Het concert van The Undertones baadde volledig in de sfeer die zij creëerden op hun gelijknamige debuutplaat. Er werd dan ook uitvoerig geput uit deze beste plaat die ze ooit gemaakt hebben. Geheel volgens de ongeschreven regels van de punk van einde 70‘s speelden The Undertones hun uiterst korte songs lekker strak, puntig en uiteraard -laat ons zeggen in goeie Ramones traditie- supersnel en zonder adempauzes (alleen de one, two, three, four’s moesten we er ons zelf bij voorstellen, als we al tijd hadden).

Ze staken de lont aan met “Jimmy Jimmy” en het tempo zou maar één zeldzame keer naar beneden gaan met het fijne rustpuntje “Julie Ocean” ergens middenin de set. Voor het overige: rechtdoor !
Heerlijk om vast te stellen dat de songs de tand des tijd met glans hebben doorstaan en dat zanger Paul McLoone deze zo overtuigend kon brengen dat wij op geen enkel moment Feargal Sharkey mistten. Sterker nog, The Undertones hebben nog nooit zo krachtig geklonken. Die Mc Loone stond hier verduiveld goed te zingen, alsof hij al die krakers zelf had geschreven.
Een stomend publiek sloeg in het fijne achterzaaltje van de Aéronef veelvuldig aan het pogoën op venijnige punkstuiptrekkingen als “Male model” (een uiterst viriele kopstoot), “Here comes the summer” (knal erop), “Mars bars”, “Hypnotized”, “True confessions” en “Girls don’t like it”.
Hitgevoelige poppunksongs als “My perfect cousin”, “Its’s gonna happen” en natuurlijk het onsterfelijke en hier absoluut geweldige “Teenage kicks” werkten nog even aanstekelijk als in hun gloriedagen. Met puike nummers als “Thrill me”, “Here comes the rain” en “I’m recommanding me” greep de band ook nog eens iets uit ‘Get what you need’ (2003) en ‘Dig yourself deep’ (2007), de twee fijne post-Sharkey albums die u waarschijnlijk ontgaan zijn, maar ons niet. Toch maar even checken, als u wil.
Een fijne cover van “We’re gonna have a real good time together” van The Velvet Underground klonk fris en was aangenaam om horen, maar de Them cover “Gloria” als tweede bisronde was een beetje overbodig en ongepast, maar toen waren wij toch al lang verkocht.

Doordat The Undertones met hun songs nauwelijks de twee minuten grens doorbraken trakteerden zij ons bijgevolg op een slordige 25 tracks, waarvan de meeste dan nog als klassieker mogen beschouwd worden. Pittig en stomend concertje.

Wij hebben ook complimentjes voor Crusaders Of Love uit Lille (een thuismatch dus) die al evenzeer met beide benen in de punk anno ’77 stonden en een handvol lellen van punksongs in de zaal spuwden, inclusief een heerlijke cover van “Chatterbox”, de klassieker die oerpunker Johnny Thunders (qua punk-icoon schatten wij hem hoger in dan Sid Vicious) schreef voor zijn bandje The New York Dolls. Voor één keertje waren wij wel te spreken over de support act.

Organisatie: Aéronef, Lille

Na de grensverleggende theatertournees ‘Code Red’, ‘The next dimension’ en ‘Frame by Frame, where art meets technology’ verweefden Maurice Engelen en Olivier Adams van Praga Khan hun sound met spitsvondige technologieën van art, design, dans, choreografie en communicatie. Daarbovenop hadden we nog begin het jaar het Maurice Engelen ‘Moreese.com’ project, een combinatie van muziek en show, die aanstormend talent de kans gaf zich te ontplooien, een ‘eveybody is an artist’ - princiep.

Die ervaringen reflecteerde Engelen terug in het werk van Praga Khan, want sommige artiesten die de voorbije jaren in de kunst, technologie en het interactieve spektakel mee deden, stapten ook in de frisse, bezwerende en krachtige electropop. Op die manier werd de succesvolle theatertours geïntegreerd in de Praga Khan sound. Een onvoorwaardelijk respect bouwden we op voor deze man, die steeds opnieuw zichzelf probeert uit te vinden.
Praga Khan is ‘back to basics’, laat de sound z’n werk doen en werkt terug in op de dansspieren. Een stomend feestje en mooi volk op het podium, jawel … En volgend jaar zal Praga Khan met nieuwe songs voor de dag komen.
Vanavond hoorden we een arsenaal van ‘greatest hits’, een opwarmingshow, bijna tien jaar na hun laatste optreden in de Vooruit, Gent, ondersteund van verleidelijke danspasjes en acts, van schaars geklede vrouwen naar een naaktdanseres tot een zangeres op z’n Sharon den Adels. Alles kreeg een plaatsje binnen het PK concept van dromerige dancepop, wave/electro, EBM en technobeats.
Een aardig gevulde Vooruit was duidelijk te vinden voor het muzikale recept, die refereerde aan de succesdagen van de Lords Of Acid. Trouwens, Kirk Salvator (ex LOA) drumde.
Bij aanvang hoorden we met “Picture this” en “1000 Sterne” de dreigende wave/elektrobeats en een slepende, repeterende opbouw. Gaandeweg rolden we in dat sfeertje door de forsere en krachtige beats van “Love” en “Luv U still”. Na de sfeervolle, zalvende soundscapes op “The moon” klonk Praga Khan dynamisch en opzwepend …In songs als “Right or wrong” en “Remove the armour” zagen we pics van oorlogsgeweld, en mitrailleursalvo’s vlogen ons om de oren . Wantrouwen heerste op “My mind is my enemy”. Naast de erotiserende acts wist ook Maurice z’n publiek te entertainen en te performen.
Het dansbare gedeelte werd aangevat met de toegankelijke “Lonely”, “Isolation”, “Fantasia forever” en besloot een eerste keer met het intrigerende “Breakfast in Vegas”; enkel een paaldanseres ontbrak nog! Meer en meer flitsten beelden van ‘From Dusk till Dawn’ voor me door die versmelting van muziek, show, act en dans …
In de bis werd de menigte geïnjecteerd met het aan Neon Judgement gelinkte “Freakazoidz”, de ophitsende new beats van “I sit on acid” en kon Engelen en z’n crew niet omheen de fijne samenhorigheidsafsluiter “The power of the flower”. We misten enkel nog de aan Prodigy refererende kraker “Injected with a poison”.

Praga Khan is opnieuw gelanceerd en zorgde anderhalf uur lang voor een uiterst geslaagde return en feestje in de Vooruit. We zijn gewaarschuwd …

Neem gerust een kijkje naar de pics ( Triggerthief – info site http://www.triggerthief.com )

Organisatie: Amusez-Vous

Oude liefde roest niet. Alhoewel jeugdvrienden Jon Auer en Ken Stringfellow er de jongste jaren een LAT relatie op nahouden zijn The Posies nooit echt van de muzikale radar verdwenen. Hun laatste album dateert wel reeds van vijf jaar terug, en tussendoor werd met wijlen nonkel Alex Chilton ook een nieuw Big Star album ingeblikt, maar sindsdien gingen de twee powerpop iconen elk wat hun eigen weg. Tijdens een korte Spaanse tour ter gelegenheid van de 15-jarige verjaardag van de mijlpaal ‘Frosting On The Beater’ begon het echter terug te kriebelen en besloten Auer en Stringfellow om sporadisch terug aan nieuwe nummers te sleutelen. Twee jaar later is er nu eindelijk ‘Blood/Candy’, een vederlicht album dat tegelijk vertrouwd als verrassend in de oren klinkt, en voor de meeste fans een verademing betekent na de veel te pompeuze voorganger ‘A Different Kind Of Light’. De Belgische fans kregen deze week alvast genoeg gelegenheid om hun helden aan het werk te zien, netjes communautair verdeeld over Vlaanderen (Trix, Antwerpen), Wallonië (Caserne Fonck, Luik) en Brussel (Botanique). Op die laatste locatie vergaapte uw verslaggever ter plaatse zich voor de tiende maal aan de onweerstaanbare kunstjes van het sympathiekste duo in powerpopland.

Alhoewel een akoestische set van Auer en Stringfellow zoals tijdens hun vorige Belgische clubtour nooit te versmaden is, blijven The Posies een groep die je best in vol elektrisch ornaat en voorzien van de nodige decibels meemaakt. En het moet gezegd zijn, de decibels zijn duidelijk toch wat teruggeschroefd op het jongste album dat sterk naar de 60ies en 70ies ruikt. De fraaie openers “Plastic Paperbacks” en “So Caroline” vanop het nieuwe ‘Blood/Candy’ dragen weliswaar nog duidelijk de typische Posies signatuur, maar lonken meer naar ‘pop’ dan naar ‘power’ en zijn bovenal sterke staaltjes van hemelse ‘close harmony’ die allerminst zouden misstaan op hun major label debuut ‘Dear 23’ (1990). De netjes gedoseerde gitaren en de ontspannen begeleiding van Matt Harris (bas) en Darius Minwalla (drums) op de nieuwe nummers stonden dan ook in schril contrast met de stevige oudjes “Flavour Of The Month” en “Please Return It” die al vroeg in de set voor de nodige opwinding zorgden en bij ondergetekende een pak muzikale en persoonlijke herinneringen uit de mid-90ies spontaan deden opborrelen. De tijd dat The Posies aan het begin van dat decennium in volle grunge gekte bij Geffen werden binnengehaald is echter al lang vervlogen, en weg zijn dus ook de grote budgetten voor een uitgebreide live crew. Gitaren moeten bijgevolg door Auer en Stringfellow zelf worden gestemd, en alhoewel de resulterende pauze tussen elk nummer wel wat de vaart uit de set haalde maakten de grapjes van Stringfellow over de politieke onkunde waarmee België zich al maandenlang onsterfelijk belachelijk maakt in het buitenland veel goed.
Stringfellow stelde de jongste jaren zijn pensioentje veilig als sidekick van Michael Stipe & co tijdens verschillende wereldtournees van R.E.M. waar hij naast tweede gitaar ook keyboards toebedeeld kreeg. Dit laatste instrument durft hij ook al eens binnen te smokkelen in het repetitiehok van The Posies, echter met wisselend resultaat; hoe zeer we elke groep appreciëren die al eens buiten de lijntjes durft te kleuren, het handvol nummers waarop Stringfellow achter de keyboards kroop zoals “Licenses To Hide” en “For The Ashes” zijn op plaat wel verteerbaar maar konden live een pak minder bekoren. Het psychedelische samenspel tussen Auer’s gitaar en Stringfellow’s toetsen werkte dan weer wel op het experimentele “Accidental Architecture”. Het blijft nog wat wennen aan de nieuwe geluidjes en songstructuren die op het jongste album zijn binnen geslopen, maar The Posies blijven de concurrentie nog steeds moeiteloos voor wanneer ze vlotte uptempo gitaarpopliedjes maken. De fraaie nieuwe single “The Glitter Prize”, “Enewetak”, “Holiday Hours” en “Take Care Of Yourself” zijn wat dat betreft mooie aanvullingen op de zo al indrukwekkende Posies back catalogue. Indrukwekkend was trouwens ook de finale van het optreden dat met “Love Letter Boxes”, “Throwaway” en vooral het onsterfelijke “Solar Sister” deed uitkijken naar meer lekkers in de bisronde.

We hoorden werkelijk niemand klagen wanneer na een korte adempauze een bloedmooi en op samplebeat drijvend “The Beautiful One” werd opgediend. Met een spetterende versie van “Definite Door”, waarbij Auer een robbertje uitvocht met een koppel gitaarsnaren, trok de groep ook daadwerkelijk, en vooral ongewoon vroeg, de deur achter zich dicht. Het publiek bleef niet bepaald achter met een grote honger, maar wat ons betreft konden “Dream All Day”, “Burn & Shine” of “Ontario” er nog wel bij als extra toetje. Toen we de immer sympathieke Auer aan de merchandising stand gingen begroeten was hij echter de eerste om toe te geven dat de 22 Posies jaren stilletjes aan hun tol beginnen eisen en we dus eigenlijk geen marathons meer kunnen verwachten tijdens de bissen. Maar ach, wat zou het? Jon en Ken, jullie hebben deze jongen voor de tiende keer op rij zoals dat heet ‘een heerlijke avond’ bezorgd!

Organisatie: Botanique, Brussel

Fijnzinnige indie/surf zomerpop is afkomstig van het Amerikaanse duo Bobb Bruno en Bethany Cosentino. Het duo geeft de songs een behoorlijke ‘jaren ’50 – jaren ’60 vibe en kustgevoel en refereert nauw aan het Beach Boys en Ramones geluid; de korte songs hebben een meezingbaar, neuriënd en fluitend gehalte. Broeierige, zweverige pop, die soms wordt gekenmerkt door huppelende ritmes of een meer directe aanpak kunnen hebben, overspoeld door de ietwat hogere prachtzang van Bethany of door de samenzang.
De cd klinkt minder obscuur en is netter dan de vroegere EP’s. De garage/lofi sijpelt maar af en toe door in de opbouw en de rauwere aanpak.
Geniet alvast van het gevarieerde materiaal als “The end”, “Goodbye”, “I want to”, “When the sun don’t shine”, “Honey”, “Happy” en de eerste songs van de cd, “Boyfriend” en de titelsong”, die mogen ingelijst worden.
We voelen zo de windbries en ervaren een Zon - Zee - Lucht gevoel op hun debuutplaat ‘Crazy for you’ …