Rock Werchter 2016 – dag 4 – zondag 3 juli 2016
Rock Werchter 2016
Festivalterrein
Werchter
2015-07-04
Johan Meurisse

Elke dag is er ruimte voor ouderdomsdekens en gerespecteerde artiesten Iggy , Beck en Skunk Anansie stonden naast de nieuwe ‘00’ - lichting The Last Shadow Puppets , Foals en Florence.  Uitdagers in de toekomst blijken Macklemore & Ryan Lewis te zijn, al meteen hoog op de affiche, die een feestje bouwden …

Er was al veel volk opgedaagd in de Barn zo vroeg op dag vier van Rock Werchter voor Alice on the Roof. De Bergense Alice Dutoit vertelde ons in perfect Nederlands dat ze het nauwelijks kon geloven toen ze twee jaar geleden begon met liedjes te schrijven dat ze nu voor zoveel mensen mocht spelen. Alice speelde op drumcomputers en keyboards een korte bloemlezing uit haar debuut ‘Higher’. De weemoedige single “Easy come easy go” mocht natuurlijk niet ontbreken en was hier het perfect festivalnummer: meezingbaar  en met een tempo dat slim crescendo rees, zodat de handjes in de hele tent meeklapten. Ook de frisse electropop van “Mystery light” mocht op herkenningsapplaus rekenen en het uptempo “Lucky you”. Een nieuw popprinsesje is opgestaan en ze komt uit Henegouwen (dank aan Nick)

The Strypes -  Rock’n’roll van jong lefgozers , die net twintig zijn en al toe aan hun tweede plaat . De Britarrogantie liet het Ierse kwartet achterwege. Ze speelden op de Mainstage een meer dan behoorlijke set . De oude sound van Arctic Monkeys en Black Keys zit goed gebed . Songs als “Get into it” , ”I don’t wanna know”, “Scumbag city” , alsook de Howlin’ Wolf cover “Smoke stack lightning” en de doorbraaksingle “Blue collar jane” staan voor potig, ouderwetse rock’n’roll, die een bluesy randje verdraagt en de melodie niet uit het oog verliest.

Nog een stukje Bear’s den meepikken , intussen een uitgebreid collectief geworden . Muzikaal zijn ze ergens te situeren tussen gevoelige , dromerige indiefolk en broeierige ‘70s retro. Het arsenaal aan instrumenten biedt een breed , intens , subtiel geluid . De samenzang verhoogt de emotionaliteit. “Agape” is er eentje om te koesteren, die op het eind werd gespeeld. Na Pukkelpop was de band even ontroerd door het warme onthaal .

Het is snel gegaan voor James Bay , de jonge Britse sing/songwriter die we begin vorig jaar nog in de Bota zagen . Hij heeft al een sterke fanbase , en daar zit die fijne , dromerige single “Hold back the river” voor iets tussen . Toen met twee , nu heeft hij een band rond zich . In het eerste deel kregen we de introverte kant, een ‘sunday afternoon delight’ , met o.m. “Craving”, “When we were on”, “Fire” en “Let it go”, het tweede deel was beduidend extravert en meer Mainstage waardig,  “Best fake smile” rockte , “Proud Mary” van CCR/ Tina Turner hitste de menigte op en “Hold back the river” was de meezinger, die in de namiddag de set uitwuifde. Goede set , zonder echte verrassingen .

Een klein half uurtje later hadden we Levende Legende Iggy Pop op de Mainstage , eigenlijk één verschrompelde spier die hardnekkig weigert in pensioen te gaan. En daar mogen we ons gelukkig mee prijzen, want na 70 jaar rock’n’roll functioneert die ene spier nog beter dan het verzamelde spierbundelarsenaal van een bende omhooggevallen voetbalbobo’s ook wel eens Rode Duivels genoemd.
Zijne Pezige Vlezigheid vloog er in met 4 hete brokken werelderfgoed “No Fun”, “I Wanna Be Your Dog”, “The Passenger” en “Lust For Life”. Een kolkende emmer muziekgeschiedenis die in een zinderend kwartiertje frontaal  over de weide werd gekieperd.
U mocht het misschien jammer vinden dat Josh Homme en zijn maatjes niet langer de begeleidingsband van Iggy vormen, maar daar hadden wij hoegenaamd geen moeite mee. Iggy’s huidige band stond namelijk even strak gespannen als zijn aderen (die hij overigens aan de buitenkant van zijn lichaam draagt). Het gezelschap raasde doorheen briesende versies van “Sixteen”, “1969”, “Real Wild Child”, “Some Weird Sin” en op het eind een uiterst explosief “Search And Destroy”.
The Godfather Of Punk ? Zeker weten, geen andere artiest die mag aanspraak maken op die titel, en al zeker geen van alle bands die hier dit weekend aanwezig waren (of wat had u gedacht? The Offspring ? rip off van een rip off).
Dat het niet allemaal recht voor de raap moest zijn, bewees Iggy met een mooie greep uit ‘The Idiot’, de fantastische plaat die hij in 1977 inblikte met zijn maatje David Bowie. “Sister Midnight” en “Nightclubbing” klonken uiterst fris en op Main Square in Arras kregen ze er nog een fenomenaal “Mass Production” als toemaatje bij (hebben we hem nog nooit live weten vertolken, en we hebben toch al zo een slordige 20 Iggy gigs op onze teller staan). En mocht u Iggy enkel kennen van “Gardenia”, dat op enig herkenningsapplaus werd onthaald, dan was u duidelijk naar Pop Werchter gekomen in plaats van naar Rock Werchter. Troost u, je was de enige niet. (dank aan Sam)

Een even stomende liveset hadden we het Britse Foals, goed acht jaar bezig en vier cd’s uit. Foals combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën. Yannis Philippakis en C° is een live band bij uitstek, die hun nummers met splinterbommen bestookt , de rustiger nummers een steviger outfit durft te bezorgen op de juiste momenten, of net die subtiliteit , finesse bewaart in hun klankenpalet . Jawel , ze klinken speels , ongedwongen, pittig gedreven, hyperkinetisch en emotievol . Woorden op hun plaats van hun oud en nieuw werk. De set was vergelijkbaar met deze in Vorst , het gekende “My number” zette al vroeg het vuur in de pan. Frontman Yannis is eentje die houdt van zijn publiek, een  podiumbeest , gaat totaal op in de nummers, hitst de menigte en is dicht bij hen te vinden . “Mountain at my gates” , “Inhaler” en de titelsong “What went down” boden stroomstoten, dartelend , twinkelend  door het lichaam. Dynamiet dus!

The Last Shadow Puppets is een uniek samenwerkingsproject tussen Alex Turner en Miles Kane . Turner borg de koele James Dean look op van de vorige makke Arctic Monkey passage en ontpopte zich als een entertainer in een okerkleurig kostuum . Het gaf de orkestrale sixtiespop en Britrock elan.
Kane is de stevige ruige rocker , maar is even mooi opgestoft als de anderen in een witte poloshirt. Muzikaal een uitgebreid combo met violisten en tamboerijnspeler die een sfeervolle als zwierige tint geven aan de nummers . De samenzang , de afwisselende zangpartijen en het indringend gitaargetokkel creëren een sfeertje van spaghetti westerns en Tarentino habit.  “The age of understatement” werd naar een hoger niveau getrokken, “Bad habit” huppelt en heupwiegende moves zagen we op de broeierige “Miracle aligner” , “Aviation” en “Standing next to me”. Referenties werden gerespecteerd en Ere wie Ere toekomt, ze speelden The Fall (“Totally wired”) en David Bowie (“Moonage daydream”) . Een uiterst beheerste , afwisselende set , ideaal bij zonsondergang .

De veelzijdige , muzikale duizendpoot Beck Hansen , speelde net als andere doorwinterde artiesten op zekerheid tijdens het festival . Een ‘Back to Beck’, die z’n sing/songwriting op het achterplan duwt, en put uit zijn eclectische 90s –  early 2000 periode , een muzikale potpourri  met een straf , strak spelende band , zonder al te veel tierlantijntjes . “Devils haircut” , “Black tambourine”, “Think I’m in love”, “Mixed bizness” , “The new pollution”, “Loser”, “Sexx laws” en “E-Pro” ; elk nummer heeft een eigen muzikale invalshoek , gekenmerkt van grooves, adrenalineboosts  en meezinggehalte . Het recente “Wow“ past perfect hierbij, maat werd zelfs links gelaten . Beck als sing/songwriter hoorden we in een intieme “Lost cause” . Even leek het erop dat het concert vroeg ging gedaan zijn , maar een uitmuntend , uitgediept “Where’s at”, waar de band werd voorgesteld en artiesten, net als bij TLSP, in een plezierige, aangename jam werden geëerd, o.m. Chic “Good times” – ”China girl” (David Bowie) – Prince’s “1999”. Het publiek ging ervoor en de heren amuseerden zich kostelijk . Safe en Good ...

Het West-Vlaamse Sx was van een ander kaliber na de flinke uptempo’s de voorbije uren. Sx verdiept zich nog meer in onderkoelde , mysterieuze, bezwerende electropop, die een donkere dreiging heeft . Een ijzingwekkende sound , die een bedwelmend , apocalyptisch , paranoïd sfeertje uitstraalt.
Meteen werden we in die sfeer ondergedompeld met nummers als “Under the skin”  en “Hurts” . De zangeres Stefanie Callebaut, in een aparte glitterhabijt,  lokt, slurpt je onherroepelijk in haar muzikale leefwereld als de Lorelei zeemeermin. Wat een indringend stemgeluid en - beheersing. De donkere basses trillen over je lichaam , alsof Sunn O))) zich opdrong met hun soundscapes. De hemelse, dromerige pop van “Black video” en “Gold” is nu beduidend grilliger geworden en neigt meer naar de slepende , slopende beats van James Blake . Het duo wordt intussen geruggensteund door Amatorski leden , wat die elektronica en drumbeats nog unieker maakt. 

De blanke hip hop hoop rust op de schouders van Macklemore & Ryan Lewis. Zeker nu Eminem bezig is aan een winterslaap die wel eens vijf jaar kan duren. Technisch gezien is Macklemore één van de grootste talenten als het op rappen aankomt. Niet veel zullen hem nadoen wat bij hem zo eenvoudig lijkt. Een vrolijke rapper uit Seatlle die het hoofdpodium van Rock Werchter krijgt als speeltuin. Sommigen zeggen: het moet kunnen, andere vinden het volstrekte onzin. Het is duidelijk, je bent voor of je bent tegen. Wij zijn er nog niet volledig uit. Toen halverwege het geluid helemaal de geest gaf dachten we van, jah nu krijgen we het. Maar Macklemore bleef er heel koel bij. Ik heb er al gezien die de helft van de boel kort en klein sloegen en vaarwel zeiden. Nee, volgende nummer en gewoon doorgaan. Chapeau! Waar we het dan minder voor hebben is de overbodige boodschappen van wereldverbeteraars. Nee dank u, daar hebben we al te veel van gehad. Muzikaal was “Downtown” een echt knaller. De weide bloeide helemaal open en iedereen leefde op. Wat één single toch allemaal niet kan doen! (dank aan Michaël)

Jamie XX  kon , net als op Pukkelpop vorig jaar , besluiten in één van de tenten . The Barn zat echt goed vol om deze techwizzard aan het werk te zien . Naast zijn productie- en percussiewerk bij The xx staat Jamie Smith aka Jamie xx voor sferische lounge en laat hij soul, funk , hiphop en Caribische tunes doordringen op het eigen werk , ‘In colour’.  Hier krijgen we een opwindende DJ set , waarin de eigen nummers met gelegenheidsartiesten en de zwoele, verleidelijke  tunes en voices van XX Romy Croft – Oliver Sin zijn verweven in een web van urban electro, dubstep , house , funky 70s disco en ga zo maar door .  Een swing’n’groove die de laatste nacht inluidde …

Florence & The Machine overtuigde vorig jaar al sterk op de Main stage . Zij wordt door de jaren enorm gerespecteerd . Op nog geen acht jaar tijd heeft Florence Welch zich ontpopt als een grootse artieste , een rasechte performster , een vertegenwoordigster om een boodschap van pure liefde te verkondigen (“all the love in the world for you”).
We ervaren ‘een unite gevoel’, die de slopende vierdaagse besluit. Nog 1 keer alles geven en ondergaan . De rosse elf , in een bloedrode licht doorschijnende jurk , floreert , huppelt op elegante wijze  van de ene naar de andere kant .  Zij geeft vol overgave de sfeervolle , licht groovende gotische pop een dynamische , opwindende boost met haar indringende , glasheldere stem . Wat een sirene! 
De blazerssectie en de backing vocals zijn mooi verweven in haar sound. De bombast , de pathos blijft binnen de perken. Het is melodieus , toegankelijk , aangenaam luistervoer met een vrolijke noot , door de  pak hits die we hier op zwierige, ontspannende wijze geserveerd krijgen; “Ship to wreck” was al meteen een knaller, “Rabbit heart”  en “Sweet nothing” (Calvin Harris cover) hielden het tempo hoog . Ook in een sobere omlijsting weet ze te charmeren , o.m. met “Cosmic love”. Ingenomen of extravert , Florence weet er raad mee, ze boeit en animeert haar fans. “Spectrum (say my name)”, “You’ve got the love” (Candi Station/The Source cover) , “Dog days are over” en het snedig rockende “What kind of men” zweepten een laatste keer op, en zorgden voor het obligate handjeszwaaien op het eind van het festival. Een beter positief gevoel kon je niet krijgen … Tot volgend jaar !

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter   

Rock Werchter 2016 – dag 3 - zaterdag 2 juli 2016
Rock Werchter 2016
Festivalterrein
Werchter
2016-07-02
Johan Meurisse

De zaterdag was uitverkocht Werchter dagje … Kon ook niet anders met een Editors en RHCP als main acts . Verder een succesvol Tame Impala en de Belgische hartendragers Bazart en Goose stonden ér. Ladies? Jawel, opkomend talent Courtney Barnett en Savages houden we maar best in het oog … En Polly Harvey zag dat het goed was …
 
Een paadje van “Goud”, het wordt nog eventjes wachten op dat langverwachte debuut van de Nederlandstalige popsensatie Bazart  rond Mathieu Terryn. Hij heeft zich ontpopt als een charismatische zanger . Een volle Klub C , vroeg op de middag , noteren we, voor het kwintet, die hun carrière sinds het najaar in een stroomversnelling zag gaan . Hun nummers hebben een hapklare melodie , meezingbare refreinen, meerstemmige zangpartijen en een onschuldig, dromerig indie electropop tintje .De Bazart puzzel past en werkt aanstekelijk. Nederlandstalig, met internationaal potentieel kan je zeggen, met songs als “Chaos” , “Zienderogen” , “Koortsdromen”, “Echo” en die befaamde doorbraaksingle “Goud” , die luidkeels werd meegezongen en met handjeswuiven en confetti werd omarmd . Kortom , het dak eraf van de Klub C!

Wat waren we onder de indruk van de Australische Courtney Barnett samen met haar bassist en drummer . Barnett linkt een Chrissy Hynde/ Joan Jett  look met een Patti Smith sound , rauw,  melodieus , emotievol rakend, zonder al te veel franjes. Op speelse , nonchalante Pavement wijze hebben we hier een straf jengelende sound in een strak melodieuze outfit . Barnett houdt van een Joni Mitchell en klopt graag aan bij vrouwelijke bands uit de 90s als een PJ Harvey , Throwing Muses , Juliana Hatfield of een Belly . Gooi er ondertussen maar Nirvana (net als Cobain, linkshandige gitariste die haar gitaar durft laag te hangen) en Dinosaur Jr bovenop . Op Pukkelpop toonde ze wat een beloftevol talent ze was , nu speelde ze met haar band rauwer, harder, feller, scherper , intens en verbeten. Lekker doorrammen, uit de losse pols , met het nodige spelplezier en met een mate van lieflijkheid ; “Dead fox”, “Small poppies” , “Pedestrian at best” mag je meteen inlijsten; gevoeligheid sluimert om de hoek met een “depreston” . Dit was heerlijk rammelende pop! Kan zij aub dit jaar in één van ons vele zaaltjes komen aub …

Dit was nog niet alles deze namiddag … Savages kwam , zag , speelde en overwon . De Londense’ all female’ postpunk kwartet had al één van de topconcerten in de Bota op hun naam . En ook nu werden we een klein uur lang op sleeptouw genomen in een unieke trip, die spannend , krachtig , sterk klonk . De zangeres Jehnny Beth heeft een uitstraling om U tegen te zeggen. Waauw , wat zag ze er sexy uit , enkel met haar sportbeha en haar jasje bovenop …  Haar doortastende , aangrijpende vocals en haar schokkerige, hoekige danspassen bieden de songs nog meer intensiteit . De diepe bastunes , de indringende drumpartijen en de snedige , felle en melancholieke gitaarcapriolen zorgen ervoor dat het gitzwarte geluid onder hoogspanning gehouden werd , strak, bezwerend, onrustig en nerveus. Het Savages geluid werd enger door die allesbepalende schurende , knarsende , verbeten gitaar met 80s wave echo’s en effects , die het materiaal meer diepte en intensiteit gaf .
Savages als loslopend wild … Een muzikale wervelwind , die ergens Bauhaus, Swans , Patti Smith en tot vervelends toe – voor de band – Siouxie samenbrengt! . Check hun twee platen maar ‘Silence yourself’ en ‘Adore life’. “Sad person”, “Husbands”, “The answer”, “Hit me” , “T.I.W.Y.G.” , noem maar op , in dit uurtje hielden ze ons letterlijk bij het nekvel .
Wat een act , wat een présence. “Fuckers” besloot weergaloos. Ga dat zien , midden november , o.m. ikv Sonic City in de Kreun Kortrijk …

Na de set van de uit Seattle afkomstige Band Of Horses hoopte ik stiekem dat ze terug in zaal zouden komen … En kijk , nog maar goed de review geschreven , of ze komen in februari volgend jaar naar de AB , Brussel. De heren , het lichaam ferm getatoeëerd, speelden een erg aangename, aantrekkelijke set en stonden duidelijk hun mannetje op de Mainstage . Classic rootsrock kregen we vooral in het eerste deel van de set geïnjecteerd van enkele stroomstoten , “The great lake salt”, “Casual party” en “Solemn oath “; dan drong meer gevoeligheid en melancholie door, op z’n My Morning Jacket’s  , zoals we de band rond Ben Bridwell , -met overgrote zonnebril, onverzorgde baard en kapotte jeansjasje- , in de begindagen kende, van ”Is there a ghost” , “The funeral” en “No one’s gonna love you” . Het Spe (e) lplezier charmeerde het kwintet . Puike liveset!

Bij het Amerikaanse jazzcombo Badbadnotgood wordt wijselijk en rijkelijk omgegaan met de  instrumenten, wat een filmische, bezwerende, loungy tot zelfs dansbare sound oplevert . Na covers en herinterpretaties , zijn ze toe aan eigen werk onder die nieuwe ‘III’ plaat . Op freewheelende wijze , oog voor improvisatie , klinken ze energiek en ingenomen, ergens tussen Jaga Jazzist , Tortoise en ons eigen Taxiwars  in . Wat een samenspel van drums , blazers, piano, samples en keys . “Kaleidoscope” had een ‘jumpin jive move’ en Adele’s “Hello” was alvast mooi meegenomen.

Beirut - De hitjes “Sante fé” , “Perth”,  “No no no “, “Nantes” zaten goed verdeeld tijdens de set, die dan ook heupwiegend , warm werd onthaald. De aandacht kon behouden blijven op die manier , gezien we in het overgrote deel een ‘Beirut for lovers’ hadden . Het draait rond de talentvolle sing/songwriter Zach Condon, uit Albuquerque, New Mexico, die verschillende culturen samenbrengt.  En die zigeuner/Balkan/blues drong af en toe door , zeker op het laatst toen de blazers , keys en ukelele als op “The shrew “ die unieke kleur en authenticiteit boden . Goede set , zondermeer , maar de feestelijkheid moest het afleggen tegen de sfeervolle hand-in-hand pop …

Goose koos voor zekerheid op de Mainstage … Dan weet je ‘t wel , je hebt een feestje waar  iedereen op en neerspringt en de ‘oeeaahs’ meegebruld worden . Eerst speelden ze een paar nieuwe ter kennismaking met de plaat , “What you need” en “Trip” zijn breder van opzet , meer song , meer emotionaliteit , intimiteit en buigen meer richting Depeche Mode . Nog even op adem komen met “Come home”, en dan was je in de perfecte Gooste stemming die kon knallen met “Control” (de voorzet), “Call me” (de kopstoot) , en met de reeks “Bring it on”; “Can’t stop me now”, “Black gloves”, “Words” en “Synrise” was ’t knal d’erin! Alle registers werden opengezet met die oudjes , die tekenden voor een gezellige, opwindende party ...

De stap naar PJ Harvey was groot na zo’n feestje . De sound van haar laatste platen ‘Let England shake’ en de nieuwe ‘Hope six demolition’ is theatraal , serieus. Een 180° beweging deden we om in die muzikale leefwereld te komen . Een tienkoppig combo vergezelde haar . Ze deed beroep op ‘usual suspects’ John Parish en voormalig Bad Seed Mick Harvey, die al bij talrijke samenwerkingen met haar te horen waren. Een reeks van grillig , sfeervol materiaal dat teruggrijpt naar de traditionele Britfolk/rock van een ander tijdperk en durft over te helen naar Björk kapsones .
Polly en haar mannen kwamen als een soort leger stapvoets het podium op , trommels op de buik , Polly met de sax in de hand , gekleed in een aparte habit . Ze verloor zich niet pathos, dramatiek die de songs met zich meebrachten, nee,  we kregen een broeierig, intens spannend, donker geluid . Het eerste deel kwam van de pas verschenen nieuwe plaat . Daarna werd je meegezogen in die vorige “Let England shake” , “The words that make the murder” en “The glorious land” .
Tot slot enkele classics die directer klonken, “50 th queenie”, “Down by the water” en “To bring you my love” .Qua indringende , heldere of verbeten , schreeuwende vocals op die nummers heeft Polly nog niks ingeboet .  We kregen de daver op het lijf op “River anacostia” door de prachtige samenzang .
Een niet voor de hand liggend concert wist iedereen te raken en onderstreept de veelzijdigheid van deze artieste.

De Red Hot Chili Peppers hebben de chili en de peper terug gevonden, gezien deze wat gesmolten was op de tong en uitgezweet in de broek  . Qua plaatniveau zitten we wel hier nog aan vast , ook de laatste ‘The getaway’ is maar matig . De gekende sok over je-weet-wel-waar , hing/hangt halfstok  de laatste jaren, maar kijk al bij de vorige passage in 2012 ging het live al de goede kant op en daar zat het jonger maatje van Kiedis – Flea – Smith voor iets tussen , Josh Klinghoffer, die het oude vuur aanwakkerde.
Ook vanavond zat het goed , erg goed zelfs , die de doortastende smaak van een chili peper laat indringen. Rocken , jammen , exploderende ritmes en wat wild om zich heen springen  met die kenmerkende Flea grommende basstunes  … en wat ruimte voor die sfeervolle stadionrockers en singalongs . Die zaten er mooi tussen verweven . Op die manier boeiden en walsten ze met songs en voelden we de samenhorigheid door de reeks “Can’t stop” , “Dani California”, “Scar tissue” , “Snow (hey oh)”, het nieuwe “Dark necessities”, “Aeroplane”, “Californication” , “By the way” en ‘Bloodsugarsexmagic’ classics , de van zich afbijtende ballad “Under the bridge” en de meespringer “Give it away” .
Dolle vijftigers die een volgende jeugd beleven, op plaat de stroop rijkelijk smeren, maar  live zich nog niet gewonnen geven  …

Tame Impala was de afsluiter op zaterdag in The Barn. Die tent zat wel vol, maar barstte toch niet uit zijn voegen, de hype rond deze band is misschien al een beetje over. Vreemd genoeg zagen we vooral een ouder publiek bij deze Australische space-poppers. Deze headliner bracht een fysieke ervaring met laservisuals en confetti. “Let it happen” zat helemaal vooraan en “The less I know the better” ergens halverwege de set. Dit was een psychedelische trip waarin synths en gitaar een perfecte cocktail vormden. Was Tame Impala nu het beste concert op Werchter? Dat niet, maar goed was het wel. (dank aan Nick)

Paul Kalkbrenner - Eén van de grootste techno-producenten uit Duitsland is op dit moment Paul Kalkbrenner. In het voorjaar nog in de Lotto Arena, nu dag 3 afsluiten in de KluB C. Dat hij een truitje aanhad van de Duitse Mannschaft deerde weinigen, we zijn gekomen voor een ware party en die kregen we ook! Een mengeling van donkere techno en commerciële baslijnen in elkaar gepuzzeld en geflanst in een bij momenten te overijverige DJ. Ik heb zo het vermoeden dat hij een beetje gedesoriënteerd was . Nuja, Duitsland had net de Italianen ingeblikt en hetgeen hij dronk uit zijn mysterieus bekertje zal er misschien ook wat mee te maken hebben … De prijs voor meest rare gekkenbekken trekken heeft hij in elk geval gewonnen dit jaar. Berlijn lag even in Werchter en verhuist op 24 juli naar Boom voor Tomorrowland. (dank aan Michaël)

Minder jaren op de teller , maar al evenveel passages (6) als de RHCP hebben Editors op Rock Werchter . De band rond Tom Smith is een vaste klant op elk groot festival in ons landje. Vanavond brachten ze, net als andere main acts, een dwarsdoornsnede van hun oeuvre. Inderdaad , op veilig spelen op een festival , gezien de recente platen , net als bij andere oude rakkers, maar flauwtjes klinken.
Editors heeft het van z’n gretigheid en z’n zanger die vol overgave er tegenaan gaat , ook al wordt hij soms door paniekaanvallen overvallen . Op deze zaterdagavond moet iedereen zich kunnen goed voelen, wat ook gebeurde .
Een strakke , straffe set , met oog voor intimiteit/emotionaliteit. We mogen wel zeggen dat Editors ons nog steeds op die manier een aangenaam avondje bezorgen . “No harm” was al meteen eentje die graag met donkere elektronica stoeit (van de laatste ‘In dream’). De nieuwe songs krijgen een extra boost wat hen overtuigender, sterker maakt; “Life is a fear” was de volgende. Mooi . “Smokers outside hospital doors” , “An end has a start”, “Bones” tonen even hoe het moet bij deze vroegere wave rockers, die bands als Joy Division/New Order/Chameleons/House Of Love hoog in het vaandel houden .
De krachtige lijn wordt doorgezet , “Eat raw meat=blood drool”, “Racing rats” , “Munich” klinken nog even snedig en fris!
Het op gepaste wijze stoeien met keys ontgoochelde niet . Net als op Pukkelpop houdt het  Rock Werchter publiek van hun Editors . “No sound but the wind”, Smith solo op piano, was de enige ballad om elkaars harten te voelen . “Ocean of night” , “A ton of love” hadden een sfeervolle start , maar door de live boost werden ze rauwer en feller . Knap! De dansbare, zwierige electrobeats van “Papillon” dompelden ze onder in gierende gitaren . Het nieuwe sfeervolle “Marching orders” , voorzien van obligate slingers en vuurwerk op dit uur, wuifde letterlijk de derde dag uit . Het was goed geweest ...
Editors mag dan veiligheid voorop stellen of mindere platen afleveren , routineus zijn ze nog niet; ze geven de nummers een adrenalinestoot , wat hen boeiend genoeg maakt , wat we ten zeerste kunnen waarderen. …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter   

Rock Werchter 2016 – dag 2 - vrijdag 1 juli 2016
Rock Werchter 2016
Festivalterrein
Werchter
2016-07-01
Johan Meurisse

De verliescijfers van de Rode Duivels werden doorgespoeld en  met een flets modder gezalfd. Een groot publiek bereikte de doorbrekende bands Bring me the horizon , Oh wonder , Daughter en The 1975.  Robert Plant was de ouderdomsdeken , At the drive-in de weirde reünie, Trixie beet van zich af en Rammstein knalde , zoals verwacht, iets soberder dan vroeger.
 
De tweede dag starten we met het Britse beloftevolle Blossoms. Beloftevol is achterna wel veel gezegd over dit kwartet uit Manchester, ze zijn één van de zovelen zijn . Op een koele wijze hoorden we die 90s ‘Mad’chester hype in een opgestoft indiejasje . Inderdaad , je hoort die kenmerkende psychedelische tunes in Britpop ondergedompeld . De heren in ongeveer dezelfde outfit,  deden ergens denken aan tijden van Charlatans , The Verve en The Stone Roses , maar netter , cleaner . Tja, wij zijn intussen 2016 …

De laatste platen mogen minder bekoren , live wordt de kaart getrokken van gitaaradrenaline en – begeestering bij het intussen uitgebreide gezelschap rond Gary Clark Jr. Een heerlijk genietbare, dynamische , vertederende gitaartrip hadden we , likkebaardend voor elke doorwinterde rockliefhebber, van doorleefde blues, opwindende rock’n’roll en een stevige portie Jimi Hendrix’ rock. “Travis country”, “Next door neighbor blues” en “Our love” waren om in te lijsten .
De tweede gitarist kwam van een vervlogen Indianenstam en de drummer verklaarde zijn voorliefde aan Band Of Horses . De bassist , wat op het achterplan geduwd op het podium , zorgde voor de repetitieve ritmiek. In die retrockrockende blues/soulrock werd pas na twintig minuten wat vaart geminderd . Die intense opbouw , spanning en explosies klonken alsof het een piece of cake was . Af en toe dook een Seasick Steve op in de bluesy riffs . “The healing” was er tot slot eentje om met een goed gevoel de Barn te verlaten .

Geen band in de namiddag in de Klub C, de zanger van het Australische Jagwar Ma had zijn vliegtuig gemist om één of andere reden . Nu,  de anderen losten het fijn op met een DJ set . De twee maakten er een nachtelijke psychedelica trip van . De sound van hen zit zeerzeker in deze sfeer , in de set voegden zr trance , beats en stijlverwanten van ragga , soul , hiphop toe, zoals we het kennen van The Orb, Leftfield en Orbital, wat aantrekkelijk, aanstekelijk werkte en een droomwereld creëerde .  Hier werd gretig teruggrepen naar die bepalende 90s en pikten we Caribou mee als huidige referentie …

Uit het Engelse Sheffield hebben we het mega populaire Bring me the horizon, die na tien jaar definitief doorbreken naar een breed publiek . Hun emo heeft de jeugd gevonden , die hun refreinen luidkeels , gebald meezingen . De ferm getatoeëerde groepsleden hadden de AB al plat gespeeld, komen nog naar Vorst in het najaar , maar eerst moeten de festival eraan geloven . Geen ruimte voor ballads in het genre , die laatste single “Follow you” lieten ze wijselijk opgebaard , maar een rits nummers in de stijl van hun single “Throne”, energiek, strak, en shreeuwvocals die letterlijk alle frustraties uitspugen. Een zanger die zijn publiek op kookpunt brengt en voor een welig vertier van moshpits zorgt! Bring me the horizon heeft er veel fans bij na vandaag .

In het voorjaar had het sympathieke Londense duo Oh Wonder, Anthony West en Josephine Vander Gucht, de AB al ingepakt met hun wonderlijke, dromerige , gevoelige popeletronica . Live met een drummer erbij hebben we een voller geluid . Het enthousiasmerende trio bracht een even hartverwarmende , melancholieke groovy electrosound, en ze vallen op door hun samenzang . Ze waren ferm onder de indruk van de sterke respons . De innemende single “Drive” liet menig jong vrouwenhartje sneller slaan en op “Technicolour beat” , met z’n diepe donkere , dansbare beats , werd het trio letterlijk uitgewuifd . Die sfeervolle sound intrigeerde,  overtuigde en ging erin als zoetenkoek . Sterk!

Op de nieuwe plaat ‘Highway cruiser’ is het wat zoeken naar die brok vette garagerock als vanouds . Wat avontuurlijker en wat gas terug nemen doet ook de spanningsmeter dalen , en dit gevoel kwam hier ook  af en toe opborrelen. Twee souldames en een mellotronspeler hebben intussen de Black Box Revelation vervoegd . Geen nood , er is nog genoeg vuilbekkend materiaal die de Mainstage boeiend maakt. “High on the wire” en “War horse” openden , “Gloria” hotste doorheen de mindere momenten en het overtuigend slot “I think I like you”, “My perception” en “Set your head on fire” , niet vies van een solootje, zorgden voor die aantrekkelijke, slordige , rauwe rock .

Trixie Whitley pakten we nog te dele mee . Een grootse artieste is ze geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Meteen er in , kon niet anders, gezien ze wat later aan de set begon dan voorzien en het dus korter moest houden. Lichtjes geïrriteerd beet het tengere meisje van zich af , klonk zelfverzekerd en ging met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door de verschroeiende sound, evenzeer kenmerkt er een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verloor. Doorleefde rootsamericana en sing/songwriting zijn in elkaar verweven . “Never enough”, “Closer”, “Gradual return”, “Breathe you in my dreams” , “Soft spoken words”, “Pieces” , “Salt” en “Need your love” zijn een handvol songs die de diversiteit bevestigen . Nog veel meer wou ze haar kwaliteiten , met haar sterk op elkaar ingespeelde band,  tonen maar het te strakke tijdschema kon dit niet toelaten …

At the drive-in … Hardvochtige power, tomeloze energie, snedige hardcore, ziedende punkrock en de meest driftige indie-rock uit het beste Fugazi-hout gesneden … Stroomstoten van songs ervaarde onze redactie tijdens hun AB set . Wat een reünie! Blij dat we deze band konden  terugzien; legendarische band trouwens, die het scream/emogenre bepaalde en kleur gaf door het geweldige ‘Relationship of command’  uit 2000 , maar dan kort erna de brui gaven . Zanger Cedric Bixler-Zavala en Gitaarwonder Omar Rodriguez-Lopez onthouden we; ze hadden met Sparta en Mars Volta een even sterk vervolg. Hectisch , chaotisch klonk het vanavond . Als een dolgedraaide stier stoomde Cedric met zijn indrukwekkende rock’n’roll  afro-kapsel over het podium , de micro mocht er meermaals aan geloven.
De band is besteed aan een alternatiever publiek; er was veel ruimte vrij aan de Mainstage . Sommigen fronsten de wenkbrauwen als ze Bixler-Zavala aan het werk zagen en hij er nog een schepje bovenop deed in z’n gekte , “I was born to annoy you” . Openers “Arcarsenal” , “Pattern against user” en “Sleepwalk capsules” waren hyperkinetisch , fel en tekenden voor een geweldig, furieus, heftig setje , die verder nazinderde door songs als “Cosmonaut”, “Catacombs” en  de doorbraak “One armed scissor”.

Een andere rocklegende die we vanavond konden zien was Robert Plant die met een sterk op elkaar ingespeelde en veelzijdige band The Sensational Space Shifters al een pak jaren bezig is; een unieke mengeling van retroroots, psychedelicatunes, blues, gospel, folky tunes en Oosterse muziek horen we . Twee jaar terug was deze versmelting voor me een ongelofelijke ontdekking door zijn creativiteit , avontuur en gevoel voor melodische intensiteit. Het breed assortiment aan instrumenten, zelfs enkele Afrikaanse snaarinstrumenten,  kregen voldoende ademruimte.
We genoten opnieuw ten volle van dit  muzikaal beleven; we werden ondergedompeld in de  kosmische wereld van Plant en Led Zeppelin. Plant mag dan al die pensioengerechtigde leeftijd hebben , en er meer afgeleefd uitzien dan McCartney , qua enthousiasme, gretigheid en stemniveau heeft hij nog niks ingeboet . De frisse sound werkte aanstekelijk en zeker toen de Led Zep klassiekers in een exotische tint werden gespeeld, “Black dog”, “Dazed & confused”, “Whole lotta love” en “Rock’n’roll”. Alsof de Rode Duivels al op voorhand hadden gescoord tijdens hun match tegen Wales … Even intrigerend , pakkend was het door flamenco gitaarspel beheerste “Babe, I’m gonna leave you”. Hier werden verschillende generaties rock’n’roll samengebracht.

De moed erin bij onze Rode Duivels terwijl de meisjesharten sneller bonkten in de Klub C bij hun idolen The 1975 . Zanger Matty Healy is hun idool , zondermeer , en de groep heeft het op korte tijd ver gebracht . Ze stonden in het voorjaar nog in Vorst . Melodieuze pop , met sfeervolle klanktapijten en een blazer, sieren hun materiaal . “Love me” deed al meteen ons landje juichen , maar bij hun grootste hits “Girls”, “Chocolate”, “The sound  en “Seks” was onze voorsprong al omgebogen. Onschuldig, leuk , onbezonnen , speels , aangenaam waren de elementen die opborrelden bij dit bandje, die de sfeer erin hielden. Geen hartenpijn hier , iets verderop bij onze supporters was het andere koek … 

We lieten de stijgende verliescijfers van onze Red Devils niet aan het hart komen en dreven mee op de tunes van de Parov Stelar Band , het alter-ego van de Oostenrijker Marcus Füreder , op een paar jaar tijd vaste klant in het clubcircuit en op de festivals . Twee jaar terug waren ze hier ook , en net als toen word je verzwolgen in hun aangename , dansbare sound , die de  stress , spanning , ontgoocheling en frustratie doorspoelt. Ze brengen een soort 50s jumpin’ jive move , een funk/jazzswing met ophitsende electrobeats . Naast het immense mengpaneel van Füreder, worden naast de beats’n’samples, explosies verwezenlijkt door een bassist, drummer, saxofonist en een schuiftrompettist , die samen met de bevallige zangeres Cleo Panther er de sfeer inhouden; de sensuele daspasjes , de jam battles , de beweeglijke sound zorgden voor een uiterst opwindend , wervelend optreden . En intussen was het kwaad geschied … De Belgen lagen eruit op het EK in Frankrijk , mar dat kon de pret in de The Barn niet bederven …

Tot slot Rammstein , het combo rond Lindeman (zang/performer) en spil Lorenz (keys/paino) . Ze zijn ook al een gevestigde waarde op Rock Werchter . In 2013 waren ze hier voor het laatst. Spektakel , muziek en acts zijn een hechte drie-eenheid . Eigenlijk wel een ideaal decor voor onze Duitse helden,  met het modderig parcours en de miezerige regen. Hun theater is strak geregistreerd en tot in de puntjes uitgewerkt , van rook , vlammen , vuurwerk, vuurspuwen en andere effects .
De Muziek: straffe, strakke , stevige Rammstein knallers , mokerslagen, een soort ‘stahlarbeit’, die luid mee gescandeerd en -gebruld kon worden . Een gimmick die met de jaren nog steeds werkt . Rammstein wil men zien , ondergaan . Nieuw werk zal er nog verschijnen , opener “Ramm 4”  is alvast veelbelovend. De hits “Reise reise” , “Keine lust”, “Feuer frei”; “Die riechst so gut” , “Mein herz brennt”, “Links 2-3-4”, “Ich will” , “Du hast” volgden in hun stuk.
Iets soberder dan vroeger was de show , maar niet minder goed. Als een soort Frankenstein in een lange witte jas zagen we Lindeman verschijnen.  Hun tenues en fragmenten waren opnieuw goed gekozen . Geen tijd voor sensualiteit en gevoeligheid . Geen orgas(ma)stische taferelen  als vroeger.
Het tempo was hoog en strak, anderhalf uur lang. “Sonne” , “Amerika” en “Engel”, waarbij Lindeman als een engel met gigantische vleugels in bidhouding werd omhoog gehesen, besloten het sterke optreden . Straf.  Met een vriendelijk oprechte ‘Dankuwel , merci’ en een beleefde buiging namen de heren afscheid . Rammstein: ‘Ruwe bolster , blanke pit’ …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter   

Rock Werchter 2016 – dag 1 – donderdag 30 juni 2016
Rock Werchter 2016
Festivalterrein
Werchter
2016-06-30
Johan Meurisse

Rock Werchter 2016 – het jaar van zand , boomschors, rubberen laarzen en … Geweldige Muziek!
Rock Werchter 2016 - De drastigste editie ooit  - Indrukwekkende cijfers om het festivalpark toegankelijk te houden . Het jaar van wateroverlast. Een aantal kampeer- en parkeerterreinen waren niet inzetbaar. Alles werd ingezet opdat het festival en op de campings in de beste omstandigheden zou verlopen . Iedereen was druk in de weer  om alles zo comfortabel mogelijk te maken . Respect.
Rock Werchter was goed …145000 unieke bezoekers, 60000 een combi en 85.000 een dagticket. Niet uitverkocht dit jaar , maar een formule van gerespecteerde artiesten, een Nieuwe Lichting ‘00’ - rock en dance en opkomend talent . Opvallend: de oudjes spelen op safe , vertrouwd , maar met een stevige adrenalineboost!  
Drie stages … Keuzes moeten worden gemaakt …Festival meer dan ooit …meer groepen, meer terrein, meer ruimte voor de bezoekers , meer mooie momenten … De twee grote tenten kregen sinds vorig jaar een nieuwe outfit – strak gestyleerd , met een knipoog naar het Sportpaleis.
Rock Werchter - Het jaar Meer dan Muziek . De Kiss Cam en z’n varianten werd gehaald uit de NBA, hier geïntroduceerd en succesvol ontvangen tussen de bands in … 
EK Voetbal op Werchter – Er even tussenuit met twee grote schermen . Het mocht niet zijn . België vloog eruit …
Rock Werchter - Rust en geniet plek - De picknickbanken en cateringzone kregen een geslaagde make-over. Street-artkunstwerken sierden het festival . De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de tenten en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk … Is een blijvertje door de jaren …e
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na.
Rock Werchter kleurt nog steeds internationaal , ondanks de nefaste invloed van de terreurdreiging het afgelopen jaar; het blijft Vlaanderens meest prestigieuze en het best georganiseerde festival ter wereld …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek …
Summer starts here... Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse … Cheers mate!

dag 1 – donderdag 30 juni 2016

‘My name is Mud’ – de zinsnede , een nummer van Primus btw, flitste 4 dagen door het hoofd tijdens het parcours naar de verschillende stages op RW.  Sinds mensenheugnis is het geleden dat we dit nog hadden , tja, ten tijde van Rock Torhout – Rock Werchter . Het belette niet als doorwinterde festivalganger , doorbijtend , heel wat concerten te trotseren …
Als dolle – vijftiger werden we op onze wenken bediend met Sir Paul , New Order, Gotterdämmerung, die in het geheugen gegrift werden , zagen we een leuke set van Walk off the earth , en zagen we dat-’t –goed-is met opkomend dance- talent van Sigma, Flume en Disclosure . Jong en oud …

Opener op de Mainstage waren London Souls , uit NY weliswaar, die teruggrepen naar de retro van Jimi en Led Zeppelin . Bij ons relatief onbekend, maar Europese festivals afschuimen , kan enig soelaas opleveren . Na een paar nummers was het trio lekker op dreef, drong soul door en kregen we een reeks puike gitaarsoli . Ergens borrelde een Lenny Kravitz op . Sterk overtuigd werden we van “When I’m with you” , “Steady are you ready” en McCartney ‘s “Why don’t we do it on the road” , die vettig , strak, rollend klonk. Niks nieuws qua sound , maar een goed rockende opener  … En dat telt altijd!

Even retro , meer soul en americana, hadden we van Nathaniel Rateliff & The Night Sweets, een uitgebreid combo met blazers , eerder aanwezig in Depot, Leuven . Een doorleefde, sfeervolle , melige sound die het slijk aan de bottines beduidend aangenamer maakte . De sympathieke band , met hun amicale zanger, had een reeks nummers die konden inwerken op de dansspieren ; “Look it here” en “I’v been failing” gaven een eeuwig jeugdig gevoel . Knaller was “Never get old” ; “Out of the weekend”, “Trying so hard not to know” en “S.O.B.”  moesten niet onderdoen. De handclaps , de samenzang gaven een folky gelaat. Debuut in België door een onderhoudend, leuk, soulrockend concert.

Het Britse Kaiser Chiefs , rond Ricky Wilson , zijn een vaste Werchter klant en hebben ook al een TW Classic achter de rug. Het materiaal van de laatste platen is sowieso magertjes , maar een festivalband bij uitstek blijven ze.  Goed, daar hebben ze de hits van het eerste uur voor, “Everyday I love you less and less”, “Everything is average nowadays”, “Never miss a beat”, “Modern way”, “Ruby” , “The angry mob”,  “I predict a riot” en “Oh, my God (“Nananaaa” in verwerkt) , maakten de sfeer en gingen erin als zoete broodjes. Op de achtergrond hadden we een ‘Golden Brown’-decor van The Stranglers , met kamelen en piramides. “Coming home” koesteren we en “Hole in my soul” droegen ze aan Sir Paul op. In het najaar verschijnt nieuw werk , afgaand op “Parachutes” zal het ook niet direct een kraker van formaat zijn , die de menigte kan ophitsen .

Ongedwongen , emotievol brengt , schudt hij een reeks innemende, gevoelige, stekelige als onstuimige akoestische en elektrische gitaarsongs af . Jake Bugg is gekend van z’n brommende Britse Oasis attitude maar de sterke opkomst tijdens de fikse regenbui deed z’n hart smelten. De jongedames hadden er veel voor over om hun sing/songwriter , idool aan het werk te zien . Een klein uur lang kregen we afwisselend materiaal te horen van Britpop, rock’n’roll en sing/songwriting met een gevoel voor rockabilly als op “There’s a beast” , “Taste it”, “We all feed it” , “Love, hope & misery”, “Put out the fire” en “Gimme the love” . Inderdaad, liedjes kan hij schrijven, het popgevoel bewaart hij en hij komt best goed gedreven, gebald uit de hoek. “Two fingers” , “Me & You”, “Slumville sunrise”, “Seen it all” en “Lightning bolt” zijn een handvol die werden meegezongen . Het natte gevoel waren we even vergeten . Puike set btw!

Walk off the earth - Een sprankelende set van het indiefolky collectief uit Canada zette een volle Klub C op z’n kop . Dit You-tube fenomeen plaatst in een perfecte Pythagorasstelling gretigheid , emotionaliteit en intensiteit . De samenzang , de choreografie , de act , de muziek, alles vloeit in elkaar en zorgde voor een ongelofelijke ambiance . Hoe ze het soms in elkaar flansten door het assortiment aan instrumenten (noteer mar als extra’s ukelele, melodica, kazoo, blazers, plastic buizen, scheidsrechterfluitje, … ) was me een raadsel , maar verdomd, die covers pakten ze uiterst origineel aan , wat gevoelig, aanstekelijk inwerkte … Een “Happy” van Pharrell , Adele’s “Hello” waren al meteen twee om in te lijsten . Er viel heel wat te beleven op de stage . Met wijd open mond stonden we te kijken, te genieten toen ze met vijf op een akoestische gitaar de medley speelden van o.m. “Somebody I used to know”, “I can’ help myself” , “Wrecking ball” , “Twist & shout” . Een “Sing it all away” wuifde lekker uit in een feelgood/samenhorigheid . Schitterende liveset zondermeer …

Wat begon als een ambitieus idee van half Belg half Zweed Bjorn Tagemose, groeide uit tot een heuse rock opera met een briljante soundtrack. Gutterdämmerung werd vooraf aangekondigd als ‘The loudest silent movie you ever heard’, geen woord van gelogen. Tagemose had voor zijn projectje een waanzinnig indrukwekkende cast weten te verzamelen met Iggy Pop! Slash! Lemmy! Mark Lanegan! Jesse Hughes! Tom Araya! Josh Homme! Grace Jones! Henry Rollins! en Nina Hagen! Die laatste twee stonden zelfs mee op het podium om dat duivelse project te laten schitteren. En of het schitterde! Kon ook moeilijk anders met zo een fantastische soundtrack, live vertolkt door een uitmuntende band die rockte als de beesten. Wat dacht u van loeiende versies van onder andere “Black Sabbath” en ‘”War Pigs” (Black Sabbath), “Hey Man, Nice Shot” (Filter), “My own Summer” (Deftones), “Battery” (Metallica), “Rammstein” (Rammstein natuurlijk), “Folsom Prison Blues” (Johnny Cash), “The End” (The Doors) en “Dazed and Confused “ (Led Zeppelin) .
De samensmelting van de zwart-wit beelden, de theatrale act en de waanzinnig heerlijke muziek was hemels (of duivels, als u wil). De rock’n’roll iconen die de revue passeerden waren perfect gecast. Generaal Lemmy aan het roer van een tank! Iggy als een duivelse engel ! Josh Homme die met joekel van een een bazooka de boel aan flarden komt schieten! Grace Jones als Pietje de Dood ! Allemaal geniaal !
Het boeltje ontplofte in een zinderende finale met Carl Orff’s “Carmina Burana” waarvoor special guest Brent Vanneste (Steak Number Eight) als een waar rock’n’roll beest de hele zwik nog eens in lichtelaaie kwam zetten. Fucking great !
Henry Rollins bracht tot slot nog een pakkend eerbetoon aan Lemmy  waarop de ganse band nog eens in een loeiend “Ace Of Spades” losbarstte, wij kregen er zowaar tranen van in de ogen. Dank U wel Bjorn Tagemose, dit was grandioos ! (dank aan Sam)

Ellie Goulding  - Dit jaar wordt ze 30 en ze is een beetje Brits hoop binnen de pop. Een zware opdracht rustte op haar schouders op de Mainstage . We werden overtuigd. Twee jaar terug was ze ook al op het grote podium van RW, toen al met superhits “Lights” en “I need your love”. Dit jaar was haar koffertje met hits nog meer gevuld ; met “Love me like you do” scoorde ze wereldwijd een plaats in de hitlijsten. Een straffe madam is het geworden die zwoele, poppy songs brengt die lekker dansbaar zijn., met andere woorden,  makkelijk verteerbaar op een donderdagnamiddag. Na haar passages mag deze klasbak genieten van een deugddoende pauze. Maar niet te lang hé! (dank aan Michaël)

Flume, het alterego van de Australische producer Harley Streten , is het nieuwe wonderkind van de elektronische scene . Het ouder publiek had z’n Gotterdämmerung, de jongeren konden zich uitleven en konden opgaan in een afgeladen Klub C in dat vernuft en bleeps, die een droomwereld opende door de zalvende , gruizige en forsere beats. Flume poot hier een DJ set neer en nestelt zich in de hoogste regionen met die hits of zanglijnen van rapper T-Shirt, Lorde (“Tennis court”), Jezzabell Doran (“Sleepless”) , AlunaGeorge (“I remember”), Kai Lyrics (“Never be like you”) of Chet Faker (“Drop the game”). Chillen en dansen dus!

Een band die met ons vergroeid is, is het uit Manchester afkomstige New Order . De eigenzinnige , invloedrijke band, ontstaan uit Joy Division, bracht wavepop, dancerock en electro dichter bij elkaar. Al 35 jaar . Vorig jaar hadden we nog het nieuwe ‘Music complete’, tien jaar na hun vorige . En het klonk goed , erg goed zelfs met die nummers. Mooi dat ze er enkele in hun liveset hadden geplaatst als “Singularity”, “Tutti frutti” en “Plastic” , die konden opboksen tegen hun ‘old time favourits’ , die hier door de veertigers , vijftigers, … met open armen werden ontvangen . De keuze viel o.m. “Crystal” , “Bizarre love triangle”, “The perfect kiss” en “True faith”.  “Blue Monday” werd opgepoetst , bracht The Barn in extase en gaf de band rond Bernard Sumner, een hart onder de riem . Oude kraker was “Temptation” uit hun debuut ‘Movement’, die samen met Joy Division’s “Love will tear us apart” (hoe kon het ook anders) nostalgie opriep .
New Order was beduidend harder . Een heerlijk genietbare , dansbare trip hadden we  van deze deels zestigers , hun kenmerkende melancholie nooit veraf met die keys,  tintelende gitaren , grommende basstunes en hitsige drums!

Sigma Live - Sigma’s on fire! Klub C - Met een groot uitroepteken stonden ze aangeduid door de jongeren , terwijl New Order iets verderop bezig was voor het ouder gezelschap … Na de succesvolle passage vorig jaar op Pukkelpop , moest dit het feestje op Werchter  worden. Eerst “Higher”, dan “Slow down” om uit te komen bij “Redemption”. Een drum‘n’bass party zoals we het graag hebben. Pompende beats vergezeld van een rapper en twee niet onknappe zangeressen. Wat wil je meer? Een fris pintje misschien in het midden van de set?! “Lean on” hoort ook in het rijtje van partyplaten die de tand des tijds zullen overleven. En als we party zeggen, dan is Calvin Harris ook nooit ver weg, “How deep is your love”? , gevolgd door de huidige classic “Stay” om dan te eindigen met “Nobody to Love”. Sigma is alvast de goede weg van Major Lazer ingeslagen. (dank aan Michaël)

Years & Years - Moet je iets dat goed is veranderen? Neen is het antwoord. Vorig jaar maakte Olly Alexander zijn debuut op Rock Werchter, dit jaar zijn ze meteen de afsluiter van dag 1 in The Barn.  Terwijl Sir Paul de Beatles oproept, gilden de jonge meiden het dak van de Schuur! Licht overdreven maar het bewijst maar hoe populair Years & Years wel is. Intimiteit toen Olly achter zijn piano kroop en “Eyes Shut” speelde , en uitbundigheid bij “ Shine” en “Desire”. In het verleden coverde Years & Years al Beyonce en Britney Spears, nu was het de beurt aan Katy Perry’s “Dark Horse” om te dopen in een onherkenbare versie. En als je ons vraagt naar de ultieme festivalhit dan is het antwoord “King”! (dank aan Michaël)

Geschiedenis op Rock Werchter . Voor het eerst stond er een Beattle op de stage . Mooi dat ze de intussen 74 jarige Paul McCartney konden strikken, een legende, die er opvallend jong, kwiek uitziet  . Het Beatles icoon doet dit jaar heel wat festivals aan en ons land kon niet ontbreken .  Iets wat je vanavond als doorwinterde muziekliefhebber niet mocht missen . We kregen hier heel wat Beatles nummers , die hij samen met John Lennon schreef, al  40 – 50 jaar oud  , die stilistisch fijn , subtiel zijn, jeugdig, onschuldig klinken , zonder enige franjes of gruizige gitaarlicks. Elk nummer had zo wel z’n verhaal , en die uitwerking kregen we dan ook te horen .
Ze entertainen was geen probleem. Het lijstje opnoemen is niet te doen , wel dertig songs,  waaronder “A hard day’s night”, “Can’t buy me love”, “We can work it out”, “Love me do”, “Lady Madonna” , “Band on the run” , “Back in the USSR”, en een “Live & let die” , “Hey, Jude”  en “Let it be” die luidkeels werden meegezongen , door het overwegend ouder publiek, wat de samenhorigheid bevorderde . Wings nummers en enkele eigen en solo gebrachte nummers dwongen een plaatsje af (“Blackbird” – “Here today”) . Het recente “Fourfiveseconds” (ft Rihanna – Kanye west) was erg goed zelfs . Het sfeervolle “Something” eerde George Harrison. 
Ruig klonk het nooit  - hadden we eigenlijk ook nooit verwacht -, af en toe was er ruimte was voor een solo.  Zijn stem was wat schor , zeker in het begin, daarna liep het meer gesmeerd . Met Sir Paul Op Werchter had de organisatie een groots artiest,  in levende lijve. Droom Werd Werkelijkheid . Te koesteren . Blij om hier te zijn …

Geluidskunst krijgen we geserveerd van James Blake , geruggensteund van een tweede elektrotechneut en een drummer . De drie zijn sterk op elkaar ingespeeld en over elk geluidje is hier sterk nagedacht . Een trippop/postdubstep sound , een klanken- , kleurenpalet, die een aparte , unieke atmosferische trip biedt en schoonheid , weerbarstigheid samenbrengt. Dit concept wordt gelinkt aan z’n indringende , zweverige soms hoog uithalende vocals, die live kunnen geloopt worden . Knip- en plakwerk met pianoloops en vocals. Stem en instrument zijn in evenwicht . Het eerste deel van de set was uiterst traag , slepend , voortkabbelend , donker . Even vergeet hij z’n tekst op “Radio silence” , geen nood , een lach lost dit op en er wordt een versnelling hoger gegaan , met dreunende , rollende beats op “I hope my life” en “Voyeur”. “Limit to your love” kreeg een vurig verlengstuk . De heren leven zich uit op hun speeltje . In soberheid gaan we na de Klub C de nacht in …

Maar nee , die nacht was jong … Disclosure was de afsluiter op dag 1 . Eens iets anders dan een Chemical Brothers , Underworld of ander ouder dansbaar geweld. Netsky, Skrillex, Deadmau5, Chase & Status is de nieuwe lichting, alsook de Engelse broers Lawrence aka Disclosure . Het zijn Londense elektrotechneuten, die de brug kleiner maken tussen de clubdance en pop met interessante insteeks van soul , r&b , deephouse, disco  en dubstep . De ganse rits gelegenheidsartiesten waren hier vanavond niet bij , maar de belangstelling was meer dan voldoende voor deze  lekkere, frisse , dansbare grooves.
Disclosure was wel de ideale after party , een soort Werchter Ibiza, die de Plaza kleurde en die je tevreden naar huis zond . “White noise” (opnieuw met AlunaGeorge) was meteen een knaller . De broers zorgden voor een totaalconcept , hielden de spanning erin met fijne projecties en die kenmerkende lijntekeningen van gezichten van hun platen; ze waren de perfecte decorpresentatie tijdens de nacht .
Enkele nummers nam één van de broers voor z’n rekening in vocoder vocals (waaronder “F for you” , “When a fire starts to burn”), wat aardig geslaagd was . “Omen (met Sam Smith), “Holding on” (Gregory Porter) en het afsluitende “Latch (opnieuw Sam Smith) hielden de sfeer en de feeststemming  erin. Niks anders dan ‘positive feelings’ in een dampend , vet dansbaar setje . Zucht …De Brexit valt hen enorm zwaar , net als vele andere Britse bands, artiesten die vandaag het thema aanbrachten . Disclosure hield ons warm en de modderbeslommeringen door het grillige weer waren even vergeten …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter