We fronsten even de wenkbrauwen toen we kort na de gig van Fleet Foxes op de screens van Rock Werchter zagen dat ze naar Vorst Nationaal zouden komen … Tja, het gaat snel voor het uit Seattle afkomstige sextet van songschrijver Robin Pecknold. Ze zijn nog maar aan de tweede plaat toe, ‘Fleet Foxes’ en ‘Helplessness Blues’. België houdt wel van die combinatie dromerige indiepop, americana, folk, ‘60s pop en psychedelica, onder een meerstemmige zang, die vooral bepaald wordt door de warme, hemelse stem van Pecknold.

Fleet Foxes is momenteel ‘hot’ in het genre en overstijgt hiermee bands als My Morning Jacket en Grizzly Bear qua fanshare . Waren ze in de zomer sterkhouder op RW door hun songs krachtig en stevig te spelen,  in zaal wordt een ‘wintertime’ ingesteld en houdt de band het eerder op de sfeervolle, dromerige aanpak, met een melancholische inslag . De klankkleur kwam meer tot z’n recht, maar de magie ging wat verloren in zo’n grote zaal , ook al was het de Club Vorst Nationaal.
Hier wrong het schoentje … Beter was een 2x AB om de subtiliteit en de finesse van hun sound, een amalgaan van akoestische en elektrische gitaren, toetsen, flutes en bezwerende drums, overstelpt door de stemmenpracht. Vanavond hadden we niet het ‘Waaw’ gevoel van op Rock Werchter; niettemin genoten we van de gezelligheid die ze trachten te creëren met hun vernuftig in elkaar gestoken songs , waarbij sommige mooi in elkaar versmolten en boeiende wendingen hadden . Warme luistersongs met een kampvuurgehalte dus,  en op het podium toonden ze projecties van natuur – sneeuwlandschappen en vielen er zelfs sneeuwvlokken om het anderhalf  lang knus te maken en te houden.
De openers “Mykonos” en “English house” (uit het tussendoortje ‘Sun Giant’ EP) brachten ons meteen in deze sfeer . Een mooie sound, een prachtige stemmenpracht, de heerlijke zangstem van Pecknold en een geroutineerde band die houdt van de uitgebalanceerde melodielijn. Even verderop hadden we een forser klinkende “Battery kinze”, “Your protector”  en de herkenbare “Bedouin dress”,  “White winter hymnal” en “Ragged wood” .  Die gekende (hemelse) popsongs zaten mooi verdeeld in de set en hielden de set broeierig en boeiend .

Toen ze verrassende, lekker ontspannend enkele songs aan elkaar regen als “Lorelei”, “Mr shrine/An argument” en “Blue spotted tail” om dan terug op “Lorelei” uit te komen, knetterde het  haardvuur met een Boursin kaasje, een fles rode wijn en konden we zelfs een wollen trui aantrekken. Aangenaam spannend, sfeervol, ingetogen en intiem. De semi-akoestische gitaren zorgden ervoor dat “Grown oceans” groots en gevoelig was.
De band  genoot van de respons, maar voelde zich net als het publiek wat onwennig door de afstand tussen beiden. Misschien was midden in de zaal spelen een beteer optie achterna gezien. Het solo gespeelde nieuwe “I let you”  kon als beste voorbeeld dienen: Pecknold wist het pakkend en innemend te brengen, maar kon onvoldoende intens raken …
Ze zetten nog een reeks meeslepende songs neer , “In blue ridge mountains” en “Helplessness blues” om de ‘koude’ wintermaand tegemoet te gaan! Cheers.

Ook de dromerige neofolky/americana voor midzomeravonden of koude winteravonden van Vetiver, van de charismatische zanger/gitarist Andy Cabic,  een jonge Tom Waits lookalike met hoed op, stelde de sfeerschepping binnen deze stijl voorop en bracht rustig  voortkabbelend materiaal met een country/blues inslag . Af en toe zat er meer vaart en dynamiek in en durfden ze krachtiger te spelen. Easy listening pop met een rockend hart!
Met een fijn gebaar en een knipoog nam Vetiver afscheid. Een band te koesteren in het clubcircuit!

Organisatie: Live Nation (+ Toutpartout )

Spot on Denmark 2011 – Spot op de Deense Music Scene met o.m. Iceage en F.U.K.T.
Voor de vijfde editie van Spot on Denmark trok ook dit jaar een Belgische muziek- en mediajury in mei naar het Deense Spotfestival in Aarhus. Ze maakte er een selectie van vier veelbelovende bands met genoeg potentieel om in het buitenland door te breken. De voorbije jaren leverde dit ontdekkingen op zoals Slaraffenland, Efterklang en Fagget Fairys.

Dit jaar had de jury alvast haar best gedaan om vier heel uiteenlopende genres te programmeren. Dat leverde een aantrekkelijke en gevarieerde affiche op en bewijst dat de Deense music scene niet onder één noemer te vatten valt. De editie van 2011 deed de ABBox echter niet vollopen en met name de hoofdact loste niet alle verwachtingen in.

Giana Factory mocht om 19u, voor een nog halflege zaal, de avond op gang trekken met sfeervolle en bijwijlen intimistische pop noir. Frontvrouw Louise Foo (aan de elektronische drums) werd geflankeerd door twee dames die de backings verzorgden en ook de elektrische gitaar en de synthesizer voor hun rekening namen. Dat leverde sfeervolle, meerstemmige zangpartijen op die, ondersteund door projecties van besneeuwde bergtoppen, aanvankelijk nog wat bedeesd overkwamen. Halfweg de act kwamen de jongens van het Belgische School is Cool erbij, wat aanleiding gaf tot een dynamische ondersteuning met slagwerk allerhande op het aanstekelijke “Rainbow Girl”. Dat smaakte naar meer, maar na één nummer verlieten ze al het podium. Met “Dirty Snow” (door hun landgenoot Trentemøller ook al door de remixmolen gehaald) en de laatste twee nummers leek de band opnieuw wat gas terug te nemen. Uitkijken naar hun debuut-album ‘Save the Youth’, dat bij ons in januari in de winkel ligt.

Vinnie Who aka de Deense Prince of Disco aka Niels Bagge had als nummer twee van de avond al een pak volk voor zich. De funky disco van Vinnie Who houdt het midden tussen de Scissor Sisters en Mika en blijkt in Denemarken enorm aan te slaan. De androgyne jongeman met de falsetstem leidt zijn zevenkoppige band als een sprietige marionet in overdrive. De pas 21-jarige zanger zoekt voortdurend interactie met de andere bandleden op en de gitarist dook zelfs even het publiek in. De vrolijke deuntjes zorgden ervoor dat het AB-volkje voor het eerst de benen losgooide.

De vier kerels van F.U.K.T. kwamen in identiek dezelfde grijze kapvest over het hoofd het podium op. Hun gezichten kregen we pas halfweg de act te zien. Met een minimum aan licht was al snel een dreigende sfeer gecreëerd. Ze maakten niet veel woorden vuil aan hun set: de micro stond er alleen om de band voor te stellen en een paar kreten op het publiek los te laten. De stevige riffs op de basgitaar en energieke drumpartijen zijn de basis voor alle nummers, met ondersteuning van keyboards en een laptop. De betere dubstep en drum’n’bass, maar dan met live-instrumenten! En met de ogen dicht best meeslepend, zo bleek ook toen het grootste deel van het publiek in beweging kwam.

Iceage zou dé Deense undergroundrevelatie van het jaar zijn. De lovende kritieken uit onder meer Groot-Brittannië deden de verwachtingen voor de 19-jarige postpunkers hoog oplopen. De band zette van bij de eerste noot de volumeknop helemaal open en blies een lawine aan gebrul en woede de zaal in. Een deel van het publiek zette het alvast op een lopen. De nummers waren amper te onderscheiden van elkaar en de zanger gaf het publiek net geen opgestoken middelvinger. Wel slingerde hij de micro naar een hoofd op de eerste rij. De pletwals van Iceage kwam al na 24 minuten powerplay (tevens de duur van hun debuut-cd ‘New Brigade’) tot stilstand en liet het publiek ietwat verweesd achter.

Organisatie Ancienne Belgique, Brussel (ism Dp Communications)

Op 29 november 2011 zakten de Amerikanen van Machine Head af naar de Belgisch hoofdstad Brussel voor ‘The Eight Plague Tour’. Als special guests waren de jonkies van Bring Me the Horizon meegebracht en Darkest Hour en DevilDriver waren voorzien als support bands.

Er was vooraf een tijdschema meegedeeld, maar om de één of andere reden mochten alle bands vroeger dan voorzien aan de bak, waardoor sommigen rijkelijk laat waren om de openingsband Darkest Hour mee te pikken, waaronder mezelf dus ook…Doordat alles in een stroomversnelling geraakt was, konden we toch nog de helft meepikken van Dez Fefara van Devildriver . Kleine ontgoocheling voor ondergetekende, maar wat ik nog kon meepikken van deze melodische death metalband waar groove het kernwoord is, stemde mij uitermate tevreden. Afsluiter was hun bekendste hit getiteld “Clouds over California” waarop menig fans hun laatste krachten nogmaals bundelden om een machtige moshpit te ontwikkelen. De schwung zat er dus al in, dus het kon alleen nog maar crescendo gaan dacht ik dus.

Special guests waren dus de jeugd van Bring me the Horizon, en helaas moet ik toegeven dat deze band er wat bekaaid vanaf kwam. Voor mij nog steeds een raadsel waarom Machine Head voor hen heeft gekozen om als opwarmer te spelen voor zichzelf, maar de metalcore deed het publiek wat verstijven waardoor het soms akelig rustig werd in de eerste rijen…zeker als je het vergeleek met de waanzinnige pits van DevilDriver. Soit, het was nu eenmaal zo, maar toen ze überhaupt ook nog electro-samples gebruikten om hun songs te overbruggen was voor mij de kous af.

Een klein uur later begon de spanning op te komen, want nu was het eindelijk (!) de beurt aan Machine Head. Enkele jaren geleden zat de band nog in een diep dal, want de labels toonden weinig interesse voor de Amerikanen, hun laatste albums werden maar half ontvangen door de luisteraars en media, waardoor hun lijst van optredens op deze aardbol beperkt bleef. Maar met een album als ‘The Blackening’ begonnen ze zich stilaan opnieuw op te werken, met als gevolg dat Machine Head de draad van weleer opnieuw kon oppikken. Dit jaar kwamen ze met een nieuw album op de proppen getiteld ‘Unto the Locust’, waarvan ikzelf vind dat hij er best mag wezen!

Welnu, met de openingssong “I Am Hell” van deze nieuwe schijf openden ze hun setlist in Vorst deze avond. De intro (een groep geestelijken volgens mij die een gebed inzingen) bouwde de spanning stelselmatig op en toen Dave McClain de eerste tikken uitdeelde op zijn drum barstte de boel open. Direct hierna volgde het 2^e nummer ”Be still and know” van ‘Unto the Locust’ met de traag slepende stem van Robb Flynn waarin hij veel emotie stopt, zodat het nummer goed tot zijn recht kwam. “Imperium” volgde hierna, het lekkere openingsnummer van hun album ‘Through the ashes of Empires’, met de korte doch harde drumriffs die het nummer kenmerken. De recentste albums kwamen blijkbaar aan de beurt, want “Beautiful Mourning” van hun voorgaande full-length ‘The Blackening’ was nu aan de beurt, mijn inziens niet zo’n speciaal nummer.
De 1^e echt grote hit die iedereen volgens mij zeker al eens gehoord heeft, als metalfan zijnde, was “The Blood, the Sweat, the Tears” van de klassieker ‘The Burning Red’ die luidkeels werd meegebruld en vol overgave werd gespeeld door de band zelf! Uitstekend! Ander krakers die uit de boxen schalden waren het harde “Aesthetics of Hate”, het gekende “Old” en de stamper “Ten Ton Hammer”. Van het nieuwe album hoorden we ook “Locust” en “Who we Are”, maar het nummer “Darkness Within” die akoestisch geopend werd door Flynn en uitbarstte in een muzikaal genot spande toch wel de kroon inzake nieuw live-materiaal.
De bandleden verlieten het podium, maar keerden uiteraard terug voor enkele toegiften. Meer bepaald het langdurige “Halo” van de schijf ‘The Blackening’ en uiteraard het mega populaire nummer “Davidian” die met dank werd aangenomen door de fans! Een beter afsluiter konden de toeschouwers niet wensen. Enige smet tijdens het afsluitingsnummer was het feit dat gitarist Phil Demmel de set verliet omdat één of andere dronkaard met zijn schoenen naar hem aan het gooien was. Voor de rest zat de avond erop, en konden de aanwezigen zich klaarmaken voor een nieuwe werkdag ’s anderdaags…

Een goeie show, een uitstekende setlist waarin diverse albums aan bod kwamen, maar qua drive heb ik de mannen van Machine Head toch al beter weten fungeren in voorgaande shows. Deze tour begon misschien wat zijn tol te eisen van de bandleden, maar tja, het kan niet iedere keer prijs zijn denk ik dan J

Setlist Machine Head: I Am Hell, Be Stil land Know, Imperium, Beautiful Mourning, The Blood, the Sweat, the Tears, Locust, This is the End, Aesthetics of Hate, Old, Darkness Within, Declaration, Bulldozer, Ten Ton Hammer, Who We Are, Halo (bis), Davidian (bis)

Organisatie: Live Nation

Aanstekelijke doordachte popsongs … Intelligente pop  … Inderdaad,  de tandem Hayden Thorpe en Tom Fleming van de Wild Beasts uit Leeds  brengen een sensationele luistertrip van dromerig, broeierig, spannend materiaal . Een perfecte afstemming van het instrumentarium wat een meeslepende emotionaliteit biedt. De falsetzang van Thorpe is een bepalende factor binnen de sfeerschepping. Hij kan soms hoog uithalen en wordt net op tijd wordt opgevangen door de warme stem van bassist Tom Fleming, wat ervoor zorgt dat het net niet verglijdt in een theatraal aandoende sound. Lieflijke arty/ folkrootspop in een treffende formule. ‘Smother’ is een geslaagde plaat , die met “Reach a bit further” een hoogtepunt bereikt .