Tot ziens, Justine Keller , maar dan echt … Deze reeds door iedereen bejubelde theatertour van Spinvis kwam woensdag tot een einde in het cultureel centrum van Hasselt en het beloofde dus een emotioneel afscheid te worden.
De wereld van Spinvis is er één waarin je wordt mee gezogen vanaf de eerste tot de laatste minuut. Dit is al zeker het geval met het concept album ‘Tot ziens, Justine Keller’ dat is gebaseerd op toevallig gevonden liefdesbrieven in een Oostends winkeltje.
Deze brieven vormen een leidraad doorheen de hele voorstelling. Ze worden tussen de nummers voorgelezen door stemmen die je dwingen te luisteren en ervoor zorgen dat de emotionele luchtbel waarin je je bevindt nooit uiteenspat.
Deze overgangen tussen woord en muziek lieten ook toe dat de bandleden probleemloos van instrument konden wisselen zodat de complexe hersenspinsels van Spinvis perfect konden worden weergegeven. De klank zat ook zo goed dat je elk detaïl – van zingende zagen tot kleine xylofoons – kon registreren. Het was wel duidelijk dat ze na de talrijke voorstellingen ondertussen perfect op elkaar ingespeeld waren.
Behalve de vier Nederlandse muzikanten verdient ook de Vlaamse Saartje Van Camp een pluim omdat ze als geen ander met haar fragiele stemgeluid en cellospel paste in het plaatje.
Ergens midden de voorstelling mocht ze één van haar eigen liedjes “Daar zat een sneeuwwit vogeltje...” brengen. Heel goed gedaan en prachtig ondersteund door Erik (tweede stem) en de rest van de band, maar het zorgde wel voor een kleine stijlbreuk in het concept.
De setlist was sterk opgebouwd met “Begin Oktober” als opener, gevolgd door een heel mooie versie van “Het Voordeel Van Video” waarin de zingende zaag van Saartje de show stal.
Na het intimistische “De Grote Zon” kwam de band pas echt los tijdens “Weekend naar Lascaux”. Het spelplezier en de interactie tussen de muzikanten was van dan af niet meer weg te denken.
Het hypnotiserende “Club Insomnia” met een bezwerende soort van sitar zorgde voor een klank en een sfeer die herinneringen opriep aan het “On the road again” van Canned Heat.
De rest van de voorstelling was een aaneenschakeling van sterke momenten met heel veel afwisseling. Er barste zelfs een echt feestje los tijdens “We vieren Het Toch”.
Zijn eigen vertrouwde, naïef- verlegen manier van praten tussen de nummers versterkte bovendien het gevoel van ‘echtheid’ tijdens de hele show.
Na de afsluiter “Tot ziens, Justine Keller” kwam er de onvermijdelijke bisronde met een onvergetelijke medley van “Voor Ik Vergeet” en “Twee meisjes” van Raymond gevolgd door “Astronaut”.
De staande ovatie was terecht en je kon niet anders dan met een gelukzalig gevoel de zaal verlaten. Het wordt alvast reikhalzend uitkijken naar het volgende project. Er niet bij zijn is ook dan geen optie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4392
Organisatie: CC Hasselt, Hasselt
Von Pariahs – Een Franse tornado
The Buns en Von Pariahs
La Péniche
Lille
‘In het kader van Ground Zero’, dat weet mijn ticket te zeggen. Ground Zero is een festival dat in Lille wordt georganiseerd en een drietal weken duurt. Een evenement om de wereld te tonen dat Lille en omstreken misschien dé muzikale regio is van Frankrijk, toch zeker voor ons Belgen, die maar op een steenworp ervan wonen. Een ideaal moment dus ik mijn favoriete zaal daar te bezoeken. En ondanks het internationaal karakter van het festival met o.a. Tricky, Girl in Hawaii, Anna Calvi, Biffy Clyro,... toch gekozen om één van de up and coming bands in Frankrijk te gaan bekijken.
Maar eerst krijgen we nog The Buns . The Buns zijn 2 niet onaardige dames uit Chicago . Drum en gitaar ( de klassieke bezetting voor een 2-women-band) die ons bluesy rock met funky invloeden voorschotelen, met een vrouwelijke touch. Ze spreken in een moedig en behoorlijk behaard Frans het publiek toe. Een 8 op 10 voor die moeite. Beide vrouwen zijn met een gelijkwaardige stem gezegd, wat de samenzang ten goede komt. Met een voor mij onbekende cover van een onbekende Franse band, waarvan de naam mij direct ontsnapt, ook in het Frans. Goed voorbereid naar dit optreden toegeleefd dus. De muziek is echter te gewoontjes om echt boeiend genoemd te worden en ook het publiek reageert vrij ingehouden, ondanks de moeite om het publiek te betrekken bij de show. Goede stemmen wel en aangenaam in te zien. Wanneer het wat snediger en strakker wordt gespeeld gaat het niveau wel de hoogte in.
Bij de laatste twee nummers gaat het tempo nog een stuk de hoogte in en komt er ook wat punk om de hoek kijken. Zo gaan we toch met een goed gevoel de rust in en zal de groep toch nog even in mijn gedachten blijven hangen. Een heel leuke opwarmer.
Von Pariahs is dé coldwaveband van het moment in Frankrijk. Getuige daarvan de grote opkomst deze avond in La Péniche. Ze vermelden graag dat hun grootste invloed Gang of Four is, maar ook Joy Division en andere Engelse grootheden uit die periode werden lustig beluisterd door deze jonge gasten. En dat is zeker te horen in hun muziek. Postpunk dus met andere woorden.
Wat we te horen en te zien krijgen is niet meer en niet minder dan een furieuze wervelwind. Een orkaan die aan 15 beaufort je gehoor in de vernieling slaat. Een muur van geluid, noize en fuzz wordt opgetrokken en toont het gehele optreden geen enkele barst. Een speciale vermelding voor de zanger is zeker op zijn plaats. Op het eerste zicht ziet hij er niet echt uit als de gedroomde frontman. Maar na welgeteld 3 seconden zijn alle twijfels weggespeeld. Hij bezit een memorabele stem die de hele groep draagt. Met zijn tomeloze enthousiasme zet hij niet alleen het podium in vuur en vlam, maar ook het gehele publiek.
Dat swingt en shaket er op los, want de muziek is meer dan alleen maar een uitgekiende wall of sound. Er zit verassend veel melodie en ritme in, wat alleen de grote postpunkband voor elkaar krijgen.
Een absolute verrassing voor mij dat deze band op dit niveau kan spelen en een waardig vertegenwoordiger van de Franse muziek scène. Dit vraagt om meer, veel meer. Dus een warme oproep aan alle Vlaamse zalen: boeken die handel, nu, onmiddellijk, direct! Ik dank u bij voorbaat.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero)
De sound van het Texaanse True Widow is duidelijk toegankelijker geworden, maar zorgt nog steeds voor intrigerende , adembenemende trips van logge, slepende ritmes , aanstekelijke riffs en geluidslandschappen. Het geheel klinkt minder gruizig , waarbij distortionlagen op elkaar worden gestapeld .
De nummers zijn emotievol , hebben een dromerige - of verlatingsinhoud , maar laten hier meer een priemende zonnestraal toe . Heerlijk genietbaar materiaal , mooi uitgesponnen waar nodig , ondersteund van de zang partijen van Dan Philips of Nikki Estill , die elkaar afwisselen of elkaar aanvullen .
Slowcorepop met een vleugje psychedelica, sludge en doom en dan kom je uit bij Pelican, Earth en Mogwai . 8 songs vol intense schoonheid.
Kodaline is een Iers jong kwartet en brengt een reeks sfeervolle , broeierige melodieuze popsongs . Toegegeven soms klinkt het ietwat te episch of te overdreven , maar nummers als “Love like this” en “High hopes” zitten knap in elkaar.
Kodaline dringt zich op en probeert in de toekomst een plaatsje te bemachtigen tussen U2 – Coldplay en verderop Snow Patrol , Elbow en Travis . Dit bandje heeft alvast een puik plaatje uit !
Een happy return noteren we van het uit Glasglow afkomstige Franz Ferdinand rond Alex Kapranos, 4 jaar na de laatste ‘Tonight’ . De postpunkers waren tien jaar terug één van de hipste bands en brachten vrolijke , aanstekelijke, springerige popsongs die jou het Afrekeninsgsavondje bij uitstek bezorgden .
Na de welverdiende time-out horen we vooral bij de eerste nummers “Right action”, “Evil eye”, “Love illumination” diezelfde aanstekelijke , dansbare, springerige popgroove . Daarna houdt het optimistische gezelschap het eerder op goed rakende en sfeervolle poprock. Tussenin hebben we nog het snedige “Bullet” . De toevoeging van keys en blazers zorgen voor wat meer psychedelica en bieden een bredere kijk op het genre.
Franz Ferdinand staat garant voor leuk entertainment en toegankelijk fris, opwindend, ontspannend materiaal !
Waxahatchee draait rond de Amerikaanse sing/songschrijfster Kate Crutchfield , die met haar dromerige lichthese vocals schone , subtiele, gruizige , grillige pop tot een sfeervol , rakend gevoelig geheel brengt . We horen invloeden van Cat Power, Liz Phair , de zusjes Deal van The Breeders en de dames van Sleater-Kinney. Dit is emotievol gitaarmateriaal , met een ruwer randje en lofi-bries waar nodig . De songs zijn direct, eerlijk , hebben een intiem, charmant kantje of kunnen rauwer, feller zijn. Fijn plaatje alvast!
Al meer dan 20 jaar maakt Monster Magnet struise spierballenrock. ‘Last Patrol’ is hun tiende album en de heren zijn het duidelijk nog niet verleerd. Met de titelsong hebben ze trouwens een flink uit de kluiten gewassen klassieker in elkaar geworsteld, het is een forse lap stonerrock die het beste van Monster Magnet in zich draagt. Ook “End of Time” is zo een stevig hongerig monster van boven de 7 minuten waarin de gitaren hartig uit de bochten scheuren.
Monster Magnet hun vuige rock klinkt nog altijd niet drugsvrij, er komen nogal wat psychedelische LSD trips de kop opsteken (“Three Kingfishers”) en de splijtende riffs vliegen als vanouds in het rond. Bovendien is opperhoofd Davy Wyndorf hier bijzonder goed op dreef, hij zingt beter dan ooit, of het nu hard en luid dan wel ingetogen moet gaan. “The Duke of Supernature” is zo een pareltje waarin akoestische gitaren samen met Wyndorf’s vocals de song naar hogere sferen brengen. Wyndorf spuwt het er elders dan weer gortig uit op de “Strobe light beatdown”, een song die Iggy and The Stooges vergeten zijn te schrijven.
Er zit geen sleet op de Monster Magnet formule, deze ‘Last Patrol’ behoort wat ons betreft tot hun betere werk. Qua sound misschien weinig nieuws onder de zon, maar de fans hebben hier een vette kluif aan.
Na hun volgens de tamtam succesvolle doortocht in de AB eerder op het jaar, waren de Hobokense en niet-Antwerpse oudere jongens (en meisje) van Yo La Tengo terug in België. 29 jaar zijn ze intussen aan de slag, wat een jubileumtoernee volgend jaar doet vermoeden, maar misschien is cijferfetisjisme niet zo enorm belangrijk.
Yo La Tengo is al lang eerder een groep voor liefhebbers in het genre, en het leuke eraan is dat ze zowel akoestische nummers hebben, dromerige noisesymfonieën als het wat zwaardere werk, en soms zelfs verschillende versies van dezelfde nummers. Het publiek was verrassende gemengd met een grote hoop dertigers, misschien al veertigers, naast een jongere generatie die in 1984 waarschijnlijk nog amper uit de luiers waren.
Het concert begon met een akoestische set, waarin een aantal nummers van hun laatste ‘Fade’ in voorkwamen, onder meer “the Point of It” en een heel anders klinkende versie van “Tom Courtenay”. En een drummer die zingt. Het decor van groene, groene bomen paste wonderwel bij deze aanloop.
Na de pauze was het tijd voor het zwaardere werk, met uitgesponnen versies van hun gekende sound, soms noise, vaak zweverig en met altijd een gevoel voor melodie. Echt muziek om bij weg te dromen. Incluis tijdens de encore een cover van the Urinals en eentje van de Velvet Underground om het af te leren. 29 jaar geleden speelden ze tijdens hun allereerste concert al het zelfde nummer blijkbaar en het recente overlijden van Lou(d) Reed was misschien ook al een reden om een van hun grote invloeden nog eens eer te betonen, met een niet voor de hand liggend “I found a reason”.
Klasseconcert dus!
Organisatie: Depot, Leuven
We dachten eerlijk gezegd al een tijdje dat het er dik in zat dit jaar. En amper een weekje na zijn doortocht in de Brusselse Botanique werd ons vermoeden ook bevestigd. Kurt Vile & The Violators hebben met ‘Wakin On a Pretty Daze’ volgens weekblad Humo het beste album van 2013 uitgebracht. Niet meer dan een logische keuze die we bij deze maar al te graag ook zelf onderschrijven.
Het is een album met een ronduit verslavende uitwerking die ons bijna een jaar na de release nog iedere beurt weet te verrassen. Niet in het minst door de ingenieuze structuren en tempowisselingen waardoor je niet zelden de indruk krijgt naar meerdere nummers te zitten luisteren in dezelfde song. Zo is het niet eens overdreven te stellen dat ‘Wakin On a Pretty Daze’ op haar beste momenten klinkt als een onwaarschijnlijke jamsessie met de allerbeste Amerikaanse songschrijvers Bob Dylan, Neil Young en Lou Reed zaliger. Geen kwade referenties voor een jonge ‘slacker’ uit Philadelphia die zich op het podium het liefst van al schuchter verbergt achter een fors uit de kluiten gewassen gekrulde donkere haardoos.
Toch konden Kurt Vile en zijn Violators de verwachtingen niet volledig inlossen die avond. Voor een stuk omdat die uitzonderlijk hooggespannen waren na zijn memorabel concert eerder dit jaar in de Ancienne Belgique. Maar nog meer omdat hun typerende nonchalante aanpak deze keer eerder in hun nadeel bleek te werken en er soms zelfs een licht vermoeide en slordige indruk van het viertal af straalde.
Het op minder dan jaar tot tijdloze uitgegroeide “Wakin On a Pretty Day” en “KV Crimes”, de eerste twee nummers van het jongste album, waren ook de openers van de set. Perfecte, puntgave popsongs kon je ze bezwaarlijk noemen, maar net zoals de mooiste rivieren meanderden ze breed uit om vlotjes naar de 10 minuten toe voort te kabbelen.
Een ons nog minder vlot in gehoor klinkend nummer zoals “Feel My Pain” uit de recent verschenen EP “It’s A Big World Out There (And I’m Scared)” klonk vervolgens als niet meer dan een tussendoortje. Maar merkwaardig genoeg bracht vanaf dan het veelvuldig teruggrijpen naar songs uit het prijsalbum zoals “Never Run Away” en “Snowflakes Are Dancing” nog weinig extra dynamiek of bezieling in de set. Alsof het goudklompjes betrof die vergaten te schitteren. Wel een schot in de roos was “Too hard”, maar het melancholische “Girl Called Alex” sleepte zich daarna helaas zielloos en tergend traag toe naar het eind van de set.
We zullen het maar op een minder dagje houden, en het is dit gezelschap dankzij een uitzonderlijke verrijking van onze platencollectie bij deze al lang vergeven onze verwachtingen niet volledig ingelost te hebben die avond.
Net iets te laat gearriveerd om nog een deftig oordeel te kunnen vellen over Scout Niblett in het voorprogramma. Maar zelfs binnen dit korte tijdsbestek bleek het al vlug een waar voorrecht en genoegen om haar getormenteerde ziel rauw en ongepolijst over je uitgestort te krijgen. De songs uit haar nieuwe album “It’s Up To Emma” zinderden en bleven stevig aan de ribben kleven, net zoals PJ Harvey haar al eens voordeed in de begindagen .
Neem gerust een kijkje naar de pics
Kurt Vile - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4388
Scout Niblett -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4387
Organisatie: Botanique, Brussel
Sonic City Festival 2013 – zondag 1 december 2013 – Beak> cureert – Bezwerende trips!
Sonic City Festival 2013
2013-12-01
Sonic City is geïnspireerd op het ‘All Tomorrows Parties’ Festival en biedt samen met ‘Le Guess Who?’ in Nederland een eigenzinnige kijk op het gedifferentieerde en rijke muzieklandschap. De tweedaagse happening biedt een gevarieerd avontuurlijk programma, een combinatie van enkele gevestigde waarden en aanstormend talent in de undergroundscène. Natuurlijk is Sonic City een artistiek hoogtepunt voor de organisatie. Al van 2007 wordt gewerkt met curators van dienst. Dit jaar stond Beak > er voor in , het project rond Portishead producer en multi instrumentalist Geoff Barrow .
De gekozen affiche deed op voorhand watertanden wat de verwachtingen alleen maar deed stijgen. We hoorden grote namen als Dirty Beaches, The Haxan Cloak, Savages, OM, The Black Angels, Adult samen klinken met minder bekende bands als Father Murphy, Thought Forms, Vex Ruffin, ZZZ’s,…
Een geslaagde tweedaagse want het festival was uitverkocht …
dag 2 – Sonic City Festival 2013 – zondag 1 december 2013
De Japanse dames ZZZ’s (vergewis u niet met het Nederlandse zZz die zich ook beweegt binnen de psychedelica maar meer retro/rock’n’roll) manifesteren zich binnen de postpunk/nowave scene en hypnotiseren u met bezwerende , doomy , spooky , fuzzy sounds en effects . De songs werden in een mistgordijn opgetrokken, waren krachtig, fel , snedig , bouwden percussief op en explodeerden. Huiverende, galmende zanglijnen sierden . Geschifte, ontregelde muziek, die boeide en intrigeerde door de variaties, waardoor we uitkwamen op een grillig, beangstigend , mysterieus en tegendraads geheel , energiek , gebald en solied, goed genoeg voor een doorsnee sf/thriller film. De Japanse dames hadden voldoende oog voor het experiment en klopten aan bij landgenoten Boredoms en verder bij een Thurston Moore en Liars.
De elektronica nerds van Vex Ruffin evolueerden van een apocalyptische , paranoïde naar een meer toegankelijke sound . Inderdaad, het eerste kwartier overdonderde het duo met monotone , repeterende beats en nerveuze, gejaagde ritmes die indringend, snijdend en klievend konden zijn . Soms creëerden ze muzikaal een niet veilige, vertrouwde omgeving waar alertie en waakzaamheid is geboden. En bovenop nog een declamerende , galmende zangrap die meteen old favorite Suicide opriep … Indien Suicide van het duo Rev/Vega nu nog zou samenkomen, heeft het zeer zeker iets mee van Vex Ruffin …
In het tweede kwartier hadden we wel nog die noise-injecties en feedbacks in hun elektronica maar het geheel was beduidend gemoedelijk en diep groovend ; het duo neigde naar de doorsnee EBM , de oude wave van Bollock Brothers , en verder ergens die elektro van een Sigue Sigue Sputnik en Meat Beat Manifesto. Op het eind werden we aan de grond genageld door snoeiharde elektronicasounds en -effects, in een web van stroboscoops.
Dirty Beaches was alvast één van de revelaties. Tenminste als je ervan houdt … Met twee verdwijnen ze in een zee van rook en doen ze elk hun ding, doch op heel persoonlijke manier op elkaar afgestemd. De bas wordt verwisseld voor een keyboard, een zelf geknutseld metalen instrument wordt als viool bespeeld en dan wordt de stem van zanger Alex Zhang Hungtai vol ruis ingezet om doorheen de repetitieve beats te snijden als gebroken glas. Het leuke aan de sound van Dirty Beaches is dat het verrassend is. Er zit een opbouw in, die niet altijd even gestroomlijnd overgaat in een andere laag, maar net het breekpunt daartussen doet je met verstomming slaan. Ze creëren contrasterende lagen om deze enkele seconden later open te vouwen met een soort van ruwe fragiliteit. Ze wekken een diepte op en tegelijk lijkt het alsof er af en toe een beklijvende afgrond in je nek komt ademen. Het ene moment brengen ze je in verwarring, het andere moment word je meegezogen in een bezwerend ritme waar je niet anders kan dan mee bewegen.
We werden al af en toe verdwaasd achtergalaten door al die ontspoorde sounds . Een verademing was het Nieuw-Zeelandse Connan Mockasin rond de muse van Connan Hosford. Rustige , aangename indie’droom’psychedelicapop in een speelse , relaxte jam op z’n Devandra Banhart’s , MGMT , Egyptian HipHop en Ariel Pink’s Haunted Graffiti en die toch ergens de mosterd haalde bij een Rocky Erikson, Donovan , Butthole Surfers en de oude Nieuw-Zeelandse indie van The Chills en The Clean .
Enkele subtiel uitgewerkte sfeervolle, epische songs hadden we van de twee cd’s, waarbij het gitaarspel van Connan pingelde en tintelde ; hij breidde het aan elkaar en animeerde het publiek met enkele babbeltjes tussenin , komische praatjes en giechelpartijen. Een sfeer van meloromantiek en obscuriteit, een toonbeeld van ultieme vrijheid, wat uitermate gezellig en ontspannen wordt gehouden en waarbij enkele kitschy pareltjes werden gedropt als “It’s choade my dear”, “Caramel” ,” I’m the man that will find you” (een gammele riff en steeds terugkerend refrein!) “Forever dolphin love” en “I wanna roll with you” . Heerlijk vertoevende psychedelische pret voor gevorderde dromers?!
Savages zijn de amazones onder de postpunk. Vier gedreven, eigenzinnige dames doen muzikaal denken aan PJ Harvey , Patti Smith en Siouxsie and the Banshees. De présence van spil Camille Berthomier is onherroepelijk met deze artiesten verbonden . Dit jaar kwam hun debuutplaat ‘Silence yourself’ uit vol gilkickende postpunk , driftige drums en knetterende noise als tussendoortje. Een broeierige , opwindende plaat die live even overtuigend is, als je hun eerdere gigs zag tijdens Les Nuits Bota , Pukkelpop of onlangs nog in de Grand Mix en tijdens Crossing Border . Goed dus dat zij mee op met trein sprongen van curator Beak> . Ze waren alvast één van de smaakmakers van deze editie .
De start van hun set leken ze nog even op zoek naar de juiste toon maar na een halfuur kwamen ze tot hun recht en overdonderden het publiek met alles wat ze hadden. Geen losbandige mokerslagen, maar doordacht en verder eighties echoes in de gitaren en diepe, donkere basstunes , die strak en geolied waren. Je kwam uit op doortastende versies van o.m. “Shut up”, “City’s full” en “No face”. Ze waren goed op dreef , palmden je in en trokken alle registers open, wat ons bracht tot “Hit me”, een ‘straight in your face’ Pixies killer, en de onderhuids spannende single “Husbands” . Tot slot overweldigden ze door de bezwerende , repeterende , aanzwellende, hitsende ritmes van “Fuckers”, die niet vies was van wat effectbejag! Hoewel nog een ‘jonge’ band bleef de postpunkpower die ze uitbliezen nog nazinderen…Sterk, héél sterk!
Nog maar net bekomen van die set van Savages , kregen we dan een goed kwartier net vóór Beak > , de stuwende angstaanjagende, duivelse ‘metal’drones van de Amerikaanse Margeret Chardiet, aka Pharmakon, die vocaal met haar schreeuwende ‘deathmetal grunts’ ergens kon gelinkt worden aan Eva Spence van Rolo Tomassi … Een soundtrack voor je ergste nachtmerries , fysiek als een ECT , demonuitdrijvend en ‘thru the bone’ ; zachtaardig was anders . Indrukwekkend dus!
Tot slot kwamen tevreden en lachend de curators Beak> zelf op het podium . Dat het trio rond Portishead producer en multi instrumentalist Geoff Barrow mag headlinen was voor hen een even grote verrassing . Nog maar weinig hebben ze een festival afgesloten . Beak > kon terugblikken op een goed gevarieerde affiche van sounds’n’drones’n’rock.
Het grimmige, duistere , onheilspellende sfeertje van hun werk op cd , kreeg opvallend een aanstekelijke ‘smiley’ groove en neigde zelfs naar de poppsychedelica van Spacemen 3, waardoor we een uiterst genietbare , verslavende soms dansbare trip voorgeschoteld kregen . Het instrumentale karakter bevorderde de trip alleen maar . Het kwam hun “Battery point” maar ten goede!
Beak > werd warm onthaald, kreeg heel wat respons en dompelde het publiek twee dagen lang in hun muzikale kronkels en ontdekkingen. Een vrolijk optimistische noot drukte het donkere getint materiaal op het achterplan.
Ook de organisatie kon en mocht terecht een danspasje plaatsen en kon tevreden terugblikken op deze uiterst geslaagde , succesvolle editie. Cheers vrienden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4365
Organisatie : Kreun , Kortrijk
Zaterdag liep de Casino te Sint-Niklaas helemaal vol voor een stevige portie electro van eigen bodem. Om Implant en Front 242 aan het werk te zien hadden zo’n 650 overwegend dertigers en veertigers hun zwarte plunje en dito shoes nog eens uit de kast gehaald om zich letterlijk en figuurlijk op te maken voor een avond gevuld met donkere en zware beats en ritmes.
Implant of het duo Jan D’hooghe en Len Lemeire zijn zeker geen onbekenden in het electro circuit en timmeren al menige jaren (sinds 1992!) met behoorlijk succes aan de weg. In Sint-Niklaas zetten ze een heel stevige en volwassen sound neer met vooral nummers geplukt van hun meest recente CD ‘The Productive Citizen’ (in 2013 verschenen op Alfa Matrix). Hun set kende veel bijval, het geluid was prima en de bijhorende beelden op projectiescherm zorgden voor de typsiche sfeer op dit soort concerten! Songs als “Scanned”, “I’m in control”, “The City” en het opzwepende “C.C.C.P.C.C.T.V.” getuigen van kennis van zaken en vakmanschap en werden positief onthaald door het publiek!
Dat Implant het voorprogramma mocht verzorgen van Front 242 kan nauwelijks een verrassing zijn als je weet dat beide groepen bij Alfa Matrix gestald zijn en bovendien nog eens samenwerken en muziek maken onder het project 32 Crash, binnenkort te zien op het BIMfest te Antwerpen.
Front 242 voorstellen is allicht overbodig want hoewel de jongste ‘techno’ generatie deze band soms amper of niet kent, is iedereen die in de jaren 80 en 90 enige voeling had met het genre ‘electronic body music’ wel op de hoogte van de enorme verdienste van deze electro-pioniers. Front 242 was big business in Europa en zelfs daarbuiten en beïnvloedde een hele stroming van electro bands en projecten! Tot op vandaag klinkt hun muziek heel actueel en hebben ze een heel ruime schare trouwe fans die altijd present zijn bij hun optredens, ondanks het feit dat de band al een hele poos niets nieuws meer uitbrengt op CD. De talloze remixen en herwerkte versies van bekende nummers niet in acht genomen natuurlijk.
Rond 22u betraden de heren van Front het podium! De Casino (prachtig zaaltje trouwens) was nu echt compleet vol gelopen en de temperatuur was tropisch…maar de die-hards op de eerste rijen hadden er duidelijk zin in en stoorden zich niet aan drukte en warmte.
Een bezwerende intro met bijhorende visuele ondersteuning werd ingezet en meteen was duidelijk dat ook deze keer niets aan het toeval was overgelaten en zowel het geluid als de belichting top waren!
De 4 heren hadden zoals altijd hun gekende outfit aan en grepen het publiek van bij het begin bij de keel door meteen na het openingsnummers “Moldavia” uit te halen met een verschroeiend trio van hun gekende ‘culthits’ : “Body to Body”, “No shuffle” en “Lovely day”. Vrijwel onmiddellijk zat de sfeer erin en vloog de boel zonder moeite in de fik. Halfweg de set werd na “Together”, “Headhunter” op het publiek losgelaten en dat zorgde, wat mij betreft, voor het hoogtepunt van de avond waarbij iedere aanwezige fan vol overgave de 4 gekende ‘punten’ luid scandeerde!
Daarna ging het tempo iets naar beneden en volgde een relatief ‘rustiger’ deel met een paar minder gekende nummers (ik ben namelijk fan maar geen echte die hard). Maar veel rust werd het publiek verder niet gegund want een volgende batterij electro klassiekers spuwde uit de boxen genadeloos de zaal in. Om maar te zwijgen over de flitsende beelden die de projector in snelvaart continu afvuurde.
Nummers die nog altijd indruk maken en absoluut niets van hun kracht en dynamiek hebben verloren : “Quite Unusual” (prachtig!), “U-men” en “Welcome to paradise” (snelle versie!) om er een paar te noemen! Het geslaagde optreden werd afgesloten met een ander EBM epos “Im Rhytmus Bleiben” en dat is ook wat het publiek van plan was maar de toegift werd beperkt tot slechts 1 nummer “Don’t crash” en dan was het over en uit.
Misschien een klein minpuntje toch wel…want de fans hadden best nog een paar extra nummers verdiend maar niemand die daarover zeurde! Het was mooi geweest en de fans hadden weer hun hart (en jeugd) kunnen ophalen.
Front 242 blijft na al die jaren een fenomeen. Het stemgeluid van Jean-Luc De Meyer en mister Ricard 23 is misschien wat minder helder en powerfull dan vroeger maar het geheel blijft live moeiteloos overeind en de beats en ritmes klinken anno 2013 helemaal niet gedateerd of voorbijgestreefd. Au contraire!
Neem gerust een kijkje naar de pics
- Implant - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4351
– Front 242 - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4352
Organisatie: Casino , Sint-Niklaas
Sonic City Festival 2013 – zaterdag 30 november 2013 – Beak> cureert - Vibraties ten top!
Sonic City Festival 2013
2013-11-30
Sonic City is geïnspireerd op het ‘All Tomorrows Parties’ Festival en biedt samen met ‘Le Guess Who?’ in Nederland een eigenzinnige kijk op het gedifferentieerde en rijke muzieklandschap. De tweedaagse happening biedt een gevarieerd avontuurlijk programma, een combinatie van enkele gevestigde waarden en aanstormend talent in de undergroundscène. Natuurlijk is Sonic City een artistiek hoogtepunt voor de organisatie. Al van 2007 wordt gewerkt met curators van dienst. Dit jaar stond Beak > er voor in , het project rond Portishead producer en multi instrumentalist Geoff Barrow .
De gekozen affiche deed op voorhand watertanden wat de verwachtingen alleen maar deed stijgen. We hoorden grote namen als Dirty Beaches, The Haxan Cloak, Savages, OM, The Black Angels, Adult samen klinken met minder bekende bands als Father Murphy, Thought Forms, Vex Ruffin, ZZZ’s,…
En btw …voor wie de hoeken van De Kreun niet gekend zijn, dit is één van de beste concertzalen die West-Vlaanderen heeft. Niet alleen biedt het net die ruimte die van een concert nog iets intiem kan maken, ook hebben ze techniekers om U tegen te zeggen die garant staan voor een meer dan welgekome bodily sensation. Een geslaagde tweedaagse want het festival was uitverkocht …
dag 1 – Sonic City Festival 2013 - zaterdag 30 november 2013
Op de eerste dag van dit elektrisch festival zagen we Father Murphy aan het werk. Ze brengen een soort destructieve rituele muziek die vreemd doch niet onwennig aanvoelt. Experimentele duisternis op een tempo van begeestering. Als raven in de nacht slepen ze je mee in liedjes van deze en gene wereld.
Forest Swords dompelt ons onder in het gitzwart, en dat zou wel eens het thema kunnen worden vanavond. Forest swords is een duo, met naast een wizzkid aan de knoppen, ook nog een bassist. Dit zou het geheel een extra dimensie moeten geven, naar jammer genoeg is het optreden naar mijn aanvoelen niet aangrijpend genoeg. Het optreden beklijft niet. Voor mij is Forest Swords toch eerder een cdband; de mooie visuals, witte beelden op een zwarte achtergrond, zijn zeer mooi en gestileerd, maar brengen geen zoden aan de dijk.
The Haxan Cloak tapt uit hetzelfde vaatje als Forest Swords, maar doet er heel wat meer mee. Hij brengt elektronische muziek, maar niet om op te dansen. Diepe, donkere bassen die het hart verscheuren en die je gehele lichaam doen vibreren. Geen visuals deze keer. Ogen toe en genieten dus, zoals het hoort. Kon al overtuigen op pukkelpop. Toen 12u30 over de middag, nu bij nacht, waar deze muziek thuis hoort. Hij slaagt er in zijn dooie eentje in wat bij andere soortgelijke bands niet lukt. Hij beklijft en grijpt je aan zowel in de rustige stukken als op de momenten waarbij de donder en bliksem het overnemen. Overtuigend, eens te meer en een aanrader voor wie dit muzikale spektakel nog niet heeft mogen aanschouwen.
Vol spanning afwachten op het trio van OM die hun tapijtjes synths, diepe baslijnen en weelderige drums doorheen de zaal van de Kreun zouden doen rollen. En we kregen meerdere momenten waarin de muziek je meesleurde in een soort transcendentale sfeer, die momenten waar band en publiek één worden, waarin je allebei niet wil en kan loslaten. Hierdoor gaat de baslijn wel meer op een oneindige gitaarsolo in hetzelfde akkoord lijken dan op een baslijn. Enkele breekpunten in die sfeer kwamen door die enkele zinnen die zanger Al Cisneros door zijn baard jaagt alsof er ergens een kleine kabouter tussen de haren verscholen zit, die maar nu en dan eens toelating gekregen heeft om zijn mond open te doen. De drummer droeg niet meteen bij aan een non stop flow want wat is een drone als je om de vier tellen een drumfill wil forceren, en dat bij zowat elk nummer? Het is mooi als een set nummers elkaar aanvullen en een psychedelische drone vormen, alsof je in een lange trip zit, lees: meegezogen wordt van het ene nummer in het andere. Maar soms was het niet iets teveel gerokken en geforceerd waarvan je het gevoel krijgt dat het allemaal wat geroer in dezelfde pot is. In een muzikale trip zou ik vooral op een muzikaal tapijt achterover willen vallen, maar OM houdt me er vooral van bewust dat in de Kreun een betonnen vloer ligt.
ADULT. Drum machines, analoge synths en een punkfeel is wat ADULT. ons voorschotelt. In een ver verleden namen ze er nog een gitarist bij die in 2006 de band opnieuw verliet . Adult werd zo letterlijk en figuurlijk opnieuw een huwelijk met een punksound uit de jaren tachtig. Ze houden ons niet lang in de ban, na enkele nummers lijken we het beste van Adult. te hebben gehad en wordt het tijd om een Beak> burger te verorberen.
The Black Angels
Deze driekoppige psychedelische rockband uit Texas stond als eerste op podium te zien zonder drumsamplers of kant en klaar voorgeprogrammeerde beats. Integendeel, dit weekend zagen we een hogere concentratie aan drumsters op podium dan in een gemiddeld blikje geperste tomaten klaar voor een goedkope spaghettisaus. Maar daarover later meer.
The Black Angels, niet zozeer de meest tactische naam om je band te geven, zeker niet eens The Black Keys je vlot voorbij gestoken zijn. Maar niet getreurd, gelukkig zitten we niet in hetzelfde segment, want The Black Keys zijn eerder de Britneys van de rocklijstjes geworden, en The Black Angels zwaaien daar graag met hun klak naar, figuurlijk dan. En met een sympathieke zwaai weliswaar.
The Black Angels zijn psychedelisch, bezielers van psychedelische rock zoals ook Janis Joplin een brok uit de moederkoek van psychedelische rock was. Het fijne aan de Angels is de flow van de songs, het tempo van de groovy drums, de fuzzy gitaren en die typische 70’s bas en gitaarklanken. Een stoomtrein binnen de bebouwde kom, niet sneller dan 50 kilometer per uur, maar zeer vatbaar voor een overtreding.
En toch moeten we eerlijk blijven. The Black Angels is een strakke band, produceert een heerlijke flow en sound, heeft alle nummers klaar, maar zal altijd overal te laat komen. The revival van de psychedelische 60’s rock zit er niet direct aan te komen buiten de bebouwde kom. Maar hé, indien je lang genoeg volhoudt aan je idealen krijgen ze terecht terug hun plaats bij het publiek dat dezelfde idealen koestert, en dat was zaterdag best wel het geval. Meer dan tevreden kunnen we daarvoor niet zijn. Een blik geperste rock ‘n’ roll en 60’s psychedelica dat bij voorkeur met een snedige solo geopend wordt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4365
Organisatie : Kreun , Kortrijk
Het Britse White Lies wordt in ons land sterk ontvangen . Ze zijn goed voor drie cd’s op een vijf jaar tijd , beschikken over hondstrouwe fans (opnieuw 2x AB uitverkocht!) en van een klein bandje zijn ze uitgegroeid tot een grootse.
Na de Botanique , ging het naar de AB en de Lotto Arena; daaraan gekoppeld werden de grote podia op de festivals zelfs betreden. White Lies is Interpol en Bravery duidelijk voorbijgelopen en komt aandraven in de voetsporen van Editors … Populair dus met hun waverock van treffende , slepende songs , die de dramatiek en de bombast niet schuwen en gedragen worden door die indringende, galmende baritonzang van McVeigh.
Maar niet steeds resulteerde dit in even overtuigend materiaal en concerten door de coole uitstraling en enkele fletse optredens van o.m. in de Lotto Arena en op de Lokerse Feesten . Beetje raar, gezien Harry McVeigh en de zijnen ons landje koesteren en zelfs graag bereid zijn voor een DJ set .
Het trio heeft duidelijk nagedacht, stilgestaan bij zichzelf en aan de nodige zelfreflectie gedaan , want hier zagen we een White Lies op z’n best : een gretig , gedreven spelende band, die zorgt voor een vol, massief, extravert geluid door de toevoeging van keys en een tweede gitarist , maar nergens over de lijn gaat van hemelbestormende bombast , en op die manier dus een intense spanning van donkere eighties behoudt, en catchygewijs tintelt .
Het tot een kwintet uitgegroeid gezelschap kwam in de buurt van de stevigheid en de sterkte van hun te koesteren debuut ‘To lose my life’ . Een reeks nummers van dat voortreffelijk debuut zaten al vroeg in de set, “To lose my life” opende , “Place to hide”, “Farewell to the fairground” en “E.S.T.” iets verderop , doordrongen van die typische Echo/Cure/Joy Division tunes, volgden . De respons was groot , de band ontdooide meteen , kwam vol zelfvertrouwen uit z’n inmiddels vastgeroest cocoon , trad in interactie en op de koop toe porden ze het publiek nog aan. Mooi .
De sterren fonkeleden op het achterplan , de songs kregen zeggingskracht door een flitsende lightshow, lasers en LEDschermen . Het nieuwere materiaal als “Be your man” , “Goldmine” of “First time caller” werd naar omhoog getrokken door de vollere instrumentatie , behield die kenmerkende ‘80s wave en ging nergens uit de bocht . De single “There goes my love” was zelfs uitermate scherp en venijnig . Af en toe hadden we nog een song van hun tweede cd ‘Ritual’. Netjes werden ze verdeeld dus , wat een evenwichtige, boeiende set opleverde!
Niet minder geslaagd was Prince’s “I would die 4 you” , die een volledig elektronische bewerking kreeg .
Tot slot hadden we een opwindende , opzwepende “Death” , die door de stroboscoops en de effects z’n mystieke karakter in de verf plaatste en magisch klonk. Met een snedige “Bigger than us” werd op overtuigende wijze besloten .
White Lies overtrof zichzelf vanavond. ‘Beste match tot nu toe’, in voetbaltermen . White Lies overrompelde en enthousiasmeerde ; dat ze nu maar die dynamiek aanhouden … Toch even ‘Big TV’ opnieuw beluisteren en vergelijken?!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4364
Organisatie: Live Nation
Nu het indienoise instituut Sonic Youth voorlopig of misschien wel voorgoed op zijn gat ligt is het voor liefhebbers van het genre al een tijdje nagelbijtend uitkijken naar mogelijke troonopvolgers. Vanuit thuisbasis Chicago solliciteert het viertal Disappears sinds een jaar of vijf al dan niet bewust naar die eretitel, voorlopig met wisselend succes.
Na twee puike maar anonieme platen stak dit gezelschap rond ex-leden van illustere gitaarbandjes als The Ponys, 90 Day Men, Boas en Anatomy of Habit vorig jaar de neus een eerste keer aan het venster met ‘Pre Language’, een amper 35 minuten durende trip langsheen melodieuze noise en gitzwarte postpunk die het tot diverse eindejaarslijstjes schopte. Dat die plaat werd ingeblikt met Sonic Youth’s Steve Shelley op drums zorgde bovendien voor nog wat extra credibiliteit, maar inmiddels heeft de veteraan wegens agendaproblemen alweer het hazenpad gekozen.
Afgelopen woensdag kwam Disappears ten huize muziekclub De Kreun hun nieuwste worp ‘Era’ voorstellen. Het viertal heeft het geweer intussen alweer van schouder veranderd, want in schril contrast tot z’n relatief melodieuze voorganger wint experimenteerdrang het meestal van de memorabele songs op ‘Era’. Dat deze nieuwe bezwerende nummers werden afgewisseld met het beste uit het meer heldere ‘Pre Language’ leek voor de noise puristen uit Windy City dan ook de enige juiste zet om het karig opgekomen gitaarminnend publiek een boeiend concertuur te bezorgen.
Uit die vorige plaat werden tijdens de eerste concerthelft “Replicate”, “Minor Patterns”, “Pre Language” en “Love Drug” geplukt, stuk voor stuk compacte staaltjes van hoekige posthardcore en avant-garde gitaarnoise die het midden houden tussen pakweg Sonic Youth, Girls Against Boys en A Place To Bury Strangers. Disappears is er echter het soort band niet naar om zich te laten vastpinnen als louter een kruisbestuiving van haar muzikale voorvaders. Zeker op de nieuwe nummers durft de groep al eens deftig buiten de lijntjes te kleuren. Zo werd “Weird House” voortgestuwd door een motorische krautrock beat, en dreef een lang uitgesponnen “Elite Typical” op een verslavend punkfunk ritme waar LCD Soundsystem in de begindagen al een patent op had. Noah Ledger is wat dat betreft een waardige opvolger van Steve Shelley; hun nieuwe drumbeest bezorgde Disappears live een pak meer punch dan op hun jongste plaat het geval is.
Muzikaal zat alles dus wel snor, maar om de één of andere reden weigerden de smeulende vonken die Disappears kwistig in het rond strooide ook echt te ontvlammen. We wijten het aan de pose van de band zelf. De soms erg complexe songs lieten immers weinig ruimte voor de bandleden om met het publiek te interageren, en ook aan bindteksten hadden frontman Brian Case en zijn maats in Kortrijk geen boodschap. Enkel toen deze laatste een snaar naar de kloten hielp mompelde hij wat excuses in zijn door reverb geregeerde microfoon die hij evengoed kon hebben geleend bij The Fall, maar veel verder raakte de voormalige gitarist van The Ponys echter niet.
Met een opzwepend “Joa”, alweer zo’n nummer waarin een strakke krautrock groove de ruggegraat uitmaakte, had de groep één van zijn sterkste troeven opgespaard tot op het eind. De introvert ogende tweede gitarist Jonathan Van Herik kon hier opnieuw echt loos gaan op zijn arsenaal effectpedalen; diens afwisselend subtiele en overstuurde gitaarmotiefjes kleurden dit nummer in tot één van de absolute hoogtepunten van de set.
In een ultrakorte encore ronde werd nog een onbekend oudje opgerakeld, waarna de Chicago boys het na een kort maar intens uurtje definitief voor bekeken hielden.
De groep werd de dag erna al verwacht bij onze noorderburen, maar had even goed nog wat langer kunnen kamperen in De Kreun en de affiche van het komende Sonic City Festival aldaar nog wat meer kleur geven. Benieuwd of de onzichtbare muur tussen groep en publiek toen wel was gesneuveld.
Neem gersut een kijkje naar de pics
Disappears - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4399
His Clancyness - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4400
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Nederlands 
Français 
