Eerst even de olifant in de kamer. Niemand zal tegenspreken dat Transistor klinkt als De Mens. Dat is in de eerste plaats te danken aan zanger Frederik. Hetzelfde timbre, dezelfde manier van zingen, bijna hetzelfde lokale accent als Frank Vander linden. De band verraste in 2022 met “Calippo”, een vrolijk rockende nostalgietrack over kleur- en calorierijke waterijsjes, en nu is er een full album.
Ook muzikaal en in de lyrics is Transistor vaak een knipoog naar De Mens, al gaat het hier ruimer. Maar het blijft wel met referenties aan de jaren ’90. Weezer, Nada Surf, Fountains of Wayne, … Bij momenten stevig rockend, dan weer op een lekker midtempo en soms al eens gewoon traag. Een beetje klassieke indierock voor wie de jaren ’90 zelf meegemaakt heeft.
Inhoudelijk houdt Transistor niet enkel halt bij De Mens. “Duikboot” is de Transistor-versie van “Ruimtevaarder” van Kommil Foo of van “Als Ze Lacht” van Yevgueni. “Dan Komt Het Goed” had als albumtrack op ‘Monstertje’ van Gorki kunnen staan, mocht Luc het hebben gezongen. “Calippo” is – vooral tekstueel – misschien wat schatplichtig aan “Kvraagetaan” van de Fixkes. Nog een andere songs hebben inhoudelijk of muzikaal echo’s van het Goede Doel en the Boondocks, voor wie ze nog kent.
“Calippo” was in 2022 de verrassing waarmee Transistor heel wat harten veroverde. De song is op ‘Vriendelijke Groeten’ ook het absolute prijsbeest. Het is wat jammer dat Transistor na “Calippo” de humor en de explosiviteit van die song wat laten varen heeft. In de plaats krijgen we intrigerende lyrics en interessante, klassieke rock, maar niet beter dan het origineel van De Mens. De refreinen zijn wel meezingbaar, maar blijven niet altijd lang hangen.
De beste nummers van het album ‘Vriendelijke Groeten’ zijn voor mij “Dan Komt Het Goed”, “Mooie Mensen Hebben Ook Problemen” en “Te Jong Om Oud Te Zijn”. In Nederland hadden we al Groot Onderhoud die de lekkerste kersen plukt van de Nederlandse poprock-geschiedenis (vooral jaren ’80 dan) en nu hebben wij Transistor die hetzelfde doet voor ‘onze’ jaren ’90.
https://www.youtube.com/watch?v=EcVtqqhzjEo
De Vlaamse deathmetalband Catharis heeft een nieuwe EP uit en die klinkt opnieuw prima.
Catharsis werd opgericht in de regio Tongeren in 2020, midden in de coronapandemie, met bandleden die eerder bij Death's Bride, Solipsist, Brutal Exposure, Body of Christ en Signs of Cain speelden. Ze brachten vorig jaar al de EP ‘I’ uit in eigen beheer. De nieuwe EP komt uit bij Gio Smet Records (Flexant, Midnightmares, Fragmentum, …) en omvat vier ‘oude’ tracks en één nieuwe. Catharsis koos ervoor om nummers op te nemen uit hun beginperiode, nog voordat de band zijn naam had gekregen en voordat vocalist Larz erbij was. De EP-titel ‘M-VIII B.C.’ moet je dan in een mix van Engelse afkortingen en Latijnse getallen lezen als ‘made before Catharsis’. Als de band in het promopraatje erbij vertelt dat binnenkort dan het full album ‘Ithnayn’ het licht zal zien, dan zien we pas het grotere plaatje.
Opener “Paradise Lost” is de nieuwe track op ‘M-VIII B.C.’ en moet een voorproefje zijn van het full album. Dit smaakt inderdaad naar meer. Invloeden van de band Paradise Lost hoor ik niet direct, wel veel oldschool death metal, met af en toe wat melodie.
“A Bloodier Shade Of Pale” en “Whirlpool” zijn helemaal oldschool death en passen in het rijtje van recente releases van Solifugia en Klaïton, al zit er bij Catharsis hier en daar wel eens een stukje in dat misschien wat minder oldschool klinkt. Op “Retard” en “Nasu” hoor ik wat thrash-invloeden: in de zang en met die groove denk ik spontaan aan Sepultura ten tijde van hun album ‘Roots’. Alle songs op deze EP hebben een heel degelijke opbouw en alle elementen die je verwacht bij death metal zitten er in.
Over de productie valt iets te zeggen. Op voorganger ‘I’ was de productie heel basic en niet supervet. Deze keer ging er veel aandacht naar de intro’s en klinkt alles al wel wat zwaarder. Met de leuke intro’s krijgt elke track een eigen gezicht en dat is altijd een goede zet in dit genre. In de mix zitten de vocalen voor mij net iets te veel op de voorgrond en krijgen de gitaren wat te weinig tijd en ruimte. En de drums klinken misschien wat dof. Nog steeds, zoals op ‘I’, is het een heel eerlijk geluid en dus niet ‘over-geproduceerd’.
‘M-VIII B.C.’ is het zoveelste teken dat de deathmetal-scene in Vlaanderen nog springlevend is. Het is tegelijk een mooi tijdsdocument van een band die zijn ‘oude’ songs niet zomaar verloren wou laten gaan, en daar zijn we blij om. Maar nu zijn we wel helemaal klaar voor dat full album.
https://www.youtube.com/watch?v=LVNcwbbWoMw
Het album ‘Songs For Halloween’ wordt in de markt gezet als een all star-album met enkele belangrijke epigonen van de Belgische EBM/wave/postpunk-scene. Dat is dit album ook, als je tegelijk onthoudt dat elke song telkens DarkVolt featuring … is.
Er zitten inderdaad nogal wat bekende koppen in de contactlijst op de gsm van DarkVolt. Marieke Lightband van Psy’Aviah, Axel Machens van Placebo Effect, Jan Dewulf van Mildreda, Vain Sacrosanct van CauseNation, Chesko Geert Vandekerkhof van Der Klinke en Peter V. van Pro Patria konden zonder veel problemen overtuigd worden om mee te doen met dit leuke trick or treat-project.
Veel variatie dus in de vocalen op dit thema-album. Muzikaal bouwt dit netjes voort op wat we al eerder hoorden van DarkVolt, zoals op zijn recente album ‘The Time Device’. Het Halloween/horror movie-thema wordt heel raak uitgewerkt, in sfeer en toonzetting en in de lyrics. De dansbaarheid boet er hier wel wat op in, maar dat is eigenlijk geen issue, want dat was waarschijnlijk niet de eerste of belangrijkste doelstelling.
Favorieten dan. “The Curse” met Jan Dewulf en “Candyman” met Vain Sacrosanct zijn beide een schot in de roos. Het huwelijk tussen DarkVolt en Chesko op “Midnight Stalker” lijkt op het eerste gehoor niet over de hele lijn een succes. Iets met teveel lyrics waardoor de twee niet altijd op hetzelfde ritme lijken te zitten. Maar net die kleine aberratie voegt iets onheilspellends toe. Chesko laat zich als midnight stalker niet vangen in de dwangbuis van het opgelegde ritme. “The Mask” met Peter V. is subliem in zijn EBM-glorie, maar misschien net iets te militant om echt Halloween-style dreigend te zijn. “I Once Sold My Soul” van DarkVolt-solo is een knap orgelpunt: dreigend, complex in de structuren, met een sax-achtig geluid erin en vocalen die vervormd zijn zoals in de horrorfilms van de jaren ’80.
‘Songs For Halloween’ is een leuke uit de hand gelopen denkoefening. DarkVolt moet hiermee misschien ook niet elk jaar aan onze deur komen kloppen, maar als hij elk volgend Halloween-album zo goed kan stofferen, zet ik alvast een grote doos met snoep klaar.
‘Songs For Halloween’ van DarkVolt is beschikbaar als CD en op Spotify en andere digitale kanalen.
https://dresscodeblack.bandcamp.com/album/songs-for-halloween
Diane Grace maakte furore in de finale van Humo’s Rock Rally dankzij een liveshow met een dominatrix, een evil dwerg en een alpenhoornspeler. Met al dat spektakel leken ze muzikaal minder indruk te maken met hun gestoorde, schreeuwerige rock waarvan de roots teruggaan tot The Stooges en MC5. Ze geven er wel een moderne twist aan.
De debuut-EP ‘Pan!c’ van het trio, die in 2018 uitgebracht werd, omvatte slechts drie songs. Deze ‘Pan!c’ leerde ons dat de smerige en onversneden stedelijke bluespunk van Diane Grace ook zonder gestoord gespuis op het podium of zonder YouTube-beelden overeind blijft.
Daarna bleef het lang stil, maar deze zomer dook het trio opnieuw op, onder meer met een cover van “Headhunter” van Front 242. Alle elektronica/synths werden daarbij vervangen door bas, gitaar en drums. Over het resultaat waren de meningen verdeeld, maar gedurfd was de aanpak zeker.
Ongeveer dezelfde aanpak heeft het trio gebruikt voor de nieuwe singel “Image Rules”: het lijkt een uitgeklede en van nul heropgebouwde EBM-track. Bewust een beetje slordig uitgevoerd en met hier misschien toch wat synths in het groepsgeluid. De vocalen worden opnieuw vaak hard geschreeuwd.
Interessant en intrigerend, maar we rollen nog niet meteen de rode loper uit.
DIANE Grace - Image Rules (Official Video)
De geschiedenis van Xink zal iedereen wel kennen. We vatten even kort samen. De tienerband met twee keer twee broers startte in 2003 als X!NK, met hun deelname aan Eurosong for Kids, de Belgische voorronde voor het Junior Eurovisiesongfestival. Die voorronde wonnen ze met “De Vriendschapsband” en in Kopenhagen eindigden ze zesde. Daarna volgden nog meer singles en gouden albums en heel wat optredens. Het laatste optreden van de groep was in 2009.
Daarna doken de bandleden op bij onder meer Psycho 44, Warhola, CRACKUPS, School is Cool en Double Veterans en als producer. Na vier uitverkochte concerten shows in de Ancienne Belgique in 2023 kwam Xink (nu zonder uitroepteken) ook officieel terug. Ze stonden bij hun comeback ook al op Rock Werchter en Pukkelpop. Eén van de bandleden, Philip Valkiers, haakte vorig jaar af.
Met hun nieuwe single "Neem Me Mee" zet Xink de toon voor de toekomst. Het is een uptempo, catchy en meezingbare poprocktrack met lyrics over twijfels, hoop en de onverzettelijke wil om steeds te blijven zoeken naar het beste. Met die tekst sluit de band helemaal aan op het verleden en tegelijk is het de perfecte start van het nieuwe hoofdstuk voor deze band. Eerder dit jaar tekende de band een platencontract bij Sony Music.
Bij de eerste beluistering blijf ik met een dubbel gevoel achter. Inhoudelijk en muzikaal sluit dit mooi aan op alles van de begindagen. Maar als je weet wat Niels en Thomas sindsdien gedaan hebben met hun andere bands, dan klinkt dit wel heel braafjes.
We verwachten nu ook wel niet dat deze nieuwe versie van Xink klinkt als CRACKUPS in het Nederlands, maar deze single is wel super smooth en gepolijst.
Het kan zijn dat dit opnieuw aanslaat bij jonge muziekliefhebbers die al Pommelien en Camille omarmen, maar voor de inmiddels 20 jaar oudere X!NK-fans zal dit zelfs als nostalgie-trip vermoedelijk een brug te ver zijn.
XINK - Neem Me Mee (Official Video)
Handkerchief heeft een nieuwe afslag genomen op het meanderende pad dat deze band al gevolgd heeft. Op hun nieuwe album is er geen spoor meer van de zeemansblues en saudade van ‘Ghosts of this Town’ uit 2022 of van de Belgicana, jazzy folkrock, calypso en rumba van ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’ uit 2020. Fijne albums, maar de wind nam deze Antwerpse wereldband mee naar andere oorden. Over de oceaan, naar de Verenigde Staten en de elektrische gitaren met de versterker op 9.
Opener en titeltrack “Big City Blues” pompt en raast op een stevig ritme, zoals Tom Petty en Electric Light Orchestra dat in een ver verleden voorgedaan hebben. “Go On” is meer grootstadsfunk, met een hoofdrol voor swingende blazers. Naast de blazers krijgen de gitaren meer vrij spel dan op de vorige albums. Op “What It’s Like” wordt stevige rock neergezet en is het een gevecht van gitaren tegen blazers om de aandacht van de luisteraar. Dat is een heel andere aanpak. Op de eerdere albums was het doorgaans de zang van Christof Annaert die ons het vaakst op sleeptouw nam, terwijl de vocalen op deze ‘Big City Blues’ eerder dienend/ondersteunend zijn.
“Good Enough” heeft net als de titeltrack een vette, pompende rockbeat. Ondanks de afwezigheid van de blazers op deze track doet dit wat denken aan The Sonics, en aan Britse rock van de jaren ’70 (Mud, Slade, Marc Bolan, …). “See You Around” heeft zelfs een postpunk-vibe, met een vette dance-beat waarop vleermuizen al eens dansen. “Alone” sluit dan wel aan op het vorige werk. Op deze ballad krijgt Annaert vrijgeleide voor zijn heerlijke, licht-raspende vocalen te etaleren. We vergeleken zijn timbre al met Helno van Négresses Vertes en met Arno, maar hier haalt hij uit zoals Stef Kamil Carlens. Met “Underground” en “Lucky Day” schuift Handkerchief een paar decennia op in de muziekgeschiedenis en is er opnieuw een SKC-referentie. Was deze Handkerchief dan de begeleidingsband op Carlens’ laatste album? Het had zomaar gekund als je deze ‘Big City Blues’ hoort. Op het afsluitende “Who Threw The First Stone” is het dan opnieuw een heel gevecht tussen gitaren en blazers om de aandacht van de luisteraar.
Bands die zichzelf om de zoveel albums heruitvinden, daar houden wij wel van. Handkerchief slaat een nieuwe weg in op deze ‘Big City Blues’, naar de funky rock met een donker blues-randje. Ze koken nog met dezelfde ingrediënten (instrumenten), maar de smaak is veranderd. Anders, maar ook heel lekker. Van de twee vorige albums kon je makkelijk zittend genieten, terwijl ‘Big City Blues’ een rock-album is waarop gedanst mag/moet worden.
https://www.youtube.com/watch?v=TVUtP4jOVjs
Jelle Van Giel 'Close Distance' - Filmische totaalbeleving
De vaste ingrediënten van een geslaagd jazz concert? Een 'groovy ' avondje genieten, waarbij improvisatie de rode draad vormt, met artiesten die de grenzen aftasten en durven verleggen. Neem nu jazz drummer Jelle Van Giel … Hij is van vele markten thuis en behoort intussen tot het gros aan uitzonderlijke talentvolle muzikanten die ons landje rijk is.
Met zijn nieuwste project Jelle Van Giel 'close Distance' (*****) laat hij zich omringen door gelijkgestemden die hem volgen in de filmische benadering van wat jazz heden ten dage betekent. Op de boven verdieping van De Casino zorgde het gezelschap voor een gezellige huiskamer sfeer op zondagnamiddag. Negentig minuten lang tekende het gezelschap een uiteenlopende, spannende, fantasieprikkelende sound.
“The Secret of Bluebell” was alvast een mooie start van de namiddag. De oogstrelende manier waarop Jelle zijn drumvellen bewerkt, werd mooi aangevuld door Ewout Pierreux, die door een kleurrijk palet aan piano virtuositeit zorgde voor magie binnen dat muzikaal verhaal; aangespoord door warme, groovy gitaarlijntjes gdoor Roeland Celis op gitaar en Yannick Peeters op contrabas. Iedereen was even belangrijk in de set.
Technische perfectie vs lekker improviseren. De visuele songs “In between the Sea and the House on the Hill' en 'Recalling of the Setting' zorgden ervoor dat elk zintuig werd aangesproken. Je voelde als bij een film de spanning stijgen. En ook al komen er soms rustmomenten naar boven, nergens wordt je in slaap gewiegd.
Mooie intense momenten volgden nog bij “Sun” - wat letterlijk een zonnig atmosfeertje ademde - en het overweldigende “Loud Whisper”, de poort naar een nieuwe dimensie.
Op deze sound van Jelle Van Giel en Close Distance kon je de fantasie gewoon de vrije loop laten. Met de ogen gesloten voert het gezelschap ons bij “Unsung Hero” dan ook mee naar een absoluut hoogtepunt, spannend genieten naar het slot van het verhaal. Klap op de vuurpijl was “Satori” en in de bis een song van de EP, “The wonder of Times gone by”. Schitterend.
Het extra mooie aan dit concert is dat Jelle telkens een (muzikaal) verhaal vertelt en je continu betrokken bent. Zijn ervaring in film muziek zorgt ervoor dat zowel deze EP als een live performance aanvoelt als een reis op een trein met verschillende wagons, waar steeds iets anders valt te beleven. Deze bijzonder filmische trip smaakt dan ook naar meer. Volgend jaar volgt er een full album, wat we zijn we hier benieuwd. Want deze EP is een zinnenprikkelend meesterwerkje, dat live nog beter tot zijn recht kwam door die zin van improvisatie en experiment met klankentapijtjes en soundscapes, die live werden uitgebeeld door dit viertal.
Setlist: The Secret Of Bluebell// In Between The Sea and the Houses on the Hill //Recalling Of The Setting //Sun// True Fiction //Loud Whisper //Within This World //Unsung Hero// Satori BIS: The wonder of times gone by
Organisatie: Jazzclub ism De Casino, Sint-Niklaas
Within Temptation – Bijzondere muzikale avond, met de spiegel tot de realiteit
Na de succesvolle co-headline 'Worlds Collide Tour' met Evanescence, waarmee ze tweemaal in een uitverkocht Paleis 12 stonden, stond Within Temptation met hun 'BLEED OUT 2024 TOUR' in een volgepakt Lotto Arena, Antwerpen, tweemaal zelfs op 4 en 5 oktober.
Vooraf op de website: De band rond frontvrouw Sharon den Adel beloofde haar fans opnieuw een onvergetelijke liveshow én het langverwachte achtste studioalbum voor te stellen. Zelfs na een carrière van 25 jaar is de nieuwe plaat 'Bleed Out' een gewaagde sprong vooruit voor de band. Van keiharde riffs tot symfonische melodieën die de roots van de band blootleggen, Within Temptation heeft op dit album een pad uitgestippeld dat zowel muzikaal als lyrisch onverschrokken en keihard is. Een muzikale reis, episch en onverschrokken openhartig …
Het optreden kreeg een politieke , religieuze tint en een activistische ondertoon. We kregen beelden van een knetterend vuur, een veld vol zonnebloemen tot een grauwe begraafplaats, de intro toen het optreden van Within Temptation begon, waarna een gemaskerde Sharon het podium betrad en het refrein werd ingezet van “We go to war”, verwijzend naar de oorlog tussen Rusland en Oekraïne. Na het verpletterende 'Bleedout" haalde Sharon alles uit de longen met het nummer “Ritual”. “Shot in the dark” laat dan weer een iets braver kantje horen. Sharon geeft de mensen de boodschap mee om terug iets meer empathie voor elkaar te hebben in deze tijden. Er passeren dan enkele minder bekende nummers de revue. “A Fools Parade”, dat “Shot in the Dark” en “The Promise” klonken intens spannend.
Verderop een “Our Solemn Hour”, waarna het slot akkoord word ingezet met het intieme nummer “All I Need” om tot slot uit te wuiven met met de klassieker “Mother Earth”.
Jammer genoeg dus geen 'Ice Queen', wellicht de grote afwezige op de setlist.
Al bij al kregen we wel een heel boeiende, afwisselende avond met stevige nummers en sfeervolle ballades die steeds mooi werden afgewerkt met prachtige beelden en het creëren van een bijzondere sfeer via de led zuilen op het podium .
En natuurlijk is er telkens de hemelse stem van Sharon Van Den Adel, die het plaatje compleet maakt. Een bijzonder geslaagde avond, die een spiegel voorhield en een tekende boodschap verkondigde van wat in onze wereld gebeurt …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Within Temptation
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6961-within-temptation-04-10-2024.html?Itemid=0
Annisokay
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6960-annisokay-04-10-2024.html?Itemid=0
Setlist: We Go to War - Bleed Out - Ritual - Endless War - Shed My Skin (with Annisokay) - Wireless - The Reckoning - Shot in the Dark - Stand My Ground - A Fool's Parade (with Alex Yarmak) - The Promise - Supernova - Paradise (What About Us?) – Faster
Encore: Our Solemn Hour - All I Need - Mother Earth
Organisatie: Biebob + Live Nation
Tropen – Je begint met nummers schrijven, terug afbreken en opbouwen tot je aan een constructie komt en een plaat, das nu net het proces bij Tropen in een notendop
“Ergens boven de regenboog beland je in Tropen, alles wat je daar verder over wil weten, vertaalt zich in de liedjes die we maken, en de manier waarop we die live brengen. Kom gerust eens luisteren, of duw op de playknop ergens waar de streaming door de Tropen stroomt. Voor liefhebbers van nutricore, krautpops, chachachazzjunk en lo-fat ingredient rock.” Dat staat te lezen in de omschrijving van het trio Tropen die recent een EP (cassette) op de markt brachten.
Tropen bestaat uit Bjorn Kerckhof: gitaar/ zang, Inge van den Kroonenberg: basgitaar /zang en Kris Vlaeminck: drums/ zang. Ze hebben al heel wat ervaring binnen de scene, en gooien hun ervaring en inspiratie samen in dit toch wel heel bijzonder project.
We hadden een fijn gesprek tijdens een van hun repetities met het trio. Over de band, over de cassette, over een beetje van alles…
De naam Tropen … het heeft niets te maken met de evenaar? De Tropen? Wie zijn Tropen, stel jezelf eens voor?
Bjorn: Tropen is heeft niets te maken met zomerse toestanden of de tropen op zich. Tropen is een stijlfiguur waarbij je door middel van een deel van iets, een geheel oproept. Dat is ook een beetje hoe onze muziek in elkaar steekt eigenlijk. Door delen van iets samen te voegen, een geheel oproepen ... Tropen dus.
Kris: De band is ontstaan door een ontmoeting tussen mij en Bjorn in pré COVID tijden. Ik zat toen in een ander project waarvoor ik Bjorn vroeg gitaar te spelen. Tijdens corona is dat project uiteengevallen en verveld tot enkel Bjorn en ik overbleven. Op een bepaald moment hadden we voldoende songs in elkaar gestoken en zochten we nog een bassist. Bjorn haalde Inge erbij omdat hij haar kende van andere muzikale avonturen.
Bjorn: Inge is vroeger singer-songwriter geweest en was ook bezig met kunst performance. Ze paste eigenlijk in het plaatje. Zelf was ik al een tijdje gestopt bij de Future Dead en voelde de tijd rijp om zelf aan eigen werk te sleutelen.
“Voor liefhebbers van nutricore, krautpops chachachazzjunk en lo-fat ingrediënt rock” wat moet ik me daarbij voorstellen ? ?
Bjorn: ik ga je uit jouw lijden verlossen (lacht) het is gewoon een spelen met woorden en stijlen, niets meer dan dat. Muziekgenres kleven op je eigen muziek is niet zo simpel. We denken wel dat krautrock een basis is, en ook Lo-fi zit verweven in onze sound. Die chacacha is een saus die daarbij hoort. Het is gewoon een mix van stijlen, zonder meer … niets meer en minder.
Jullie brachten een EP uit (ook cassette) ‘Super Power Golden Hour’ een zeer speciale titel, maar een cassette in deze tijden, wordt dat nog verkocht eigenlijk ?
Inge (die wat later aansluit): toch wel, mijn plusdochter heeft zelfs een walkman gekocht. Het is dus zeker niet ongekend, integendeel!
Los daarvan, in tijden van spotify, youtube, bandcamp en dergelijk moet je fysiek nog iets uitbrengen eigenlijk?
Kris: Om optredens te boeken is het nog steeds nodig iets fysiek in handen te hebben om te verkopen, het wordt dus ook verkocht zoals Inge zei. LP’s zijn wat duurder, cassette was dan de beste optie. Maar ondanks het aanbod van digitale muziek beleving, zijn nog veel mensen op zoek naar iets tastbaar.
Het is - naar mijn mening – een schijfje met een lekker hoekje af. Toegankelijke muziek maar in een experimenteel jasje. Is dat bewust?
Inge: Dat is natuurlijk een zeer leuk compliment. Onze muziek draait rond een zoektocht. Construeren en reconstrueren is de rode draad doorheen wat we doen. Daarbij neem je de invloeden uit wat je in het verleden hebt gedaan ook mee. Je begint met nummers schrijven, terug afbreken, en opbouwen tot je aan een constructie komt in de vorm van nummers die dan eventueel op een EP of een plaat kunnen belanden. Dat is een heel proces van experimenteren en dingen uit proberen. Het is eerder een natuurlijk proces.
Kris: het standaardidee van een album met een liedje en een pauze en dan een volgende liedje tot je aan een veertigtal minuten komt is misschien niet meer van deze tijd. Zeker vandaag met al die streamingdiensten. Albums worden niet echt meer beluisterd zoals vroeger denk ik. Het draait meer om singles en songs apart. Maar niets verbiedt ons om met het concept ‘album’ te spelen.
Bjorn: het is zoals Inge zei, een heel proces. Ideeën worden nummers, soms gaat dat vlot, soms moet je er heel hard aan knabbelen. Ikzelf hou wel van complete platen beluisteren, maar die tijd lijkt inderdaad een beetje voorbij heb ik de indruk.
Het valt me op hoe bands inderdaad tegenwoordig eerder geneigd zijn op de ene single of EP na de andere uit te brengen, en niet staan te springen om een full album uit te brengen. Dat was vroeger eerder omgekeerd, bands brachten een LP uit en haalden daar singles uit. Dat is dus ook bij jullie een bewuste manier van werken als ik het goed begrijp?
Bjorn: De tijden zijn veranderd. Je kunt dat risico nemen om een album uit te brengen met tien nummers, en een jaar aan een stuk daarmee op toer gaan en zo. Soms werkt het, maar niet voor iedereen. In deze tijden is het dus inderdaad beter het omgekeerde te doen. En daardoor in de schijnwerpers te blijven .
De songs hebben een duurtijd van elk circa tien minuten, maar het voelt aan als een seconde , het verveelt nooit. Het lijkt me ook alsof binnen elke song andere wendingen worden aangenomen, alsof er meerdere songs verborgen zijn in een song? Of zie (hoor) ik dat verkeerd?
Bjorn: Als je die informatie van voordien niet hebt, hoe een song ontstaat en nummers binnen komen, dan lijkt dat inderdaad zo. Officieel zijn het vier nummers, maar die zijn gewoon aan elkaar gekleefd. Om zo tot twee songs te komen. Er zitten geluiden vanuit het repetitielokaal tussen, een trein die voorbij rijdt en zo voort. Dat is allemaal heel bewust gedaan. Om het proces van hoe die nummers zijn ontstaan echt te onderlijnen.
Los van het feit dat ik dit net daarom zo een interessant concept vind. Het is alsof je in een rijtuig van een trein zit (de eerste song) en er verschillende mensen instappen die je elk op hun eigen manier tot de verbeelding spreken. Maar het is nog steeds datzelfde rijtuig... voor sommige mensen kan dat wat ‘chaotisch’ overkomen, denk je niet? En misschien ook welk publiek willen jullie echt aanspreken met jullie muziek?
Inge: welke publiek we willen aanspreken zijn we niet mee bezig, iedereen is welkom. Ik heb er nog nooit echt bij stil gestaan ‘welk’ publiek dat dit is. Dat zijn vermoedelijk mensen die veel kleine en grote concerten en vooral op zoek zijn naar nieuwe bands? Denk dat niemand van ons daar ooit echt bij stil gestaan heeft eigenlijk.
Kris: Ik vind je vergelijking met die trein wel mooi. Zal wel beroepsmisvorming zijn.
Los van dat alles. Hoe waren de reacties op de EP voorlopig
Kris: de meeste reacties kwamen toch van mensen die zijn komen kijken naar ons. De mensen reageren positief.
Inge: We hebben al een aantal EP’s kunnen verkopen. We zitten bijna door onze voorraad, dus dat zit op zich goed.
Ik hoor soms van bands dat het moeilijk is, als Vlaamse band, om door te breken in Wallonië, daar hebben jullie dus geen last van?
Inge: we krijgen reacties van die kant uit. Doorbreken is dan weer iets anders. Het spreekt wel aan om als Gentse band ook die kant op te kijken en zien wat er uit de bus komt.
Bjorn: Er zijn heel veel bands op de markt, er is een overaanbod. En om dan boven dat maaiveld uit te komen is sowieso al heel moeilijk. De podia zijn ook beperkt. Gemakkelijker is het er zeker niet op geworden.
En na deze EP (cassette), ondanks alles, toch een full album?
Kris: Een full album zien we zeker zitten en er is links en rechts wel interesse om iets van ons uit te brengen. We gaan er nog geen datum op plakken. We doen niets overhaast.
Wat zijn de verdere plannen voor dit en komende jaren met Tropen?
Bjorn: Het is heel simpel, veel shows spelen te lande en blijven aan nieuw materiaal werken. Lijkt ons een gezonde ambitie om te hebben. Een booker en management zal zich dan ook misschien aandienen? Het zou fijn zijn om een buitenstaander te hebben die die kar kan trekken. Zolang we kunnen blijven verder doen. We zien wel wat er op ons afkomt.
Wat zijn jullie ambities met Tropen? En heb je een soort ‘doel’ voor ogen?
Kris: Zoals gezegd: spelen. We speelden eind september nog in Kaprijke en in december staan we in Nederland. Er mogen er voor ons part nog wat bijkomen. En ondertussen nummers online uitbrengen bij gekke labels of mensen die ons leuk vinden.
Bjorn: Ja, zoals op ‘Go to bed records’ die Lived to Long van ons op de streamingdiensten zetten. En ‘Mostly interrupted records’ die experimentele setlists online zwieren, zoals ‘Het jaar van de wolhandkrab’.
Inge: een kleine mini tour in elkaar kunnen boksen die ons een beetje overal brengt, eventueel in het buitenland, zou ook leuk zijn. Maar filmpjes maken voor de band blijven ook een doel. We zien wel.
En toch… jullie muziek is toegankelijk (zou dus passen op grotere festivals dankzij de aanstekelijke vibe in jullie muziek) maar ook lekker alternatief, waardoor je toch een ruim publiek aanspreekt…
Bjorn: dank je wel. We zien wel.
Pics homepag @JJPP
Bedankt voor de fijne babbel, voeg er gerust enkele links aan toe waar de mensen jullie muziek kunnen beluisteren of jullie kunnen vinden
https://treaupen.bandcamp.com/album/super-power-golden-hour
https://vi.be/platform/Tropen
www.instagram.com/tropen_is_a_band/
www.facebook.com/tropenmusic
https://gotobed.be/
https://mostlyinterrupted.bandcamp.com/album/het-jaar-van-de-wolhandkrab
www.youtube.com/watch?v=KqNEwuME5Vc
www.youtube.com/watch?v=NG6ne8_NzG0
KAU - We blijven zoeken naar geluiden en interactie; het brengt ons in een situatie waarin je onze muziek niet kunt labelen. We passen overal bij, omdat we veel kanten op gaan
Van 12 tot 15 september 2024 brachten VI.BE, JazzLab, Ha Concerts en Europe Jazz Network de prestigieuze European Jazz Conference naar Gent. Dit evenement was een samenwerking tussen Creative Europe, Bijloke Muziekcentrum, Europe Jazz Network, Stad Gent, Vlaamse Gemeenschap, Lotto, Sabam for Culture, PlayRight, Fédération Wallonie-Bruxelles, Wallonie-Bruxelles Musiques, FAZZ, Belgium Booms, VIERNULVIER Gent, DEMOCRAZY, Gent Jazz & Omer.
Het vierdaagse programma omvatte tal van netwerksessies, keynotes, panels en showcaseconcerten. EJC is een uitgelezen kans voor de Belgische jazzartiesten van het moment om zich te tonen aan honderden (inter) nationale jazzprofessionals en -liefhebbers.
Op de eerste avond vertoefden we in de gezellige De Centrale, Gent. Een oorspronkelijke stedelijke elektriciteitscentrale die is omgebouwd tot een, we citeren uit de website, 'intercultureel ontmoetingscentrum'. Naar aanleiding van de 'European Jazz Conference' stelde 'Young Curators ' - negen gepassioneerde jonge programmatoren met een liefde voor jazz, Rutger Mathys, Stan Maris, Kobe Gregoir, Nele Uyttendaele, Ferre Heyvaerts, Ewout Janssens, Anton Robberechts, Warre Vanhoutte & Joris Vanschoren - een programma samen met drie heel beloftevolle artiesten die het begrip jazz overstijgen, op hun eigen wijze.
De nacht van de Jonge Wolven in De Centrale dus, en daar moesten we gewoon bij zijn… Een boeiende avond werd afgesloten door KAU, een Brusselse band die ons aangenaam wist te verrassen. “in een lichtjes dreigende trip, als de pedalen worden losgelaten en de sound bevreemdender gaat klinken, om dan later weer de registers open te trekken en te zorgen voor een dansfeestje. KAU tekende in de Centrale voor een heuse 'rave' party met een hoekje af … dé perfecte afsluiter van een bijzonder boeiende avond.” schreven we over hun optreden. Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen. https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/95904-european-jazz-conference-2024-nacht-van-de-jonge-wolven.html
We hadden we een fijn gesprek met hen, over het optreden en de releases maar ook hadden we het over de ambities en de toekomstplannen.
Wie is KAU eigenlijk? Stel jezelf eens voor
We komen oorspronkelijk uit Brussel en kennen elkaar al sinds onze kindertijd. We hebben zelfs samen muziek gemaakt sinds we kinderen waren. We zijn dit project KAU begonnen in 2020 tijdens de pandemie.
Het is 'vreemd' maar de muzikanten binnen de jazz zijn meestal vrij jong, het publiek meestal wat ouder. Waarom kiezen jonge mensen ervoor om jazz te spelen?
Het is niet echt jazz wat we doen, maar we hebben wel die achtergrond en het geeft ons de mogelijkheid om veel te improviseren. Het mooie van jazz is dat je zoveel kanten op kunt en dat is absoluut wat we met onze muziek willen. De vrijheid om te doen wat je wilt en in de muziek te stoppen wat je wilt. Dat is zo mooi aan jazz.
Als jazz zo mooi en divers is, wat weerhoudt jongeren er dan van om niet (veel) naar jazzconcerten te gaan?
Er zijn eigenlijk veel jongeren in België die naar jazz luisteren of naar jazz evenementen gaan. We hebben het gevoel dat er een jazz 'renaissance' aan de gang is in ons land, waar jongeren steeds meer geïnteresseerd zijn in instrumentale muziek. Het is alleen moeilijk op te merken vanuit een extern perspectief omdat deze evenementen niet genoeg worden uitgezonden of belicht in de media en daarom is het algemene gevoel dat instrumentale muziek tot het verleden behoort.
Ik las dat je ook aan hiphop doet. Wat is het verband tussen hiphop en jazz? Het lijkt me een beetje vreemd …
Over het algemeen richten we ons niet op jazz, hiphop of een ander muziekgenre. We nemen graag iets van elk genre. Bijvoorbeeld de improvisatiekant van jazz. We blijven zoeken naar geluiden en interactie en dat brengt ons in een situatie waarin je onze muziek niet kunt labelen. We passen overal bij, omdat we veel kanten op gaan. Tijdens het creatieve proces kunnen we elementen uit verschillende genres overnemen.
Om je vraag over het verband tussen hiphop en jazz te beantwoorden: als je naar hiphop uit het begin van de jaren '90 luistert, zie je ook een duidelijk verband tussen de twee, toen bijvoorbeeld hiphopproducers jazzmuziek in hun 'beats' sampelden. Luister maar eens naar 'The Low End Theory' van 'A Tribe Called Quest'. Het eerste wat je hoort is een sample van Ron Carter op contrabas.
Je bracht een meer experimentele kant naar voren. Jullie muziek spreekt me aan. In 2023 was er 'The Cycle Repeats' (in het Frans: “Eternel Recommencement”). Met dit album krijg ik het gevoel dat je nog steeds op zoek bent naar een geluid dat bij je past … Wat denk je zelf?
Ik denk dat we gewoon een open geest houden in onze composities, zonder specifieke regels of iets dergelijks te volgen. Dat is eigenlijk onze sound. Je zou wat rock, hiphop, jazz of elektronische muziek kunnen vinden, we houden een open geest. Maar de gemeenschappelijke factor in ons geluid is dat we bas, drums en elektronische muziek combineren, dat is waar KAU zit. We combineren deze instrumenten op de meest mogelijke manieren om een bepaald soort energie te creëren. Vooral op 'The Cycle Repeats' hebben we daar veel aan gewerkt. Beginnend bij wat rock, wat elektronica en daar dan mee experimenteren. Eerlijk gezegd gaan we nu met het nieuwe album een concretere richting op dan voorheen.
Ik heb gelezen dat de inspiratie voor het debuutalbum vanuit Duitsland kwam … Kun je er wat meer over vertellen?
Het was tijdens de pandemie in 2020 dat Matteo en Andre ontsnapten aan de lockdown van Brussel om zich bij Jan te voegen in het huis van zijn oma op het Duitse platteland. Het was een prachtige ervaring waar we in slechts een week tijd onze eerste beat tape opnamen op een zeer DIY manier. We voelden ons verbonden door de omringende natuur en koeien (nog een reden voor de naam KAU). Wat betreft onze afkomst, we komen allemaal uit verschillende landen en hebben elkaar op 13-jarige leeftijd ontmoet in Brussel in een zeer internationale context. Matteo is Italiaans, Andre is Zwitsers/Noors en Jan is Italiaans-Duits.
Over Brussel... Zowel hier in Gent als in Brussel is er een bloeiende jazzscene. Wat is er zo speciaal aan de jazzscene in Brussel, en verschilt die veel van andere steden?
Er is een beweging gaande in Brussel rond instrumentale muziek, die niet jazz is, of elektronisch, of gerelateerd aan een genre. Het is gewoon een mix van elementen en de diversiteit die je in Brussel vindt, en door samen te spelen ontstaat er een nieuw geluid. Iedereen is gewoon bezig met het bespelen van instrumenten en dat brengt de Brusselse scene in een meer experimentele richting. Dat is ook wat sommige mensen 'The Brussels Sound' noemen.
Er is inderdaad een grote diversiteit in onze hoofdstad, dus waarom maken jullie geen album geïnspireerd door Brussel?
Het klinkt als een goed idee. Maar er zijn zoveel andere bands in ons genre die dat al doen. We zullen het in overweging nemen voor de toekomst.
De nabije toekomst - Jullie werken aan een nieuw album. Kun je ons er wat meer over vertellen? Wat is de volgende stap?
We hebben een gloednieuwe EP uit - https://kaumusic.bandcamp.com/album/kaugummi-mad-kau - en het is een goede weergave van de KAU-sound, we hopen dat de tracks als 'catchy' en herkenbaar worden ervaren. Een meer concrete EP die misschien makkelijker te beluisteren is voor het publiek. In het creatieproces nemen we altijd de beste delen uit sessies waar we improviseren en experimenteren, en maken daar tracks van.
Is het nog interessant albums te releasen in tijden van Spotify en andere streamingdiensten? Het is duur en kost veel moeite
Als live muzikant is er altijd de druk om iets uit te brengen. Meestal zetten boekers je alleen op een podium als je tenminste een EP of album uitbrengt, dat is één van de redenen. Concerten spelen is het belangrijkste inkomen voor een band. Een andere reden is dat je als instrumentale muzikant gewoon meer moet uitbrengen dan een popartiest die vaak afhankelijk is van die ene hit van een album. Het is belangrijk om jezelf te blijven vernieuwen als je wilt overleven als instrumentale muzikant. Dat kunnen we alleen door te experimenteren en onszelf te pushen. En een album is uiteindelijk nog steeds iets moois om te hebben, iets wat je fysiek in je handen kunt houden en waar je trots op kunt zijn.
Wat zijn de verdere ambities?
Spelen in Japan (haha). Dat is waar, maar ook in Scandinavische landen zoals Noorwegen, Denemarken of Finland. Dat moet geweldig zijn. De UK is ook een land waar we graag spelen. Laten we zeggen dat we gewoon over de hele wereld willen spelen en dit vele, vele jaren willen blijven doen...
Dat klinkt als een goed plan; nog iets dat we over het hoofd zagen?
Er komt binnenkort een video uit, dus we zouden het leuk vinden als iedereen die komt bekijken. En natuurlijk om ons live te komen zien.
Jullie speelden hier in het kader van de 'Young Curator Program' tijdens de European Jazz Conference in Gent. Op welke manier kan het voor jou nuttig zijn om hier deel van uit te maken? Kan het nieuwe deuren openen?
Het is geweldig om hier deel van uit te maken en we vinden het geweldig om te zien hoe jonge mensen de kans krijgen om een evenement te organiseren. Het brengt mensen samen, verbindt ze en brengt ze op ideeën. We zijn erg dankbaar en we weten zeker dat het deuren voor ons kan openen.
Pics homepag @Yaqine Hamzaoui
Bedankt voor het leuke interview en veel succes met alles!
'Plexi', het nieuwe album van CRACKUPS, is een kopstoot van snelle psychpunk met een scheut garage. Razendsnel en retestrak en bij voorkeur met de versterker op 11, maar altijd met een fijn oor voor melodie en detail.
We hadden al ongeveer in de gaten dat ‘Plexi’ een fijn album zou worden, na singles als “Plane Crash”, “The Phallus”, “Sgt. Haze” en “S.A.T.A.N.”. Het concert van CRACKUPS op Pukkelpop wordt door bijna alle aanwezigen aangeduid als ‘om nooit te vergeten’.
‘Plexi’ komt vier jaar na ‘Greetings From Earth’, is het tweede full album sinds de terugkeer van de band en sluit naadloos aan op debuutplaat ‘Animals on Acid’ uit 2011. Net zo onstuimig en compromisloos.
“The Phallus” is een parodie op het type alfaman dat z’n jongeheer achternaloopt en is muzikaal pompende psychpunk om een puntje aan te zuigen. In “S.A.T.AN.” zit wat van the Sonics en een trage, uitgeklede versie van the Stooges. De andere songs hebben net zo goed iets te lang in de pikante marinade gesudderd. Met Black Flag meets Devo als omschrijving zit je al ongeveer op het juiste spoor. Thomas schreeuwt op bijna elk nummer zijn stembanden naar de Filistijnen en etaleert een vocale waanzin waar geen enkele dwangbuis tegen opgewassen is. Maar leuk is deze compacte, wild rockende razernij wel.
De instrumentale titeltrack “Plexi” zorgt voor iets wat we ruimdenkend zouden omschrijven als een rustpuntje. “Lost In The City” is net zo’n sleper, maar dan langer en gezongen. Hier moeten we denken aan de ruwheid van een Velvet Underground.
“Pisshead” doet in agressie en speelduur wat denken aan de fastcore van Röt Stewart. En “Knockin’ On Heaven’s Gate” is een orgie van nerveuze gitaarakkoorden en pompende drums. Mijn persoonlijke favoriet is “White Ash”, misschien alleen al door het leuke drumritme.
‘Greetings From Earth’ was vier jaar geleden misschien wat kort als terugkeer-album, met slechts zeven songs in nauwelijks 18 minuten. Dan voelt deze ‘Plexi’ met tien nummers in bijna een half uur meer aan als een volwaardig album. Van de drie ‘trage’ nummers krijgt enkel “S.A.T.A.N.” een ruime voldoende. Voor “Plexi” en “Lost In The City” hopen we dat ze het album gehaald hebben om het contrast te benadrukken: je beseft pas hoe hard je gaat op een brommer als je een fietser voorbijsteekt.
https://www.youtube.com/watch?v=_Icg6glWj6E
Fred Angst (Gerry Vergult) was samen met Elvis Peeters de drijvende kracht achter cultband Aroma Di Amore die eind 2022 ophield te bestaan. De inspiratie van de gitarist was evenwel nog lang niet opgedroogd en zijn gedrevenheid is nog onaangetast. Onder eigen naam zet hij nu de eigenzinnige traditie van zijn vroegere postwaveband verder.
Het is niet de eerste solo-worp van Vergult. In de jaren ’80 had hij al een paar eigen releases onder de naam Fred A en daar zong hij zelf op. Dat laatste besteedt hij uit voor de nieuwe release.
In het voorjaar van 2025 verschijnt van Fred Angst het debuutalbum ‘Stockholmsyndroom’ en er werd een eerste single gedropt. “15 Dagen In De Zon” is een bruisbal waarvoor Angst de jonge rockgod Sietse Willems aantrok, die met de onstuimigheid van een ongetemde hond zijn bevreemdende lyrics over een zomervakantietrauma de opnamestudio heeft ingeslingerd. De lyrics passen in een lange Belgisch-surrealistische traditie van Aroma di Amore, De Brassers, Arbeid Adelt! en – recenter – Nel & J.P..
Sietse kennen we vooral van Meltheads. Met die band nam hij al de puike Nederlandstalige newwavesingle ‘Naïef’ op. En die bracht hij ook op het afscheidsconcert van De Brassers in de AB, zodat dat nummer ook op het Brassers-album ‘Tormorrow Never Ends’ staat. Drummer Bootsie Butsenzeller (ZOOL, Ford’s Fuzz Inferno, Scroundels, …) zorgde voor de drumpartijen. Fred Angst speelde zelf alle andere instrumenten in (gitaar, bas, synths).
Als deze single ons iets leert is het in de eerste plaats dat de combinatie van Fred Angst en Sietse Willems voor 200% werkt. Met de passie en de sense of urgency die de jonge rockgod in zijn vocalen legt, is dit een perfecte match. Fred Angst weeft er een pakkend muziektapijt onder: catchy, dansbaar en toch stevig rockend, …
Het volgende nummer van ‘Stockholmsyndroom’ werd ingezongen door Marcel Vantilt van Arbeid Adelt!. Op papier moet die combinatie net zo hard scoren als de eerste single, maar met Marcel blijft het altijd spannend.
FRED ANGST - 15 Dagen In De Zon (Official Video) (youtube.com)
Klaïton werd in Zeeland (Nederland) opgericht in 2013 en had tot voor kort nog geen enkele release op zijn naam. Dat was zelfs een beetje hun handelsmerk geworden: ze zijn vooral een liveband en geen studio-ratten. Vorig jaar hield de band dan een poll bij hun volgers op Facebook en die willen maar al te graag een eerste release. En zo kan je nu deze review lezen van ‘Behind The Ritual’, de eerste EP van deze band.
De bandnaam zou een verwijzing zijn naar de god van het onkruid, maar afgaand op de resultaten in Google hebben ze dat misschien gewoon zelf verzonnen of werd de naam aan hen geopenbaard na het roken van een specifiek onkruid. Klaïton is samengesteld uit muzikanten van de Nederlandse bands Polluted Inheritance, die in 2008 gestopt is, en Burial, die nog steeds actief is en die vorig jaar nog op Kashfest speelde. De vier Nederlanders worden aangevuld met zanger Gratiën (Colcothar, Allöchtöön, Satyrus, Temple of Bones, Deathtrap, Katastrophobia, …) uit Vlaanderen. Enkele bandleden van Klaïton hebben familiale connecties met Inherited, de roedel jonge wolven die dit jaar vanuit het niets de Nederlandse Wacken Battle wonnen en die al wel een paar digitale releases op hun naam hebben staan. Misschien was dat wel de belangrijkste trigger: een release van de oude zakken om de jonkies eens te tonen hoe dat moet.
Wat de aanleiding ook was, ‘Behind The Ritual’ is een heel aangename release geworden. Wie afgaand op de bandbezetting gerekend had op een kopie van het geluid van Polluted Inheritance, die komt bij Klaïton toch eerder van een kale reis thuis. Technical deathmetal is dit niet voluit. Hun skills tonen de muzikanten van Klaïton wel, maar de voor dit genre typische complexe songstructuren, die mis ik. Dan klinken de brutal death-invloeden van Burial net een stukje sterker door. De sappigste technische stukken zitten – voor mij - in “Silence” en “Testament to Greed”.
Deze hele EP ademt oldschool death. Denk aan Memoriam, aan Living Gate en aan de zopas uitgebrachte EP van Solifugia. Waar we Gratiën doorgaans kennen als een heel veelzijdige vocalist die durft experimenteren en tegelijk een groot vocaal bereik heeft, beperkt hij zich hier tot vocalen die grotendeels in hetzelfde spectrum zitten. Hij levert nog steeds een bovengemiddeld goede prestatie, maar misschien niet zoals we dat van hem gewoon zijn in vroegere bands en projecten. De gitaarsolo’s op deze EP zijn heel scherp maar verraden soms ook wat de leeftijd van de gitaristen. Voor de solo’s is er telkens veel tijd en ruimte in de tracks. De sound is als geheel een mix van brute agressie en soms wat meer technische stukken.
‘Behind the Ritual’ is misschien niet het soort release die ons van onze sokken blaast. Daarvoor komt er tegenwoordig teveel hoogkwalitatieve death metal uit. Wel is het een knap nieuw hoofdstuk in het al lange verhaal van deze band. Met dat lange wachten had deze EP best een full album mogen zijn. Hopelijk moeten we nu niet opnieuw meer dan tien jaar wachten op een volgende release.
scavenger | Klaïton (bandcamp.com)
Godspeed You! Black Emperor – Le Grand Mix in brand!
Krek op de dag van de release van het nieuwe album ‘NO TITLE AS OF 13 FEBRUARY 2024 28, 340 DEAD’ stond GY!BE op het podium van de Grand Mix, dit amper een jaar nadat ze hier bij de buren van l’ Aéronef een wonderlijk concert gaven. Met 4 tracks kregen we een uitgebriede rondleiding in de nieuwe plaat en al snel bleek dat deze weer even indrukwekkend is als de meeste van zijn voorgangers. Alle ingrediënten die deze band zo uniek maken waren immers aanwezig, een atmosferische sound, melancholische violen, verschroeiende gitaarpartijen, adembenemende verstilde momenten en epische noise-uitbarstingen.
De nieuwe tracks “BABYS IN A THUNDERCLOUD”, “RAINDROPS CAST IN LEAD” en “GREY RUBBLE-GREEN SHOOTS” mochten volgens het gekende recept stuk voor stuk in hun live versie lustig buiten hun oevers treden. Het waren toonvoorbeelden van hoe een G!YBE song een volledig publiek kan vastnemen, verwonderen en naar andere oorden brengen. Zowat iedereen werd meegezogen in dat alweer apocalyptische totaalspektakel.
Ook de onvermijdelijke visuals die steevast deel uitmaken van hun meeslepende gigs ontbraken niet. Chaotische beelden van verlaten gebouwcomplexen, neerstortende vliegtuigen, felrode vuurgloeden, rellen, bosbranden,… geen vrolijke eendjes in het park, dus.
Met “Fire At Static Valley” en “First of the Last Glaciers” plukte GY!BE twee geweldige pronkstukken uit hun vorige plaat ‘G_d’s At States End’ om dan volledig crescendo te gaan met “Chart#3” en “World Police and Friendly Fire”, een almachtige hap uit hun all time meesterwerk ‘Lift Your Skinny Fists Like Antennas To Heaven’. Volgend jaar is die plaat 25 jaar, mochten ze op het idee komen om ter ere van dat jubileum de plaat integraal live te spelen dan staan wij op de eerste rij, en dit al 2 dagen op voorhand.
Dit was nog maar eens een fenomenaal concert van een band die het post-rock genre niet omhelst maar overstijgt.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Nederlands 
Français 
