Miles Kane - Verjaardagsfeestje met Britse flair

Een nobele onbekende is Miles Kane al lang niet meer, en toch blijft hij ergens onder de radar zweven. Met zijn zesde langspeler ‘Sunlight in the Shadows’ (2025), geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys, serveert hij opnieuw een mix van glamrock en psychedelische indierock, overgoten met onmiskenbare Britse flair. Meer van hetzelfde, zou je denken, maar net doordat Kane koppig zijn eigen koers blijft varen, blijft hij intrigeren.

Het Gentse Lézard mocht de avond op gang trappen. De vijfkoppige band, die stilaan wat radioplay verzamelt, bewees waarom ze steeds vaker als must-see worden bestempeld. Hun eigenzinnige mix van surrealisme, snedige gitaarhooks en funky baslijnen klonk nooit kitscherig of afstandelijk. Het Franstalige “Manifastique” deed denken aan Pas de Deux, terwijl het kronkelende “Pop Pop Pop Pop Pop Pop Pop Stop” ergens tussen Bolis Pupul en Charlotte Adigéry laveerde. Tegen het einde van hun set was de zaal mooi volgelopen en het enthousiasme bij de vroege aanwezigen duidelijk voelbaar. Een sterke en veelbelovende opener.

Bij de ombouw vielen meteen de luipaardprintinstrumenten op, samen met ballonnen en feesthoedjes: Miles Kane had iets te vieren. Op de dag van het concert werd hij veertig, en dat liet hij niet onopgemerkt voorbijgaan. Iets later dan gepland betrad hij, samen met zijn band en onder junglegeluiden, het podium.
Stijlvol uitgedost met sjaaltjes en hakken zette hij met “Sing a Song to Love” meteen de toon. Een gedurfde keuze om al vroeg nieuw werk te brengen, maar het publiek slikte het moeiteloos. Met “Rearrange” volgde al snel een eerste explosie: de herkenbare riff en aanstekelijke energie zorgden ervoor dat de Roma meteen losging. Tijdens “Troubled Son” rekte Kane zijn stem tot het uiterste, terwijl hij zijn band zichtbaar ruimte gaf om te schitteren. De bassist kreeg een prominente rol in “Cry on My Guitar”, al was het Kane zelf die met een scherpe solo opnieuw de aandacht naar zich toe trok. Het publiek bedankte hem met een luidkeels ‘Happy Birthday’.
De setlist zat slim in elkaar, met een vloeiende afwisseling tussen nieuw en ouder werk. “Without You” bracht een eerste rustpunt, waarna “Love is Cruel” het tempo opnieuw de hoogte in joeg.
Met het rauwe “Inhaler” volgde een eerste echt hoogtepunt, naadloos overgaand in het titelnummer “Sunlight in the Shadows”. Kane toonde zich een geboren entertainer, maar ook een crooner in wording. Dat kwam volledig tot uiting tijdens “Colour of the Trap”, waar zijn flair en présence samenkwamen.
Met “My Love” koos hij voor een intiem moment: akoestische gitaar in luipaardprint, een verstilde zaal en een a capella einde dat bleef hangen. Het feestje kreeg een extra dimensie toen een crewlid plots een verjaardagstaart met vuurwerk het podium opbracht. Kane leek oprecht verrast en genoot zichtbaar, net zoals hij dat even later deed toen hij bloemen en kaartjes uit het publiek aannam.
Met “Walk on the Ocean” volgde een van zijn persoonlijke favorieten, gedragen door een gelaagde opbouw en uitgesponnen solo’s die de aandacht moeiteloos vasthielden. De Roma bleef geboeid luisteren, tot “Coup de Grâce” de lont opnieuw aanstak en zelfs een moshpit ontketende.
Richting finale werd het tempo nog eens opgetrokken: “Never Taking Me Alive” barstte van de energie, terwijl “Don’t Forget Who You Are” de zaal liet meezingen op de bekende lalala’s. Afsluiter “Come Closer” werd uitgesponnen tot een grootse finale, met Kane die zijn laatste kreet de zaal in slingerde.

Op zijn veertigste heeft Miles Kane niets van zijn scherpte verloren. Zijn kenmerkende Britse rock, zijn flair en zijn podiumprésence blijven overeind, en misschien klinken ze zelfs zelfverzekerder dan ooit. Hij vierde zijn verjaardag zoals het hoort: met een sterke set, een dankbaar publiek en een zaal die nog lang nagenoot.

Setlist: Sing a Song to Love - Electric Flower - Rearrange - Troubled Son - Cry on My Guitar - Without You - Love Is Cruel - Inhaler - Sunlight in the Shadows - Blue Skies - Colour of the Trap - My Love - Heal - Walk on the Ocean - Coup de grace - Never Taking Me Alive - Don't Forget Who You Are - Come Closer

Organisatie: De Roma, Antwerpen

The Mystery Lights - Okselfrisse garagerock met een sixties touch

Tribute bands, doorgaans zijn we er niet gek van, het zijn kopieermachines zonder opties. Maar voor Straight Shooter hebben we wel een pluim over. De band brengt immers een eerbetoon aan iemand die wel wat meer aandacht verdient, namelijk het onderschatte garagerock icoon Greg Cartwright (aka Greg Oblivion), een man die met zijn verschillende bands Oblivians, Compulsive Gamblers en Reigning Sound de meest rauwe en compromisloze garagerock heeft gemaakt.
De set van Straight Shooter was, volledig in de geest van Cartwright al zijn bandjes, even eenvoudig als efficiënt. In een mum van tijd werden een hoop pure en onvervalste punk/garagerockers er met volle gas en zonder onderbreking doorgejaagd. Zoals het hoort trouwens bij dit soort punk’n’roll.

Mystery Lights uit California spelen authentieke garagerock met een psychedelische inslag en met een vette knipoog naar al die heerlijke sixties bandjes die terug te vinden zijn op die fameuze nuggets-verzamelaar uit 1972 (‘Nuggets: Original Artyfacts From The First Psychedelic Era 1965-68’).
We gaan eventjes 9 jaar terug in de tijd, want onze eerste live kennismaking met Mystery Lights zullen we niet snel vergeten. Het was in 2017 als support act van King Gizzard & The Lizard Wizard in een kolkende en oververhitte Kortrijkse Kreun, een legendarische avond. Mystery Lights hadden toen net hun geweldige debuutplaat uit, vol met okselfrisse garagerock die op het podium knetterde en vonkte dat het geen naam had. Op basis van hun bruisende set voorspelden we de band een gouden toekomst. Maar zoals zo dikwijls is Mystery Lights blijkbaar een goed bewaard geheim gebleven, want op vandaag was de Casino helaas maar voor een derde gevuld, uiteraard wel met een select kransje fans die wel degelijk wisten dat ze hier met een uniek bandje te maken hebben.
Mystery Lights produceert een authentieke retro sound en heeft met de immer enthousiaste Mike Brandon een frontman in huis die weet hoe een feestje te bouwen. Zijn unieke, hoge en rauwe stem neigt niet toevallig naar die van wijlen Fred Cole, zanger/gitarist van Dead Moon, misschien wel de meest legendarische garagerockband ooit, en één van de grote voorbeelden. Zo durven Mystery Lights geregeld al eens “Dead Moon Night” in hun setlist opnemen, helaas niet vanavond, maar dat was dan ook maar een kleine smet op een wervelend concertje.
De ongeremde energie die Mystery Lights 9 jaar geleden in de Kreun tentoonspreidden was op vandaag nog steeds onaangetast, getuige een snedige aftrap met “Mighty Fine & All Mine” en “Melt”, twee straight-forward tracks die de lont kwamen aansteken. Met “Memories” ging de tijdmachine in één ruk naar de sixties en met een handvol songs uit de meest recente plaat ‘Purgatory’ gooiden ze het over een iets gevoeliger boeg, maar daarom niet minder intens en steeds met behoud van die fuzz ondertoon.
Mystery Lights deden geregeld het tempo zakken om er dan met een knal terug in te vliegen, het nieuwe en jachtige “Kids Of Today” paste op die manier perfect in het plaatje. In “Can’t Sleep Through the Silence” kwam nog maar eens dat tintelende sixties orgeltje opdoemen, een steeds terugkerende sterkhouder in hun sound.
 “Wish That She’d Come Back”, “Don’t Want No Don’t Need No” en “Follow Me Home” klonken, dankzij dat lekkere retro orgeltje, eeuwig fris en bijzonder aanstekelijk. “Flowers In My Hair, Demons In My Head” was dan weer zo een fantastische valse trage met een psychedelische insteek, voor zo een kanjer van een song zouden The Black Angels een moord begaan. “Cerebral Crack” was ook zo een fraaie sleper, wij moesten hier zowaar even aan The Beasts Of Bourbon denken.
Helemaal op het eind trok de zinderende knaller “What Happens When You Turn the Devil Down” alle registers open, de gitaren gingen in overdrive, de drums knalden de boel aan flarden, de band ging volledig uit de bol. Die apotheose sloeg onmiddellijk over in een stomend en geweldig “Thick Skin” dat helemaal in de geest van Dead Moon de boel nog eens finaal kwam ophitsen.
Een bisronde kon niet uitblijven, daarin werd het nieuwe rechttoe rechtaan garagerockertje “Before You Realize It” voorgesteld, gevolgd door een ophitsend “I’m So Tired of Living in the City” en een gedreven “Someone Else Is In Control, dat opgevrolijkt werd door een Oosters klinkend gitaardeuntje.

Mystery Lights zorgden voor anderhalf uurtje excellente garagerock van het meest prikkelende soort. Zulke bandjes worden steeds zeldzamer, en dat is des te jammer. Het is dringend tijd voor een nieuwe garagerock revival.

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Tom Robinson - Blijven gaan, uit liefde voor de fans
Tom Robinson + Adam Phillips

Tom Robinson vierde recent zijn 75^ste verjaardag en het is exact 50 jaar geleden dat hij zijn grote hit “Glad To Be Gay” uitbracht op single. Dat was genoeg aanleiding voor Tom om nog eens naar België af te reizen voor een paar concerten. Wij gingen luisteren in Oosterzele.

De getalenteerde singer-songwriter en Britse icoon van de punk- en LGBTQ-gemeenschap kwam in 2022 nog naar Vlaanderen met een volledige band, maar deze keer was het als duo, met gitarist Adam Phillips. Die kan je kennen van begeleidingsbands voor Tina Turner en Richard Ashcroft.
De optredens in Oosterzele en Antwerpen waren uitgesteld door een hart-operatie van Tom. Dat het concert nu midden in de week georganiseerd werd, maakte dat enkele fans afhaakten, maar toch zat De Kluize tot het laatste stoeltje vol.
Tom Robinson komt al sinds 1979 naar België. Eerst met zijn Tom Robinson Band en later als solo-artiest. Hij kwam er al zo vaak dat het voor hem ‘home from home’ is. Hij heeft zelfs een in Vlaanderen opgenomen live-album met die titel uitgebracht. Deels heeft het ermee te maken dat hij een Belgische tourmanager had, maar wat vooral telt is dat het Belgische publiek hem koestert en waardeert.
Met zijn 75 jaar is Tom’s stem niet meer zo indrukwekkend als vroeger. In de duo-bezetting wordt dat al snel duidelijk. Dan is het opvallend dat hij in zijn set toch kiest voor niet die nummers waarin hij vaak lang hoog moet uithalen. Alsof hij nog niet wil toegeven dat de 50 jaren van opnemen en concerten spelen hun tol hebben geëist. Het is nu zeker niet dat hij slecht gezongen heeft, verre van. De patine op de vocalen heeft zelfs zijn charme. Zijn fans vinden het overigens helemaal niet verkeerd dat hij zich vocaal nog niet gewonnen heeft.

Tom zet de avond in met “You Tattooed Me”. Dat hij daarvoor koos als openingssong heeft misschien te maken met de vermelding van de Belgische steden Antwerpen en Zaventem in de lyrics. Verderop in de set zat “Spain”, een song die eigenlijk over Griekenland vertelt, maar Greece paste niet in het rijmschema. Het zijn dergelijke anekdotes die het leuk maken om naar zijn concerten te gaan kijken en luisteren. Naast een begenadigd zanger, muzikant en songschrijver is hij ook een verteller met een hoge entertainment-factor, ook al komen sommige verhalen en grapjes steeds vaker terug.
Ook een volgende song kwam met een verhaal. Die schreef hij op bestelling voor Elton John. Alleen had hij nog geen titel toen het nummer klaar was en schreef hij “Elton’s Song” op als werktitel. Elton was daardoor zo gecharmeerd dat hij die titel gewoon overnam. “You Tattooed Me”, “Spain” en “Elton’s Song “waren overigens bij de weinige songs die in Oosterzele hun originele lyrics mochten behouden. In de meeste nummers smokkelt Tom wel een sneer naar recente politieke of maatschappelijke fenomenen. Dat lukt allemaal zonder haperingen, maar voor een paar songs liggen toch spiekbriefjes en een leesbril klaar. (What If We Make It To) “Fifty” schreef hij op 45-jarige leeftijd en die songtitel heeft hij al een paar keer moeten ‘opschuiven’. In Oosterzele werd “Fifty” dus “Eighty”. Het aanpassen van de lyrics naar recente gebeurtenissen is altijd al een constante geweest. Britse fans vertelden mij ooit dat ze nog nooit een identieke versie gehoord hadden van “Glad To Be Gay”, ook niet nadat ze al meer dan 100 van zijn concerten bijgewoond hebben. Het inleidende grapje (to sing along, you don’t have to be glad, in plaats van you don’t have to be gay) is dan weer wel een vaste waarde.
In de set in Oosterzele zat vooral ouder werk en niets van zijn meest recente studio-album ‘Only The Now’. Om Tom’s stem te sparen, mocht Adam Phillips twee van zijn eigen nummers brengen (“A Song For Everyman” en “Lost Without You”). In de set zat ook een misschien wat overbodige Beatles-cover (“You’ve Got To Hide Your Love Away”). Het voorlezen van een oude brief met daarin een ode aan de inwoners van Ieper en Brussel, werd op enthousiast applaus onthaald. In de finale zaten “War Baby”, “Atmospherics (Listen To The Radio)” en “2-4-6-8 Motorway”, allemaal netjes meegezongen door de fans.
De toegift begon met nog een cover. Tom Robinson heeft op zijn Belgische concerten al heel wat Belgische artiesten gecoverd, van “Les Bourgeois” van Jacques Brel tot “Ik Ben Zo Eenzaam Zonder Jou” van Will Tura. In Oosterzele bracht hij – in Frans met een leuk accent – een a capella-versie van “Les Yeux De Ma Mère” van Arno, die hij omschreef als de David Bowie van Oostende. Het publiek zong het refrein mee uit volle borst.
Voor de laatste toegift haalde Adam Phillips op advies van zijn jongste zoontje de ‘special guitar’ boven: een blikken ukelele. “Up Against The Wall” kennen we vooral als potige rocksong die we liefst met een volledige bezetting beluisteren, maar deze ukelele-versie krijgt ook een plekje in ons hart.
We hopen dat Tom Robinson’s hart het nog een paar jaar volhoudt en dat hij dan nog een paar keer de oversteek kan maken voor nog een paar concerten.

Setlist: You Tattooed Me / Fifty / You’ve Got To Hide Your Love Away (Beatles) / Elton’s Song / Spain / A Song For Everyman (Adam Phillips) / Glad To Be Gay / Days / Too Good To Be True / Lost Without You (Adam Phillips) / War Baby / Atmospherics (Listen To The Radio) / 2-4-6-8 Motorway / Les Yeux De Ma Mère (Arno) / Up Against The Wall

Organisatie: vzw GNISP

Luc Van De Poel (The Kids) - Het is de combinatie, het publiek meekrijgen, de energie die er nog steeds is, en die verdomd goede nummers die Ludo geschreven heeft, wat ons na vijftig jaar nog steeds recht houdt.
The Kids

Na 50 jaar zijn de Antwerpse band The Kids nog steeds heel relevant, getuige hun optreden in Roma eerder deze maand. En in een uitverkochte AB de week daarna. Samen met enkele jonge wolven in het vak, werd het genre ‘punk’ nog meer in de verf gezet.
LIVE
The Kids - Na 50 jaar nog steeds enorm relevant
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/102079-punk-50-y-2026-the-kids-50-years-the-kids-mini-fest-punk-is-in-2026-nog-steeds-springlevend-zeg-maar-dat-the-kids-het-hebben-gezegd

50 jaar The Kids, 50 jaar Punk … Dat smeekt alleen maar om een interview. We contacteerden gitarist Luc Van De Poel om daarover een uitgebreid te babbelen, met een tas koffie en binnen een gezellige sfeer, hadden we het niet alleen over 50 jaar punk en The Kids, ook over de concerten, de toekomst van Punk en over na al die jaren wat nog doelen en ambities zijn, of misschien nieuw platenwerk…

50 jaar The Kids, 50 jaar punk. Dat vraagt om ‘een overzicht’, wat zijn in grote lijnen de grote verschillen?
Waarom zijn mensen 50 jaar getrouwd? Als de klik er nog steeds is… en de energie is er nog, je krijgt nog steeds respons? Waarom zou je dan stoppen. En het is nog steeds leuk. We zijn wel tien jaar gestopt tussen 1986 en 1996. En dan kregen we veel aanvragen, ook vanuit het buitenland. Zoals Frankrijk en Italië en toen dachten we ‘goh, waarom niet’.

Is het net dat succes in het buitenland … Jullie hebben ook in Amerika gestaan, dat er heeft voor gezorgd dat jullie zijn doorgegaan ermee na tien jaar? Want in de beginjaren lukte dat niet?
Nee, in de beginjaren lukte dat gewoonweg niet, zelfs om in Nederland op te treden moesten we hemel en aarde verzetten. Vanaf 1996 waren er heel veel optredens in het buitenland, maar voordien nee.. dat was ook Duitsland, Amerika, Mexico, Japan noem maar op.. en dan hebben we nog niet alle zalen gedaan die we aangeboden kregen, we speelden onze eerste keer in Rome en die schreeuwen gewoon onze teksten , terwijl dat puur op basis van die platenverkoop was.. toen was er geen spotify. 

Die pauze na ‘Gothcha! ‘ Stoppen, heeft jullie eigenlijk deugd gedaan?
Er stonden best wel mooie songs op, soms denken we wel om sommige terug te spelen, maar toen was het vet wat van de soep. De meeste mensen komen ook voor die eerste twee platen, daar focussen wij ons ook het meest op. Of die pauze deugd heeft gedaan? Dat laat ik in het midden een beetje..

Toen ik in 1979/1980 fan werd, was ik ook al vele jaren fan van de fanclub; bestaat die fanclub nog ergens? Rechtsreeks meende ik dat ik automatisch ook lid was van ‘punks against fascisme’, als ik het niet mis heb… Bestaat die strekking nog?
Dat is maar heel kort geweest, we hadden een paar honderd leden, en er was een hele organisatie en ook fanclubdagen en zo. wat dat tweede betreft, we zijn nooit teveel daarin mee gestapt. Dat ‘punks tegen skinheads’ en zo? dat was in België minder, wij hebben daar ook niet echt aan meegedaan en trokken (en trekken nog steeds) een breed punk publiek.

“Punk” is trouwens een term die wel degelijk veranderd is, net als jazz geen jazz meer is. Wat betekent het woord punk voor jou nu nog?
Voor mij persoonlijk, en in de lijn met wat we met The Kids doen is punk anno 2026 gewoonweg.. “Rock-’n-roll’’ en dat hetgeen errond hangt interesseert me minder. Gewoon, korte nummers zonder teveel tralala rond, scherp , goede gitaren dat is voor mij punk…

Men zegt al 50 jaar dat punk dood is, maar als ik zie in de Roma en ook die speciale dag/avond in de AB op 14 maart, dan lijkt Punk nog springlevend, toch?
Er is nog steeds een doorstroom van punk bands, gelukkig. Was dat niet zo geweest waren we al lang gestopt. Het bleef werken, het bleef jonge bands aantrekken die vaak in ons voorprogramma speelden. De machine is nooit gestopt, dat was ook voor ons een drijfveer om door te gaan.

Het publiek is mee wat ouder geworden, maar ik zag – vooral in de AB – een opvallend jeugdig publiek, waarom trekt punk de jeugd aan, denk je zelf? Is de jeugd weer boos?
Dat is ook zo, en er is een zekere boosheid bij de jongeren aanwezig. Ons vragen ze ook op wat ‘grotere festivals’, maar bij veel van die jonge punkgroepen is dat heel underground, en daar komt  inderdaad een opvallend jong publiek op af.

Even een terugkeer in de tijd, hoewel de punk songs de reden zijn waarom ik fan werd; het grote publiek leerde jullie kennen door ‘There will be no next time’. Een song die op concerten zelfs voor de meeste feedback zorgt. Een zege of een vloek zo’n ‘hit’ of iets ertussen?
Meer een zege, het staat in alle mogelijk top honderd. Ik heb ook al gehoord van veel groepen dat die het helemaal niet erg vinden hun hits te spelen, het is een nummer dat iedereen kent.. ook de fans buiten de punk scene, daar mogen we best trots op zijn. Het staat op een album waarin ons platenlabel eerst niet in geloofde, en is een succesverhaal geworden toen.  Dus nee, Het is dus eerder een zege dan een vloek ‘there will be no next time’ live te mogen spelen.

Ik heb jullie nu twee keer gezien (in totaal ondertussen 18 keer). Ludo is nooit een spraakwaterval geweest, en nog steeds niet. maar hij was onder de indruk van de energie van jullie als band en van het publiek. Wat is jullie geheim? Veel boterhammen met spek en eieren?
Ik heb dat altijd zo gedaan, en zolang de energie er nog is om dat te doen zal ik dat blijven doen, dat zit in mijn tweede natuur. Als men ons echt zegt ‘jongens het is weg’, dan stoppen we ermee. Maar zolang we de feedback krijgen die we nu ook al hebben gekregen? Blijven we doorgaan, we hebben er zelf ook nog heel veel plezier in. en zolang we het publiek mee krijgen, en positieve recensies lezen van jullie op onze eerste optreden in Roma? Dan kan dat nog lang blijven duren. Het is de combinatie, het publiek meekrijgen, die energie die er nog steeds is en die verdomd goede nummers die Ludo geschreven heeft dat ons na vijftig jaar nog steeds recht houdt. Circa twintig nummers die herkenbaar zijn en door het publiek worden mee gezongen, dat is uniek! En dan nog een fantastische drummer.. die combinatie dus.

Ik was wel een beetje bang toen al dat publiek op het podium stond in de AB. Je had opzij maar weinig plaats meer; in de Roma kwam er geen publiek op het podium (ondanks de goede sfeer)
Ik sta graag wat opzij om de boel te overschouwen als zoiets gebeurd, anders krijg je toch maar duwen tegen je gitaar en zo (haha) in Roma had gemogen, er is zelfs een plek vooraan waar je tegen het podium kon, maar die kliek die daar voor kon zorgen stond wat meer in het midden en wist blijkbaar niet zo goed of het kon of mocht.. maar de sfeer zat ondanks dat ook goed daar.

Wie ik ook goed vond in Roma was Maria Iskariot, hoewel ze in Roma precies een wat mindere dag hadden?
Die zijn jong en vinden zeker hun weg wel, het is een heel toffe groep getalenteerde en ambitieuze muzikanten. Ze moeten alleen zien dat ze met beide voetjes op de grond komen, en hun eigen weg blijven volgen. In Roma hadden ze wat af te rekenen met wat technische problemen en zo en moesten een beetje een inspanning doen om het publiek echt mee te krijgen,. We hebben er al drie keer mee samen gespeeld en die zijn gewoonweg super!

Ergens hadden sommigen verwacht dat de originele drummers nog eens op het podium zouden staan naar aanleiding van die 50 jaar?
Dan moet je al Eddy gaan vragen, of zelfs verder gaan en sommige van de bassisten vragen die ook bij ons hebben gespeeld, voor Danny terug kwam. Cesar Janssens ,en dat is een van mijn beste vrienden, gaan bij vragen maar die heeft het al druk genoeg bij bijvoorbeeld Raymond van het Groenewoud. Eddy is zelfs compleet uit de schijnwerpers getreden.. nee dat is praktisch onmogelijk zoiets te doen.

In de AB was er dan HeTZe, prachtige band, Kotskat en Colère, maar vooral Sunpower; ik ken die persoonlijk maar die hadden heel wat fans mee…
Het was een geweldige line up die avond, Sunpower hebben binnen de punk scene in het Brusselse en rond Ninove toen een reputatie opgebouwd. Niemand kent hen, maar die zetten nog steeds de boel op stelten. Prachtige band!

Helaas is het na vijftig jaar bonken op muren de wereld er niet beter op geworden. Protesteren is meer dan nodig. De mensen zijn terug boos
Voor veel mensen is punk een van de mooiste plekken voor de meest pure rock-’n-roll. En ook het enige genre tegenwoordig die een beetje die Anarchistische rebellie uitstraalt. Punk bands maken nog steeds muziek waarbij mensen nadenken over wat rondom zich gebeurd. In gelijk ander genre is dat volledig weg, zelfs in metal. Dat is voor mij in veel gevallen één dezelfde brij geworden. Eens ferm tegen de schenen schoppen? Punk doet dat nog, en dat trekt de jongeren dus aan.

Metal is in grote mate – niet helemaal – toch wat meer mainstream geworden, terwijl de echte punk altijd wat underground is gebleven?
Ja maar toch, ‘echte punks’ zullen dat tegenspreken, maar neem een band als Green Day. Die zijn nog steeds met politiek bezig en schoppen nog steeds om zich heen. Bovendien zijn ze ervoor gekend dat ze voor optredens de prijzen laag proberen te houden, tenzij ze als onderdeel van een festival line up ergens afsluiten of zo. En dan zijn er nog zo van die bands die ondanks het verkopen van miljoenen platen en voor duizenden mensen spelen nog steeds die ‘punk ingesteldheid’ levendig houden.

Wat ik altijd wat eigenaardig heb gevonden dat een band als The Kids nooit op Rock Werchter of Pukkelpop heeft gestaan
Die grote festivals vragen  meestal een soort ‘exclusiviteit’ dat willen we dan niet doen. de organisaties vragen dan bijvoorbeeld dat je enkele maanden nergens speelt op circa 50 km van hun festival, om dan exclusief daar te spelen. Daar doen we niet aan mee. Wij spelen gewoonweg teveel. Maar als ze ons moesten vragen zullen we dat zeker doen . we spelen echter liever op wat kleinere podia zoals Sjock festival https://www.sjock.com/nl waar we op 11 juli spelen. En zo zijn er nog. Daar kunnen we ons ding doen, en vinden het helemaal niet erg dat we dan twee weken daarna tien km verder spelen.

Er komt nog een vervolg, zelfs een optreden op Rebellion Blackpool; Had je dit verwacht, zoveel respons na al die jaren?
Rebellion Blackpool heeft ons al een paar keer gevraagd, ze hadden ons zelfs eens op de affiche gezet zonder dat we ons akkoord hadden gegeven (haha) het is er door omstandigheden nooit van gekomen. Die betalen heel weinig , behalve aan de grote bands op de affiche, en we moesten ook nog ons eigen hotel betalen en zo.. maar nu paste het in ons schema .

Normaal stonden jullie ook in Amerika..
Normaal gesproken wel ja, maar nu zegt het ons met al die regeltjes en zo ook niets meer.. we hebben aan onze tijd in Amerika veel vrienden over gehouden, die ons ook vragen.  Elke keer als je uit het vliegtuig stapt of een camionette parkeert bij wijze van spreken je boel ondersteboven gekeerd lol.. nee, voor ons hoeft het niet meer zoals het nu loopt daar.


Dat is een beetje terug naar de begin jaren, toen stond er bij een bepaalde band zelfs politie voor het publiek, toen ze een song inzetten … tegen de politie; hebben jullie ooit iets in die zin meegemaakt bij ‘Facist Cops’?
Wat wij wel eens hebben voorgehad, bij het laatste optreden in een bekende club in Kontich,  Lintfabriek. toen die moesten sluiten wegens teveel problemen met buren en zo, er was massa veel volk en  net toen we ‘Facist cops’ inzetten de politie binnen viel. Maar die hadden zoiets van, doe jullie ding maar dan is het gedaan. Dat was een club waar best wat grotere namen hebben gestaan, zoals Datsuns bijvoorbeeld.

Nu we het over de ‘clubs’ hebben, ik krijg de indruk dat die sterk verminderd zijn tegenover vroeger?
Er zijn er best nog wel, Neem nu Djingle Djangle in Antwerpen, of Music City die doen dat nog steeds die ‘underground club shows’. er was lang een jeugdhuis in Berchem, maar die zijn ook gestopt. Er zijn er dus nog, maar je moet er een beetje naar durven zoeken. Die richten zich natuurlijk op een veel jonger publiek. Niet alleen DJ’s maar ook in punk. We hebben nu aan het opnemen geweest met Pang Pang Records: en daar zitten tientallen piep jonge punk bands, over heel Europa. dus het leeft nog steeds hoor.

Kriebelt het dan niet bij jullie om ook iets nieuw te doen?
Pffff, ze hebben ons dat gevraagd hoor. Dat is voorbij, het was leuk om dat te doen, maar wie zit nog te wachten op een nieuwe The Kids plaat? We hebben ooit gedacht iets op te nemen in de studio van AB , maar nee… Het is voorbij.

Wat zijn dan wel de toekomstplannen?
Blijven spelen, zolang we toffe aanbiedingen krijgen en op veel plaatsen worden gevraagd, gewoonweg blijven doorgaan. Volgend jaar misschien terug wat kleinere clubs, in het buitenland zoals Denemarken, Duitsland of zo. er komen nog festivals aan, maar sommige mogen we nog niet aankondigen. En ook in het najaar staan we o.a. in Concertzaal de casino. Morgen (vrijdag 20 maart) in Charleroi zaal Rockerill en ook op 28 maart in De Zwerver (Leffinge). Vlaanderen is niet zo groot, als we dertig keer gespeeld hebben zijn we overal geweest (haha)

Laat ons eerlijk zijn, jullie hebben punk op de kaart gezet in ons land, en die invloed blijft nog steeds duren. Zie maar naar die nieuwe lichting bands in jullie voetsporen, en toch als jullie een Engelse of Amerikaanse band waren, waren jullie misschien wereld beroemd. Steekt dat niet een beetje?
Moesten, moesten, moesten… Mijn moeder zei altijd ‘als  de lucht naar beneden valt, vallen alle mussen dood’’ (haha). We zijn fier op  hetgeen we bereikt hebben. De stempel die we hebben kunnen drukken, en we doen het nog steeds heel graag !

Je hebt niets meer te bewijzen en ik veronderstel dat de meeste realistische doelen wel zijn bereikt. Je kunt nog tien jaar doorgaan!
Maar zijn er nog doelen die je voor ogen hebt als muzikant, als mens bij de band of andere projecten?
De passie blijven volgen, zolang die passie er is? Blijven doorgaan, nog tien jaar? Dan ben ik 83, dat zou moeten lukken. Maar dertig jaar geleden dacht ik ook niet dat ik op mijn 73 nog op het podium zou staan.. zeg nooit ,  nooit. Maar ik denk dat ik op mijn 83 eerder blues ga spelen in cafés of zo. kijk we hebben geen planning, we hebben geen manager , we laden ons gerief nog altijd zelf in en uit en hebben een roadie die meegaat, we doen nog steeds alles zelf. En die passie blijven over brengen met onze songs, dat is en blijft het grote doel en ambitie. We moeten alleen zien dat we niet teveel spelen, want dat is ook niet goed.

Is dat nu ook niet wat het geval, ik zie op Facebook voortdurend optredens voorbij komen?
Dat valt op zich nogal mee hoor, het lijkt alleen zo omdat ik constant die dingen post. Al bij al één of twee keer in de week.

Hoe belangrijk is sociale media geworden voor jullie?
Geen idee, we zitten ook op Instagram ik doe daar niets mee, dat gaat automatisch, het is een goed medium om je fans te bereiken. Maar de jongeren zitten daar niet meer, die zitten eerder op dingen als TikTok. De mond aan mond reclame, en het besloten wereldje dat punk nog steeds is , is meer dan voldoende om de kansen te krijgen …

Ik hoop jullie nog een pak keer live te kunnen zien , en dat het vuur mag blijven branden. Bedankt voor de fijne babbel