Escape-ism - Rock-'n-roll op zijn elementairst
Het was al een hele tijd geleden dat ik nog eens in Le Watermoulin was geweest, maar veel leek er niet veranderd. Zelfs de drankprijzen bleken onaangetast gebleven. Toch besefte ik meteen dat ik vooral die uitgelaten sfeer gemist had en die bleek nog wat uitbundiger dan gewoonlijk. Want met Ian Svenonius kwam een oude bekende terug - hij was er al eens in 2018 - en de Doornikse club koestert duidelijk zijn helden.
Christophe Clébard, enfant terrible van de Brusselse synthpunk, had zijn kat gestuurd zodat Die Anstalt, een trio uit Berlijn, de feestelijkheden in een uitverkochte Water Moulin mocht openen en dat deden ze met verve. Nochtans waren mijn verwachtingen niet bijster hooggespannen. Ik zat niet echt te wachten op een portie synthpunk, die zijn inspiratie vond in eighties new wave en/of in die Neue Deutsche Welle, en met de Duitse taal heb ik ook al weinig affiniteit. Maar Die Anstalt wist er onverwacht een explosief brouwsel uit te puren. Minstens een paar nummers deden me denken aan D.A.F., en dat is, vooral dankzij "Der Mussolini", één van de weinige groepen uit die Neue Deutsche Welle die ik wel kon pruimen. De metronomische, bijna militaristisch aandoende ritmes werkten erg aanstekelijk en werden bovendien ook nog eens geaccentueerd door de houterige bewegingen van Carmen Redeker. En zo ben ik beland bij de grootste troef van deze groep. Deze frisse verschijning stond in voor de energieke zang en bleek vooral het soort frontvrouw van wie je je ogen nauwelijks kon afhouden. Ze maakte voortdurend de meest onverwachte dansmoves en was ook niet te beroerd om het publiek in te duiken om dan helemaal aan het andere einde van het pand op de toog te klauteren.
Aan spektakel geen gebrek, maar ook muzikaal wist dit trio me overstag te laten gaan. Zo kom ik bij hun tweede troefkaart: Jakob Feyerherm die zowel de elektronica als de gitaar voor zijn rekening nam. Vooral op dat laatste instrument wist hij zijn duivels te ontbinden met een hele waaier aan klankkleuren, gaande van ijle ambient-achtige golven tot duistere industrial.
Tot slot was er Emanuele Mattei, de man die net voor de start nog vlug de setlist neerkrabbelde en de groep met zijn jakkerende bas een nerveuze energieboost verschafte. Die Anstalt wist me te bedwelmen met een combinatie van muziek uit een ver, grijs verleden en tomeloze jeugdige energie.
Ian F. Svenonius (Washington D.C.) wist me in 1997 met zijn toenmalige band The Make-Up compleet van de sokken te blazen in de 4AD, die toen nog gehuisvest was aan de Bortierlaan. Een jaar later deed hij dat nog eens over. Hij had er toen al een verleden bij Nation Of Ulysses (ontstaan in 1988) opzitten. Nadien volgden Weird War, Chain and The Gang en uiteindelijk Escape-ism maar ik zag hem nooit meer terug. Maar dat eerste optreden in de 4AD is me altijd bijgebleven, vooral door zijn onwaarschijnlijke podiumact in de stijl van James Brown, bij wie hij ook muzikaal veel mosterd vond. Die James Brown-invloeden zijn intussen verdwenen maar de naam ‘Escape-ism’ verwijst ongetwijfeld naar de gelijknamige James Brown song.
Escape-ism is tegenwoordig een duo met naast Svenonius, Sandi Denton op bas en elektronica. Beiden verschenen keurig in een gestreept maatpak op het podium, hoewel Svenonius er toch wat slonzig uitzag.
Dat Escape-ism lo-fi klinkt is eigenlijk een understatement. Svenonius kan in wezen nauwelijks gitaar spelen maar hij steekt dat ook niet onder stoelen of banken. Soms creëerde hij wonderlijke kinderlijke melodietjes maar de helft van de tijd gebruikte hij het ding gewoon als stoorzender. Gelukkig werd hij in de rug gesteund door een drumcomputer en de sierlijke bas en spaarzame elektronica van Sandi Denton, die enkele keren ook voor betoverende backing vocals zorgde. Dat laatste had ze veel meer mogen doen, wat mij betreft.
Maar het was toch vooral de 57-jarige Svenonius die voortdurend de show stal. Voorovergebogen aan de rand van het podium - een houding die erg aan Nick Cave deed denken - wist hij zijn publiek als geen ander te bespelen.
De set bestond zowat voor de helft uit werk van hun vijfde en laatste plaat, ‘Charge of the love brigade’, waaruit hij de mooiste nummers plukte. Zoals "Black gold", aangekondigd als de eerste protestsong tegen de elektrische auto en waarin hij het volk de titel luidkeels liet meebrullen. Of "The rebel outlaw", "Last of the sellouts" en "Rock 'n' roll man", titels die hem telkens op het lijf geschreven leken terwijl ook oude publieksfavorieten als "Rome wasn't burnt in a day" niet ontbraken. Voortdurend gezongen met een verstikkende intensiteit waarbij het leek alsof hij zijn microfoon wilde verorberen. Niet zonder gevolgen blijkbaar want zijn bovenste snijtanden waren in een boogje afgebroken.
Svenonius bleek een geboren performer die zijn show met al dan niet absurde humor doorspekte. Zo volgde plots een reeks bizarre aankondigingen dat begon met ‘de president en de eerste minister zijn dood’ en eindigde met ‘China en Afrika komen ons bevrijden’.
Een uitermate entertainende set eindigde nogal chaotisch toen twee mannen op het podium klauterden. Het waren duidelijk geen vreemden voor Ian Svenonius, want één ervan, de zanger, gooide hem meteen met een soort karate greep over zijn schouder! Het bleek om twee leden van Spagguetta Orghasmmond, een groep uit Charleroi, te gaan. Na heel wat gerommel werd "Gianni Ricordati" ingezet, een Italiaanse versie van "Johnny remember me", een hit uit 1961 van Joe Meek protegé John Leyton en tevens bekend in de Nederlandstalige versie van Guido Belcanto en Naomi Sijmons. Het nummer met Svenonius als special guest is te vinden op een plaat van Spagguetta Orgasmmond uit 2023. Zijn bijdrage leek me toch eerder bescheiden. Hij murmelde de tekst wat mee via een spiekbriefje terwijl Sandi Denton werkloos mocht toekijken. Maar de stemming werd alleen maar feestelijker, wellicht ook omdat de gitarist zelf tot de sterkhouders van Le Watermoulin behoort.
Na dat Italiaanse intermezzo mocht Escape-ism nog één nummer voor het voetlicht brengen, waarna het duo met een simpel "Let's go" verdween. Rock-'n-roll op zijn elementairst!
Organisatie: Le Watermoulin, Tournai
Hooverphonic - Emotioneel en grenzeloos, het bijna afscheid van Geike in Luxemburg
Na een autorit van drie uur – die me door het glooiende landschap richting het zuiden voerde – kwam ik aan bij Den Atelier in Luxemburg-Stad. De vermoeidheid van de weg viel direct van me af zodra ik de kenmerkende sfeer van deze legendarische zaal opsnoof. Het was een bijzondere avond: de voorlaatste zaalshow van Hooverphonic met Geike Arnaert, die vorig jaar voor de tweede keer haar vertrek uit de groep aankondigde. Een historisch momentje dus, en dat was voelbaar in de lucht.
De avond werd geopend door Frizzy P & Mister Cole. Dit duo bracht een meeslepende, eigenzinnige mix van Franse hiphop, soul, triphop en elektronica. De zangeres maakte indruk met haar sterke stem, maar vooral met haar persoonlijke inleidingen. Bij elk nummer deelde ze een verhaal over familiebanden, moeizame relaties of trauma’s uit haar jeugd. Die openheid gaf hun dromerige set een diepe, menselijke laag.
Toen Hooverphonic het podium betrad, viel direct op hoe anders deze setting was dan hun recente passage in de Lotto Arena. Waar de grootsheid van een strijkersorkest daar soms voor een afstand zorgde, was de connectie met het publiek in Den Atelier vanaf de eerste noot tastbaar. De zaal ademde een internationale sfeer. Vooraan stond een extatische Spanjaard te dansen, en ik sprak zelfs een Amerikaanse die speciaal met haar Nederlandse vriendin was meegekomen. Met fans uit Duitsland, Frankrijk en uiteraard België voelde het als een Europees onderonsje.
Alex Callier was in topvorm en toonde zich een charmante gastheer, laverend tussen Frans en Engels. Hij benadrukte meerdere keren de bijzondere band die hij heeft met Luxemburg. Hij grapte zelfs dat hij er zijn pensioen zou kunnen doorbrengen, meteen gevolgd door ‘maar nu nog niet’. Wat hem vooral fascineert, zijn de scherpe contrasten van de stad: de groezeligheid rondom de concertzaal waar de junkies rondhangen, om slechts een paar straten verderop te belanden in de chique, peperdure wijken. Die rauwheid versus elegantie lijkt naadloos aan te sluiten bij de muziek van de band.
Toch was er ook een zweem van weemoed die verder ging dan alleen het vertrek van Geike. Het was namelijk pijnlijk duidelijk dat Raymond Geerts er sinds het concert in de Lotto Arena niet meer bij is vanwege gezondheidsproblemen. Zijn plek op het podium werd nu ingenomen door Simon Raman, die in de Lotto Arena ook al stand-by stond om in te springen. Het deed me beseffen dat de show in de Lotto Arena misschien nog wel meer het definitieve afscheid van Raymond was dan dat van Geike. Simon deed het overigens uitstekend, maar de afwezigheid van het vertrouwde gezicht van Raymond bleef voelbaar voor de trouwe fans.
Het middelpunt van de avond was echter Geike. Ze begon zichtbaar emotioneel aan de set. Tijdens de eerste nummers oogde ze schuchter en trok ze zich bijna letterlijk terug in de veiligheid van haar rolkraag. Maar gaandeweg de avond zag je haar ontdooien. De schroom maakte plaats voor passie en tegen de tijd dat klassiekers als ‘Mad About You’ en ‘Amalfi’ voorbijkwamen, was ze volledig losgekomen en stond ze zelfs te dansen op het podium. Het was prachtig om die transformatie van dichtbij te zien; een artieste die haar rol nog een keer met hart en ziel omarmde.
De setlist van de avond: Intro/ Autoharp, The Magnificent Three, Out Of Sight, You Love Me/ Hiding, No More Sweet Music, 2 Wicky, The Wrong Place, Stranger, Anger Never Dies, Romantic, Expedition Impossible, Eden, Vinegar And Salt (piano), Jackie Cane, The Night Before, Mad About You, Badaboum, Amalfi, Bis 1: Inhaler, Barabas, Bis 2: The World is Mine, Sometimes
Na het concert verplaatste de actie zich naar de merchandise-stand. Er was net een verse lading vinyl met herdrukken van hun eerste albums geleverd die massaal werden aangekocht, en Alex nam uitgebreid de tijd om elk exemplaar te signeren. Tijdens dat momentje bij de fans liet hij ook een interessant nieuwtje vallen over de toekomst van de band: mogelijks zou één van de vorige zangeressen terug een aantal concerten meespelen zodra Geike definitief vertrekt. Wie zou dat kunnen zijn?
De melancholie van het naderende afscheid en de warmte van de show in Luxemburg galmden nog lang na. Een waardig en emotioneel 'au revoir' aan een tijdperk.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Hooverphonic
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9076-hooverphonic-21-03-2026?Itemid=0
Frizzy P & Mister Cole
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9078-frizzy-p-mr-cole?Itemid=0
Organisatie: Atelier, Luxemburg
De Dolfijntjes toveren 'Muur van Liefde' in uitverkochte Cactus Club
De Cactus Club in Brugge was de place to be voor wie van een stevige portie West-Vlaamse overgave houdt. Het concert van De Dolfijntjes was al wekenlang tot de laatste plaats uitverkocht, de TicketSwap app werd gretig gebruikt door zij die er last minute nog bij wilden zijn. Wie de drukte op de vloer wat wilde mijden, had snel een plekje op het balkon bemachtigd, wat een prachtig uitzicht bood op de kolkende massa beneden.
De avond werd geopend door bvba Vandamme. Vanuit het zuiden van West-Vlaanderen brachten zij muziek recht uit de buik. Mandolinist en tekstschrijver Sam Vandamme bewees een meester te zijn in onopgesmukte, eerlijke teksten ‘des volks’. Samen met zijn band creëerde hij een klank die zowel intiem als uitbundig was. Tussen de nummers door zorgde de band voor de nodige humor met een wel heel specifieke oproep: of het publiek de volgende dag mee wilde helpen in het containerpark van Roeselare? Er was een tijdslot gereserveerd en alles moest er op 20 minuten uit. De beloofde boterkoeken voor de helpers maakten het aanbod bijna onweerstaanbaar.
Toen De Dolfijntjes het podium bestegen, ging de Cactus Club over op volledige ambiance-modus. Dit prettig gestoorde, surrealistische, eclectische en caleidoscopische ensemble staat er als een huis.
De kern, bestaande uit Wim Opbrouck, Wim Willaert, Luc Byttebier, Marc Holvoet en Dick Vanhoegaerden, werd deze avond indrukwekkend versterkt door de frisse virtuozen Yves Fernandez op trompet, Marc De Maeseneer op saxofoon en Hannes Pype op gitaar.
Wim Opbrouck, volledig in zijn element als podiumpersona, had de zaal vanaf de eerste seconde in zijn greep. Een absoluut hoogtepunt was de ‘Muur van Liefde’. Wim doopte de klassieke wall of death om tot een verbindend moment, refererend aan het handenschudden in de kerk om nieuwe banden te smeden. Ook het nieuwe nummer “Mie & Gie”, een heerlijke knipoog naar ABBA’s “Knowing Me Knowing You”, liet de hele zaal uit volle borst meezingen.
Als uitsmijter van de reguliere set vuurde de band het nieuwe nummer “Marche-en-Famenne” op het publiek af. De intro was een komisch steekspel met de zaal: Wim vroeg wie er al eens in de Ardennen was geweest, gevolgd door een eindeloze opsomming van alle bekende Ardense steden en dorpen. Hoewel het nummer nieuw is, spatte het potentieel ervan af en werd het door de Bruggelingen onthaald als een instant klassieker.
Een extra vermelding voor de blazers die het beste van zichzelf gaven en samen met Wim Opbrouck de zaal introkken voor een ware triomftocht.
Na dit Ardense offensief verliet de band onder luid gejouw het podium, om al snel terug te keren voor een bisronde. Met het beklijvende “Apart Gevoel” en de ultieme publiekslieveling “Kom Toch Were” werd de avond in totale euforie afgesloten.
De volledige setlist: Monique, J'aime la vie, Annie, De Moment, Dick, Wit Konin, Priere, Mie & Gie, Dimanche, Verre Rien, Jefrey, Marche-en-Famenne
Bis: Apart Gevoel, Kom Toch Were
Kortom, een triomftocht voor De Dolfijntjes en bvba Vandamme. Een avond vol West-Vlaamse ambiance en verbindende momenten die nog lang zal nazinderen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
De Dolfijntjes
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9075-de-dolfijntjes-20-03-2026?Itemid=0
bvba Vandamme
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9077-bvba-vandamme-20-03-2026?Itemid=0
Organisatie: Yeke Yeke Concerts ism Cactus Club, Brugge
Unknown Mortal Orchestra - Verloren in eigen improvisatie
Al anderhalf decennium lang bouwt Unknown Mortal Orchestra, rond frontman Ruban Nielson, aan een eigenzinnige wereld van psychedelische rock met een warm, analoog randje. Hoewel hun laatste langspeler ‘V’ (2023) intussen wat ouder is, blijft de band toeren met nieuw werk uit de EP ‘CURSE’ (2025). Daarbij kiezen ze resoluut voor geïmproviseerde setlists, wat elke avond een andere ervaring belooft. Ook in De Roma hing die verwachting van het onvoorspelbare in de lucht.
De avond begon echter wat moeizaam. Openingsnummer “Hunnybee” werd enthousiast onthaald, maar de geluidsmix liet meteen te wensen over. De zang van Nielson verdween geregeld onder een laag scherpe toetsen en overstuurde gitaren, waardoor de fijngevoelige charme van het nummer verloren ging. Ook tijdens “American Guilt” bleef het zoeken naar balans, al hielp de sobere, soms sfeervolle belichting om toch enige cohesie te bewaren. Met het stevigere “One Hundred Bats” koos de band voor een ruwer geluid, maar ook daar kwam het geheel nog niet helemaal tot zijn recht.
Het concert kende vervolgens een hobbelig verloop. De band nam ruim de tijd voor uitgesponnen jams en improvisaties, wat enerzijds hun muzikale vrijheid onderstreepte, maar anderzijds niet altijd even overtuigend uitpakte. Sommige solo’s voelden zoekend aan of misten scherpte, waardoor de spanningsboog geregeld verslapte. De drummer hield het geheel knap samen, maar vooral de keyboardpartijen dwaalden soms af van de kern van de songs. Het resultaat was een wisselvallige dynamiek waarbij de aandacht in de zaal merkbaar verschoof. Het geroezemoes nam toe en hier en daar haakten concertgangers vroegtijdig af, alsof de setting eerder aan een losse festivalsfeer deed denken dan aan een geconcentreerde clubshow.
Toch waren er voldoende momenten waarop de klasse van Unknown Mortal Orchestra naar boven kwam drijven. “Necessary Evil” klonk warm en gelaagd, terwijl “Strangers Are Strange” indruk maakte met een rauwere, meer noisy uitbarsting. “Swim and Sleep (Like a Shark)” werd misschien iets te routineus gebracht, maar bleef overeind dankzij zijn sterke melodie. Het publiek leefde zichtbaar op bij “Multi-Love”, ondanks een wat vrijblijvende intro, en ook “Can’t Keep Checking My Phone” bracht eindelijk wat beweging in de zaal met zijn licht dansbare groove. Afsluiter “So Good at Being in Trouble” herinnerde eraan hoe scherp en meeslepend de band kan klinken wanneer alles op zijn plaats valt.
Na een uitgebreide set van bijna twee uur bleef een gemengd gevoel hangen. Unknown Mortal Orchestra toonde flarden van hun unieke kunnen, maar verloor zich te vaak in vrijblijvende improvisatie en een onevenwichtige sound. Wie zich liet meevoeren door
de grilligheid van de avond, vond zeker zijn momenten. Maar wie hoopte op een strakker geheel, bleef hier en daar op zijn honger zitten.
Setlist
Hunnybee - American Guilt - ONE HUNDRED BATS - The Internet of Love (That Way) - Secret Xtians - No Need for a Leader - Necessary Evil - Shin Ramyun - Major League Chemicals - Strangers Are Strange - Monki - Waves of Confidence - Swim and Sleep (Like a Shark) - Chaos - Multi-Love - Ministry of Alienation - Meshuggah - Can't Keep Checking My Phone - So Good at Being in Trouble
Organisatie: De Roma, Antwerpen
God Is An Astronaut, Aufhebung, Kavka Zappa, Antwerpen op 22 maart 2026 – Pics
GOD IS AN ASTRONAUT - GOD IS AN ASTRONAUT heeft wereldwijd publiek weten te betoveren met hun kenmerkende muzikale klanklandschap, zowel in hun dynamische liveoptredens als via hun opgenomen werk.
Te midden van hun voortdurende touractiviteiten keert het trio uit Wicklow opnieuw terug met een gloednieuw studioalbum, uitgebracht een kleine twee jaar terug via Napalm Records! Van psychedelische tot uitstekende krautrock-trips, aangedreven door de krachtige ritmes van drummer Lloyd Hanney, en met samenwerkingen met gastmuzikanten waaronder Dara O’Brien, Jo Quail en Sean Coleman, wordt de klankwereld van het album verder verrijkt met elementen als sitar, cello, citer, sjamanendrums, strijkpsalterium, klokken en tanpura.
Met artwork van de internationaal gerenommeerde Ierse kunstenaar David Rooney en mastering door Europa’s toonaangevende mastering engineer Streaky, bereikt GOD IS AN ASTRONAUT opmerkelijke hoogten met hun nieuwste progressieve, psychedelische, instrumentale post-rock opus, “Embers”!
FOR FANS OF: If These Trees Could Talk, Collapse Under the Empire, Caspian
(bron: Kavka)
Neem gerust een kijkje naar de pics
God is an Astronaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9071-god-is-an-astronaut-22-03-2026
Aufhebung
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9072-aufhebung-22-03-2026
Org: Kavka Zappa, A’pen
Ghost Funk Orchestra - Zinderende soulfunk
Een aangename kennismaking met Amaea Rae, een ontluikend talent met een wonderlijke stem (niet te verwarren met de populaire Amerikaanse r&b zangeres Amaarae).
De beloftevolle zangeres laat zich enkel begeleiden door een bassist, waardoor haar prachtige stem in vol ornaat kan schitteren. Af en toe beroert ze zelf even de elektrische gitaar om die fluwelen stem een wat ruwer duwtje in de rug te geven. Ze creëert op het podium een intieme sound die bij momenten het Wintercircus muisstil krijgt.
Het ontbreekt haar misschien nog een aan een paar onsterfelijke songs, maar dit is alvast een onmiskenbaar talent die we een mooie toekomst toewensen. Als ze maar niet de toer van de stroperige r&b opgaat, want in die vijver zwemmen al te veel vissen, en die zijn niet bepaald uniek.
Op naar Ghost Funk Orchestra, het project van bandleider Seth Applebaum, die steeds een schare topmuzikanten rond zich heen weet te verzamelen om samen een bruisend mengsel van funk, kosmische jazz, triphop, surf, soul en psychrock te brouwen. Applebaum zelf speelt zelf gitaar en is daarin uitmuntend met zijn bijzonder fijne mengeling van surfklanken, psychedelische tinten en freaky solo’s, zijn gitaarstijl lijkt wel geboetseerd door zowel Dick Dale, Frank Zappa als Nile Rodgers.
Het kloppend hart van deze band is echter de constante groove die voortgebracht wordt door de immer opwindende blazers. De virtuoze sax- en trompetsolo’s swingen de pan uit en brengen voortdurend ritme en animo in dit zinderend potje funky soul. Zo werken de ultraswingende tracks als “Your Man’s No Good”, “Blockhead” en “Fuzzy Logic” sterk op de dansbeentjes. Met een duo uitstekende zangeressen die het boeltje met stijl en panache aan elkaar zingen wordt de atmosfeer nog wat meer verhit. In “Again” mogen de seventies soul en funk even volledig loos gaan en in “Blood Moon” wordt zowaar een salsa feestje opgezet.
We bespeuren wel eens sporen van het geniale Goat, met dat verschil dat Ghost Funk Orchestra misschien iets minder geschift klinkt en meer op de groove mikt. Soms merken we ook een knipoog naar het muzikale genie van Frank Zappa zoals zich dat manifesteert op ‘Waka Jawaka’ en ‘The Grand Wazoo’, platen waarop blazers een prominente rol krijgen. Niet toevallig twee albums uit de seventies, want dat is toch de periode waar Ghost Funk Orchestra het meeste van de invloeden heeft gehaald.
De groovy seventies funk is immers prominent aanwezig, alsook de typische jazzfunk zoals die in de tijd gebracht werd door aanstekelijke bands als The Incredible Bongo Band of Lafayette Afro Rock Band, om er maar een paar te noemen.
Die prikkelende retro sound is bijvoorbeeld ook terug te vinden bij hedendaagse bands als The Sorcerers, The Budos Band en The Heliocentrics. In dat rijtje kunnen we Ghost Funk Orchestra plaatsen.
Het is daarom nogal opvallend dat Ghost Funk Orchestra een volledig blank gezelschap is, want het klinkt alsof er een guitige portie zwarte soul door hun aderen vloeit.
Maakt niet uit welke kleur, dit is zonder meer een avondje zinderende soulfunk.
Pics homepag @Democrazy
Organisatie: Democrazy, Gent
Jera On Air 2026 – van 25 t-m 27 juni 2026 - Viagra Boys, Bad Nerves en Decapitated completeren line-up hoofdpodia Jera On Air 2026
Nog krap drie maanden kruisjes zetten op de kalender voordat liefhebbers van over de hele wereld zich weer verzamelen op het grootste alternatieve festival van de Benelux. Zij hebben nóg meer om naar uit te kijken nu de organisatie achter Jera On Air 2026 het programma voor de hoofdpodia compleet heeft. Met het binnenhengelen van onder andere de Zweedse post-punkband Viagra Boys, de energieke ‘rock-’n-roll-punk’ van Bad Nerves en het zwaardere gitaarwerk van Decapitated, is de line-up voor de hoofdpodia in Ysselsteyn volledig gevuld. Als allerlaatste werd zaterdag 21 maart de winnaar van de jaarlijkse bandwedstrijd Guts & Glory, Even If We Lose, aan het affiche toegevoegd. Zij delen het podium met wereldacts als The Offspring, Architects, A Day To Remember en Papa Roach.
Kaarten voor het festival, dat komende zomer plaatsvindt op 25, 26 en 27 juni, zijn te koop op www.jeraonair.nl
Jera On Air 2026 heeft zich naast bovenstaande bands ook weten te verzekeren van de snoeiharde en strakke shows van Kanonenfieber, Whispers, Curselifter, Have Mercy, Trash Boat en Our Mirage. Daarmee is de festivalposter als vanouds bomvol, maar toch is de koek nog niet helemaal op. De line-ups van de Raven- en de Sparrow-stage worden binnenkort nog bekendgemaakt.
Zweedse chaos
Eerder deze maand werd de komst van Viagra Boys al met luid gejuich ontvangen. De band uit Stockholm staat bekend om hun unieke mix van post-punk, satire en de pure chaos die dat veroorzaakt. Onder aanvoering van frontman Sebastian Murphy worden bizarre verhalen afgewisseld met een repertoire van formaat. Met het nieuwe album ‘Viagr Aboys’ onder de arm wordt Jera On Air zonder twijfel platgespeeld. Een show die je simpelweg niet mag missen.
Poolse metalprecisie
Engelse garagepunk, rock & roll, post-punk: Bad Nerves laat zich moeilijk vangen in één specifiek genre. Met nummers die barsten van de energie doen ze nog het meest denken aan een combinatie van The Ramones en The Clash, maar dan met een paar shotjes extra adrenaline. Er zijn critici die de Britten bestempelen als ‘beste band ter wereld’. Of dat terecht is zie je eind juni met eigen ogen in Ysselsteyn. Voor de liefhebbers van het hardere werk is de komst van Decapitated een geschenk uit de hemel. De Poolse grootmeesters van de deathmetal draaien al decennia mee binnen de absolute top van hun genre. Zij zullen de festivalweide in Ysselsteyn gegarandeerd op de grondvesten laten schudden.
Guts & Glory
Het allerlaatste beschikbare plekje op één van de hoofdpodia wordt traditiegetrouw ingevuld door aanstormend talent. Afgelopen zaterdag 21 maart bood Dynamo, het hardste cultuurpodium van Eindhoven, weer plek voor de finale van Guts & Glory. Uit maar liefst 177 inschrijvingen voor deze bandcontest bleven vijf finalisten over. Een vakjury besliste uiteindelijk wie dat ene overgebleven en felbegeerde plekje op Jera On Air mocht bemachtigen. De winst ging naar Even If We Lose. Deze vier Griekse muzikanten met Eindhoven als thuisbasis overtuigden de jury met hun meeslepende post-metal.
Praktische informatie
Met de hoofdpodia nu volledig gevuld, gaat de kaartverkoop harder dan ooit. Combi- en dagkaarten voor Jera On Air op 25, 26 en 27 juni zijn verkrijgbaar via www.jeraonair.nl. Hier vind je naast alle praktische informatie over voorzieningen en faciliteiten als de festivalcamping ook de volledige line-up.
Volledig bekende line-up, in alfabetische volgorde
A Day To Remember - Alexisonfire - All Time Low - ALLT - Architects - Bad Nerves - Basement - Belvedere - Bob Vylan - Boundaries - Bury Tomorrow - Combust - Converge - Curselifter - Decapitated - Desolated - Distant - Destroy Boys - Dog Eat Dog - End It - Even If We Lose - Fiddlehead - Free Throw - Gridiron - Have Mercy - Haywire - Hatebreed - Ho99o9 - Hollywood Undead - Ice Nine Kills - Ignite - Imminence - Jaya The Cat - Kanonenfieber - Magnolia Park - Malevolence - Melrose Avenue - Mouth Culture - Nevertel - Our Mirage - Papa Roach - Pennywise - Periphery - Quicksand - Rise Against - Set It Off - Soft Play - Speedway - Sugar Spine - Talco - The Ataris - The Baboon Show - The Flatliners - The Menzingers - The Offspring - Thrown - Trash Boat - Trivium - TX2 - Turbonegro - Viagra Boys - Wargasm - Whispers - We Came As Romans
Preview Jera On Air 2026 – van 25 t-m 27 juni 2026 – Preview
Pinkpop 2026 – van 19 juni t-m 21 juni 2026 – line-up compleet
Pinkpop maakt line-up compleet met 18 nieuwe Stage 4 namen, waaronder Sofia Camara, Ben Ellis, Chezile en YONG YELLO
Pinkpop breidt het programma voor de 2026-editie uit met 18 nieuwe namen. Eerder kondigde het festival al onder andere Foo Fighters, The Cure, Twenty One Pilots, Editors, Halsey, Teddy Swims, Yungblud en Zara Larsson aan. Met deze nieuwe lichting, variërend van aanstormend talent tot verrassende muzikale ontdekkingen voor het grote publiek, is de line-up voor Pinkpop 2026 compleet. Het festival vindt plaats op 19, 20 en 21 juni op Megaland in Landgraaf.
Ook dit jaar presenteert Stage 4, het podium waar talloze artiesten van huidig headliner-kaliber ooit hun eerste stappen zetten, een frisse programmering. De meest getalenteerde singer-songwriters van dit moment, die ieder al een grote online fanbase op wisten te bouwen, maken hun debuut op Pinkpop. Zo staat TikTok-sensatie Sofia Camara met haar zelfverzekerde pop met rauw randje op het affiche, naast Ben Ellis die indruk zal maken met zijn upbeat popsongs en folky ballads. Chezile, die viraal ging met 'Beanie', brengt geruststellende, licht psychedelische pop met subtiele invloeden uit jazz en soul. Uit eigen land komt Isabel van Gelder, met intieme Engelstalige popjuweeltjes van internationale allure.
De Belgische rapper YONG YELLO laat zien waarom Belgische hiphop booming is; poëtisch, (zelf)kritisch en live vol energie. Countryliefhebbers kunnen terecht bij Buffalo Traffic Jam, die je met rauwe countryfolk even meenemen op een roadtrip down memory lane. Uit Texas komt een heel ander geluid: het venijnige, gruizige rockwerk van Die Spitz, een energiek viertal dat beurtelings grommende schreeuwzang verzorgt. Ook Ecca Vandal, HotWax, NAFT en Wodan Boys beloven het Pinkpop publiek omver te blazen, elk op een eigen energieke manier.
Nog meer kleur wordt toegevoegd door Thijs Boontjes met zijn welgemikte teksten, JERUB met zijn feelgoodpop, LEAP met hun mix van indie rock en elektronica, Leila Lamb met haar veelzijdige performance en VOILÀ met hun grootse en meeslepende kijk op het leven en de liefde. Ook Linka Moja maakt met haar stekelige indiefolksound haar debuut in Landgraaf naar aanleiding van een bijzondere aanbeveling: niemand minder dan Eddie Vedder wees het festival op haar muziek.
Tot slot maakt de IJslandse multi-instrumentalist Daði Freyr, bekend van zijn internationale hit 'Think About Things' en deelname aan het Eurovisie Songfestival, met een optreden in de Tent Stage de gehele line-up voor Pinkpop 2026 compleet.
Alle informatie over de volledige line-up van 63 namen is te vinden op www.pinkpop.nl. Het blokkenschema wordt later bekend gemaakt.
Programma Pinkpop 2026
Vrijdag
Twenty One Pilots o Teddy Swims o Zara Larsson o Electric Callboy o Kingfishr o Natasha Bedingfield o The Pretty Reckless o Roxy Dekker o The Vaccines o Balu Brigada o The Beaches o The Plot in You o Ski Aggu o Sleep Theory o De Herfshane Band o Buffalo Traffic Jam o Ecca Vandal o Isabel van Gelder o Linka Moja o VOILÀ o YONG YELLO
Zaterdag
The Cure o Halsey o Editors o Franz Ferdinand o IDLES o Lauren Spencer Smith o Sofi Tukker o Soulwax o Suzan & Freek o Triggerfinger o Alessi Rose o Giant Rooks o HAEVN o Hang Youth o The Haunted Youth o Jehnny Betho Chezile o Jerub o LEAP o Thijs Boontjes o Wodan Boys
Zondag
Foo Fighters o YUNGBLUD o DI-RECT o JADE o Royel Otis o Tom Morello o Wet Leg o White Lies o BENTE o Daði Freyr o Dogstar o Fat Dog o Good Neighbours o Max McNown o MY BABYo Ben Ellis o Die Spitz o HotWax o Leila Lamb o NAFT o Sofia Camara
Pinkpop 2026: vernieuwd en vertrouwd
Pinkpop bouwt voort op de succesvolle veranderingen van vorig jaar. Onder het motto Life is live krijgt het terrein nog meer ruimte, comfort en verrassingen. Een deel van het voormalige backstagegebied is nu toegankelijk voor het publiek, met nieuwe chill areas en plekken voor spontane optredens en mini-feestjes.
Ook het vervoersaanbod is aanzienlijk uitgebreid, zodat bezoekers sneller en eenvoudiger naar Megaland kunnen reizen. Daarnaast is de PinkPlanner geïntroduceerd: een handige online tool waarmee bezoekers hun reis en verblijf binnen één minuut kunnen plannen.
Dit jaar introduceert Pinkpop ook de dagcamping: ideaal voor bezoekers die slechts één festivaldag blijven maar toch willen overnachten. Op deze dagcamping staan volledig vooropgezette tenten klaar, zodat je alleen je tandenborstel hoeft mee te nemen. Naast deze nieuwe optie (vanaf €75 p.p. per nacht) zijn er ook comfortabele glampingaccommodaties en exclusieve comfort-arrangementen zoals het Tuinterras en het Wilhelmina Sky Deck.
Tickets
De ticketverkoop voor Pinkpop 2026 is reeds gestart via Ticketmaster:
Weekendticket (3 dagen incl. camping): €305 incl. servicekosten.
Dagticket: €155 incl. servicekosten.
Groepsticket (bestaande uit 10 tickets): €285 per ticket incl. servicekosten + 50% korting op Groepsplek XL.
Tickets zijn mobile only en te vinden via de Ticketmaster-app, de Pinkpop-app of het Ticketmaster-account. Meer info op pinkpop.nl
Over Pinkpop
Pinkpop is het meest iconische festival van Nederland. Al meer dan vijf decennia biedt het festival een podium aan absolute wereldsterren én de legendes van morgen, van The Rolling Stones en Metallica tot Justin Bieber en Olivia Rodrigo. Wat Pinkpop uniek maakt, is de gemoedelijke sfeer waarin generaties samenkomen en verschillende muziekstijlen elkaar vinden.
Daarnaast zijn er verspreid over het terrein ook kleinere feestjes en verrassende programma's waar bezoekers de hele dag door van kunnen genieten. Het is een roze bubbel waarin grootse optredens en spontane momenten samen een onvergetelijk weekend vormen.
De 55e editie van Pinkpop vindt plaats van vrijdag 19 tot en met zondag 21 juni 2026 op Megaland in Landgraaf.
www.pinkpop.nl
Donkere Tijden 2026 - Keeping the dream alive
Donkere Tijden 2026
DVG Club
Kortrijk
Rating: 8
2026-03-14
Filip Van der Linden
Op zaterdag 14 maart kon je in de DVG Club in Kortrijk naar de derde editie van het indoorfestival Donkere Tijden. Op de vorige edities stonden onder meer al Dark Minimal Project uit Frankrijk en de Belgische bands Partikul, Cryptochroma, Enzo Kreft, CauseNation en Black Snow in Summer.
Deze keer verwachtten we drie duo’s op het podium, maar eentje deed het solo. De opkomst was behoorlijk, met een paar mensen uit Frankrijk en Duitsland, maar er kon nog wel wat volk bij.
Het duo dat deze Donkere Tijden mocht openen, was Black Snow in Summer. Dit Belgische darkwaveproject is actief sinds 2013. Het duo van Kurt en Corina (ook van Face Your Fears en Silent Presence) bracht reeds een album uit (‘Shadows at Night’ in 2019), een EP (‘Lost Feelings’) in 2020 en een 7” single (“Help Me”/”One Click”) in 2025. In 2023 speelden ze voor het eerst in Duitsland, waar ze heel wat streaming-volgers hebben.
Kurt en Corina begonnen iets later dan gepland aan hun set, maar de sfeer zat wel meteen goed. De korte set was een dwarsdoorsnede van de releases, aangevuld met “Red Light”, een cover van Siouxsie & The Banshees, en het nieuwe nummer “False Light”. Dat nieuwe nummer is een evolutie in het oeuvre van Black Snow in Summer, met deze keer langere gezongen stukken en meer een verhaal, waar het vroegere werk al eens vaker korte, vaak herhaalde zinnen waren.
Alle nummers werden enthousiast onthaald, hoewel de darkwave van dit Belgische duo misschien niet naadloos aansloot op de twee Duitse EBM-acts.
Setlist: Dream / Lost Feelings / Julia / One Click / Red Light (Siouxsie) / False Light
Plastikstrom komt uit Duitsland. Matthias en Jürgen van Plastikstrom vormden eerder de helft van de gothic rockband Darc Entries. Ze zijn actief sinds 1995 als EBM-duo Plastikstrom en hun recentste release is het album ‘Eskalation’ uit 2023. Matthias komt graag naar België, omdat daar de bakermat ligt van de EBM. Hoewel je afgaand op zijn podiumoutfit een voorliefde voor Front 242 zou kunnen afleiden, houdt hij nog meer van The Neon Judgement. Ook Clan of Xymox en nog een hele rits oudere pioniers van EBM, synthwave en gothic rock kunnen hem al eens inspireren.
Plastikstrom is zeker geen onbekende in België, waar ze bijna elk jaar wel eens langskomen. Dat was ook te merken bij het publiek. Heel wat nummers werden op herkenningsapplaus onthaald en meegezongen. EBM is dan toch vooral een muziekgenre dat je beleeft door te dansen.
Omdat de DVG niet uitverkocht was, was er ook genoeg ruimte om dat te doen. Het enthousiasme van de dansende meute werkt aanstekelijk en zo gaat Matthias twee keer meedansen.
Plastikstrom werkt aan een nieuw album dat misschien al in mei of juni uitgebracht zal worden. Een handvol nieuwe nummers zaten al in de set, met voorlopige werktitels als “Nachtmacht” en “Keine Ahnung”. Openen deden ze met hun signature-track “Eskalation” en daarna werd er toegewerkt naar een zinderende finale met “Alles Für Uns”, “Wandertag”, “Tote Stadt” en “Städtekrieg”. “Wandertag” is een mooi contrast tussen het onderwerp (rustig wandelen in de natuur) en de pompende beats en dreigende lyrics over een Ruckzack!-je).
Als uitsmijter was er de Plastikstrom-versie van “A Forest” van the Cure. Later dit jaar komt Plastikstrom terug naar Sint-Niklaas voor het BIMfest.
Setlist: Eskalation / Mutterschoss / Grosny / MKO / Amok / Nachtmacht / Tanz Allein / Keine Ahnung / Mir Egal / Pogokinder / Alles Für Uns / Wandertag / Tote Stadt / Städtekrieg / A Forest (the Cure)
Eerst was Dive, het electro/industrial-project van pionier Dirk Ivens, aangekondigd als headliner voor deze derde editie van Donkere Tijden, maar Ivens moet afzeggen wegens persoonlijke redenen en werd vervangen door Jäger 90. Jäger 90 brengt oldschool EBM waarvoor ze de inspiratie vooral halen bij DAF, maar frontman/zanger Thoralf Dietrich is ook fan van Front 242 en Rammstein.
Deze Duitse act maakt sinds 2005 internationale podia onveilig, oorspronkelijk als duo maar sinds kort steeds vaker als solo-act van frontman Thoralf. Jäger 90 speelt regelmatig op Duitse festivals als het Wave Gotik Treffen en Amphi Fest en staat op concerten en festivals in gans Europa. In 2025 stond Jäger 90 voor het eerst in Mexico. Deze act stond al die tijd nog maar een paar keer op een Belgisch podium. In 2013 speelde de band op Electric Summer Night in Doornik, met voorts nog Orange Sector en Pankow.
Nieuw materiaal heeft Jäger 90 al niet meer uitgebracht sinds 2013, maar in 2024 was er nog een leuk vinyl-only verzamelalbum (‘Rückspulen’), inmiddels hopeloos uitverkocht Thoralf kondigt in Kortrijk aan dat er nu eindelijk echt wel nieuwe muziek van Jäger 90 aankomt en brengt live al een paar tracks die op dat nieuwe album zullen komen, zoals “Gib Mir Deine Hand”.
Voorts natuurlijk klassiekers als “Wir Brauchen Kein Feuer” (uitzonderlijk eens niet als openingstrack), “Nord/Ost” en “Dessau” en een cover van DAF. Jäger 90 heeft een langere geschiedenis dan de andere bands op Donkere Tijden en toch moet Thoralf meer moeite doen om iedereen voor het podium mee te krijgen.
Al na een paar nummers lukt hem dat en vanaf dan geht’s los. De dreunende beats, de dreigende lyrics in dat militante Duits, het charisma van Thoralf, … het is een combo die werkt.
Leuke momenten zijn als Tamara uit het publiek op het podium even mag meedansen met Thoralf en als er bij “Stiefelblitz” ‘medailles’ (stickers van de band) worden uitgereikt aan iedereen in het publiek met mooi gepoetste legerbottines, zoals bij een keuring in de legerkazerne. Na een eerst bis-ronde mag Jäger 90 nog eens terug het podium op en dan vormt “Scheissegal” het orgelpunt van de avond, waarbij Thoralf op het podium 20 pushups doet om dan – een beetje theatraal – in elkaar te zakken.
Setlist: Nord/Ost / Wir Brauchen Kein Feuer / Muskeln / Ich Schwitze / Neuer Tanz / Komm Und Rück Ein Bisschen Näher / Am Sonntag Ist Krieg / Ich Und Die Wirklichkeit (DAF) / Dessau / Gib Mir Deine Hand / Unsere Neue Republik / Stiefelblitz / Die Sonne Und Der Regenfall / Scheissegal
Donkere Tijden is niet het grootste festival in zijn genre, maar als ze nog eens zo’n affiche kunnen samenstellen, kunnen er nog vele knappe edities volgen.
Organisatie: Kurt Vanhollebeke & Black Planet
Remy Bond - De ‘Backstage at the Tropicana’ tour voelde wel heel erg backstage aan
Remy Bond
Op Werchter 2025 (Klub C) nog net gemist, een plotse regenbui hield het publiek net iets te lang vast in the Barn. Zonde, het optreden vaanvond in de altijd charmante Brusselse Botanique moest instaan als herkansing. De New Yorkse Remy Bond is nog maar sinds 2023 muzikaal actief maar zette haar eerste stappen in de schijnwerpers al als kind-actrice in NBC-series en later als reality-persoonlijkheid in onder andere ‘Masterchef USA Junior’ samen met zus Olivia. Die laatste, Olivia Bond, verzorgt nu 10 jaar later ook haar voorprogramma, schattig!
De Rotonde was, ondanks haar intieme karakter (amper 300 plaatsen) 2 minuten voor show-aanvang nog niet voor een derde gevuld, wat voor een ietwat koele publiekssfeer zorgde. Het gigantische roze Fabergé-ei (zie foto), waar Remy overduidelijk 2 minuten later uit tevoorschijn zou komen tijdens intro ‘Sunset Claws’, was een welgekomen afleiding.
‘Skin Tight Jeans’ en ‘Simple Girl’ brachten al snel wat punten van herkenning in de set. Remy heeft veel geïnvesteerd in haar vintage esthetische branding en image, van uitgebreide music video’s tot een artificiële kloof tussen haar voortanden en tache de beauté boven de lip.
Een image is anno 2026 belangrijker dan ooit voor een startende artiest, maar de live-act en présence mogen ook niet ontbreken. Of het aan de soundmix lag was onduidelijk, maar het begin van de set neigde meermaals naar playback en oogde zo een tikkeltje energieloos. Jammer, want zo gingen beide nummers, die op plaat wel wisten te overtuigen, een beetje aan de zaal voorbij…
We mogen niet vergeten dat de New Yorkse nog maar een dikke twee jaar aan haar muziek-avontuur aan het timmeren is en proberen de moeizame start dan ook snel te wijten aan onwennigheid of zenuwen. Met “Don’t Go Back To Paris” spreekt ze voor een eerste keer het intieme publiek aan en verschijnt ook een eerste lachje, mooi om zien, het begint zo ook iets oprechter aan te voelen. Met een toegift aan het publiek: “No One” in zijn volledige originele lengte, overtuigt ze met de band nu voor het eerst ook live.
Tijdens het nog-niet-uitgebrachte “You Don’t Say”dat live dan weer allesbehalve overtuigend klonk, vroeg ze het publiek speels of ze het wel moest uitbrengen ‘I shouldn’t release this right?, It’s bad right?’. Ik zal maar niet toegeven dat ik volmonds ja had willen antwoorden. Naast het – sinds het begin – te lage microfoonvolume, viel nu ook het gebrek aan zelfvertrouwen van Bond sterk op. Met momenten dwaalde ze wat verdwaald rond op het podium en staarde ze soms minutenlang licht angstig voor zich uit richting de techniekers.
Over “American Wedding” verklapte ze dan weer dat het haar volgende single zou worden. Na een onwennige korte bandintro, die omwille van luide instrumentals onverstaanbaar was, klonk de toekomstige single live toch een stuk sterker dan vorige nummers, mede door het catchy gospel-geïnspireerde refrein. Een duidelijk ingestudeerd huwelijksaanzoek door een ‘fan’ deed de oprechtheid dan weer volledig teniet. Snel doorspoelen dit vreemde interactiemoment, met grootste hit ‘Summer Song’ bijvoorbeeld! Met meer dan 20 miljoen streams het grootste herkenningspunt in haar set. Het sterke nummer met duidelijke Lana Del Rey invloeden bleef live wel overeind, oef!
Na 45 minuten kwam Remy met een slappe lach het podium terug op, ze kon “Sugar Man” niet inzetten voordat haar vriendin vanuit het publiek een plakkaat met de lyrics zichtbaar hield. Je zou het haar kwalijk kunnen nemen, maar het publiek vond het schattig en het rustige nummer kwam uiteindelijk wel tot z’n recht. ‘Sorry guys, I love this song but I don’t know the lyrics’. Tijdens het op ABBA geïnspireerde “Moviestar” kwam zus Olivia gezellig meedoen om uiteindelijk af te sluiten met “Red White and Blue”.
Een zeer matig optreden, maar vervelen deed het nooit.
Setlist: Sunset Claws – Skin Tight Jeans – Simple Girl – Don’t Go Back To Paris – No One – Orlando – You Don’t Say – American Wedding – Summer Song – Hawaiian Dream – Star Shaped Baby – Cherry Red Balloon – Walk Like An Angel – Moviestar – Red White and Blue
Organisatie: Botanique, Brussel
dEUS, Vorst Nationaal, Brussel op 19 en 20 maart 2026 – Pics
dEUS, Worst Case versus In A Bar
In 2026 keert dEUS terug naar het podium met hun tour "Worst Case versus In a Bar". Tijdens deze exclusieve tour door Europa speelt de Belgische band uitsluitend nummers uit hun iconische albums 'Worst Case Scenario' en 'In a Bar, Under the Sea'. In ons land komt de legendarische Antwerpse band rond Tom Barman en Klaas Janzoons naar het podium van Vorst Nationaal. Een absolute must-see voor hun trouwe fans én een openbaring voor nieuwkomers!
In 1994 en 1996 verschenen de albums 'Worst Case Scenario' en 'In a Bar Under the Sea', die het leven van de bandleden en duizenden fans radicaal veranderden. De meest invloedrijke rockband van België keert terug naar zijn roots met een spannende nieuwe tour, volledig gewijd aan hun beginjaren.
De eclectische mix van rock, jazz en experimentele klanken zette in de jaren '90 de Europese muziekscène helemaal op zijn kop, en belooft opnieuw een schot in de roos te zijn.
dEUS brengt dus al hun klassiekers, aangevuld met enkele songs die nog nooit eerder live te horen waren.
De "Worst Case versus In a Bar"-tour is dan ook veel meer dan een nostalgische trip: het is een terugblik op twee albums die vandaag de dag nog altijd even krachtig en relevant klinken als toen.
(bron: Live Nation)
Neem gerust een kijkje naar de pics
dEUS
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9069-deus-19-03-2026?Itemid=0
Oliver Symons
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9070-oliver-symons-19-03-2026?Itemid=0
Live 2025
Driftfestival 2025 – Geslaagd weekend met de backcatalogue van kleppers Goose (25 Y) en dEUS (30 Y ‘Worst case scenario’)
Lokerse Feesten 2025 – DAG 7 – Rewind met Air ‘Moon Safari’ en dEUS ‘Worst case scenario’
Cactusfestival 2025 – van 11 juli t-m 13 juli 2025 - Sfeer, gezelligheid, zonovergoten weer … én goede muziek, aangename sets!
Org: Live Nation
Holy Garden Sessions 2026 op 18 en 19 juni 2026 met Monza en Tourist LeMC
De zesde editie van HGS gaat door op 18 en 19 juni in de pastorietuin van Kortemark!
Op donderdag komt MONZA met een exclusieve set naar Kortemark!
‘Van God Los’, een kwarteeuw later. Monza brengt in 2026 haar debuutplaat opnieuw uit én komt met megaversie van de legendarische single. Aan boord van de Monza-bezetting zit ook nu weer straf volk: zanger/tekstschrijver Stijn Meuris, drummer Mario Goossens (Triggerfinger, Bazart), gitarist Piet De Pessemier (Lenoise en Krakow) en toetsenist David Poltrock (Hooverphonic, De Mens). Wie Monza destijds live zag, zag een strak spelende band, met Meuris in een andere leefwereld.
Voor de 25ste verjaardag van 'Van God Los' speelt de originele Monza-bezetting een beperkt aantal concerten, met een very extended version van 'Van God Los'.
Op vrijdag is het aan Tourist LeMC!
Tourist LeMC is een van de meest originele en innemende stemmen in de hedendaagse Belgische muziek. Met een unieke mix van hiphop, kleinkunst, folk en reggae creëert hij een spectaculair eigen universum waarin poëzie, ritme en Antwerpse ziel samenkomen.
Live is Tourist LeMC een kracht op zich: zijn optredens combineren intimiteit en energie, en nemen je mee van poëtische introspectie tot grootse muzikale vertelling.
https://www.gardensessions.be
Miles Kane - Verjaardagsfeestje met Britse flair
Een nobele onbekende is Miles Kane al lang niet meer, en toch blijft hij ergens onder de radar zweven. Met zijn zesde langspeler ‘Sunlight in the Shadows’ (2025), geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys, serveert hij opnieuw een mix van glamrock en psychedelische indierock, overgoten met onmiskenbare Britse flair. Meer van hetzelfde, zou je denken, maar net doordat Kane koppig zijn eigen koers blijft varen, blijft hij intrigeren.
Het Gentse Lézard mocht de avond op gang trappen. De vijfkoppige band, die stilaan wat radioplay verzamelt, bewees waarom ze steeds vaker als must-see worden bestempeld. Hun eigenzinnige mix van surrealisme, snedige gitaarhooks en funky baslijnen klonk nooit kitscherig of afstandelijk. Het Franstalige “Manifastique” deed denken aan Pas de Deux, terwijl het kronkelende “Pop Pop Pop Pop Pop Pop Pop Stop” ergens tussen Bolis Pupul en Charlotte Adigéry laveerde. Tegen het einde van hun set was de zaal mooi volgelopen en het enthousiasme bij de vroege aanwezigen duidelijk voelbaar. Een sterke en veelbelovende opener.
Bij de ombouw vielen meteen de luipaardprintinstrumenten op, samen met ballonnen en feesthoedjes: Miles Kane had iets te vieren. Op de dag van het concert werd hij veertig, en dat liet hij niet onopgemerkt voorbijgaan. Iets later dan gepland betrad hij, samen met zijn band en onder junglegeluiden, het podium.
Stijlvol uitgedost met sjaaltjes en hakken zette hij met “Sing a Song to Love” meteen de toon. Een gedurfde keuze om al vroeg nieuw werk te brengen, maar het publiek slikte het moeiteloos. Met “Rearrange” volgde al snel een eerste explosie: de herkenbare riff en aanstekelijke energie zorgden ervoor dat de Roma meteen losging. Tijdens “Troubled Son” rekte Kane zijn stem tot het uiterste, terwijl hij zijn band zichtbaar ruimte gaf om te schitteren. De bassist kreeg een prominente rol in “Cry on My Guitar”, al was het Kane zelf die met een scherpe solo opnieuw de aandacht naar zich toe trok. Het publiek bedankte hem met een luidkeels ‘Happy Birthday’.
De setlist zat slim in elkaar, met een vloeiende afwisseling tussen nieuw en ouder werk. “Without You” bracht een eerste rustpunt, waarna “Love is Cruel” het tempo opnieuw de hoogte in joeg.
Met het rauwe “Inhaler” volgde een eerste echt hoogtepunt, naadloos overgaand in het titelnummer “Sunlight in the Shadows”. Kane toonde zich een geboren entertainer, maar ook een crooner in wording. Dat kwam volledig tot uiting tijdens “Colour of the Trap”, waar zijn flair en présence samenkwamen.
Met “My Love” koos hij voor een intiem moment: akoestische gitaar in luipaardprint, een verstilde zaal en een a capella einde dat bleef hangen. Het feestje kreeg een extra dimensie toen een crewlid plots een verjaardagstaart met vuurwerk het podium opbracht. Kane leek oprecht verrast en genoot zichtbaar, net zoals hij dat even later deed toen hij bloemen en kaartjes uit het publiek aannam.
Met “Walk on the Ocean” volgde een van zijn persoonlijke favorieten, gedragen door een gelaagde opbouw en uitgesponnen solo’s die de aandacht moeiteloos vasthielden. De Roma bleef geboeid luisteren, tot “Coup de Grâce” de lont opnieuw aanstak en zelfs een moshpit ontketende.
Richting finale werd het tempo nog eens opgetrokken: “Never Taking Me Alive” barstte van de energie, terwijl “Don’t Forget Who You Are” de zaal liet meezingen op de bekende lalala’s. Afsluiter “Come Closer” werd uitgesponnen tot een grootse finale, met Kane die zijn laatste kreet de zaal in slingerde.
Op zijn veertigste heeft Miles Kane niets van zijn scherpte verloren. Zijn kenmerkende Britse rock, zijn flair en zijn podiumprésence blijven overeind, en misschien klinken ze zelfs zelfverzekerder dan ooit. Hij vierde zijn verjaardag zoals het hoort: met een sterke set, een dankbaar publiek en een zaal die nog lang nagenoot.
Setlist: Sing a Song to Love - Electric Flower - Rearrange - Troubled Son - Cry on My Guitar - Without You - Love Is Cruel - Inhaler - Sunlight in the Shadows - Blue Skies - Colour of the Trap - My Love - Heal - Walk on the Ocean - Coup de grace - Never Taking Me Alive - Don't Forget Who You Are - Come Closer
Organisatie: De Roma, Antwerpen
The Mystery Lights - Okselfrisse garagerock met een sixties touch
Tribute bands, doorgaans zijn we er niet gek van, het zijn kopieermachines zonder opties. Maar voor Straight Shooter hebben we wel een pluim over. De band brengt immers een eerbetoon aan iemand die wel wat meer aandacht verdient, namelijk het onderschatte garagerock icoon Greg Cartwright (aka Greg Oblivion), een man die met zijn verschillende bands Oblivians, Compulsive Gamblers en Reigning Sound de meest rauwe en compromisloze garagerock heeft gemaakt.
De set van Straight Shooter was, volledig in de geest van Cartwright al zijn bandjes, even eenvoudig als efficiënt. In een mum van tijd werden een hoop pure en onvervalste punk/garagerockers er met volle gas en zonder onderbreking doorgejaagd. Zoals het hoort trouwens bij dit soort punk’n’roll.
Mystery Lights uit California spelen authentieke garagerock met een psychedelische inslag en met een vette knipoog naar al die heerlijke sixties bandjes die terug te vinden zijn op die fameuze nuggets-verzamelaar uit 1972 (‘Nuggets: Original Artyfacts From The First Psychedelic Era 1965-68’).
We gaan eventjes 9 jaar terug in de tijd, want onze eerste live kennismaking met Mystery Lights zullen we niet snel vergeten. Het was in 2017 als support act van King Gizzard & The Lizard Wizard in een kolkende en oververhitte Kortrijkse Kreun, een legendarische avond. Mystery Lights hadden toen net hun geweldige debuutplaat uit, vol met okselfrisse garagerock die op het podium knetterde en vonkte dat het geen naam had. Op basis van hun bruisende set voorspelden we de band een gouden toekomst. Maar zoals zo dikwijls is Mystery Lights blijkbaar een goed bewaard geheim gebleven, want op vandaag was de Casino helaas maar voor een derde gevuld, uiteraard wel met een select kransje fans die wel degelijk wisten dat ze hier met een uniek bandje te maken hebben.
Mystery Lights produceert een authentieke retro sound en heeft met de immer enthousiaste Mike Brandon een frontman in huis die weet hoe een feestje te bouwen. Zijn unieke, hoge en rauwe stem neigt niet toevallig naar die van wijlen Fred Cole, zanger/gitarist van Dead Moon, misschien wel de meest legendarische garagerockband ooit, en één van de grote voorbeelden. Zo durven Mystery Lights geregeld al eens “Dead Moon Night” in hun setlist opnemen, helaas niet vanavond, maar dat was dan ook maar een kleine smet op een wervelend concertje.
De ongeremde energie die Mystery Lights 9 jaar geleden in de Kreun tentoonspreidden was op vandaag nog steeds onaangetast, getuige een snedige aftrap met “Mighty Fine & All Mine” en “Melt”, twee straight-forward tracks die de lont kwamen aansteken. Met “Memories” ging de tijdmachine in één ruk naar de sixties en met een handvol songs uit de meest recente plaat ‘Purgatory’ gooiden ze het over een iets gevoeliger boeg, maar daarom niet minder intens en steeds met behoud van die fuzz ondertoon.
Mystery Lights deden geregeld het tempo zakken om er dan met een knal terug in te vliegen, het nieuwe en jachtige “Kids Of Today” paste op die manier perfect in het plaatje. In “Can’t Sleep Through the Silence” kwam nog maar eens dat tintelende sixties orgeltje opdoemen, een steeds terugkerende sterkhouder in hun sound.
“Wish That She’d Come Back”, “Don’t Want No Don’t Need No” en “Follow Me Home” klonken, dankzij dat lekkere retro orgeltje, eeuwig fris en bijzonder aanstekelijk. “Flowers In My Hair, Demons In My Head” was dan weer zo een fantastische valse trage met een psychedelische insteek, voor zo een kanjer van een song zouden The Black Angels een moord begaan. “Cerebral Crack” was ook zo een fraaie sleper, wij moesten hier zowaar even aan The Beasts Of Bourbon denken.
Helemaal op het eind trok de zinderende knaller “What Happens When You Turn the Devil Down” alle registers open, de gitaren gingen in overdrive, de drums knalden de boel aan flarden, de band ging volledig uit de bol. Die apotheose sloeg onmiddellijk over in een stomend en geweldig “Thick Skin” dat helemaal in de geest van Dead Moon de boel nog eens finaal kwam ophitsen.
Een bisronde kon niet uitblijven, daarin werd het nieuwe rechttoe rechtaan garagerockertje “Before You Realize It” voorgesteld, gevolgd door een ophitsend “I’m So Tired of Living in the City” en een gedreven “Someone Else Is In Control, dat opgevrolijkt werd door een Oosters klinkend gitaardeuntje.
Mystery Lights zorgden voor anderhalf uurtje excellente garagerock van het meest prikkelende soort. Zulke bandjes worden steeds zeldzamer, en dat is des te jammer. Het is dringend tijd voor een nieuwe garagerock revival.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
