingetogen momenten zullen ons nog lang bijblijven, geprint op onze harde schijf.
Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge (ism Greenhouse Talent)
Bear’s den - Moeder Aarde kan met de glimlach neerkijken op onze Britse gasten
Twee avonden was het Londens collectief Bear’s den rond Andrew Davie, Kevin Jones en Joey Haynes in ons land . Twee keer een uitverkocht AB, wat betekent dat hun landelijke indiefolkpopelektronica ferm wordt gesmaakt . Inderdaad , hun laatste ‘Blue hours’ doet ons eventjes onthaasten in deze hyperkinetische maatschappij en stilstaan bij onze blauwe Moeder Aarde , met de opkomst en het ondergaan van de zon . Anderhalf uur lang ervaarden we een goed gevoel en werden we ondergedompeld in hun lieflijk organische, uiterst introspectieve, genietbare sound .
Bear’s den is al zo’n 10 jaar bezig en wisten doorheen de jaren hun indie sound te verbreden , een vleugje bombast zelfs toe te voegen , om dan letterlijk met hun recent verschenen vijfde (als we ‘Fragments’ uit 2020 meerekenen = remakes van hun oude composities) ‘Blue hours’ terug ‘back to earth’ te klinken, zonder hun dromerig karakter en melancholie te verliezen .
Ze dragen ons landje in het hart en zijn hun publiek uiterst dankbaar , dat steeds opnieuw komt om hen aan het werk te zien . Bear’s den staat garant voor standvastige livesets met hun goed in het gehoor liggende indiepop, die mooi gekleurd wordt door elektronica en een stemmige blazer .
Met zes staan ze op het podium en de klemtoon kwam vooral op het recente album en hun doorbraak ‘Islands’ uit 2014. Met mondjesmaat werd geput uit hun andere twee platen .
We kregen dus een afwisseling van warm groovy, sfeervolle , catchy en radiovriendelijke songs, met eren knipoog naar Grandaddy, Cake, Mumford & sons en The War On Drugs.
Een unplugged en akoestische inslag met “Sophie” en even verderop in de bis “Gabriel” doen een kampvuur gevoel opborrelen en sterken de solidariteit en het samenhorigheidsgevoel. Iets wat iedereen, steeds opnieuw, kan gebruiken in deze tijden .
We werden meteen op onzer blauwe planeet gedropt met “Blue hours” , met net blauwe spotlights als background, die wat directer klinkt met drie gitaren zelfs en dus het rockconcept onderstreept . Maar ze maken hun geluid breder, kleurrijker en wisselen af tussen ingetogenheid en wat meer extravertie op “Red earth & pouring rain” , ‘Frightened whispers’, ‘Elysium” en de huidige single “All that you are”. Er wordt van overal wel iets uit geplukt .
De zorg voor z’n dementerende moeder , het geluk en de ervaring als jonge vader, het stilstaan bij de natuurelementen komt bij spil Andrew Davie aan bod op de nieuwere songs , o.m. “New ways” en “Shadows” , waarbij hij even aan de piano te vinden was; ze stralen subtiliteit, finesse en elegante schoonheid uit door die instrumentatie en het samenspel. Naast de keys/piano biedt op gepaste wijze het banjogetokkel wat meer folk dynamiek als op “Berlin” en “Isaac” . Of er zijn de foottics, de handclaps , of de refreinen worden zachtjes meegezongen; het hoort erbij op zo’n momenten zoals op “Crow” en “Laurel wreath” . Wat een stemsentiment , waarbij de anderen goed inspelen op de zang van Davie . Ze optimaliseren het jeugd sentiment van onze chirodagen. Een knetterend haardvuur was zelfs niet nodig …
Iedereen kan zich wel ergens vinden in die gevoelige , meeslepende , groovy songs, en de interacties met het publiek maken het compleet. “
“Fuel on the fire” , komt net als de twee vorige songs , uit ‘So that you might hear me’ (2019), het verscherpt terug de aandacht naar de realiteit, klinkt krachtiger en extravert . “The love we stole” uit hun debuut , stelt vier gitaren , zalvend rockend , voorop: het is een ‘on-the-road’ song in de beste traditie van War On Drugs en Dire Straits .
Een intense spanning wordt behouden naar het eind met het nieuwe “Spiders en” Auld wives” . Het zestal wordt op handen gedragen en is onder de indruk van de aanhoudende respons. Een mooie apotheose die verder uitdeint in een overtuigende bis met de tempowissels op “Above the clouds of Pompeii” en doorbraaknummer “Agape”, die Bear’s den op de kaart bracht .
Al jarenlang ervaren we die intense kracht , finesse en schoonheid in hun songstructuur . Ze weten goed de nummers te filteren en af te wisselen in sentiment en friste.
Bear’s den is een band die eigenlijk wel naast zaalconcerten in een schouwburg terecht kan, en tekenen voor elk soort festival van rock tot roots en folk.
Een mooie muzikale afstemming , die hun nummers en livesets sieren. Het is een puike, verdienstelijke set . Moeder Aarde kan met de glimlach neerkijken op onze Britse gasten …
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1950-bear-s-den-10-5-2022
Organisatie: Live Nation
Rudeboy plays Urban Dance Squad feat DJ DNA - Een leuke brok nostalgie
Danny Feys
We trokken naar de AB voor een nostalgisch concert : Rudeboy (ex-frontman) en DJ DNA (medeoprichter) zouden samen hun voormalige groep Urban Dance Squad doen herleven …
In het voorprogramma kregen we het Rotterdamse kwartet Elephant. Echte nummers met strofen en refrein brachten ze niet. Het waren muziekstukken, half instrumentaal, half gezongen waar een behoorlijk kabaal vanuit ging . Een bezwerende drum ligt aan de basis, versterkt met rauwe, schurende gitaren en duidelijk aanwezig synthgeblieb. Daarbij nog een meestal zwaar vervormde zangstem. Vreemd, soms wat chaotisch , onsamenhangend en onvoorspelbaar wanneer het nummer eindigde. Hier en daar hoorden we flarden Sonic Youth en Primus. Een interessant bandje
Tien minuten voor het aangekondigde uur begon DJ DNA met de opwarming. Enkele minuten later verschenen drie jonge muzikanten die hun sterkte toonden doorheen het ganse concert, enkele tellen later kwam de enige echte Rudeboy . Heel herkenbaar met het kenmerkend petje en halve zonnebril. Fysiek zag hij er wat minder indrukwekkend uit , nu licht mankend en slank , 25 jaar geleden was hij een fervente bodybuilder. Maar zijn stem is nog altijd van wat we van hem gewend zijn, alsook de moves. Zijn kiné had voortreffelijk werk geleverd.
En van meet af aan werd nog eens duidelijk dat Urban Dance Squad mee de bezielers waren van de cross-over en dat zij de ware RATM van de jaren tachtig en negentig waren.
Agressieve raps en hip-hop wordt gecombineerd met een snerpende (rap)zang, ondersteund door uitgesproken bastunes en splijtend gitaarwerk.
Natuurlijk waren “Deeper shade of soul” , “Demagogue” , “Grand Black Citizen” maar vooral “Fastlane” de knallers die er uitsprongen . Een waar spektakel die heel erg gesmaakt werd door het oudere kennerspubliek.
En het zou ‘Rudeboy’ niet zijn , als hij af en toe toch wat moest preken. Maar hier was het beperkt en gepast. Alle respect Boy.
Na een anderhalf uur stevige pot crossover werden we uitgewuifd met een TC Matic nummer, eerbetoon aan Arno met een mooi dankwoord . Toffe kerel toch, die Rudeboy!
Een lekker nostalgisch optreden dat kan tellen en waar geen poenpakkerij aan kleeft . Zulke concerten dragen we in het hart ….
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Eefje De Visser - De warmte van een twee jaar uitgestelde tour
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Twee jaar. Zo lang moesten fans wachten om ‘Bitterzoet’ live voor hun neus gespeeld te zien. Lang genoeg om al songs van een nieuwe EP voor te stellen. En meer dan lang genoeg om nummers te laten rijpen in de hoofden van het publiek. Het was een blij weerzien met vrienden die te lang in het buitenland zijn geweest.
Eefje zorgt voor wegdroommuziek van het beste soort. Het gevoelige “Pixels” startte de set met een verfijnd minimalisme. De achtergrondzangeressen, die steeds sierlijk sensueel dansten, kwamen erbij en gaven een extra couche aan het nummer. “Startschot” klonk nog zwoeler. De lichten zorgden voor een rode warme gloed. Het was de voorbode voor de steeds tot in de puntjes verzorgde symbiose van muziek, licht, beweging, zang en tempo. Geen beweginkje zomaar. Elke toets zijn betekenis.
Maar met “Storm” maakte gevoeligheid toch even plaats voor een beatje. De hoge stem van Eefje De Visser zong de vaak mysterieuze lyrics prachtig de zaal in. De samenzang was on point, en verslapte nooit doorheen de set. “Jong” toonde de volwassenheid van het optreden, waarbij opnieuw het lichtspel de song versterkte. De drummer mocht de show stelen met een a-melodische apotheose. De band was ook niet bang om stiltes in de nummers in te bouwen. Zo hoorden we een heel ingetogen “Ongeveer”, dat met oorverdovende stiltes ontroerde.
Want Eefje De Visser maakt iets los. Een gevoel dat je vastgrijpt en meeneemt in een verhaal. Verslavend ook. “Parade” komt stotend met stroom en tekst op ons af. En daarna hoorden we ook het rauwere en ‘vuilige’ kantje met “Kom op”. Een nummer dat niet voor epileptici was weggelegd, waarbij de stroboscoop eens werd bovengehaald. De kriebel in de keel van Eefje was even spelbreker voor “Oh”, maar ze herpakte haar snel. Bij “Groen” flikkerde het optreden zich jammer genoeg naar het einde.
Gelukkig flikkerde het zich nog even weer op gang tijdens de bisnummers, om dreigend te eindigen met “Lange Vinnen”. Lekker luid en met een stevige outro sloot de band een prachtig optreden af.
Setlist: Pixels - Startschot - Storm - Bitterzoet - Staan - Jong - Ongeveer - Controle - Zwarte zon - Parade - Kom op - Maak het stil - Oh - Scheef - Groen
- Stilstand - Lange Vinnen
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1949-eefje-de-visser-07-05-2022
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Rapidman - Het gezelschap omarmt de jazz en plaveit de weg naar experiment
Binnen de jazz lag het project van Rapidman toch even stil . Maar nu werd al uitgepakt met een EP in 2022 en ondertussen verscheen het album 'Rapidman' bij Solidude Records op vinyl. Het materiaal live voorstellen was nog niet gebeurd. In een zeer goed gevulde Handelsbeurs etaleerde deze formatie zijn veelzijdigheid, en hoe de weg naar experiment wordt geplaveid, wat verwijderd van de doorsnee jazz, maar ze net met veel liefde omarmt.
Maar eerst het voorprogramma, Melting pot (***1/2) . Om deze formatie voor te stellen citeren we het bericht op de pagina van Handelsbeurs even: ''Laat artiesten uit heel Europa elkaar op podium treffen en kijk wat er gebeurt. Dat was het uitgangspunt van Melting Pot. Het werd een hit. Sinds 2013 komen artiesten uit verschillende domeinen samen in een Europese grootstad voor een repetitieperiode mét grand finale. Daarna gaat de Melting Pot Band op tournee. Vijf culturele partners leveren hiervoor elk een artiest: de Handelsbeurs, Victoria scene uit Oslo, het Saalfelden Jazz festival in Oostenrijk, het Jazz fest Berlin en het Jazztopad festival in Polen."
Melting Pot zorgt voor een multiculturele schokgolf vanavond. Met Berlinde Deman (tuba, serpent / Gent), Barbara Maria Neu (klarinet / Wenen), Isabel Rossler (contrabas / Berlijn), Nicolas Leirtrø (contrabas / Oslo), Paulina Owczarek (sax / Wroclaw) krijg je een versmelting van muzikanten die intimiteit tot kunst verheffen.
Het interessante aan dit project is dat de vijf muzikanten elkaar op de dag zelf ontmoeten, aan het repeteren slaan en dan veertig minuten lang samen in muzikaal gesprek gaan, zoals mooi omschreven op de website van Handelsbeurs.
Een fijngevoelige contrabas horen we met een tuba serpent die daarop inspeelt. De klarinet heeft een zwevend karakter. De sax doet alles een beetje opborrelen, als water dat aan het overkoken is. Intimiteit en ingetogenheid wordt behouden. Wat een magisch geheel van improvisatie dat tot kunst wordt verheven. Soms klonk het wat te gezapig, maar de intense schoonheid van klanken siert hen .
Rapidman (*****) is het ensemble Rob Banken (altsax), Peter Delannoye (trombone), Dries Geusens (bas), Matthias De Waele (drums) en Mirko Banovic (elektronica) . Het zijn sterke, ervaren persoonlijkheden die te horen waren/zijn bij o.a. Nordmann, Flat Earth Society, Arno, HAST en Arsenal. Daar pak je mee uit! We waren dus uitermate benieuwd.
Meteen op scherp klonk het door het samenspel van saxofoon en trombone. Het gezelschap omarmt de jazz, en plaveit de weg naar experiment .
Verder is Mirko een klankenvirtuoos die zoveel diversiteit haalt uit z’n elektronica, alsof je op een elektronisch noise concert bent aanbeland. Het wordt ondersteund door bedwelmende bas en drums van Dries en Matthias, die moeiteloos crescendo durven te gaan . De blazers houden zich even afzijdig, tot we aanbeland zijn in een potje experiment. En dan is er overstap naar wat groovy jazz en komt iets later ook de gemoedsrust terug . Op die manier gaat het combo te werk. Het publiek blijft geboeid door deze (improviserende) aanpak. Meer dan zomaar de moeite waren de trombone van Peter (die de bindteksten en ook de meeste aandacht wat naar zich toe lijkt te trekken) , en de saxofoon.
Het totaal plaatje is hier van belang en hoe de instrumenten elkaar vinden. Zoals we reeds aanhaalden, het gezelschap koestert, omarmt de jazz en plaveit de weg naar experiment
Het album 'Rapidman' kun je beluisteren via volgende link: https://link.newsdistribution.be/RAPIDMAN
Voor meer informatie over de vinyl plaat verwijzen we jullie graag door naar deze link http://www.rapidmanmusic.com/
Op basis van dit fijne concert, is deze plaat een aanrader voor de avonturier in de jazz …
Organisatie: Handelsbeurs, Gent ism ART-SPOT + JazzLab
Low - Duister, dieper en intenser dan ooit
Al 29 jaar lang brengt Low het beste van de slowcore indie rock-wereld. Hun laatste plaat ‘Hey What’ (2021) borduurt verder op de fuzzy productie van ‘Double Negative’ (2018) met nog steeds voldoende interessante elementen om origineel te zijn. Om te weten hoe Low die laatste plaat live overbrengt, moesten we ons begeven naar de Trix.
De treingoden waren ons deze avond niet gezind. Hierdoor moesten we een groot deel missen van het supersonische Doom van Divide and Dissolve. Met heel wat versterkers was er geen tekort aan een loeiharde rock. Het beetje dat we konden meepikken was alvast onversneden sludge/doom zoals je die zou verwachten. In het afsluitend nummer ging het van uptempo naar een heel zware en logge brij. Niets onverteerbaar want de manische drums ondersteund met de slide noise waren wel nog meeslepend. Leuk opwarmertje.
Tijdens de verpozelijke pauze werd het podium gestript tot het pure essentiële waarmee Low wel gekend hun live muziek overbrengt. Nieuw en wat later bleek vooral heel effectief, waren de drie lichtzuilen die voor de nodige projects zorgden. Zeer onopvallend kwamen Alan Sparhawk, Mimi Sparks en gelegenheidsbassiste Liz Draper op kousenvoeten hun plaats innemen. Het doel was zeer duidelijk: hun laatste plaat Hey What quasi integraal brengen. “White Horses” zette de toon voor de rest van het nieuwe materiaal. Het stokkend gitaareffect dat naadloos aansloot bij de verknipte synchrone lichtprojecties, was een terugkerende patroon. Al in het tweede nummer “I Can Wait” was daar de typische prachtige samenzang van Sparhawk en Sparks. “All Night” klonk qua zang van Sparks betrekkelijk poppy maar het geheel zorgde - mede door fameuze basmelodie - al voor een eerste indrukwekkend hoogtepunt. “Hey” was dan een persoonlijk hoogtepunt voor Spark waar ze de leiding nam in de zang. “Days Like These” begon aanvankelijk rustig maar even werden we met verstomming geblazen wanneer we halfweg sonisch omvergeblazen waren. De rustige bijna-balad “Don’t Walk” moest alvast ook niet onderdoen.
Die nieuwe plaat klonk dan al enorm overtuigend, nog meer duister en dieper dan wat we gewoon zijn van Low maar dus allesbehalve bevreemdend. Afsluiter van de eerste concerthelft “The Price You Pay (It Must Be Wearing Off)” was een waar genot waarbij het publiek uitbundig wiegde, headbangde of diep genoot (met de ogen) gesloten.
De tweede helft was secuur samengesteld met ware indieparels uit verschillende van hun vorige platen. Contrasterend met het nieuwe duister materiaal was het vlot gespeelde “Congregation”. Vanaf de eerste noten werd daarna het zeemzoete “Sunflower” onder luid gejoel ontvangen. De geprojecteerde neergaande zon versterkte het hartverwarmend effect dat Low naar op zoek was. “Disarray” was ook visueel een streling voor het oog waarna Sparhawk de lichttechnicus zeer terecht bewierookte. Ook het sterrenschouwspel op de schermen tijdens “Plastic Cup” zorgde net voor dat tikkeltje meer. “Monkey”, een ander hoogtepunt, was met die diepe baritonstem van Sparhawk en het beukende gedrum van Sparks, gewoonweg af. Naarmate het concert vorderde werd de frontman spraakzamer en stortte vaak zijn dankbaarheid uit, wat uiteraard wederzijds was. Tijdens “Especially Me”, dat trouwens zo zou passen in de tracklist van het nieuwe Hey What, had het drietal er duidelijk veel plezier en voldoening in om voor zo’n dankbaar publiek te staan. Ze mogen al dan vaak afgesloten hebben “Nothing But Heart” maar ook deze keer baande dit prachtnummer zich vlot naar de diepste delen van ons hart. Een pure verwennerij dat afgesloten werd met “Two-step” en het bedriegelijk rustige “When I Go Deaf”.
Ook al hebben ze er al vele jaren opzitten en hebben ze een indrukwekkende oeuvre samengesteld, toch blijft Low immer relevant en boeiend. Iets wat ze ook deze avond opnieuw hebben bewezen.
Setlist
White Horses - I Can Wait - All Night - Disappearing - Hey - Days Like These - Don't Walk Away - More - The Price You Pay (It Must Be Wearing Off) - Congregation - No Comprende - Sunflower - Disarray - Plastic Cup - Monkey - What Part of Me - Especially Me - Nothing but Heart - (Encore:) Two-Step - When I Go Deaf
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1902-low-04-05-2022
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1901-divide-and-dissolve-04-05-2022
Organisatie: Trix, Antwerpen
Tony Hadley - 40 th anniversary tour - Tony solo meets Spandau Ballet
Frank Gevaert
Eindelijk, eindelijk. Na 2 jaar van wachten was het voor mij ook terug tijd om nog eens een concert bij te wonen. Ditmaal was het Tony Hadley, de Engelse singer-songwriter die naam maakte als lead zanger van Spandau Ballet. Ze waren in de jaren ’80 alomtegenwoordig met aardig wat hits. Mij zal deze band me altijd doen denken aan een reis door Indonesië in 1995 waar ‘The best of Spandau Ballet’ onophoudelijk werd afgespeeld op de walkman. Het waren duidelijk andere tijden.
Het concert van Tony Hadley stond geprogrammeerd als exclusief. Het was inderdaad een eenmalig concert in België. Hij is namelijk bezig aan zijn ‘40th Anniversary tour’ waarbij hij voornamelijk in Engeland zal optreden. Maar nu in Oostende dus. De zaal was voor dit concert voor ¾ gevuld.
Hij kwam op met een 7 koppige band. Adam Wakeman was de toetsenist. Hij is de zoon van Rick die bij de legendarische groep Yes speelde. Verder viel ook nog op : Lily Gonzalez. Deze percussioniste/zangeres verbaasde ons meermaals. Ze bleek goede maatjes met Tony want tijdens de nummers ging hij haar meermaals opzoeken. Samen zongen ze “Through the Barricades”. Lily blijkt over een fenomenale stem te beschikken. Voorafgaand aan dit nummer stond Tony even stil bij de situatie in Oekraïne. Met de onvermijdelijke Jack (Daniels Whiskey) wenste hij ons allemaal een goede gezondheid.
In het Kursaal bracht hij een mix van oude nummers, solo materiaal en enkele covers. Zoals “Somebody to love” van Queen. Als jonge zanger had hij veel advies gekregen van Freddy Mercury en beschouwde hem als een vriend met een geweldige stem.
Het concert werd begonnen met een nummer uit 1981 “To Cut a Long Story Short” uit het debuutalbum ‘Journeys to Glory’ van Spandau Ballet. Je voelde dat sommigen in het publiek bij dit nummer niet helemaal mee waren. Zoals zo vaak komen de meesten voor de hits en ze werden niet ontgoocheld.” Only when you leave” “True” “Gold”. Ze ontbraken niet.
Na 45 minuten was het reeds pauze. Hij raadde iedereen aan om iets te gaan drinken en “pissed” terug te komen. Hij ging dit ook doen voornamelijk door het drinken van zijn vriend “Jack”. Wat natuurlijk niet kon als je nog een tweede helft van een concert moet afwerken.
Dit werd ingezet met “Instinction” nog een Spandau Ballet song. Daarna het opzwepende “Chant No1”. “Because of you” , een eigen song, werd voor de eerste maal in België gespeeld. Zo werd naar het einde toegewerkt met “Lifeline”, “True” om te eindigen met “Gold”. Bij de laatste drie nummers kwam het publiek uit de stoelen en werd het nog een feestje.
Op 2 juni wordt hij 62. Maar zijn stem is nog steeds fenomenaal en hij haalt nog steeds de hoge noten. Voor wie hem gemist heeft en wil zien … Er is een optreden op 27 augustus op het W-Festival in Oostende. Hij vermeldde dit ook en hoopte ons er allemaal terug te zien. Een aanrader.
Setlist:
Pauze
Organisatie: Pm live-events ism Kursaal, Oostende
YOB - Slopende bulldozer metal
Het leek wat eigenaardig dat YOB enkel putte uit ‘The Great Cessation’ en ‘Atma’, albums die dateren van 2009 en 2011. Alsof de band er voor gekozen had om zich van hun meest barbaarse kant te laten bewonderen en een meedogenloze klomp doom-metal te leveren die nog niet beïnvloed was door de subtiele nuances die in hun latere werk zouden sluipen. Zo waren de albums ‘Clearing The Path To Ascend’ (2014) en vooral ‘Our Raw Haert’ (2018) twee gevarieerde meesterwerken, maar vanavond geen spoor daarvan.
Niet getreurd echter, het langharig tuig was met dit zwaar geschut uitermate verpletterend in l’Aeronef. Verdeeld over 7 rijzige tracks bracht YOB anderhalf uur slopende bulldozer-metal, oorverdovend en heavy as fuck. Dit was een loodzware hypnotiserende trip doorheen de donkerste spelonken van de doom-metal. YOB zoog ons gestaag mee in hun slepende en verpulverende act gebouwd op allesvernietigende sludge-metal van het soort die het niet moet hebben van overmatig gesoleer of razendsnelle hooks maar wel van genadeloze oerkracht en lijzige monsterriffs. De doordringende vocals van zanger/gitarist Mike Scheidt voegden een extra dimensie toe aan de onvermurwbare metal sound, een occasionele oerschreeuw annex grunt ging door merg en been. Songs als “The Lie That Is Sin” en “Adrift In The Ocean” bleken bloeddorstige sluipmoordenaars te zijn die elk een kwartier lang het vlees van onze botten knaagden. Ook “Burning The Altar” was zo een machtige minutenlange chronische mokerslag met duidelijke killer-intenties. Met afsluiter “Grasping Air” werd er als toetje nog een gortige portie hardvochtige black metal door het plafond gejaagd via een verschroeiende guest appearance van Wiegedood zanger Levy Seynaeve, ook geen doetje.
De beste metal is nooit de snelste. YOB is geen formule 1 bolide, het is een tank, één die alles wat die op zijn weg tegenkomt onverbiddelijk tot gruizelementen herleidt.
Deze pletwals gemist ? herkansing op 26/05 op Dunk Fest in de Gentse Vooruit
Organisatie: Aéronef, Lille
Mdou Moctar - Kleine wervelstormen van tot euforie leidende noten
De Belgische/Rwandese Dushime (geboren in Kigali) mocht een uitverkochte zaal op temperatuur brengen. Deze sympathieke verschijning is duidelijk niet voor één gat te vangen. Zo acteerde ze in het veelbesproken ‘Lam Gods’ van Milo Rau, imponeerde ze met twee lange zangpartijen in "Black/ The sorrows of Belgium" van Luk Perceval en poseert ze voor het rebelse lingeriemerk ‘La fille d'O’ terwijl ze op muzikaal vlak onder andere samenwerkte met het draaitafelcollectief Noannaos.
In Oostende mochten we kennis maken met haar eigen project. Handig laveerde ze haar wat dromerige zang tussen vooraf opgenomen, Afrikaans klinkende zangsamples waarbij ze begeleid werd door een jongeman op spaarzame synths. De veelal ingetogen muziek gecombineerd met haar gracieuze bewegingen kwam dicht in de buurt van een performance. Het deed wat denken aan Ibeyi qua sound en zang.
Hoewel ik vermoed dat velen, die toch gekomen waren voor een gitaarfestijn, hier niet zoveel aan hadden bleef het de ganse set muisstil. Dat zegt uiteraard veel en niet alleen over de discipline van de toeschouwers. We zagen dan ook een bekoorlijke set van Dushime die wat mij betreft toch iets te sober was aangekleed.
De biografie van Mdou Moctar leest als een sprookje. Geboren in 1984 of 1986 als Mahamadou Souleymane in een klein, afgelegen, diep religieus dorpje in Niger leert hij artiesten als Abdallah Oumbadougou kennen en besluit hij om elektrische gitaar te gaan spelen. Aangezien zijn familie elektrische muziek afkeurt, ziet hij zich genoodzaakt zelf een gitaar in elkaar te knutselen met behulp van wat planken en fietsremkabels. De gitaartechniek krijgt hij onder de knie via YouTube filmpjes van Eddie Van Halen. In 2008 trekt hij naar Sokoto in Nigeria om er zijn debuutplaat ‘Anar’ op te nemen. De plaat wordt echter nooit officieel uitgebracht maar toch worden sommige nummers via mobiele telefoonnetwerken erg populair. In 2013 krijgt hij plots telefoon van Christopher Kirkley uit Portland, Oregon en labelbaas van ‘Sahel Sounds’ en dan gaat het plots snel. Er komt een liveplaat op Sahel Sounds, het debuut krijgt dan toch een officiële release en Mdou speelt de hoofdrol in de allereerste touareg-film ‘Akounak Tedalat Taha Tazoughai’."Rain the color blue with a little red in it" is in feite een remake van Prince's “Purple rain" maar purple bestaat niet in het Tamajeq, vandaar die wat eigenaardige titel. Er volgen nog wat platen bij Sahel Sounds waarvan ‘Ilana: The Creator’ uit 2019 voor een wereldwijde doorbraak zorgt. Vorig jaar tekent hij bij het gerenommeerde ‘Matador Records’ en wordt ‘Afrique victime’ overal laaiend enthousiast onthaald.
En nadat hij in de AB en Het Bos al voor een uitverkochte zaal mocht spelen lukte dat hem ook nog eens in De Grote Post.
Voor een gemengd publiek, jong en oud, verschenen de vier, piekfijn uitgedost in traditionele touareg kledij. Naast Mdou Moctar zagen we Souleymane Ibrahim op drums, Ahmoudou Madassane op ritmegitaar en Mikey Coltun op bas. Die laatste, tevens producer, is toch wel een fenomeen. Telkens hij de groep wil vervoegen in Agadez, Niger heeft hij daar een vliegreis vanuit Brooklyn van 20 uur plus een busreis van 28 uur voor over. Moctar wordt wel eens de Jimi Hendrix van de Sahara genoemd maar tijdens het ganse optreden heb ik niet één keer aan Hendrix moeten denken. Beiden zijn extreem getalenteerde, linkshandige gitaristen maar daar houdt de vergelijking op. Hun muzikale werelden liggen immers mijlenver van elkaar verwijderd. Zelf vermelden ze ZZ Top, Black Sabbath, Van Halen, Black Uhuru en zelfs Black Flag als invloeden maar die zijn dat wel ontzettend goed geïntegreerd in hun sound. Die 70s retro zit duidelijk geworteld, een Rare Earth borrelt duidelijk op.
Mdou Moctar creëert een eigen universum waarin er zeker Westerse aanknopingspunten zijn maar de traditionele touareg muziek wordt nooit verloochend. Helemaal in het begin van de set verontschuldigde Moctar zich aan de mensen vooraan omdat het geluid daar nogal hard zou staan. Het waren meteen zijn enige woorden in een bovendien ook nog eens erg statische set. Enkel Moctar zelf durfde al eens een stapje achteruit te zetten, de anderen bleven aan hun plaats genageld. Het deerde niet, integendeel, het gaf nog meer ruimte aan de muziek die hier de enige taal was die iedereen verstond. Het volk bleek meteen gefascineerd door de enorme intensiteit die dit viertal wist te bereiken. Knappe, melodieuze songs gekapseld in een onwrikbare, hypnotiserende sound en een gitaar die telkens weer alle aandacht naar zich toe wist te zuigen.
Mdou Moctar leek wel één geworden met zijn witte Fender Stratocaster, breed lachend als hij een aanmoediging kreeg uit de zaal. Voortdurend ontketenden zijn onwezenlijke vingers kleine wervelstormen van tot euforie leidende noten. De groep eindigde met "Afrique victime", titeltrack en tevens prijsnummer van de laatste plaat waarin de onheuse behandeling van Afrika op de korrel wordt genomen.
Nog één keer liet Moctar zich gaan en masseerde hij letterlijk de snaren van zijn gitaar. Adembenemend! De roep om een bis bleef uiteraard niet uit en zijn drie medemuzikanten waren al snel terug. Nadat iemand uit het publiek hem een plectrum kon bezorgen verblijdde Ahmoudou Madassane ons nog met een fors, volledig instrumentaal gitaarnummer maar Mdou Moctar zelf, die kregen we niet meer te zien. Hoe dat kwam, daar hebben we het raden naar. Dit was wel de laatste dag van de ramadan, misschien loerde de uitputting wel om de hoek.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Slift - Van geweldig naar richtingloos
Het contrast kon niet groter zijn. In een tijdspanne dat de stonerfreaks van Slift één song speelden hadden de punkertjes van Meltheads er zowat heel hun repertoire doorgejaagd.
Meltheads waren met een goed gevoel uit de finale van Humo’s rock rally gekomen, ze moeten trouwens zowat de enige rockband geweest zijn die daar op het podium stond. Maar goed, ze hadden er voldoende lef en vertrouwen opgedaan om in de Casino een stel rake kopstoten uit te delen. Meltheads deden dit met een set vlijmscherpe en pretentieloze punkrocksongs die soms niet langer dan een minuutje duurden en geenszins hun doel misten. Punk zoals punk moet klinken, luid, kort en frontaal op uw bakkes.
Slift tapte uit een heel ander vaatje, eentje dat gevuld was met stonerrock, psychedelica en kilo’s weed. Op zijn beste momenten was Slift een bruisende cocktail van Thee Oh Sees en Motorpsycho, zoals op hun recentste en sterkste album ‘Ummon’, op zijn slechts was Slift een richtingloze spaceshuttle. De band starte energiek, wild en heavy en gedurende een uur klonk dit meer dan geweldig. Nog meer dan op hun platen werd de sound beheerst door gierende gitaarsolo’s met tonnen echo er op. Met daarachter een pompende ritmesectie klonk het aanvankelijk als snerende spacerock met heel wat dynamiet in de motor. Bij momenten was het fantastisch maar naarmate het concert verder evolueerde verloor Slift zich meer en meer in oeverloze sonische soundscapes die maar bleven duren, en dan hebben we het vooral over het laatste half uur (2 songs waren dat dan). Slift was zonder het zelf door te hebben volledig het noorden kwijt, de band waande zich in het repetitielokaal. Daar is dergelijk experimenteel lawaai natuurlijk toegelaten, maar hey gasten, jullie stonden hier voor een betalend publiek en niet iedereen was zo apestoned om dit laatste halfuurtje noise waanzinnig goed te vinden.
Wel volop genoten van het eerste uur. Slift is een band die wervelend en stomend kan zijn, maar ze moeten op tijd weten te stoppen.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
