Headbanger's Balls Fest 2024 – Wat een diversiteit
Headbanger's Ball Fest 2024
Culthuurhuis De Leest
Izegem
2024-05-04
Filip Van der Linden en Erik Vandamme
Toen Paradise Lost werd aangekondigd als headliner voor Headbanger's Ball Fest 2024, voelden we al aan dat dit een top editie zou worden. De organisatie mocht het bordje 'Sold Out' een paar weken voor de aanvang van het festival naar boven halen. De zaal zat gezellig vol, en in de inkomhal kon je gezellig kletsen met vrienden en fans; ook bandleden waren te zien aan de merchandise stand, gewoon om even een babbeltje te slaan.
Een pluim voor de organisatie hoe het allemaal spontaan in elkaar zat. Het aanbod was divers. Paradise Lost zou heel sterk uit de hoek moeten komen met bands als Tangled Horns en Gnome, de extreme metal Conjurer en de post metal van DVNE. De absolute verrassing van de dag kwam echter vanuit een heel andere hoek … Lees mee …
Het Gents-Antwerpse viertal Huracán (****) is een telg uit de familie van Dunk!records en levert een mix van stoner, noise en sludge. De band produceerde reeds twee EP's en het recente full-album ‘We Are Very Happy’. Huracan rijgt de mooie supports aan elkaar en mocht al twee keer aantreden op het Dunk!festival en eenmaal op Alcatraz. Hoewel de band al moet aantreden om 14.30 uur, is de zaal al goed volgelopen en die kans grijpt de bassist van Huracán met beide handen. Hij is de podiumtijger die constant het publiek aanvuurt en die voorts visueel vertaalt wat er muzikaal gebeurt. Van de lyrics zal dat niet komen, want die zijn er nauwelijks. En die worden ook nog eens verdeeld over alle muzikanten.
De set van Huracán in Izegem werd ingezet met twee nummers uit de EP ‘Realm Of Instability’ uit 2017 (“Crystal Mathematics” en “Realm Of Instability”) met daarna vier tracks uit ‘We Are Very Happy’ uit 2022 en dan nog enkele nieuwe tracks die al meteen naar meer smaken. Huracán bewees nog maar eens dat de organisatie van Headbanger's zijn openers weloverwogen weet te kiezen.
Het succes van een optreden van een band hangt mee af van de interacties tussen het publiek en de band. Tangled Horns (***1/2) houdt dit hoog in het vaandel. De band speelt de pannen van het dak en de temperatuur stijgt op hun sound. De beweeglijke, charismatische frontman trekt de aandacht naar zich toe. Hij weet het publiek aan te porren, de muzikanten worden geknuffeld, enz. Het hoort er allemaal bij … Ook vocaal intrigeert hij!
Die versmelting was er vandaag niet helemaal, er was voldoende interesse en respons, maar het publiek nam een afwachtende houding aan. Tangled Horns overtuigde in hun stoner , maar kon dus niet voluit gas geven.
De absolute verrassing kwam van Hippotraktor (*****) uit Mechelen. De release van hun knappe album 'Meridian' in 2021, sloeg in als een bom in de progressive postmetal. Sander Rom moest de band helaas onlangs verlaten door aanhoudend medische problemen. In die paar jaar is hier een goed geoliede machine bezig! Elkeen heeft z’n belangvolle inbreng en rol. Ondanks het verlies zet Hippotraktor sterk en stevig door en de band blijft bezig op hoog niveau op plaat als live. De registers worden opentrokken en de emo vocals zijn bepalend. Hun gretigheid en enthousiasme wordt beloond. Een bommetje! Wat een optreden. Er komt een nieuwe plaat uit, 'Stasis' via Pelagic Records. Dit belooft!
Na wat rust en een pintje later, werd het tijd voor het zootje ongeregeld GNOME (***) getooid met pinmutsen. GNOME spelen los spontaan, verschroeiend door snedige riffs en drumpartijen. De muziek is een donkere, zelfrelativerende trip met een hoek af, niet vies van een dosis humor, jolijt. Hun virtuositeit siert. Een concert van GNOME is een heerlijk aanstekelijk, muzikaal feestje.
Samen met Conjurer zal DVNE een tour maken, die startte op Headbangers's Ball Fest. DVNE (*****) klinkt uniek door een ondoordringbare muur op te bouwen met intens variërende gitaarriffs en drums. Het is een hypnotiserende, bedwelmende, sprookjesachtige trip, gedragen door subtiele emo vocals.
De band is geïnspireerd op Dune, het indrukwekkende, complexe en ook lijvige sciencefictionwerk van Frank Herbert. DVNE speelt een sterke afwisselende show, die in de nummers steeds naar een climax gaan, als een alles vernietigende orkaan. Wat een energie en explosies. De lightshow intrigeert het geheel. Een toegevoegde waarde voor dit festival alvast. Samen met Hippotraktor één van de ontdekkingen.
Ook Conjurer (****1/2) houdt van zo’n intens spannende opbouw en explosies. Een ondoordringbare geluidsmuur, die wat monotoon aanvoelt, heeft een donkere rand, maar klinkt verschroeiend luid en hard. Van een rustpunt is er hier geen sprake. Deze Britse band is als een dolgedraaide, razende sneltrein, daverend en bonkend. Wat een pletwals. De rauwe vocals zijn hier mee bepalend. De gitarist was op het eind in het publiek, wat positief werd onthaald. Conjurer gaat muzikaal de confrontatie aan met z’n demonen . Puik werk van die mannen!
Het was intussen al middernacht toen Paradise Lost (****) op de bühne was. De band had er zin in, je voelde het gewoon in de uitverkochte zaal ook. De frontman hield z’n publiek bij de leest. Oud en nieuwer werk wisselden elkaar af, wat enthousiasmerend werd onthaald.
Paradise Lost ging gretig te werk, o.a. op “Say Just Words”, “One Second” en “No hope in Sight”. Paradise Lost mag dan ook een hobbelig parcours hebben afgelegd, momenteel staan ze sterk overtuigend te spelen, zonder ook maar routineus te klinken.”The Enemy” en “Ghost” waren schitterende afsluiters.
We kregen een enorm geslaagde editie. De headliner in 2025 zal Katatonia zijn. Noteer het maar in je agenda … op 3 mei!
Info: https://www.facebook.com/headbangersBallsFest
Organisatie: Headbanger's Ball Fest
Adrianne Lenker - Kracht van spontane innemendheid
Naam en faam vergaren met zachte, schilderachtige folk en hemelse verhalen is niet voor iedereen weggelegd. Toch lukt het Adrianne Lenker al een decennium lang, vooral met haar band Big Thief. Maar ook als soloartiest staat ze haar mannetje, met onlangs haar zesde album ‘Bright Future’ (2024) als nieuwste wapenfeit. Het was dan ook vol verwachting uitkijken naar haar optreden in het Koninklijk Circus.
Op het weidse podium en in een uiterst minimalistische opstelling had Nick Hakim de taak om het publiek warm te maken voor een intieme avond. Zonder setlist bracht hij spontaan en soms wat onwennig zijn hartverwarmende pianosongs voor de grote zaal. Nu eens klonk hij als Justin Vernon, dan weer als Patrick Watson. Vooral in "Something" speelde Hakim vrij en los, wat door de meeste aanwezigen gewaardeerd werd. In "Vertigo" etaleerde hij zijn unieke stem.
Als jeugdvriend van Adrianne Lenker was dit zijn eerste keer op zo'n minimalistische tour, wat de ervaring des te beter maakte. Hij sloot zijn korte set af met het aangrijpende "Bouncing", waarin zijn pakkende zang op een hoogtepunt kwam.
Na wat vertraging betrad Adrianne Lenker het podium, gehuld in een cowboyhoed, om plaats te nemen op een krakende houten stoel. Met lavalampen en een klein tapijtje was de huiselijke sfeer compleet. Voordat ze haar eerste nummer inzette, verontschuldigde ze zich voor haar dutje en het uit het oog verliezen van de tijd. Deze charmante opmerking leverde haar meteen sympathie op, nog voordat ze ook maar één noot speelde. Met een perfecte geluidsmix en haar kenmerkende zachte stem, betoverde ze het publiek vanaf het begin. Het subtiele en diepgaande "Anything" zorgde ervoor dat iedereen op het puntje van zijn stoel zat.
"Simulation Swarm" bracht ze op geheel eigen wijze, door op haar gitaar te kloppen en de solo geleidelijk te laten opbouwen. Het dolenthousiaste applaus en de kreten van het publiek waren meer dan verdiend. Tijdens "Pretty Things" onderbrak Lenker even om hulp te bieden aan een persoon die onwel werd. Na een korte pauze pakte ze het sferische liefdeslied "Born For Loving You" weer op, gevolgd door de herneming van het even sterke "Pretty Things". Een van de vele magische momenten was toen het publiek liefelijk meezong met de zachte teksten van "Zombie girl", zonder dat Lenker erom vroeg. "Steamboat", een terugblik op het begin van haar lange muzikale reis zo’n 10 jaar geleden, bracht nog meer betovering.
Waar het eerste deel voornamelijk uit Big Thief-nummers bestond en dus vertrouwdheid bracht, was het tweede deel volledig gewijd aan haar solowerk en de pakkende intimiteit ervan. Om dit te versterken, namen haar vrienden Nick Hakim (piano en zang) en Josefin Runsteen (viool, percussie en zang) plaats naast haar. Zo was "Real House" een prachtige verbeelding van kinderherinneringen. De innemendheid ervan zorgde bij sommige diep genietende luisteraars zelfs voor tranen en gesnik. Het meeslepende "Not a Lot, Just Forever" werd met het samenspel en het sterke pianowerk van Hakim naar een hoogtepunt getild. Het breekbare "Ingydar", met trieste vioolklanken maar tegelijkertijd betoverend door Lenkers warme stem, werd gevolgd door charmante dankwoorden in het Nederlands en Frans.
Tijdens "Free Treasure" vloeiden opnieuw wat tranen, wat opnieuw zorgde voor kippenvel. Ook achter de piano wist Lenker met "Evol" diep te raken, hoewel pianospelen voor haar blijkbaar een uitdaging is. "Donut Seam" en "Sadness as a Gift" deden zeker niet onder voor al het prachtige dat we al hadden gehoord. Bij "anything" genoot zowel het meezingende publiek als Adrianne, die straalde van geluk. De strikte eindtijd van het Koninklijk Circus was onverbiddelijk, waardoor we slechts "Symbol" als afsluiter kregen van een betoverend, magisch en hartverwarmend concert.
Setlist
Solo: The Only Place (Big Thief) - my angel - Simulation Swarm (Big Thief) - Orange (Big Thief) - Pretty Things (Big Thief) - Born For Loving You (Big Thief) - Pretty Things (herneming - Big Thief) - zombie girl - Steamboat - Jonathan
Met Nick Hakim en Josefin Runsteen: Real House - not a lot, just forever - ingydar - Free Treasure - No Machine - Evol - heavy focus - Donut Seam - Sadness as a Gift – anything
Bisnummer: symbol
Organisatie: Live Nation
Les Nuits Botanique 2024 - Jacques + Doroty Gale + Irène Dresel - Ongewone aanstekelijkheid
Les Nuits Botanique 2024
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2024-05-02
Jérôme Bertrem
Bij onze zuiderburen is Jacques meer bekend dan alleen om zijn niet-alledaagse kapsel. Na vijf albums, enkele EP's en talloze zijprojecten blijft hij experimentele, elektronische en visuele hersenspinsels bedenken. Zijn huidige live project Videochose 360° belooft een oogstrelende verwennerij te zijn. Iets wat Irène Dresel naast haar beukende techno ook wat van kan. Een avondje Frans eclecticisme was dus wat ons te wachten stond.
Om de druilerige avond in te leiden, was daar de Brusselse Dorothy Gale. Als een moderne hoofdrolspeler van The Wizard of Oz, bracht ze een scala aan genres in haar songs. De bij momenten zweverige dreampop leende zich ervoor om haar zachte, hoge stem wijd te laten klinken. Soms leek Björk niet ver weg met de tribale beats en de lichte electro die soms aanschuurde tegen donkere techno. Het frivool gezongen "Emerald" was een creatief stuk met een catchy popmelodie. In de afsluiter klonk een pompende jaren 80 retro drum beat als rechtstreeks uit A-ha gekopieerd, en het geheel eindigde met een snedige distorted punk gitaarsolo. De verscheidenheid aan klanken en de aanstekelijke charme van de jonge Brusselse met haar twee muzikanten waren verrassend, licht prikkelend en amusant.
Alleen al aan de podiumopstelling te zien, beloofde Jacques er een atypisch en experimenteel spektakel van te maken. Voor een groot scherm stond centraal een tafel voor zijn elektronica, waaruit verschillende buizen liepen naar kleinere deelschermen, een lichtinstallatie van glazen kokers en een kijkdoos die een hoofdrol zou spelen tijdens zijn set. Met de bekende Star Trek-groet nam de gekke Fransman onder luid applaus plaats achter de knoppen. De bass stampte vanaf het begin lekker loeihard vanuit het soort laboratorium waar we beelden zagen van röntgenfoto's of lichaamsdelen. Vervolgens gebruikte hij die fameuze kijkdoos om er met alledaagse voorwerpen beelden en klanken van te maken. Hiermee ging hij over opgenomen tracks van beats en melodieën over mixen om er lekker op los te gaan.
Of nog zijn "générateur de réalité" waar tijdens zijn performance een reeks van woorden random een zin vormden om uiteindelijk af te sluiten met "Tout est magnifique". Het publiek liet zich al meermaals horen maar nu was het enthousiasme op een hoogtepunt. Nog voort in zijn set flitsten beelden voorbij van brekende potloden, afbraakwerken, een pistoolschot, een pater aan de bel, een afbakkend brood, een rat in ontbinding, een genezende wond aan een vinger... Heel willekeurig, ongewoon, soms grimmig, soms duister, maar toch werkten Jacques' enthousiasme en nerdy bewegingen aanstekelijk. De set was dusdanig uniek door de maffe ingevingen en improvisaties. Toch bracht hij onder andere "Kick ce soit" of nog "Ça se voit" uit zijn laatste album ‘LIMPORTANCEDUVIDE’, een welkome toegift voor de vele fans. De machinale uptempo songs die al eens versnelden of vertraagden, met vleugjes van drum & bass, sloten zijn vermakelijke concert af.
De hele installatie moest nog plaats maken voor de even decoratieve Irène Dresel. De snelle afwisseling van decors en bands gaf deze avond een festivalgevoel. En net in die sfeer kwam Dresel en haar kompaan in quasi ceremoniële witte gewaden met sieraden plaatsnemen achter de met bloemen getooide mengtafel en percussiehoek. De loeiharde house werd meteen ingezet waar doorheen de set wat house of electro aan te pas kwam. De live percussie gaf daarbij dat tikkeltje extra om het geheel boeiend te houden. Dresel draaide sierlijk aan de knoppen en genoot er ook zichtbaar van. Het publiek ging lekker tekeer en niet alleen toen er bloemenkransen werden uitgedeeld, er uit een gieter belegd met diamanten werd gedronken of toen er een ceremoniemeester langskwam met een karretje om een soort van toverdrankritueel te ontplooien. Naar het einde toe klonk de house wat donkerder, alsof het om goth house zou gaan.
Lekker beukend, sloot de geslaagde avond van experimenteel, eclecticisme en harde beats af.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
HATE - Een occulte wereld van verderf
Fat Bastard Promotion organiseert een brede waaier aan activiteiten, o.m. was er onlangs nog een optreden van Guido Belcanto & Roland in de Sint-Anna kerk, Lokeren. Ze wagen zich ook op het pad van extreme metalen. Je kan terecht bij GRIMM, Gent, en het gezellige Asgaard in Gentbrugge.
We maakten ons dan op voor een trip doorheen een occulte wereld van verderf met de Poolse HATE en de extreme metal topper Keep of Kalessin.
De opener van de avond hadden we door omstandigheden gemist, maar Keep of Kalessin (*****)brengt gevarieerde, donkere, extreme metal. Puur angstzweet. De goed gevulde Asgaard genoot en liet zich gewillig bedwelmen door de duivelse stem en de verschroeiende, klievende riffs. Energiek gingen ze te werk. Zonder al te veel special effects, overtuigden ze.
Een onuitputtelijke vuurkracht hoorden we uit de diepste krochten van de Hel.
Die kolkende hete lava sound hoorden we ook bij HATE (***1/2) die met poppen in de vorm van demonische wezens op het podium, en een brandend vuurtje, zorgden dat de hitte van de Hel je ziel doet branden. De temperatuur steeg dus tot een kookpunt. Het klonk soms wat statisch, routineus in het genre waardoor we lichtjes op onze honger bleven zitten. Maar ze overtuigden door die unieke sfeer te creëren en door hun intensiteit. De set was in twee delen.
De donkere folklore brij sprak tot de verbeelding. Meer dan een uur lang greep de band je bij de keel, door de diverse en harde tempowissels, ummers die opbouwden naar een blastbeat-zware climax én die geleidelijk afdaalde in donkere, methodische coda's zonder dat het meanderend aanvoelt.
Hier hadden we in een occulte wereld van verderf.
Organisatie: Fat Bastard Promotions ism GRIMM, Gent
Airboxes is een duo dat al meer dan een decennium bevriend en delen een grote passie: muziek. Snel na hun eerste ontmoetingen werd er samengewerkt. In 2017 bundelden Bert Leemans (accordeon, accordina en bandoneon) en Guus Herremans (bas, piano en diatonische accordeon) officieel hun krachten om Airboxes te vormen, een muzikaal project dat hun diepe liefde voor het accordeon viert en de grenzen van traditionele accordeonmuziek overschrijdt.
"Confluence" is het tweede album van Bert en Guus. Dit album, verrijkt met toevoegingen van bandoneon, piano en accordina, weerspiegelt de voortdurende evolutie en creativiteit van het duo.
Airboxes neemt het publiek mee op hun voortdurende muzikale ontdekkingsreis, waarbij de magie van akoestische instrumenten en de creativiteit van Bert en Guus zorgen voor een aangename en rijke luisterervaring. Wie houdt van warme en traditionele instrumenten waar verschillende soorten accordeon de hoofdrol in spelen zal hier hard van genieten. Soms waan je je in het zuiden van Frankrijk of ergens in een hangmat in het bos tijdens het beluisteren.
De productie, mixing en mastering gebeurde door Jeroen Geerinck @Studio Trad. Het geluid is dan ook weer heel goed zoals we gewoon zijn van Trad Records.
Zoals steeds is ook het artwork door Ward Dhoore heel fijn en zorgvuldig uitgewerkt.
Instrumentale Folk/Traditional music
Confluence
Airboxes
Hou u vast, ze zijn daar alweer met de nieuwste hype uit de UK. We lezen niets anders dan uiterst lovende recensies over English Teacher, maar die komen quasi allemaal van de Britse pers, wat had u gedacht?
De laatste keer dat diezelfde pers met dergelijke superlatieven over de brug kwam was amper een maand geleden met de debuutplaat van het kitschpop bandje The Last Dinner Party. Adoratie, grootspraak en complimenten alom, geweldig! sensationeel! vernieuwend! briljant! ’t Zal wel, wij hebben dat plaatje ook eens onder de loep genomen en hoorden vooral een stelletje pathetische Florence Welsh-klonen met een Abba complex. Om maar te zeggen, vertrouw nooit op de Britse pers.
Maar het moet gezegd, English Teacher is toch wel heel andere koek dan die aanstellerige trienen van The Last Dinner Party. English Teacher kiest voor indie rock met nogal wat zijstapjes, ze brengen een gevarieerde sound die niet onmiddellijk solliciteert naar het grote succes, daarom dat het een beetje verwonderlijk is dat nu juist rond deze band zoveel heisa wordt gemaakt. We bemerken wel wat gelijkenissen met andere hippe Britse acts als Dry Cleaning, Billy Nomates en Wet Leg, maar English Teacher zoekt het toch iets verder en klinkt vooral rijker en gevarieerder. Naast een stel opwindende uptempo songs als “Broken Biscuits”, “Nearly Daffodils”, “I’m Not Crying, You’re Crying” en “R&B” weet English Teacher te intrigeren met een handvol verstilde pareltjes. Zo doet de titelsong met een strelend gitaartje en een set zalvende strijkers ons denken aan Amanda Palmer. Ook “You Blister My paint” is een juweeltje die niet zou misstaan in een nachtelijke jazzkroeg en “Albert Road” is de ideale soundtrack voor een perfecte zonsondergang.
Dit is zeker en vast een interessant plaatje van een fris, beloftevol en gevarieerd nieuw bandje. Maar om nu overal van de daken te gaan schreeuwen dat dit dé meest geniale band van het moment is, dat is dan weer schromelijk overdreven.
Verdomd pittig en uiterst opwindend plaatje van deze Canadese psychpunkers, een meer dan waardige opvolger voor het al even vlammende ‘Mushroom Death Sex Bummer Party’ uit 2021. Dit is okselfrisse garagepunkrock met een ferme knipoog naar Osees, uiterst gedreven, simpel maar o zo doeltreffend. “Derailer”, “Stimulation”, “Six Pack”, “High On your Own Supply” en “Burn the Witch” zijn allemaal bijzonder aanstekelijke en voortdenderende punkertjes die ongetwijfeld een zweterige clubzaal in vuur en vlam moeten zetten. “Fried IV” is een potente en gejaagde knaller die halverwege overschakelt in een monsterlijke stonerrif om daarna weer helemaal in overdrive te schieten, uitermate fantastisch. Enkel in “New Jazz” wordt wat gas teruggenomen, hoewel de gitaren voorbij halfweg ook alweer een eindje mogen doorscheuren. “Lemon Party” is dan weer een geweldige instrumental die rechtstreeks uit een olievette garage geplukt is. Wine Lips eindigen in stijl met “Cash Man”, een song die zowaar boven de 5 minuten uitstijgt, wat wel heel lang is voor gasten die doorgaans snedige punksongs van om en bij de 2 minuten serveren.
Maar het is een pareltje die dweept met psychedelica, shoegaze en geflipe garagerock, en het klinkt absoluut geweldig.
Wine Lips komen dit kolkend plaatje voorstellen op 31/07 in De Zwerver, dat wordt zweten.
Het zal je maar overkomen. In de prille jaren negentig, toen Seattle heel even de hoofdstad van de wereld was, mocht Pearl Jam zichzelf één van de coolste bands op deze aardkloot noemen.
Nu, een dikke dertig jaar en twaalf platen verder, krijgt hun muziek de lelijke stempel ‘dad-rock’ opgekleefd en is er geen mens die nog wakker ligt van een nieuw Pearl Jam album, hoewel hun concerten nog steeds ettelijke duizenden fans lokken. Helaas meestal fans van het slag dat steeds zit te wachten op de zoveelste uitvoering van “Black” Of “Alive” om die dan op hun smartphone te pleuren en er nadien hun ongeïnteresseerde kleinkinderen mee lastig te vallen.
Pearl Jam heeft nochtans in al die jaren aardige pogingen ondernomen om een vinger aan de pols te houden en snedige rockmuziek te blijven maken, en dat is hen best wel gelukt. Met uitzondering van het wat slappe ‘Gigaton’ uit 2020 zijn zowat alle Pearl Jam albums de moeite waard. Op elke plaat was er doorgaans een handvol sterke tracks te vinden waardoor de band kon blijven meespelen in de hoogste afdeling.
Ook met deze ‘Dark Matter’ is dat het geval. We gaan nu niet meteen omvervallen van verbazing, daarvoor blijven ze te trouw aan hun eigen sound, maar hier staan toch weer een stel potige rockertjes op die de vlam in de pan steken. Neem nu “React, Respond” en “Running”, 2 vlijmscherpe songs waarin Pearl Jam speelt en briest als een stel jonge wolven. Of “Waiting For Stevie”, zo een typische classic rocksong waar ze al jaren een patent op hebben, vol emotie, spanning en voorzien van een kwieke gitaarsolo.
In quasi alle uptempo songs is een kwieke Eddie Vedder verdomd goed op dreef, maar het is bij de tragere songs dat de machine ietwat pruttelt. Ook een Vedder in topvorm kan van halfslachtige ballads als “Upper Hand” en “Something Special” geen goudhaantjes maken, het zijn eerder fletse pogingen die bijlange niet meer zo tot de verbeelding spreken als vroegere pareltjes “Elderly Woman Behind the Counter in a Small Town”, “Indiffirence” of “Yellow Ledbetter”.
Laat ons stellen dat ‘Dark Matter’ gewoon een oerdegelijk Pearl Jam album is, niet meer maar zeker ook niet minder.
Humo's Rock Rally 2024 – Iedereen winnaar in deze finale
Humo’s Rock Rally 2024
Ancienne belgique
Brussel
2024-04-28
Erik Vandamme
Voor een beginnende band of artiest zijn er een hele rits mogelijkheden om bepaalde deuren te laten open gaan. Concours, wedstrijden zijn gegeerd om erkenning te verkrijgen. Humo’s Rock Rally is zowat de grootste en meest bekende wedstrijd die ons land rijk is, eens je in de finale geraakt, kan je carrière gelanceerd worden. Of toch ongeveer. Bij sommige bands vonden we drie songs net iets te weinig om een oordeel te vellen, bij andere waren we direct mee. Op deze editie stonden er tien bands op het podium, die elk op hun eigen manier winnaars bleken te zijn. Het uiteindelijke verdict hangt af van de persoonlijke smaak; de uitverkochte AB Box genoot van het aanbod. En … wij ook uiteraard.
Zangeres Lindy Versyck van TJE (****) stond later op de avond in het voorprogramma van Johannes Is Zijn Naam in de AB Club maar dat hield haar niet tegen om alles uit de kast te halen, om te laten zien over wat een bijzondere stem ze beschikt. Geruggesteund door twee akoestische gitaren, nam ze iedereen moeiteloos mee, intiem , spaarzaam en emotievol, innemend door haar vocals.
TJE was meteen al een eerste hoogtepunt. Ze werd er later op de avond voor beloond…
Setlist: Feed Me’//Coolkidsbar //Days Exist
Edouard Van Praet (***1/2) is een band, je zou het haast vergeten want de beweeglijke, charismatische frontman is op alle kanten van het podium te zien. Hij zoekt z’n publiek op en laat zijn hoge, scheurende stem door de boxen loeien. Hij trekt alle aandacht naar zich toe. Mee bepalend zijn de energieke, ijzersterke riffs van de band, gebracht vanuit een buikgevoel Spannend en strak deze Edouard Van Praet!
Setlist: Is this over?//Echoes//Bigstar
Aäron Koch (****) viel in 2018 al in de prijzen als gitarist van Calicos en probeert het nu solo. Een gevarieerde trip kregen we, intimistisch als gedreven. Aäron Koch raakt de gevoelige snaar en laat je evengoed lekker headbangen die op de koop toe blijft kleven aan de ribben.
Setlist: Falling//To Know//Living the dream
Over naar een instrumentaal hoogtepunt … Those Who Didn’t (*****) - Twee gitaristen, een bassist die perfect aansluit en een drummer die zijn drumvellen nogal weet te bewerken. Schitterend. Het op elkaar ingespeeld zijn is het muzikaal verhaal. Wat een variatie, wat een wervelstorm in die sound. Maar na drie nummers, floep gedaan … Dit smaakte verdomd naar meer …
Setlist: Less Than a Hero//Horseback//Trajectory
Koala Disco (*****) de band rond toetseniste/zangeres Silke Ravesloot dompelt ons onder in een spooky sprookjesachtige sfeer; licht en donker vinden elkaar …We hebben hier bijzonder hypnotiserende muziek; de combinatie in vocals van Silke met deze van frontman Niels Tuijaerts, uitgedost in een fleurige rok, doen je wegdrijven; je komt elfen als demonen tegen. Muzikaal divers, gevarieerd, een breed publiek bereikend. Deze band wiste te bekoren en won de publieksprijs.
Setlist: When The Comet Comes//The Youth is Wasted’//Witches
Snoeihard en meedogenloos slaat Waste (***1/2) toe. Het spooky droombeeld van de vorige band wordt verpulverd. Ze delen stevige uppercuts uit en stampen lekker om zich heen. Er ontstaat zelfs een eerste moshpit. Waste dendert over ons heen. Waste had aan drie songs genoeg om ons compleet murw te slaan … ‘we want more van dat’…
Setlist: Urge//Tantrums//If I had a Gun
Ze worden al vergeleken met Talking Heads, wat een compliment mag zijn. Muzikaal aanstekelijk en dansbaar, met wulpse danspassen, surplus het combineren van mannelijke en vrouwelijke vocals, wist te ontroeren. Lézard (*****) overtuigt en heeft een eigen identiteit.. Ze brachten erg overtuigendzelfs een nummer die ze nog niet hadden gespeeld, gedurfd en risicovol, “Nothing At all”. Band met potentieel, zonder meer!
Setlist: Coltrane & XTC’//Manifestique’//Nothing At All
Zegel (**** 1/2) bestaat uit de zanger van Waste en de frontman van Koala Disco. Dat kan alleen maar zorgen voor nog meer vuurwerk. Waste was een mokerslag, Zegel duwt het gaspedaal nog meer in . Wat een technische hoogstandjes met gitaar, een ondoordringbare muur, in een kwartier speeltijd. En dit met een dosis humor. Enkele crowdsurfers en mensen die wild tegen elkaar botsen. Een lekker rock feestje. Knap!
Setlist: Magmaman//Heksenketel//Voodoo Piemel’ (The Prodigy-cover)
Het contrastkon nu niet groter zijn …. Teun (***1/2) viel op door haar eentje, op piano en enkel haar breekbare stem. Tja tav het gitaargeweld viel ze wat uit de toon. Maar het publiek respecteerde enorm haar set. Een rustpunt door de intieme, emotievolle aanpak.
Teun wist ook de jury diep te raken. Een welgemeend, daverend applaus na haar beladen mooie set …
Setlist: Give it a chance’//Floating//Ready for you
Maria Iskariot (****) zagen we vorig jaar nog aan het werk in het voorprogramma van Sophie Straat in een goed gevulde N9, Eeklo. We schreven: ‘Ook de Belgische formatie Maria Iskariot draagt die punk ingesteldheid hoog in het vaandel. De band wordt omschreven als 'halfvolwassen vrouwelijke punkrock uit Vlaanderen.' We kregen dan ook een goed half uur lekker om zich heen stampende punk muziek met een dosis humor en zelfrelativering voorgeschoteld. Een spervuur aan riffs en drums, met af en toe een integer momentje. Intens mooi’’
Punk met een lekkere hoek af dus. De zangeres was al na twee nummers in het publiek. De Nederlands gezongen – geschreeuwde - tekst, was hier mooi meegenomen.
Setlist: Suiker//Tijm’//Leugenaar’
Het verdict: Na een Melthead DJ-set, en wij even verpozen met een Orval, volgde om half tien het verdict. Koalo Disco mocht (dik verdiend wat ons betreft) de publieksprijs in ontvangst nemen. TJE kwam als derde uit de bus. Tweede werd Teun en de winnaar van HUMO’s rock rally 2024: Maria Iskariot
M.i. verrassend…M’n persoonlijke top 3 was als volgt: Those who didn't , Koala Disco, Lézard
Organisatie: Humo ism Ancienne Belgique, Brussel
Les Nuits Botanique 2024 - Yard Act + guests - Absurde en maffe utopie
Les Nuits Botanique 2024
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2024-04-28
Jérôme Bertrem
Les Nuits Botanique brengt zoals gewoonlijk enkele headliners die al naam hebben gemaakt in de alternatieve muziekscene. Zo staat Yard Act op het programma, bekend van hun sterke debuutalbum ‘The Overload’ (2022) waarmee ze een plekje veroverden in de Britse postpunkscene. Met hun recente album ‘Where's My Utopia?’ (2024) voegen de Britse punkers disco en pop toe aan hun sound, wat resulteert in snedige en catchy songs. Met een van de sterkste platen van dit jaar tot nu toe, kijken velen reikhalzend uit naar hun live performance.
Murkage Dave mocht de avond openen in Le Chapiteau. In de tent die speciaal voor Les Nuits Botanique was opgezet, bracht de imposante Londenaar spaarzame maar treffende alternatieve r&b-songs. Zijn opgenomen tracks, die hij uit zijn boombox liet klinken, waren aangenaam en zelfs aanstekelijk. Zijn lyrics bevatten lichte maatschappijkritiek en zelfreflectie, wat verklaart waarom hij deel uitmaakt van het voorprogramma van Yard Act. "Please Don't Move to London It's a Trap" had een boodschap van algemeen belang en diende tevens als ludiek bruggetje om zijn merchandise te promoten. Het gevatte "Murkage Dave Changed My Life" werd met dikke sarcasme strak gezongen. Ondanks dat hij zijn set begon voor slechts enkele vroege vogels, wist hij gedurende zijn klein half uur meer publiek aan te trekken.
Na de eerste vermakelijke opener was het de beurt aan de wat ruigere Folly Group. De geslepen post-punk met hyperactieve percussie, springerige vocals en toetsen van mathrock paste perfect in het rijtje van Squid, Black Midi, Courting en... Yard Act. Het jonge viertal, eveneens uit Londen, ging meteen vol gas met "Awake and Hungry". Het opzwepende "Four Wheel Drive" deed denken aan Talking Heads met zware koorts. Dezelfde energie brachten ze ook over in "Paying The Price", terwijl de goed gevulde tent zichtbaar genoot. "Fashionista" begon dromerig, maar ontwikkelde zich tot een swingend geheel met pakkende hooks. De band verraste met wat jazz in "Butt No Rifle", waarna ze vlot overschakelden naar heerlijke rollende postpunk. Ook "Strange Neighbour" had het potentieel om geschreven te zijn door een jonge Foals. In hun flitsende passage bewees Folly Group meerdere malen hun rijke arsenaal aan pakkende hooks.
Gelukkig was er bij het publiek ruimschoots energie over voor Yard Act. Met een grote backdrop, de albumtitel ‘Where's My Utopia?’ in neonverlichting, drie extra live muzikanten en elk een oranje kledingstuk hadden de vier heren duidelijk moeite gestoken in hun live performance. Toch was opener "An Illusion" een rustige start voor wat doorgaans een opgefokte set is. "Dead Horse" was een eerste hoogtepunt voor de fans van het eerste uur, met een salvo van rake woorden en een maffe saxofoon. Frontman James Smith ging hevig tekeer met zijn microfoonstatief in "When the Laugher Stops", waarbij de backing vocals voor een schitterende ondersteuning zorgden. Een maffe en swingende Beck-vibe was te herkennen in het lekker groovende "Petroleum". "Land of the Blind" zou niet misstaan in het repertoire van Gorillaz. Zo wild als het eraan toeging op het podium, zo wild en extatisch waren sommige concertgangers.
Op datzelfde elan ging de band verder met het hitje "We Make Hits", waarbij het publiek het refrein luidkeels meezong. Ook het nieuwe "Dream Job" klonk nog beter dan op de plaat. Het oudere materiaal bleef echter niet achter. De gezellige chaos in "Dark Days", de onversneden punk à la Ramones in "Witness (Can I Get A?)", met wilde backing vocals, het surrealistische "Payday" en de Britpop op steroïden in "The Overload" waren stuk voor stuk rake klappen. Het tweede microfoonstatief moest er ook aan geloven!
Toch wist de band ook met wat subtielere songwriting te overtuigen. Onderdrukking, afwijzing en escapisme waren enkele thema's die aan bod kwamen in het eerder rustige maar prachtige "A Vineyard for the North". Na een onvermoeibare tour van twee maanden, waarvan de Botanique de laatste stop was, had Yard Act nog genoeg energie over om zonder onderbreking aan de bisronde te beginnen. Even werd het liefdevol met "100% Endurance", maar pas bij het absurde "The Trench Coat Museum", met Murkage Dave en Folly Group, werd het echt een gekke boel.
Yard Act maakte hun belofte waar en serveerde ons een heerlijk brokje post-punk. Hun eigen utopie leek niet al te ver weg, en daar wilden we graag deel van uitmaken.
Setlist: An Illusion - Dead Horse - When the Laughter Stops - Petroleum - Land of the Blind - Fizzy Fish - We Make Hits - Fixer Upper - Witness (Can I Get A?) - Down by the Stream - Dream Job - Payday - The Overload - A Vineyard for the North — 100% Endurance - The Trench Coat Museum
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
Murkage Dave
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5956-murkage-dave-28-04-2024.html?Itemid=0
Folly Group
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5957-folly-group-28-04-2024.html?catid=category
Yard Act
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5958-yard-act-28-04-2024.html?catid=category
Organisatie: Botanique, Brussel (iv les Nuits Botanique)
Skold’s Bridle Reign - death is nog lang niet dood in Kortrijk
Lokale Helden: Skold’s Bridle Reign + Chalice + Bèta
Muziekcentrum Track
Kortrijk
2024-04-27
Filip Van der Linden
Op Lokale Helden-dag zijn er op tal van plaatsen in Vlaanderen podia specifiek voor lokale bands. De stad Kortrijk deed vorige zaterdag extra hard zijn best door in muziekcentrum Track meer dan 50 Kortrijkse bands met een korte set te laten aantreden in volgens genre opgedeelde ruimtes. Daar stonden onder meer Ampul en Olav. waarover we een verslag schreven toen die onlangs in De Schakelbox in Waregem speelden. We hebben niet elk concert kunnen volgen, maar twee van die meer dan 50 concerten in Kortrijk, in wat normaal de theaterstudio is, hadden we met rood omcirkeld: de verrijzenis van Chalice en de nieuwe deathmetalband Skold’s Bridle Reign. We maakten er ook kennis met Bèta en die kennismaking beviel ons prima.
Bèta bestaat als band al sinds 2017 en heeft reeds twee albums (‘Bèta’ en ‘Panorama’) uitgebracht en toch is deze band nog niet eerder op onze radar gekomen. Bèta is misschien niet de volle 100% een metalband. Zelf gebruiken ze het etiket dark atmospheric groove rock, als mix van post-grunge en stoner, en bij de referenties zetten ze zichzelf in het rijtje van Linkin Park, Kyuss, Muse, A Perfect Circle, Alter Bridge en Tool. Wij zouden aan dat rijtje ook nog Rage Against The Machine, Amenra, Royal Blood en Black Rebel Motor Cycle Club willen toevoegen. Dat zijn heel wat invloeden, stijlen en genres bij elkaar, maar dit vijftal doet er in elke song zijn eigen ding mee.
De korte set in Kortrijk omvat nog een paar tracks van het meest recente album ‘Panorama’ (“Desert Suburb”, “Infected”, “Echoes Of A Heart Attack”, …) en het vorige album (“The Bitch Has A Name”, “Circus Freak”, “Wacko Lover”, “Luminal”, …) en ze openden met “Broken”, dat misschien wel een nieuw nummer is voor een volgend album. Wij genoten het hardst van “Circus Freak” en “Wacko Lover”, waarin zanger Joris en gitarist Jonas lekker voluit gingen, met (vooral bij Jonas) veel zichtbare emotie en spelplezier. En ze werkten zich helemaal in het zweet, wat niet zo moeilijk was gezien de binnentemperatuur opliep met zoveel publiek in de kleine theaterstudio. Bryan, de andere gitarist, had wat meer tijd nodig om te ontdooien voor het publiek. Het is pas tegen het einde van de korte set aan dat hij wat ‘los’ komt.
Bèta is een prima band met lekker heftige muziek en indrukwekkende songs. Zowel de band als de nummers zijn niet in één hokje te duwen en dat is zowel de sterkte als de zwakte van dit vijftal.
Chalice bestaat als band al meer dan 25 jaar en legde zowel in de bezetting als in de muziek een lange en meanderende weg af. Deze West-Vlaamse death/thrashband leek de coronapandemie zonder kleerscheuren te zullen doorstaan, maar post-covid trokken plots drie van de vijf bandleden de deur achter zich dicht. Eentje daarvan keerde alsnog terug, een andere werd vervangen door zijn voorganger in de band en met zanger Jarne kwam er ook nieuw bloed bij. Een zanger vervangen is altijd een delicate oefening voor een band. De vorige zanger hield het 17 jaar uit bij Chalice. Het was voor de fans en voor de band zelf toch wat afwachten of Jarne voor net zo veel vuurwerk zou zorgen als de vorige frontman van Chalice.
De korte Lokale Helden-set in Kortrijk was voor Chalice dus een beetje een try-out. Om de stressfactor nog wat op te drijven, stond Jarne’s voorganger Pieter in het publiek. En zelfs Tom, die in 2002 het album ‘Disentangled’ inzong bij Chalice, was (eerder toevallig) van de partij. Zowel Jarne als zanger als de 5.0-versie van Chalice kregen van Pieter en Tom de zegen. Chalice stond in Kortrijk met een enorme gretigheid en veel enthousiasme op het podium, meer dan met stress. Al zal die er ook wel geweest zijn. Niels was altijd al een beest achter zijn drumstel, maar in Kortrijk greep hij ook nog eens elke kans om het publiek nog wat meer op te hitsen. Ook voor Chris, Tim en Hans bracht het weerzien met het podium en de fans zichtbaar voldoening.
Voor de fans is de aanpassing niet zo groot. De nieuwe zanger gebruikt zijn stem net iets anders en heeft een ander timbre en bereik, maar hij klinkt bij momenten super agressief en toch nog prettig verstaanbaar. Als frontman heeft hij een hele sprong gemaakt ten opzichte van die keer toen we hem zagen met zijn vorige band Winter’s Wrath. Aan présence en panache heeft hij vandaag geen gebrek. De nieuwe nummers hebben opvallend meer punch dan wat we op het album ‘Ashes Of Hope’ te horen kregen. Ook de twee oude nummers in de set (“Dead Nation” en “Amongst The Damned”) kregen een extra scherpte mee en dat jasje zit hen perfect. Van de nieuwe tracks zijn ons vooral “Ambitious Submission” en “False Idols” (een opgestoken middelvinger naar al het slechte dat social media in een mens naar boven haalt) ons bijgebleven.
Leuk ook om te zien dat zo’n geroutineerde band voor een try-out nagedacht heeft over outfits, bindteksten en podiumlicht. Je krijgt bij het publiek en de aanwezige pers maar één kans voor een eerste indruk en daar zijn ze zich bij de wedergeboorte van Chalice wel van bewust. Dit schip heeft opnieuw de wind in de zeilen. De volgende stap zijn nieuwe studio-opnames en nog meer intense concerten.
Skold’s Bridle Reign was op de Lokale Helden-dag nog maar aan zijn derde concert toe. De bandnaam verwijst naar een middeleeuws marteltuig, een soort masker met een pijnlijk bijtstuk (bit) dat roddeltante’s moest verhinderen om nog te praten. Over de samenstelling van deze Belgische band valt alvast genoeg te vertellen. De stichters zijn Glen Herman (Dark Ages, Leng Tch’E) en Jan Vandekerckhove (Congress, Liar). Die zaten al samen in Tyrant’s Kall, maar die band staat al even on hold. Beiden spelen ondertussen ook samen in de punkrockband Street Rock Rebels, maar in Skold’s Bridle Reign kunnen ze hun deathmetal-ei kwijt. Vandekerckhove trekt in het najaar op tournee voor de reünie van Congress. Als drummer voor Skold’s Bridle Reign werd Marino Kerkhove (ex-Caducity) aangeworven terwijl de zang gebracht wordt door Nick Vermote (Nocturnal Empire en Iron Maiden-tribute Flight 666 en nog wel meer bands).
Deze nieuwe band heeft nog geen officiële release uit, maar staat op de volgende Face Your Underground-verzamelaar. Muzikaal graven ze naar de begindagen of noem het hoogdagen van de deathmetal. Aan de agressie en tempowissels van die tijd voegen ze nog een pittige groove toe. En dan is er nog de indrukwekkende zanger Nick. Wat een strot en wat een podiumtijger. De deathmetal van dit viertal klinkt op het eerste gehoor heel klassiek, maar de energie die deze band er live in steekt, die is wel heel bijzonder. Laat ons hopen dat hun EP of album net zo hard knallen als de concerten. De nummers die voor ons zo al op dat debuut mogen staan, zijn “The Nameless” en “Mutation”.
Als cadeau voor de fans werd de set in Kortrijk afgesloten met een cover van “Beneath A Black Sky” van Six Feet Under.
Skold’s Bridle Reign, misschien niet de makkelijkste bandnaam om te onthouden, maar vast eentje die je nog vaak zal tegenkomen in de concertkalenders.
Organisatie: Muziekcentrum Track, Kortrijk
Les Nuits Botanique 2024 - Jespfur + Camille Keller - Jong talent trapt Les Nuits Bota af!
Les Nuits Botanique 2024
Botanique (Rotonde)
Brussel
Jérôme Bertrem
2024-04-25
Het is weer tijd voor Les Nuits Botanique! De jaarlijkse hoogmis barst opnieuw van het lokale, jonge en eclectische talent, samen met enkele grote namen uit de alternatieve muziekscene. Dat begint allemaal op de openingsavond in de Rotonde.
Ondanks de vroege drukte in de Kruidtuin en de tuinen, was het aanvankelijk rustig voor de Brusselse Camille Keller in de Rotonde. Maar er viel zeker iets te beleven, zowel op muzikaal als visueel vlak. Voor een groot scherm met flitsende visuals van alledaagse dingen bracht hij, gehuld in een kaptrui, soms ondersteund door een stevige beat, zijn duistere grime met hints van R&B en hiphop. Het aanvankelijk zachte "Something Off" kreeg dankzij Keller's authentieke performance een extra dimensie. De diepe bassen en flitsende stroboscopen lieten "Mid Backstabber" lekker rollen, terwijl het nieuwe "Dallae" met overtuiging werd gebracht. Het concert van de Brusselaar was met zijn trouwe fans een geslaagde thuismatch.
Met zijn avant-garde experimentele indie en soms psychedelische dreampop was de Nederlander Jespfur geen vreemde eend in de bijt op Les Nuits. Net als de support stond hij solo op het podium, gewapend met enkele mixpanelen, elektronische gear en een gitaar. Hij bouwde zijn nummers behendig op, beginnend met een ietwat duistere intro die uitmondde in een meer ritmisch geheel waarbij hij al schreeuwend meteen onze aandacht greep. De new wave vibes van "Condition" met zijn catchy hooks en zweverige vocals zorgden voor een boeiende luisterervaring. Hoewel het live experimenteren met intro's, loops en beats soms onze aandacht verslapte, was Jespfur's potentieel voor sterke nummers, zoals in het nihilisthe “nil” overduidelijk aanwezig.
Zijn eerste optreden in Brussel was geslaagd en werd door het kleine publiek aangenaam ontvangen.
Neem gerust een kijkje naar de pics alle zalen @Dieter Boone
Lewis Ofman
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5972-lewis-ofman-25-04-2024.html?ltemid=0
Bonnie Banane
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5973-bonnie-banane.html?ltemid=0
Nochka
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5974-nochka-25-04-2024.html?ltemid=0
Louis Culture
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5975-loiuis-culture-25-04-2024.html?ltemid=0
Finn Foxell
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5977-finn-foxell-25-04-2024.html?ltemid=0
Jespfur
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5979-jespfur-25-04-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
The Jesus & Mary Chain - 40st anniversary show mocht er duidelijk wezen …
The Jesus & Mary Chain, Deathcrash
The Jesus & Mary Chain heeft met dit optreden nog steeds bestaansrecht. We kregen meer dan anderhalf uur lang een boeiend optreden die groef in hun backcatalogue, zeker van de beginjaren én die de spotlight plaatste , na een kleine tien jaar non actief, op hun return met ‘Glasgow eyes’, refererend aan Schotland, thuisbasis van de broers Jim en William Reid. De ooit destructieve reputatie maakte plaats voor een geoliede machine. De 40st Anniversary mocht er dus duidelijk wezen …
Bizar genoeg loopt het niet meer zo storm om zo’n iconische band aan het werk te zien, want het optreden raakte pas net op het laatst uitverkocht. De band stond aan de wieg van de shoegaze en samen met Sonic Youth hielden ze graag de gitaarpedalen ingedrukt. Feit is dat hun materiaal medio de jaren 80 baadde in onstuimige gekte, gekunstelde slordigheid en onverschilligheid. In die begindagen waren hun optredens soms ultrakort en waren ze met de rug naar het publiek toegekeerd. Maar met de jaren werd dit een band die stekeligheid, smerigheid, melodie, emotie en gevoeligheid samenbracht in heerlijk materiaal!
Een rits puike platen noteerden we in tien vette jaren als ‘Psychocandy’, ‘Darklands’, ‘Automatic’ en uitlopers ‘Honey’s dead’ en ‘Stoned & dethroned’.
Ook met de jaren werd de relatie tussen de twee broers gespannener. De broers vonden elkaar wel eens terug, maar de standvastigheid groeide pas echt opnieuw sinds 2017 met ‘Damage & joy’ en nu een kleine tien jaar later met ‘Glasgow eyes’. Een bio van het hobbelige parcours in hun oeuvre, muzikaal als persoonlijk , is ook uit nu. Ze hebben een diverse plaat uit die van verschillende walletjes eet, van ‘Darklands’ melancholie, coole rock’n’roll tot meer elektronica en fuzzpop, allemaal een toegankelijker jasje aangemeten.
Er was in het verleden al eens een ‘rewind’ concert , maar nu kregen we een breed aanbod van hun 40 jarige carrière, niet vies van nostalgie, waarbij maar al te graag in onze gesprekjes onder elkaar naar die memorabele optredens op Futurama, Caracalla en de Lokerse Feesten wordt teruggeblikt.
The Jesus & Mary Chain kon een paar dagen terug nog het Roadburn festival in Tilburg afsluiten en in die sfeer kwamen we meteen met het opwindende “Jamcod”, één van de nieuwe nummers, die uitwaaide naar het oud gekende “Happy when it rains” en het groovende “Far gone & out”. Ook de lichteffects bepaalden het geheel mee, met blauwe, rode, gele spots en stroboscoops. Alvast een mooi trio om goed ondergedompeld te worden in die muzikale wereld.
De band rockte, knauwde, gromde, streelde en speelde een evenwichtige set die snedig, gedreven, meeslepend als emotievol, innemend, donker klonk. Jim hing zich soms voorovergebogen of aan z’n microstatief, zoals het ‘em vroeger steeds kenmerkte.
De goed op dreef spelende band overtuigende met “Amputation” , “Some candy talking”, “In a hole”, “Blues from a gun” en de nieuwtjes “Pure poor”, “Venol joy” en “The eagles en the beatles”, met die “I love rock’n’roll” riff van Joan Jett (oude helden). Een mistgordijn werd wel eens opgetrokken, het klonk toegankelijk, rockend, gruizig, grauw, dromerig, donker. Het zat goed in elkaar en de terecht sterke respons werd door Jim warm bedankt. “Just like honey” sloot gepast de set af.
In de bis werd het volume wat meer aangescherpt en de pedaaleffects wat meer ingedrukt op songs “Taste of cindy” en “I hate rock’n’roll” ( een mooie wijsvinger naar … ). Apotheose was het afsluitende “Reverence” (met de heilige woorden “I wanna die just like Jesus Christ”), die intrigeerde door de repeterende, opbouwende ritmes; het werd mooi uitgesponnen en gekruid door psychedelica, Indiase invloeden en Britpop; op die manier wisten ze Primal Scream, Cornershop, Ozric Tentacles en BRMC te omarmen. Wat een intensiteit en spanning.
Ondanks het feit dat we hier een rits goede nummers misten als “Never understand”, “April skies”, “Head on”, “Come on”, hadden we vanavond een heerlijk nostalgische trip, die de brug moeiteloos maakte naar het recente materiaal. Een mooi sluitstuk, de kers op de taart van hun 40 jarige carrière, in een broeierige, meeslepende, dromerige en extraverte, homogene set die hen nog steeds bestaansrecht biedt …
Support was Het Londense kwartet Deathcrash, al eerder te gast in de Botanique (support Codeine) en tijdens Les Nuits Bota. Het kwartet profileert zich binnen de ‘duyster’ slowcore/postrock met hun repeterende, opbouwende ritmiek, die af en toe eens kon ontploffen en uitwaaien. Je werd meegesleept, meegezogen, je kon lekker wegdromen en wakker worden geschud door die wisselende aanpak en (praat)zangpartijen, die dromerig, zalvend als schreeuwerig zijn. Interessante band die hier o.m. Slint en The Spirit That Guides Us deed opborrelen …
Organisatie: Live Nation
A Place To Bury Strangers - Shoegaze in overdrive
Leuke timing, net één dag na het concert van de noise-pop pioniers The Jesus and Mary Chain konden we één hun volgelingen aan het werk zien. Na een intrigerende set van The Jesus & Mary Chain stelden we gisteren vast dat de Reid broertjes het nog wel degelijk in zich hebben, maar stiekem hadden we gehoopt op wat meer geknars, gepiep, feedback en distortion zoals die hoogtij vieren op het geweldige ‘Psychocandy’.
Wel, met de verzengende act van A Place To Bury Strangers hebben we op dat gebied meer dan ons deel gehad. APTBS speelde immers verschroeiend, de gitaar loeide, scheurde, bloedde en sneed door merg en been. Hier gingen alle wijzers hier wel vlotjes in het rood, alsof een decibelbegrenzer nooit bestaan heeft.
Van de experimenteerdrift en elektronica die in hun laatste EP-releases is geslopen, is er live weinig van te merken. De ziedende noise die ze op een podium creëren is nog even genadeloos en hardvochtig als 15 jaar geleden toen ze voor de eerste keer de clubzalen bestormden met hun bijtende cocktail van terreurgitaren, knarsende bassen en mokerdrums. Toch is dit geen gratuit lawaai, het trio heeft immers in al die jaren een indrukwekkende reeks songs bij mekaar geschreven die ook in snoeiharde omstandigheden moeiteloos overeind blijven.
In tegenstelling tot veel collega’s, wijzigt de setlist ook iedere avond waardoor de automatische piloot geen kans krijgt. Deze keer waren “Never Coming Back”, “Deadbeat” (inclusief surfgitaartje) en “In Your Heart” wederom geweldig. Het daverende schip leek wel even te kapseizen toen de band zich nog maar eens waagde aan één van hun stokpaardjes waar ze na al die tijd koppig blijven aan vast houden, meer bepaald de jungle-noise jam waarvoor ze zich halverwege de set midden in het publiek stortten. Dit hadden we hen al eens eerder zien doen, en weer dachten we hetzelfde, misschien wel een leuk en origineel idee, maar dit hoefde niet echt.
Eénmaal terug het podium gingen de noise-poppen alweer snel aan het dansen, en dan vooral met “I Lived My Life To Stand in the Shadow of Your Heart”, de klassieker die inmiddels is uitgegroeid tot dé apotheose van hun legendarische concerten. Wederom mondde de song uit in een bijtende poel van noise, feedback en distortion. Drums, bas en gitaar werden niet meer bespeeld maar gemolesteerd.
Iets anders hadden we dan ook niet verwacht. Dit was A Place To Bury Strangers zoals we hen altijd willen meemaken, loeiend hard, messcherp en meermaals over de rooie.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Nederlands 
Français 
