Het Noorse Kaizers Orchestra van de sympathieke zanger Janove Ottesen en Helge Risa, de geheimzinnige organist met gasmasker, zitten niet stil. Ze hebben al vier platen uit, 2 goede – 2 minder, maar hun muzikaal vuur blijft smeulen … ‘Maskineri’ uit 2008 gaf het al aan en nav hun tienjarig bestaan komen ze aandraven met de kers op de taart, een trilogie (over twee jaar verspreid); op de huidige tour stellen ze de eerste ‘Violeta violeta’ in de spotlights.
Het sextet brengt een soort zigeunermuziek, (Balkan) pop, polka, gypsy rock en ska en lijkt een balorkest op de scène. Naast een traditioneel instrumentarium geven ze hun opwindende, zwierige en broeierige sound kleur door een kermis-/pumporgel, contrabas en hebben ze afbraakmateriaal mee als olievaten, wielschijven en koevoeten als straffe ingrediënten.

Het leuke huiskwartet speelde een puike set, een stoomtrein waren ze, die maar al te graag live optreedt, zorgt voor entertainment en hun publiek betrekt bij de songs. Ottesen trekt aan de kar en laat z’n trouwe aanhang wat refreinen meezingen, ondanks het feit dat we van de Scandinavische taal geen jota begrepen … De Vooruit werd eventjes de eerste kermisfoor.
En Ottesen houdt van z’n gezin … Toen ze ruim zes jaar geleden nog in Gent optraden, wou z’n dochtertje bij thuiskomst een teddybeer; hij vond een hele grote aan de Kouter, die ze ‘Ghent’ hebben genoemd. Een lieve man met een teddybeer ‘knuffel’ gehalte, die het aanstekelijke materiaal aan elkaar rijgt met grappige interventies, een vleugje humor en een dosis zelfrelativering.
De set deelden ze in drie stukken. Twee met ouder materiaal en een middendeel met het nieuwe die de koers van de vorige cd verderzet en het houdt op luchtige muziek met een gevoelig randje.
Een strak, stevig tempo hielden ze aan van zwierige melodieën, huppelende ritmes, verrassende harde en zachte wendingen, gedragen door die helder indringende, emotievolle vocals van Ottesen. Nummers als “Delikatessen”, “Djevelens orkestar”, “Senior torpedo” en het meezingbare “Sigoynerblod” spraken voor zich ... Een kermiscarrousel leek het wel …
We maakten dan kennis met frisse, energieke songs van de nieuwe cd; de synths klonken wat meer door , hadden een intense en broeierige opbouw en het hoempapa gehalte verloochenden ze niet … Ballerinapop … door o.m. een spannende en smaakvolle “Philemon Arthur & the dung”, “Femtakt filosofi”; “Din kjole …” en “Psycho under min hatte”. “Svarte katter & flosshatter” was filmischer, donkerder, maar was origineel door de megafoon, misschien wel een link naar hun muzikale trilogie.
Het avontuurlijke “Bon fra hellvete” op de tonnen en wielschijven leidde het derde deel in … Creatief, ophitsend, dynamisch en eentje die elan kreeg door stroboscoops. “Kontrol Pa Kontinentet” en “Maestro”, op accordeon, behielden de feestelijke stemming … een gekke, gecontroleerde chaos, die sterk werd onthaald.
Ze trakteerden nog op 1 bis op deze zondagavond; het weerhield hen niet om een ‘singalong’ ronde te houden en “Bak et halleluja/De grind” in een acapella zeemanslied om te toveren.

Kaizers Orchestra trekt live de kaart van entertainment, feest en vertier; de nummers krijgen een polkaswing en ze zorgen ervoor dat de woorden ‘Kaizer’ en his ‘Orchestra’ terecht op hun plaats staan. 

Support was het  éénmansproject Bernhoft, ook uit dezelfde (Noorse) stal van Kaizers Orchestra. Een talent die swampt met pop, blues, soul en jazz, en over een heldere, doorleefde soulstem beschikt. Synthloops en beatbox vullen aan op z’n akoestisch gitaarspel. Een kruising van G Love, Bobby Sichran, Jamie Lidell  en de huidige Aloe Blaccs en Cee-Lo Greens. De cover “Shout” van Tears For Fears moest niet onderdoen van het origineel en werd gedragen door een prachtige falsetto vocal.

Organisatie: Democrazy, Gent

Met Novarock trok Kortrijk alweer de festivalzomer op gang. De tiende editie was het, maar een super jubileum werd het – door omstandigheden – niet echt. Niet uitverkocht (iets meer dan 4.000 man) en niet de groepen van hét moment, maar het publiek genoot en we vonden toch enkele (stevige) hoogtepunten en verrassingen. De aanzet voor een muzikale zomer.

Traditioneel programmeert het indoorfestival Novarock een line-up die streekgebonden is. Van de opwarmers We are Lions tot (bijna) afsluiter DJ Wim Opbrouck, zo’n 70 procent van de performers hadden er op hun kilometerteller tot aan de Kortrijk Xpo nog geen veertig kilometer op zitten.

Silent Disco Room
Vier zalen, waarvan je er twee een sidekick kon noemen en die ook beiden grappig waren. Of toch die bedoeling hadden. De Silent Disco Room, waar de meute koptelefoons op heeft en twee DJ’s tegen elkaar in meezweep-dance draaiden, gaf een olijke aanblik. En de jeugd bulderde het bij momenten uit. Weinig ‘Silent’ dus. Maar grappig om als buitenstaander naar te kijken. En te luisteren.

Dat was ook de bedoeling van de comedy stage met Youssef, Steven Mahieu en een flink stuk later David Galle. West-Vlaming Steven Mahieu, de inmiddels naar Gent uitgeweken comedian en winnaar van o.a. Humorologie, bracht zopas z'n eerste zaalshow 'Mahieustieus' uit en mocht in een halfuur tonen wat hij waard was.

Door wat herschikkingen in de zaal bleek de comedyruimte een pak groter geworden en was het niet evident om de intimiteit en sfeer van een echte comedyshow te benaderen. Maar Mahieu kweet zich behoorlijk van z'n taak en met stukken uit z'n eerste zaalshow in combinatie met actuele items kon hij het aanzwellende publiek bekoren en naarmate de set vorderde bleek duidelijk dat hij de ‘coming man’ is uit het comedymilieu.

Iets wat van z'n voorganger op de comedystage Youssef  niet kon gezegd worden, maar hij had een geldig excuus, want de Marokkaan gaf er na een 10-tal minuten de brui aan daar de soundcheck van de 'Discoveryzone' te storend was om z'n act duidelijk te brengen. Jammer.

Novarockrally
Het tweede podium kreeg de naam de Nova Discover Zone en dat zegt genoeg. Naar goeie gewoonte organiseert Novarock ook een concours voor beginnende (streek)groepen. Matador, King Sigh en Daytona dongen mee naar de titel die hen op de volgende editie– net zoals Adyssa vorig jaar – meteen een plaatsje in de line-up verzekeren.

Matador - met twee gitaristen en een knopjesman op een rij en de drummer achterin - bracht een tweetal echt goeie nummers, maar ze hadden wat problemen met de mix en de klank was niet je dat. En dat hebben ze net nodig voor hun dancepop met ballen.

King Sigh brengt instrumentale postrock. Geestig (met een leuke cover van de ‘Miami Vice’ - tune), maar nogal onregelmatig in hun set. De sound was goed, maar de nummers iets te repetitief.

Toen moest Daytona nog komen en al na de eerste gitaarsneren werd duidelijk dat de twee andere bands eraan waren voor de moeite. «Merci om niet naar Mintzkov te gaan en naar ons te komen luisteren», klonk het uit de frontman van het vijftal Kenneth Chambaere, Jasper Depoortere, Jelle Demeulemeester, Wannes Desramault en Jeroen Termote. De thuismatch werd een makkie. De Wevelgemnaars kaapten de eer van Novarockrally 2011 terecht weg.

Intussen waren er in de Main Hall al drie gigs gepasseerd. We are lions is een Kortrijkse groep, ontsproten uit Captain Compost. Stevig en catchy, zoals ze aangekondigd werden en ondanks het vroege uur (14u40) was er al behoorlijk wat volk opgedaagd. «Stukken meer dan de vijftig man die we vooraf gevreesd hadden. En dat was meegenomen», zo klonk het na hun eerste live sessie. Poprock met punkinvloeden, het beviel wel.

De Afrekening
Amatorski mocht hen opvolgen en dat was risky. Dat besefte ook zangeres-componiste Inne Eysermans. «Ik had dit niet zo groots verwacht en ook de klank viel niet echt mee. Ik weet dat festivals moeilijk liggen voor ons. We zullen toch voor iets anders zorgen de volgende keer». Moeilijker was het inderdaad voor het intimistische, bijna breekbare repertoire dat opgevoerd wordt met een reeks fijne instrumenten als daar zijn saxofoon, xylofoon en contrabas die ze onder elkaar zelfs afwisselden. Toch kreeg het fabelachtige geluid de babbelende jongeren bijwijlen stil, zeker als ze “Come home” en “The King” ten berde brachten.

Minder fabelachtig, minder mysterieus, maar gewoon rechttoe - rechtaan, dat is Mintzkov, heel (te?) herkenbaar. Ze snakken duidelijk naar (nog) grotere herkenning, want frontman Philip Bosschaerts kondigde hun nieuwe single aan met de smeekbede voor de jonge garde om die – net als “Opening Fire” (uit hun derde en laatste cd ‘Rising Sun, Setting Sun’) – in de Afrekening van Studio Brussel (omhoog) te stemmen. Na een halfuur trokken we naar Daytona in de hoop op meer variatie. Een goeie zet, zo bleek (zie hoger).

Adyssa mocht Daytona opvolgen. Over de winnaar van de Novarockrally van de vorige editie  schreven we een jaar geleden dit: ‘Een boeket van episch-symfonische rock, een vleugje Coldplay erin, maar in elk geval krachtig en met een zanger vol overgave. Présence en grappig. Een terechte winnaar, al was het close’.
Veel is er niet veranderd bij Adyssa. Niet hun werk (al brachten ze intussen hun eerste single «State of Flux» uit), maar gelukkig ook niet hun gedrevenheid op het podium. Al was het choreografietje halverwege een beetje erover, de sfeer zat er wel in. Mede door de luide bende groupies die alles op commando meezongen. Het werkte dus wel, maar bij momenten hadden we toch het gevoel dat het in een jaar tijd ‘net niet (beter)’ was geworden.

Intussen was De Jeugd van Tegenwoordig al vlotjes aan het lullen en het jonge publiek jumpte aardig op en neer. Gesmaakt feestje van het Nederlandse viertal, al ging de decibelmeter constant vet in het rood. Met een piek van 112. Zelfs de walls of sound van Drums are for parades en Steak nr 8 hielden het (gelukkig) beschaafder.

Maar voor het Gentse Drums are for Parades keken we uit naar de komst van ‘Buzze’ aka Serge Buyse van 't Hof Van Commerce, op de 'Discoveryzone' onder de noemer Buyse en met z'n verse debuutplaat 'Buyse' onder de arm. Het album in een productie van ...Flip Kowlier is wellicht een opwarmertje voor de nieuwe ’t Hof-plaat die in het najaar verschijnt. In deze bezetting met DJ Black Frank achter de decks en Riemeloare (ex-Nihilisten) als partners in crime kregen we meer de old skool hiphop te horen, al ontdekten we bijwijlen ook een light versie van het bovenvermeld Izegems trio. Dit was slechts het tweede optreden van de band en dat was te merken aan enkele schoonheidsfoutjes – de try-out in Ardooie de dag ervoor ten spijt - maar dit kon de pret niet drukken.
Met af en toe hilarische rhymes en een gedreven inzet kon het toegestroomde publiek dit zeker appreciëren en tracks zoals “ De busn van Borneo” en nieuwe single 'Oerepoeper' bleken absolute voltreffers.

Stevig en ruig
Inmiddels waren The Van Jets in de Main Hall hun set op gang getrokken. Strak in het pak en met een gedreven Johannes Verschaeve als orkestmeester is dit viertal de jongste jaren als een komeet naar de hoogte van de vaderlandse pop/rockscene geschoten.
Met keer op keer schitterende albums en een ijzersterke livereputatie palmden ze op hun kenmerkend manier moeiteloos de zaal in. De Jets - momenteel weer druk aan het werk aan nieuwe nummers - spelen slechts een handvol optredens dit jaar en deze doortocht mocht alvast gezien worden. Het werd een 'Greatest Hits' set met o.a. “The Future”, “What's going on”, “Down below “ en “Our love = strong” die luidkeels meegezongen werden, zelfs met een eigenzinnige versie van Bowies «Fashion».

Het Gentse Drums Are For Parades maakte de laatste maanden brokken met hun debuut 'Master'. Live maakten ze deel uit van de ‘Soulwasmass Tour’ en stonden ze vorige week nog in het voorprogramma van Slayer en Megadeth in Vorst.
Met hun vuile mix van noise/metal/punk en stonerrock grepen de baardmannen ook nu iedereen direct bij de keel en creëerden ze een geluidsmuur die niet meer zou geëvenaard worden die avond. We kregen een zeer explosieve en vette set onder leiding van de broers Reygaert met duivelse vertolkingen van “The Law”, “Another kind of bad” en “The Beast”. Menig circle- en moshpits ontstond en in een hels tempo werd hun debuut-cd door de speakers geblazen. Zonder veel tierlantijntjes maakten ze hun livereputatie waar en deelden ze een uppercut uit die nog lang bleef nazinderen. Met veel tegenlicht in de zaal, waar een pak pogo’ers op risico van eigen lijf en leden zelfs probeerden te crowdsurfen. «Nog geen bloed?», klonk het van op het podium, «dan doen we er nog wat bij». ‘Battle Music’ van het zuiverste soort.

Het pad was geëffend voor de jongste Humo’s Rockrally-winnaars ooit: Steak Number Eight, die even later dezelfde bühne bestegen. Hun debuut-cd verscheen een maand geleden en werd opgenomen in de States onder leiding van Matt Bayles (Isis, Pearl Jam).
De vier jonkies hadden wel zin in deze thuismatch en na een onheilspellende intro trokken ze direct hard van leer. Opener “Dickhead” zette de toon voor een uurtje sludge/doom/postrock met enerzijds beukende, loodzware riffs in combinatie met sfeervolle, meeslepende melodieuze stukken.
Ook “Pyromaniac” en “Stargazing” waren rauwe, logge meesterwerkjes waarin frontman Vanneste meermaals met z'n oerschreeuw uitpakte en waarin flarden Amen Ra en Mastodon nooit ver weg waren. De wervelstorm was niet te stoppen en kreeg een absoluut hoogtepunt met “The sea is dying”. Klasse!

Moe maar voldaan
Tussen de twee heavy’s in de Discovery Zone door had Arid een aardig volgelopen Main Hall voor de voeten. Jasper Steverlinck duwde direct enkele hits in de kelen van de toehoorders, te beginnen met “Broken Dancer”. Hij had er duidelijk zin in en maakte een meezingstonde van “Too late”. Het werd een pretentieloos concert dat menigeen plezierde.

Tom Van Laere en de zijnen werden als headliner uitgespeeld op de mainstage. Admiral Freebee - voor het eerst op Novarock - legde de nadruk op z'n laatste album ‘The honey and the knife’ waaruit o.a. “Look at what love has done” en “My hippie ain't hip” vertolkt werden.
Flip Kowlier tokkelde terug als een gek op z'n bas en de band zette met veel variatie een warme, emotievolle en bijwijlen stevig rockende performance neer. Een dik uur werd nieuw werk afgewisseld met krakers “Einstein Brain”, “Oh darkness” en “Lucky one”.
Lucky ones, dat waren de aanwezigen want die zagen een zeer strakke en geoliede machine met de immer geschifte Van Laere als uitmuntend entertainer.

Sound of Stereo en Mumbai Science sloten af in de Main Hall, terwijl streekman Wim Opbrouck als DJ met Jim Tonic ook een pak volk naar de Discovery Zone lokte. Het feest duurde - ondanks de invoering van het zomeruur – nog ettelijke uurtjes.

Het rookverbod – dat al bij al behoorlijk werd opgevolgd - mede dankzij attentvolle stewards – moest er wel steeds vaker aan geloven. Novarock liep moe maar voldaan naar zijn einde en dat moet de organisatoren een goed gevoel gegeven hebben. Eerder die avond hadden ze al negatieve geruchten in de pers omtrent de toekomst de kop in geslagen door meteen de volgende editie aan te kondigen op 17 maart 2012 ! We’ll be there ! Met identiteitskaart, want die had je nodig om binnen te geraken. Een initiatief om amokmakers buiten te houden. En ook dat was een succes.

Neem gerust een kijkje naar de pics onder de rubriek ‘festivals’

Organisatie: Novarock, Kortrijk