The Pineapple Thief - Niets aan het toeval overgelaten

De kans is groot dat u nog nooit gehoord heeft van The Pineapple Thief, het is een belangrijke naam in prog-rock middens maar een grote onbekende daarbuiten.

Al snel blijkt dat The Pineapple Thief een band is die op het podium de perfectie nastreeft en dingen als muzikaliteit en technisch vernuft hoog in het vaandel draagt. Niets wordt aan het toeval overgelaten, hier klinkt een haarfijn uitgebalanceerde sound, de vocals zijn loepzuiver en de heren beheersen met minimale precisie hun instrumenten.
Als je weet dat The Pineapple Thief hier aantreedt met de drummer van Porcupine Tree in de rangen, dan heb je ook meteen door dat hier geen prutsers aan het werk zijn. De band weet dan ook perfect waar ze met hun concert naartoe willen, alles is netjes uitgekiend en er wordt keurig binnen de lijntjes van het genre gekleurd.
Ze rijden foutloos het parcours dat ze zelf nauwgezet hebben uitgestippeld en laten zich niet betrappen op enige vorm van noise-uitbarstingen of improvisaties, laat staan een jamsessie. Bij dit soort concerten blijkt dat geen nadeel te zijn, want dit is net wat het publiek verwacht. Progrock-liefhebbers zijn immers puristen, muziekliefhebbers die kicken op een afgelijnde sound die doorspekt is met hoogstaande muzikale branie. Als je deze mensen naar een Swans concert stuurt, dan zal de helft al na een half uur de zaal verlaten en zal de andere helft ter plaatse bezwijken aan een hartaanval.
Eénmaal we het concept van prog-rock snappen kunnen we stellen dat The Pineapple Thief uiteraard wel heel wat moois te bieden heeft, en de helft daarvan komt uit het puike laatste album ‘It Leads To This’, dat hier volledig aan bod komt. Songs daaruit als “Every Trace Of Us” en “All That’s Left” groeien uit tot pareltjes waarin de band vertrekt vanuit een gevoelige aanvang om dan uit te komen bij een stevige finale met forse gitaaruithalen. Een formule die ze wel meer toepassen en waar ze uiterst bedreven in zijn.
De groep laat zich daarbij gelukkig ook niet verleiden aan ellenlange muzikale uitweidingen, dingen die eigen zijn aan het genre en bij collega’s soms zorgen voor uitgebreide en pocherige instrumentale discours waarbij je de tijd hebt om in de tijdspanne van één solo even de hond uit te laten. Er moeten bij The Pineapple Thief niet persé ego’s in de picture gezet worden, we merken zo ook wel dat hier geniale musici aan het werk zijn.
De Britten hebben het publiek al heel snel voor zich gewonnen, ook al omdat een klassieker als “In Exile” al vroeg in de set zit. “Versions Of The Truth” is nog zo een publiekslieveling die het enthousiasme sterk aanwakkert.
Maar daarna nekken de heren zichzelf door compleet de vaart uit hun set te halen met een overbodig en vrij slap akoestisch intermezzo van een drietal songs. U ziet het misschien als een moedig en gedurfd tussenspel, maar wie hier zijn sanitaire stop heeft ingelast of op ’t gemak een biertje is gaan halen, heeft alleszins niets gemist.
Wat daarna komt is van een heel ander kaliber, “Rubicon” is een machtig hoogtepuntje waarin de band fel door rockt, “It Leads To This” is muzikale pracht verpakt in een stevig jasje, “Give It Back” zet halverwege de rockende sluizen gretig open en “Alone At Sea” is een forse kluit waar al het beste wat deze band in zich heeft in één krachtige song is gebundeld.

De set van The Pineapple Thief duurt zo maar liefst meer dan twee uren, en afgezien van een paar melige en saaie momentjes mogen we hier spreken van een prima concert.

Organisatie: Ha Concerts, Gent

Mercury Rev – Muzikale droomwereld back-to-reality
Mercury Rev en Nicolai Dunger

Eén van de band die we met het millennium nauw in het hart droegen was het Amerikaanse Mercury Rev, rond de tandem Grashopper en Jonathan Donahue. ‘Born horses’, het nieuwe album bracht hen opnieuw als band op tournee; achterna was het duidelijk dat nét het materiaal van 25 jaar terug, hun charmante melancholische psychedelische pop, het sterkst is en een eigen overtuigend live karakter heeft.

Mercury Rev heeft drie memorabele platen uit, ‘Deserter’s songs’ (98), ‘All is dream’ (01) en ‘The secret migration’ (05), platen die de psychedelicapop met o.m. een Flaming Lips mee vorm gaven. Na deze drie platen, zagen we hen als band of zagen we de twee als spil nog af en toe eens optreden in de clubs of op de festivals.
Na wat minder voor de hand liggend plaatwerk, die aan ons voorbij gingen, kwam vorig jaar een beter album, ‘Born horses’; de connectie was er, om hen als band, een hernieuwd kwintet, terug aan het werk te zien. Het album an sich is een luisteralbum, filmisch, dromerig, orkestraal, sprookjesachtig, kosmisch; het zijn net de kenmerkende elementen en het heeft een nogal licht experimenteel, innovatief kantje, een sollicitatiebrief van psychedelische geluidsschetsen in spoken words en zegzang, die een soundtrackgevoel ademen.
Live kregen we een weerslag van hun drie vooraanstaande albums. Een breed instrumentarium van synths, flute, sax, mondharmonica vullen het traditionele aan. Donahue weet op z’n Michael Gira’s (Swans), de armen breed open gespreid of met de handen wijzend, de band te dirigeren, op te zwepen of zachtmoedig – zalvend de muzikale rust te laten weerkeren. Hij voert, sleept, zuigt de band en publiek mee.
Met z’n vijven gaat het van eenvoudige sferische, weelderige pop, met dat typische droom ‘oceaan-sterrenhemel’ gevoel naar een meer open, levendige, grimmige, grillige, mistige  leefwereld, door de opbouwende en aanzwellende partijen en effects. De stemming wisselt in dramatiek, gotiek, theater en gaat van innemend, broos, kwetsbaar naar een spannende, snedige, hitsige, extraverte sound, niet vies in orkestratie .
Er valt veel te beleven dus. Op die manier krijgen we beetje van alles uit de Mercury Rev stal. Het zat goed en men zat op dezelfde golflengte. De warme respons deed de band deugd en versterkte het live gevoel en beleven.
De muzikale droomwereld van Mercury Rev is en blijft toch wel iets aparts, unieks. Mooi.
“The funny bird” en “Tonite it shows” (uit het succesalbum ‘Deserter’s songs’) als “Vermillion” (uit ‘The secret migration’) dompelen ons meteen onder in die droomwereld van psychedelica gitaartrips en orkestratie. Het bouwt op, klinkt forser, feller en directer. Een twinkelende sound, met zin voor escapisme , die door de tempowissels van zachtaardige, broeierige, opzwepende (drum)ritmes en (gitaar)riedels ons bij de leest houdt. Beiden werden mooi uitgediept en zijn tekenend voor wat Mercury Rev staat, warm , melancholisch en back to reality .
Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en elk geluidje past in ‘t concept. De experimentjes en de durf naar verandering is er zeker in het nieuwere filmisch materiaal .We werden meegetrokken in dat verhaal met “Dreams of a young girl as a flower”, “Patterns”, “Tears in rain” en “Runaway raindrop”. Verschillende emo sferen kwamen op ons af door de breed opgetrokken instrumentatie. Een theatraal soundrackgevoel, gelinkt aan de gitaarpsychedelica van Pink Floyd of Hawkwind.
Na dit magnus opus, kregen we een ‘best of’ die de band siert . Doorbraaknummer “Goddess on a highway” klinkt door de jaren iets minder gepolijst en iets directer. De trip is wonderschoon en vloeit over naar een “Tides of the moon” en “Holes”. Prachtsongs die de tand des tijds doorstaan, dwarrelend als sneeuwvlokken. En soms durft het te gieren. Hier slalomt Donahue als een echte ballerina rond de band. Tussenin verveelde het nieuwe “Ancient love” niet , het meet zich zelfs met die oude classics. De avontuurlijke insteeks, de experimentjes, de storende ambientgeluidjes en de spoken words zijn hier de toegevoegde waarde.
Tot slot nog “Opus 40” en die andere klassieker “The dark is rising”, ze gingen mooi in elkaar over , waarbij het dromerige, sprookjesachtige en orkestrale zalvend opbouwt en ons wakker schudt op z’n GYBE in een lavastroom van exploderende ritmes.

Mercury Rev werd sterk ontvangen. De muzikale droomwereld was na goed anderhalf uur ten eind. We werden teruggebracht naar de dagdagelijkse (harde) realiteit. Blij hen terug aan het werk te zien. Wat een mooie return!

Als support hadden we de Zweedse sing/songwriter Nicolai Dunger , ook al zo’n dertig jaar bezig en nauw bevriend met Mercury Rev. Hij brengt enkele muzikale schetsen, songs, in een structuur gespeeld door z’n elektrisch gitaargepingel en -getokkel met een symfo bluesy  ondertoon, gedragen door z’n wisselende, variërende stem. Het gaat van sober ingenieus naar spaarzame bombast tot strak uithalen, die ergens een Tom Waits, Will Odham (Bonnie Prince Billy) en natuurlijk Mercury Rev hoog in het vaandel houdt.

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

LowMad – Wat een spelplezier van deze gasten

De formatie LowMad (*****) is een vrij nieuwe band binnen de scene, toch zijn de verschillende bandleden geen groentjes meer. Tom Fruytier, (gitaar en zang ) en Christof Bessems, (gitaar), die eerder in de punkband Sinners speelden, ontmoetten Kenneth De Schepper - (bas), die toen deel uitmaakte van de bluesy stonerband The Gang Bank op een concert in de Magasin 4 ergens rond 2018. Drummer Philip Couliez  , die binnen de metal scene heel wat ervaring had, maakte het plaatje compleet.
In 2020 bracht LowMad , midden coronatijd, hun debuut uit. Dat is ons niet ontgaan. Nu, vijf jaar later, is er een gloednieuwe plaat 'Lost' , een erg gevarieerde, diverse plaat vol energiebommetjes.
Ze zijn moeilijk in een hokje te duwen. Het tekent hun verdienste. Ook even verdienstelijk was wizard Jonas Nyaarr die achter de knoppen zat om dit album te producen. De speelsheid en hun gretigheid was hun sterkte. We keken er naar uit.

Jonge wolven Atmancer (****) opende. Het zaaltje was al goed gevuld voor deze support. Enthousiasme was er meteen, want het gaspedaal werd meteen ingedrukt en niet meer los gelaten tot het bitter einde. Wat een riffs , wat een mokerslagen steeds van deze Atmancer. De band heeft, volgens we lazen op hun Facebook, een tijdje stil gelegen maar is dit jaar klaar om hun energieke sludge en doom sound te doen ontploffen. Wat een overtuigende warming-up!

Ook LowMad heeft er duidelijk zin in. De charismatische frontman Tom trekt meteen de aandacht op overtuigende songs “Jackie” en “Seems Better than nothing”.  De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld, de gitaarriffs sieren en ze hebben een beest van een drummer. Wat een spelplezier van deze gasten. De kwinkslagen, de improvisaties in stijlen zijn een mooi toegevoegde waarde.
Op plaat slaagde Jonas erin om het 'live gevoel' perfect weer te geven. Wat een levendigheid  en dynamiek. Het publiek reageert enthousiast. LowMad speelt duivels, “Fake Identity” en “KNAL” zijn echte knallers, die ons murw slaan.
En het kon ook breder klinken, “Kaleiscope Dreams” heeft een psychedelica ondertoon. Het onderstreept hun divers karakter, een weerbarstige mengelmoes van sludge/stoner/punk/psychedelica. Het klinkt energiek , gedreven, gezellig in de kleine club. Maar LowMad kan meer, de festivals lonken , we denken dan aan Dunk!festival, Alcatraz en Sjock festival. Oudje “Disobedient Slavery” bracht al deze elementen samen en was een overtuigende afsluiter.
Sympathieke toppers, bijzonder bandje dus deze LowMad, zonder meer!

Organisatie: Maboel - LowMad - Klosjar Kollektiv

Sam Fender – Een grote meneer geworden, de festivals waardig!

Samuel Thomas Fender aka Sam Fender, singer-songwriter uit North Shields , Newcastle kwam hier in Vorst zijn Europese tournee , promo van de derde plaat ‘People Watching’, besluiten.
We stonden op scherp want er waren al heel wat vragen geuit van ‘kan deze artiest Rock Werchter afsluiten op één van de vier avonden. Tijdens het anderhalf uur durend vlammend concert bewees hij en zijn 7-koppige band dat dit absoluut geen probleem kan en zal zijn!
Meteen gaven ze er een lap op met een “Getting started” en “People watching” . De hits en meezingers vlogen ons om de oren. De uitverkochte zaal , met veel in zwart-wit verticaal gestreepte T-shirts , verhief zijn stem om gedurende gans het concert mee te brullen. Indrukwekkend hoe bijna alle aanwezigen de teksten zo probleemloos konden meezingen!
Toegegeven, de nummers zijn allemaal een beetje op dezelfde leest geschoeid. “Will we talk” , “Tyrants”, “The Borders”, heerkijk genietbaar materiaal dat ons naar het ultieme anthem  brengt “Seventeen going under”. Blijkbaar was nog niemand echt schor gezongen, want dan ontplofte de muziekarena compleet.
Het publiek kwam ver boven de groep uit en bleef nog minutenlang , zelfs als de groep al even de coulissen in was , doorgaan met talrijke “oooooh, ooooohs “.
“Something Heavy” en het opzwepende “Hypersonic Missiles” snoerde de criticasters volledig de mond en bewezen ze dat ze terecht op Werchter kunnen afsluiten op zaterdag 6 juli! Vorst was alvast de ideal geleider om het ons aan te tonen . Dit is een grote meneer geworden!

Het voorprogramma , CMAT, was een maat voor niets in de grote Vorst arena , zeker als het publiek heeft gekozen voor de hoofdact. De dame op het podium was welbespraakt en kon zingen en gitaar spelen, maar het publiek was duidelijk niet voor haar gekomen. Ondanks haar enthousiasme en sterke vocals kreeg ze de al bijna volgelopen kuip niet stil. Jammer.

Organisatie: Live Nation