Festival Dranouter 2024 – dag 1 - vrijdag 2 augustus 2024 – Zalige start met Belgische kleppers en het Nederlandstalige lied
Festival Dranouter 2024
Festivalterrein
Dranouter
2024-08-02
Johan Meurisse
Voor het eerst ooit is Festival Dranouter helemaal uitverkocht in voorverkoop, dus het mag wel duidelijk zijn: iedereen heeft veel zin in de jubileumeditie '50 Years Of New Traditions'!, al traditiegetrouw ingezet op donderdag.
Een paar nieuwigheden zagen we: de tenten kregen een upgrade (betere zichtbaarheid en toegankelijkheid), het nieuwe folkpodium De Koer (met een terugblik naar de begindagen, de roots van het festival, een folk line-up hosted by het Muziekcentrum), de kans om artiesten van dichtbij te spotten in de Podcast Corner (met radio 1), 'Nordic Focus' in de spotlight, dit zijn interessante Scandinavische folkbands en natuurlijk het maken van de ‘new traditions’.
Op vlak van foods & drinks doet Dranouter verder op hetzelfde elan, foodtrucks voor elk wat wils , themabars, animatie, straattheateracts. En ja kinderanimatie niet te vergeten, evenzeer belangvol en heel mooi uitgewerkt telkens van de organisatie; en op de feestzone heb je fanfares en DJ’s . Het maakt de folklore en het festival kleurrijker …
Een gevarieerde line-up , die een unieke positie inneemt in het festivallandschap. Festival Dranouter tekent voor ‘muziekvakantie’, mensen laten zich verrassen door gevarieerde bands, klinken op de vriendschap en het ontmoeten , voor elk wat wils dus. We kunnen het maar beamen …
Een gemoedelijke sfeer heerste op deze eerste festivaldag, die meteen tekende voor een recordopkomst van 16000 festivalgangers. Een geweldige start …
Het Ierse Villagers rond Conor O’Brien, live met vijf, zoekt de aansluiting met het publiek in de chateau. Het nieuwe album ‘that golden time’ onderstreept mans kunst als sing/songwriter en brengt sfeervolle, dromerige indiepop met een folkty tune. De emotievolle, neuzelende (zeg)zang en de keys nemen een meer een belangvolle rol in en zorgen voor een kleurrijk geheel. O’Brien heeft er zin in. Al twee grootse singles zitten in het begin van de set , oudje “nothing arrived” en de huidige single “you lucky one”. Spijtig genoeg blijft de versterking wat uit en ervaren we Villagers als achtergrondmuziek. Live klinkt het materiaal nochtans krachtiger in de opbouw. Die extraverte push bood een boeiend concert van dit muzikaal talent , die meer airplay verdient. “Becoming a jackal”, “the waves” en “a trick of the light” waren mooie afsluiters van een fijn warm concert .
In de Cirque waren we onder de indruk van één van die acts van de ‘nordic folk’, die dit weekend centraal staat, o.m. het Finse Suistamon Sähkö, die een soort folktronica met disco , trance en beats produceerden. Het kwartet werd met hun muziek, dans -al of niet synchroon-, en fashion art sterk ontvangen . Zeker op het eind toen ze probleemloos het publiek overhaalden in singalongs. Met een dosis relativering en humor was dit een act die zwierig als minimal klonk en inwerkte op de dansspieren, door de elektronica en folky accordeon , met een knipoog naar ‘the love parade’ en ergens refererend aan de Scissor Sisters en het in hun middens gerespecteerde Varttina. Te overwegen, een deelname op het Eurovisiesongfestival?!
Portland is groot geworden . Toen ze een goede zes jaar terug ‘de nieuwe lichting’ van Stubru wonnen, zagen we hen in de kleine clubs en zelfs op Dranouter op de koer. Een ontdekking meer dan waard, de band rond spil Jente Pironet, die na een gekweld fysiek jaar terug in het circuit te bewonderen is, om uiteindelijk die tweede plaat ‘departures’ opnieuw voor te stellen . Portland is écht een liveband, op plaat gevoeliger, innemend, live wordt het beest losgelaten en onderscheiden ze zich als een energieke, emo-rockende band die hun instrumenten ademruimte biedt en onder spanning houden, zeker het gitaarspel, niet vies van wat gewaagde stukjes en experimentjes.
Jente is een entertainer en podiumbeest, hij weet z’n publiek voor zich te winnen en te ontroeren, met z’n expressieve stem en intense gitaarsoli. Wat een charisma. En Portland heeft een backing vocaliste, Nina Kortekaas, die zich vocaal goed wist te nestelen in die meerstemmige zang. Portland eigent zich hier terecht een plaatsje toe in de chateau .
Portland kwam, zag en overwon , liet ruimte aan z’n publiek om te genieten met het meeneuriën, -zingen en handjeszwaaien. Iedereen genoot van hun materiaal die durfde te exploderen, ingetogen, kwetsbaar als stevig, krachtig, met zinderende songs als “sensational”, “lucky clover”, “good girls”, “aftermath”, “killler’s mind”, “she really really means it” (eentje omgebouwd van metejoor!) en het afsluitende “pouring rain”. Music from the heart, met enkele krachttoeren. Een blij weerzien dus, Portland beet duidelijk van zich af, klaar om iedereen (opnieuw) te veroveren …
Leuk om eens na al die jaren terug te zien , Think of One , rond David Bovée en Tomas De Smet, in de clubstage. Ze komen af en toe eens samen om een leuke mishmash aan stijlen te spelen met een goed rockende groove. Ze verwerken zo een beetje van alles in hun wereldlijke sound met salsa, afro, Balkan en Cuban sounds. Ze maken er een improvisatie oefening van, met behoud van die (Zuidamerikaanse) zomerse ritmes . Ergens waait hier de muzikale wind van Rumbaristas, Manu Chao, Gogol Bordello en Vampire Weekend.
Dubbel feest op Dranouter met Novastar … Joost Zweegers heeft een overzicht klaar van z’n klassiekers, geen normaal overzicht maar remakes van z’n nummers over 25 jaar heen, die hij opnieuw stoffeerde met Britse en vanavond hier ook met enkele Belgische muzikanten. Ze klonken emotioneel direct met een gepassioneerde singer Zweegers op het voorplan. En als special guest Geike , die op het eind enkele nummers meezong , “off shore” en “never back down” .
Het materiaal krijgt een nieuw muzikaal hoofdstuk, een bredere klankkleur, die in z’n gevoelige, emotionele pop, rock en americana omarmt , en minder rijkelijk, orkestraal of bombastisch is. Mooi om het materiaal in dit melodieus, fris karakter te horen, zonder afbreuk te doen van het melancholische karakter , gedragen door de immer sympathieke Zweegers, die vol overgave beweeglijk heupwiegt en danst in de nummers.
Een magic rock’nroll touch ervaarden we , mooi ingezet door “wrong” en “light up my life”. Het enige nieuwe nummer “look at you now” knipoogt naar één van z’n idolen The Beatles, later wist hij solo Neil Young te eren met z’n “like a hurricane” , een versie op z’n Novastars. Het publiek liet zich gewillig meedrijven en was in te palmen voor singalongs op die indringende, groovy, extraverte kleurrijke sound van “because” , “closer to you” en schitterende afsluiters “when the lights go down on the broken hearted” en “the best is yet to come”. Een elegante schoonheid die los-vast, rechttoe-rechtaan en gevoelig klonk met de puntjes op de ‘i’. Overtuigende set dus.
Al drie decennia lang trakteert Kommil Foo ons op prachtige songs, die ontroeren , raken en ons weten te verbinden . Dit gegeven staat ook centraal met hun samenwerking met de bigband van Brussels Jazz Orchestra, die enkele van hun nummers weten te improviseren , te ontrafelen en er een ingestudeerde jamsessie van maken . Het Nederlandse kunstlied in een jazzy groove van blazers, piano , gitaar, flute, blokfluit en lichte drums, met kleppers als “zoogdier” en “ruimtevaarder”. De broers Walschaerts zingen, vertellen , spelen, entertainen en betrekken moeiteloos het publiek in deze set, alsof de pink panther een nieuw leven toebedeeld krijgt. Wat een originaliteit van hen en wat enthousiasme in de clubstage.
Tot slot kon Het Zesde Metaal een thuismatch spelen , de band is uitgegroeid tot een kwintet rond Wannes Cappelle, die hun West-Vlamingen wist in te palmen , met hun persoonlijke, maatschappijkritische Nederlandstalige muziek in het W-Vlaamse dialect. Hier werd o.m. de laatste plaat ‘het langste jaar’ voorgesteld, letterlijk een afscheidsceremonie van dierbare vrienden. Hun reeds vijftienjarige carrière krijgt cachet door die muzikale afwisseling. Er werd stilgestaan rond het verlies van goede vriend Tom Pintens , net een jaar terug, die nog kon meehelpen aan de plaat.
Na al die jaren zijn ze erin geslaagd één van de avonden in Dranouter af te sluiten, door hun gestadige groei.
We kregen een boeiende afwisseling, ingenomen , dromerig , als directer, snediger rockend , die door keys en steelpedal kleur kregen. Op de festivals wordt de kaart van het live beleven getrokken met dynamische, weerbarstige nummers als “gie den otto en ik” , “dag zonder schoenen” (waarbij iedereen wel bereid was om even te zwaaien met z’n schoen of sandaal), “naar de wuppe” , en op het eind de instant klassieker “boze wolven” van Gorki op de tune van “where is my mind” van The Pixies en het rockende oudje “ik haat u nie”.
Tussenin hoorden we de fijnzinnigheid, de gevoeligheid en de sfeervolle sound, met ruimte voor de instrumenten, van openers “tid van ton”, “nog maar begonnen”, “calais”, “ploegsteert ( met de verwerking van Vermandere’s “bange blankeman” (eerbetoon aan de man!)), “ier bie ons” en het prachtige broze “het langste jaar” , eentje die op hun borst mag gespeld worden. Het toont het diverse muzikale gelaat van de band, integer, meeslepend, opwindend, muziek voor alle leeftijden wat ook wel het credo is van Festival Dranouter. Terechte afsluiter van een mooie eerste dag …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne en Lien Callewaert
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6624-dranouter-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Ramkot - De perfecte warm-up voor de grote festivals
Het was het zover: Ramkot betrad het podium van De Kelk in Brugge voor een spetterende try-out show ter voorbereiding op hun aankomende Europese festivaloptredens (Sziget, Lowlands en Pukkelpop). De band, bestaande uit de broers Tim en Tom Leyman (Tom op drums en Tim op gitaar) en Hannes Cuyvers (bas) liet zien waarom zij de belofte van de Belgische rockscene zijn.
Bij het betreden van de zaal viel meteen op dat de airco op maximum stond. De temperatuur was zelfs onderkoeld, wat een ongebruikelijke start was voor een rockconcert. Maar deze frisse omgeving veranderde snel toen Ramkot het podium betrad en met hun energieke muziek de temperaturen de hoogte in joeg.
De set werd geopend met ”Drop Down”, een krachtige introductie die het publiek direct in beweging bracht. Dit werd gevolgd door “Exactly What You Wanted”, waarbij de strakke ritmesectie en de dynamische gitaren meteen lieten zien waar de band voor staat. Het nummer “Nowhere to Go” is een nieuw nummer van de LP die ze net afgewerkt hebben en die later dit jaar zou moeten uitkomen.
“Heart Shaped Minds” en “Zeppelin” deed de zaal exploderen met zijn krachtige riffs en opzwepende beat. “Claim To Faim” (de nieuwe single) en “Red “zorgden voor een stevige middenstuk van de set, met hun aanstekelijke hooks en stevige ritmes.
Het publiek werd pas echt volledig opgezweept bij “Tied Up”, een nummer dat iedereen luidkeels meezong. De energie bereikte een hoogtepunt met “Blame “ (die ook op de nieuw te verschijnen plaat zou moeten staan), waarbij de intensiteit van de band en het enthousiasme van de fans elkaar perfect aanvulden. “One More” zorgde voor de perfecte springplank naar de afsluiter van de avond.
Het afsluitende nummer “Am I Alright Now” liet een blijvende indruk achter. De band verliet het podium onder luid gejuich en applaus, terwijl de warmte van de muziek de koude start van de avond volledig had verdreven.
Ramkot bewees met deze try-out show klaar te zijn voor de grotere podia van Europa. Hun optreden in De Kelk was een voorproefje van wat komen gaat, en de verwachtingen voor hun festivalshows zijn nu torenhoog. Het is duidelijk dat deze band een sterke toekomst tegemoet gaat in de Belgische rockscene. We kijken vol ongeduld uit naar de nieuwe plaat!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6643-ramkot-01-08-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Peter Verstraelen agency ism Ramkot + De Kelk, Brugge
Channel Zero - try-out - Een eerste Belgische gouden medaille!
Op een zwoele avond in de intieme 4AD in Diksmuide gaf Channel Zero een try-out concert ter voorbereiding op hun festivalzomer. De band, die volgend jaar hun 35-jarig bestaan viert, stelde niet teleur en trakteerde het publiek op een krachtige set die de zaal deed kolken van energie.
Vanaf de eerste noten van “Suck My Energy” voelde je de broeierige sfeer die de hele avond zou blijven hangen. De hitte in de zaal zorgde ervoor dat iedereen al snel in het zweet stond, maar dat leek het enthousiasme van de aanwezigen alleen maar te vergroten. Het publiek bestond uit een mooie mengeling van oudere fans die de band al jarenlang volgen en een jongere generatie die Channel Zero voor het eerst live kwam ontdekken.
De setlist was een zorgvuldig gekozen mix van zowel oude als nieuwe nummers, met hoogtepunten als “Tales of Worship”, “Dashboard Devils” en “Heroin”. Elk nummer werd met passie en precisie gespeeld door de huidige bandleden: Franky De Smet-Van Damme (zang), Mikey Doling (gitaar), Christophe Depree (gitaar), Tino De Martino (basgitaar) en Seven Antonopoulos (drums).
Dit leverde het bewijs dat Channel Zero na bijna 35 jaar nog steeds een relevante en krachtige liveband is.
Hoewel de band duidelijk klaar is voor de komende festivals, liet Franky af en toe vallen dat ze misschien nog wat aan hun conditie moeten werken. De intensiteit van de show eiste zijn tol. Gelukkig vonden ze na een aantal Red Bulls en het nuttigen van het door de zanger geïnspireerde bier Turbeau de extra energie die ze nodig hadden. Daarna spatte de toewijding en het speelplezier terug van het podium.
“Lonely”, “Unsafe” en “Dark Passenger” werden met zoveel emotie gebracht dat je de rauwe energie bijna kon voelen. Het publiek ging volledig uit zijn dak tijdens klassiekers als “Bad to the Bone” en “Black Fuel”, waarbij de hele zaal meezong en headbangde. Het is duidelijk dat deze nummers nog steeds een diepe indruk maken bij de fans.
Afsluiter “Black Fuel” trouwens was de perfecte climax van een avond vol muzikale hoogtepunten. Channel Zero bewees nogmaals waarom ze na al die jaren nog steeds een vaste waarde zijn in de metalwereld. Ze hebben de 4AD getransformeerd in een kolkende massa vol energie en passie, en als dit een voorproefje is van wat de festivalzomer te bieden heeft, staan we nog heel wat moois te wachten.
Kortom, het was een avond om niet snel te vergeten. Channel Zero mag trots zijn op wat ze hebben neergezet in Diksmuide en kan met vertrouwen uitkijken naar hun optredens op Rock Olmen, OLT Rivierenhof, Rockwood, Fonnefeesten, Alcatraz en de Paulusfeesten.
Dit optreden vond plaats tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Parijs, en de band heeft hier alvast een gouden medaille verdiend. Dit concert bevestigde dat hun muziek nog steeds springlevend is en generaties blijft verbinden.
Neem gerust een kijkje naar de foto’s
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6554-channel-zero-26-07-2024.html?Itemid=0
Organisatie: 4ad, Diksmuide
De Australische formatie Middle Kids trok de aandacht met de sterke debuutsingle “Edge Of Town” uit 2016. Het trio toerde veel en was o.m. de support van The War On Drugs en Cold War Kids. Met hun derde album 'Faith Crisis Pt 1' lijkt de band nu zelf klaar …
Hannah Joy, zangeres/gitariste, neemt je gemoedelijk mee op haar muzikale reis, doorheen een leven van vreugde en pijn, ondersteund van haar veelzijdige vocals, zonder al te klef te klinken. Er zijn de sterke muzikanten die haar zo mooi aanvullen. Muziek. De band balanceert tussen pop en alternatief , en kan een breed publiek aanspreken; een afwisseling van weemoedige en aanstekelijk material.
“Bootleg Firecracker” klinkt overtuigend, een strijd naar innerlijk groei, waarmee jongeren worden geconfronteerd. Hannah heeft hiermee een jong publiek, die zich in haar vertelstijl kunnen vinden.
Soms klinkt het wat donker, dreigend als op “Highlands” of het prachtige “Bend”, met mooie climaxen. Soms kaart Middle Kids mistoestanden aan van sociale media, luister maar naar “Philosophy”, waarop de façade van die social media uit de doeken wordt gedaan. De ballade en afluister “All-in My head” klinkt broos en breekbaar.
Er is steeds de zoektocht naar dat sprankeltje hoop dat de jongeren zo graag wensen. Het lichtvoetig material is een stap voorwaarts hiernaartoe. Een soort positieve energie die het kwetsbare-in-je overbrugt. Middle Kids laat haar diepste emoties de vrije loop en vertaalt het in een rits wisselende prachtsongs. Band die muzikaal pop en alternative verbindt en die een spreekbuis is voor een jongere generatie, die worstelt met hun emoties.
Indie
Faith Crisis Pt. 1
Middle Kids
Tracklist
Petition 01:45
Dramamine 02:57
The Blessings 03:16
The Blessings Interlude 01:14
Bootleg Firecracker 03:20
Highlands 03:31 Bend 03:50
Go To Sleep On Me 02:41
Terrible News 02:52
Philosophy 02:54
Your Side, Forever 03:31
Your Side, Interlude 01:34
All In My Head (feat. Dave Le'aupepe) 03:10
De multiculturele groep Amorosa bestaat uit singer-songwriter Stéphanie Scultore en de Braziliaanse jazzgitarist en componist Matteo Carola. Het combo is gevestigd in Brussel. De bezetting wordt gecompleteerd door saxofonist Mathieu Robert, de Braziliaanse contrabassist Filippe Caporali (Commander Spoon) en percussionist Falk Shrauwen (Sylvie Kreush, Echoes of Zoo). Een koor bestaande uit Robert en twee zangeressen, evenals de sopraansaxofonist Pierre Vaiana, zijn ook te horen op sommige nummers.
Met 'Petit Soleil' is de band aan zijn tweede album toe.
'Petit Soleil' gaat vooral over emoties, geïnspireerd door de geboorte van een kind én het overlijden van een moeder/grootmoeder enkele maanden later ; de plaat omschrijft hoe een mens ermee op doordachte wijze omgaat. Opvallend zijn de Braziliaanse ritmes in combinatie met de Westerse sound.
Op « Il Etait une fois' wordt geflirt met het Franse chanson, een mooie insteek trouwens, die we nog een paar keer zullen horen. Het maakt het plaatje compleet.
Door deze emoties in het (muzikale) verhaal, leef je intens mee, met wat de liedjesschrijver echt doorstaat. De pakkende titelsong en « Ou Es-Tu » zijn volgende voorbeeld, het gevoel te willen leven in weidse landschappen maar evenzeer met een gevoel van weemoed. « Cache Cache » is een meesterlijk nummer, die de veelzijdigheid en de emoties onderstreept, en ondanks pijn en verdriet, schijnt de zon achter elke donkere wolk.
In dit muzikaal verhaal zit een punt van herkenning , het leven dat we dagdagelijks meemaken met alle emoties ermee verbonden. Wat een gevoelsplaat.
Jazz/Wereldmuziek
Petit Soleil
Amorosa
Tracklist
Petit Soleil 4:54
Ce Matin 5:13
Casino 5:37
Il Était Une Fois 4:21
Où Es-Tu ? 3:27
Steven Et L'Hirondelle 3:31
Cache Cache 3:22
Meu Menino 3:31
Déposer Des Fleurs 3:25
Liliane Et Radou 5:04
Slechts een paar jaar nadat zijn eerste album als leider en componist, ‘In the Eyes of the Whale’ (Auand Records, 2020) uitkwam, voegt de jonge Italiaanse contrabassist Michelangelo Scandroglio een nieuw en cruciaal stuk toe aan zijn werk. “Met deze band en dit album,” zegt Scandroglio, ”probeerde ik mijn oude waarden te combineren met mijn meer recente interesses, en probeerde ik te begrijpen hoe muziekproductie kan passen in de innerlijke werking van improvisatie en compositie. Er is een kleine afwijking van mijn vorige album en van improvisatie als solomoment, evenals een afwijking van melodie - die niet langer het centrale punt is. Ik denk dat het belangrijkste kenmerk van deze nieuwe opname het zoeken naar een 'synthese' is, zoals ook blijkt uit de duur van de tracks: vergeleken met de meeste jazzstukken zijn ze ongewoon kort. Ik heb geprobeerd om 'microwerelden' te herscheppen, korte onafhankelijke momenten die dan samenkomen. Ook al lijken ze muzikaal ver van elkaar af te staan, in werkelijkheid bewegen ze zich naar een gemeenschappelijke bestemming.”
Bron: bandcamp: https://michelangeloscandroglio.bandcamp.com/album/gently-broken
Dat elke schakel even belangrijk is blijkt al uit het eerste pareltje “Extraction”, dat een breed spectrum biedt aan klanken en een structuur, die je verrast. Daarin slaagt Michelangelo Scandroglio dus met brio. Al die verschillende wendingen maken het net boeiend. Subliem hoe de band erin slaagt om nooit te chaotisch te klinken, en dus die zekere structuur aan te houden. Het is een plaat bol van ontdekkingen en voor wie niet vies is van wat avontuur. Een combinatie van virtuositeit, speelsheid en de zin om te improviseren,.
Op deze gevarieerde plaat hoor je een opzwepende, swingende als intieme, breekbare sound. Het overtuigt ons des te meer!
Extraction 02:15
Premonition 02:13
Deduction 02:05
Jazzneverdie 02:23
The Princess Of Breaking Shadows 02:24
Unespected Breakthrough 00:49
Danubio/lnsight 04:11
Addition 02:40
Deconstruction 02:56
Subtraction 02:04
You-er Than You 03:03
The Space Through The Process 02:35
Disruption 03:11
Joined Forces In Extended Spirits 03:05
Als je talenten samenbrengt zorgt dit voor magie. In 2016 werkte Anderson .Paak voor het eerst samen met hiphopproducer Knxwledge onder de naam NxWorries, en dat was er meteen boenk op!
Het duo bracht nu 'Why Lawd?' uit, muzikaal tussen jazz, hip hop en soul. Het zijn deels korte songs, doe ervoor zorgen dat je best deze plaat in zijn geheel beluistert.
De kleurrijke aanpak hoor je al op “86Sentra” en “MoveOn”. Er is ook de fijne samenwerking met Thundercat op “KeepHer”.
Samenwerkingen genoeg trouwens! O.m. de prachtige stem van Rae Khalil op “OutTheWay” en op ”WalkOnBy”.
De inbreng van Paak en Knxwlegde is uiteraard subliem. Wat weten zij allemaal te verkennen. Luister maar naar "MoreOfIt", met prachtige violen die een sentimentele klank hebben; of iets verder de blazers op "Distractions", een nostalgische trip naar oude, krakende jazzvinylplaten.
Een pak verrassende wendingen noteren we. Het uiteenlopend totaalpakket is op de plaat 'Why Lawd?' meer dan de moeite en overtuigt sterk. Hun virtuositeit en speelsheid is ongezien. Het kan hoedanoook een breed publiek aanspreken, die houdt van wat avontuur in het genre. Interessant Plaatje dus!
Hiphop/Soul
NxWorries
Why Lawd?
Tracklist
ThankU (feat. Dave Chappelle) 00:50
86Sentra 01:36
MoveOn 02:47
KeepHer (feat. Thundercat) 04:14
Distractions 01:49
Lookin' 00:54
Where I Go (feat. H.E.R.) 03:21
Daydreaming 03:06
FromHere (feat. Snoop Dogg & October London) 04:01
FallThru 02:21
Battlefield 03:38
HereIAm 01:34
OutTheWay (feat. Rae Khalil) 03:26
SheUsed 02:36
MoreOfIt 01:12
NVR.RMX (feat. Charlie Wilson) 01:18
DistantSpace (feat. The Last Artful, Dodgr) 01:23
WalkOnBy (feat. Earl Sweatshirt & Rae Khalil) 03:47
EvnMore 00:25
We volgen het instrumentale trio Atomic Vulture al een achttal jaar. De band wist ons voldoende te overtuigen, en bracht in juni de derde plaat uit. 'Pilgrims of The Sun'. De plaat heeft enkele luisterbeurten nodig , maar neemt je mee op reis.
'The Landing' is een epische song, eentje die je meesleurt, bonkend tegen geluidsmuren, of momenten van intimiteit, die je confronteert met je eigen persoonlijkheid. Het zit allemaal verweven in dit nummer. Mooi.
Het is tevens de rode draad doorheen de hele plaat. “Alpah Wave” is net als “Ad Astra”, “Dust Fall” en het sublieme “Black Blizard” het ontdekken waard en heeft verschillende lagen. Er is zelfs een filmisch, futuristisch aspect, wat een avontuurlijke, deels experimentele, onaardse aanpak impliceert. Het vergt enige inspanning, die echt de moeite loont.
Het indrukwekkende ''Subterranean Suffers' sluit de plaat met een verbluffende knal af. Die afwisseling maakt het net boeiend.
Atomic Vulture nestelt zich met deze plaat tussen de betere instrumentale bands in. We hopen nu op de verdiende erkenning.
Instrumentaal
Pilgrims of The Sun
Atomic Vulture
Tracklist
The Landing 05:25
Alpha Wave 04:51
Ad Astra 04:35
Dust Fall 05:58
Black Blizzard 08:14
Reverse Osmosis 06:00
Subterranean Surfers 06:12
Na lange afwezigheid in het release-schedule houdt Bjorn Berge de laatste jaren een mooi regelmatig tempo aan: 'Who Else?' verscheen in 2019 en zijn laatste album 'Heavy Gauge' was van 2021.
De Noorse blues/gitaar-maestro kreeg door de lovende kritieken op zijn nieuwe albums en zijn vele optredens de smaak weer flink te pakken. In 2024 bracht hij een nieuwe plaat uit: ‘Introducing SteelFinger Slim'.
Naar aanleiding van deze release hadden we terug een fijn gesprek met Bjorn Berge, en we keken ook even naar de toekomstplannen van hemzelf, en het Blues genre op zich
Lees gerust
https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/94079-bjorn-berge-het-gevoel-is-wat-de-speler-op-dat-moment-voelt-het-is-niet-aan-hendrix-aan-mij-of-aan-jou-om-te-bepalen-hoe-de-artiest-zich-voelt-gevoelens-kunnen-op-vele-manieren-worden-uitgedrukt.html
Aan de basis van z’n blues, waarmee hij groot is geworden, is op zich niet zoveel veranderd. De plaat bevat toch enkele verrassende parels zoals de eigenzinnige versie van T-Rex “Get it On” en de pompende versie van Deep Purple's “Black Night”.
Los daarvan is het een typische blues plaat, waar je vooral een groots muzikant en artiest hoort, bij wie het vuur nog steeds brandt. Je hoort het in de opzwepende songs, maar ook in een pakkend nummer “Like A King”, over de dood van Rodney King. Soms neigt zijn stem naar Nick Cave en Mark Lanegan, en er is diezelfde donkere galm als op "Devil Calling", die rillingen bezorgt. Het gaat van donkere melancholie naar een meer toegankelijk en opzwepend geluid. "Bastards" is alvast een gevarieerd meesterwerkje.
Bjorn Berge is gewoon zichzelf gebleven, durft wel eens afwijken, maar bewijst een bijzonder blues artiest te zijn. 'Introducing Steelfinger Slim' onderstreept het nogmaals.
Tracks:
01. Mama Said
02. Get It On
03. Your Man
04. Devil Calling
05. Like A King
06. Bastards
07. Spoonfull
08. Begging
09. Black Night
10. Don't Look Back
Raut Oak Fest 2024 - Uniek festival met zicht op de Alpen
Raut Oak Fest 2024
Festivalterrein
Riegsee (Duitsland)
2024-07-19 t-m 2024-07-21
Ollie Nollet
Raut Oak Fest is een klein, onafhankelijk festival zonder sponsoring dat doorgaat in Riegsee, deelgemeente van Garmisch-Partenkirchen in Beieren, een unieke locatie met zicht op de Alpen. Ontstaan in 2011 toen Christian na 4 maanden huwelijk besloot te scheiden en daar een feestje voor gaf. Dat viel zo goed mee dat hij het jaar erop enkele groepen uitnodigde wat de kiem bleek van Raut Oak Fest, een driedaags festival vol underground music dat dit jaar iets meer dan duizend toeschouwers mocht verwelkomen.
Een bijzonder aangenaam festival, oude stijl met slechts één podium, waar het bier in halveliterflessen werd verkocht en waar de bar mee bemand werd door een contingent Vlamingen.
dag 1 - vrijdag 19 juli 2024
Het festival werd vrijdag om 15u30 afgetrapt door het in Londen residerende Fraülein dat niets vandoen bleek te hebben met de gelijknamige song van Townes Van Zandt. Dit duo bestond uit de Noord-Ierse Joni Samuels (zang-gitaar) en de Nederlandse drummer Karsten van der Tol. Iemand omschreef hen ooit als PJ Harvey op een autorally en zelf beweren ze geobsedeerd te zijn door Big Thief. Sympathiek, dat zeker, maar dit was het soort indierock die me niet langer dan vijftien minuten kon boeien.
Daarna kregen we opnieuw een duo in exact dezelfde bezetting. Red Money uit Pau, niet te verwarren met de gelijknamige band uit Richmond, Virginia of de rapper uit Atlanta, bestaat uit Laure Laferrerie (zang-gitaar) en drummer Arnaud Dussiau. Hun laatste plaat, ‘Shake, burn and love’ werd in Nashville geproduceerd door Andrija Tokic, die ook al werkte voor Alabama Shakes en Benjamin Booker. Dat schept toch enige verwachtingen en die werden deels ingelost. Dit was stevige rock die het midden hield tussen grunge en stoner. Niet meteen mijn favoriete genres maar met Laferrerie had Red Money een frontvrouw in huis die naam waardig. Haar gitaar klonk meestal als een overstuurde bas, maar wist toch voor voldoende variatie te zorgen. Verder viel er nog een verrassende cover te noteren: "The whores hustle and the hustlers whore" van PJ Harvey.
Voor velen was Tramhaus, een vijftal uit Rotterdam dat zich waagt aan postpunk met een vleugje noise, dé verrassing van de dag. Voor mij was dat wat minder het geval daar ik ze reeds verschillende keren aan het werk zag. Toch bleven ze ook mij van de eerste tot de laatste noot fascineren en was dit wellicht de beste keer dat ik ze aan het werk zag. Als geen ander weet Tramhaus hard en zacht te combineren. Het is hen vele malen voorgedaan, toch bleef het altijd inventief. We hoorden stuk voor stuk sterke, knap afgewerkte nummers waarin opvallend veel aandacht besteed werd aan de tweede stem. En dan had ik het nog niet over die twee gitaren die van een wilde frisheid getuigden (vooral die van Nadya Van Osnabrugge) of het fenomenale natuurtalent Lukas Jansen. Hoe hij met een onwaarschijnlijke souplesse over het podium dartelde zou zelfs een jonge Mick Jagger doen verbleken. Dat terwijl zijn zang al even wonderlijk was. Vooral tijdens een nieuwe song wist hij me te verbazen door vocaal alles uit de kast te halen. Het doet me nu al reikhalzend uitkijken naar de op 20 september te verschijnen debuutplaat, ‘The first exit’.
Met Earth Tongue uit Wellington, Nieuw-Zeeland kregen we opnieuw een duo waarvan een vrouw (Gussie Larkin) de zang en de gitaar voor haar rekening mocht nemen en een man (Esra Simons) achter de drumkit postvatte. Earth Tongue heeft een gloednieuwe (tweede) plaat, ‘Great haunting’, uit en dat op het befaamde In the Red Records uit Los Angeles. Voldoende om mijn aandacht te wekken en even leek het erop dat dit een memorabele set zou worden. Dit was het soort heavy psych rock dat ik wel kon smaken. Gussie Larkin bleek een innemende frontvrouw met een heldere, etherische stem die men niet meteen verwacht in dit genre. Ook de riffs die ze uit haar luide gitaar kneep, waren best wel pakkend. Helaas sloeg na een tijdje de eentonigheid toe en schoof Earth Tongue iets te veel richting metal op.
Afsluiter op vrijdag was Endless Boogie uit New York maar niet uit Brooklyn, wat Paul Major ons meteen met buitengewoon harde taal duidelijk maakte. Waarvoor dat nodig was, is me nog steeds niet geheel duidelijk. Het viertal opende de set met een nummer van om en bij de twintig minuten en de overige nummers zullen wellicht niet veel korter geweest zijn. Maar wat geeft dat? Had het er eentje van 50 minuten geweest, dan had dat me even gelukkig gemaakt. Het recept van Endless Boogie is vrij eenvoudig. Gitarist Jesper Eklow, drummer Harry Druzd en de bassist (van wie de naam me niet bekend is) construeren een minimalistisch, hypnotiserend geraamte waarin de, in een eeuwig streepjesshirt gehulde, bijna 70-jarige Paul Major ongehinderd kan soleren. Effectpedalen zijn daarbij compleet overbodig. Enkel Jesper Eklow trapt af en toe op een wah-wah pedaal. Dat lijkt misschien bijzonder saai, maar dat was het allerminst, integendeel. Die twee gitaren klonken zo subtiel dat er geen ontkomen aan was. Het leken wel virussen die zich steels onder je hersenpan nestelden om je zo in een gelukzalige roes te dompelen. Waaruit we bruusk gewekt werden toen Paul Major een snaar brak, zijn eerste in vijftien jaar. Maar eenmaal dat euvel verholpen werden we met "Vibe killer" naar het walhalla getransporteerd. Endless Boogie zorgde voor twee uur puur genot en was vast van plan om dat zondagavond nog een half uur langer te doen.
dag 2 – zaterdag 20 juli 2024
De line-up op zaterdag stond volledig in het teken van de vorig jaar op 60-jarige leeftijd overleden Chris Johnson. Chris Johnson was de oprichter van het Deep Blues Fest, het grootste alternatieve bluesfestival ter wereld en godfather van de Deep Blues Community. Zijn belang voor die groepen die hun blues of roots net iets rauwer en ongepolijster laten klinken kan niet overschat worden. Alle groepen die op zaterdag optraden hadden dat vroeger ook op Deep Blues Fest gedaan.
Opener op zaterdag was Mudlow uit het Britse Brighton. Met zijn drieën (gitaar/zang,bas en drums) brachten ze donkere blues die wellicht beter tot zijn recht zou komen in een nachtelijke kroeg dan op deze zonovergoten weide. Knap gedaan maar echte vonken bleven uit. Tobias Tester liet af en toe een sardonisch lachje horen tussen de nummers en ergens hoopte ik dat hij ook zo eens zou zingen. Maar hij bleef het beschaafd houden, zeker toen hij "Flesh and blood" van Joe Henry coverde.
Reverend Deadeye is afkomstig uit Denver maar woont al een tijdje in Zwitserland, waar hij ook zijn drumster vond. De man is reeds meer dan twintig jaar actief en mag dus stilaan bij de veteranen gerekend worden. Maar sleet zat er alvast niet op. De vlam sloeg meteen in de pan met "Drunk on Jesus". Een ander hoogtepunt was "Can't take it with you" terwijl hij verder verrassend veel nummers uit zijn eerste en niet meer te verkrijgen plaat bracht. Niet alles was even sterk maar zijn enthousiasme werkte toch aanstekelijk. Zo zagen we hem zijn tamboerijn, die meestal aan zijn voet hing, gebruiken als slide.
CW Ayon was thuis in Las Cruces, New Mexico gebleven, zodat de rest van het programma wat vooruit werd geschoven. Dat leek me eigenlijk niet slecht uit te komen, zo zou ik wat vroeger naar bed kunnen. Die voorsprong op het uurschema werd echter meteen tenietgedaan door de tegensputterende Fender Rhodes van James Leg. Het kostte enig moeite om het orgel, dat hier een jaar onaangeroerd was achtergebleven (James Leg mag ieder jaar acte de presence geven op Raut Oak), terug aan de praat te krijgen.
Maar er was nog meer aan de hand. Onze man uit Chattanooga, Tennessee was afgezakt naar Riegsee zonder drummer. En hoewel er een drumstel werd opgesteld (en nadien ook weer afgebroken) en er een naam van een mogelijke invaller circuleerde besloot James Leg te experimenteren met een drumcomputer. Iets om nooit meer te herhalen want dit klonk gewoon schabouwelijk. Los daarvan hoorde ik een behoorlijk sterke set die geopend werd met twee nieuwe nummers, die het beste laten verhopen voor de nieuwe plaat. Wat kalmer dan gewoonlijk maar met tonnen soul. Meteen daarna bereikte hij ongekende hoogten met een adembenemende en nooit eerder zo intens gebrachte cover van Nina Simone's "Sinnerman". Hij draagt blijkbaar niet voor niets een broeksriem met de beeltenis van deze legendarische zangeres. Daarna bleef het hoogtepunten regenen met onder meer "Every damn time", "Georgia" en zelfs "A forest" dat het origineel van The Cure liet vergeten.
Dat hij een meester is in het zich eigen maken van andermans nummers bewees hij nog maar eens met de twee afsluitende songs: "Drinking too much" (The Kill Devil Hills) en "Fire & brimstone" (Link Wray).
De revelatie van Raut Oak 2024 was ongetwijfeld Restavrant, oorspronkelijk uit Victoria, Texas maar verkast naar Los Angeles. Helemaal uit het niets komen ze nu ook weer niet. In 2012 wist dit duo me al te verrassen met de plaat ‘Yeah, I carve cheetahs’, uitgebracht op Hillgrass Bluebilly Records, maar daarna volgde de absolute stilte. Tot deze passage en dat zal ik geweten hebben! Wat een rollercoaster was dit. Tijd om adem te halen hadden we nauwelijks. Restavrant (zoek niet te veel achter die naam, gewoon verkeerd geschreven) wist als geen ander blues en punk te combineren in ultrakorte en van moordende tempos voorziene nummers. Zanger Troy Murray, wiens petje meer dan één wasbeurt kon gebruiken, ramde op met spuug en paktouw aan elkaar hangende gitaren terwijl Tyler Whiteside een elektronische drumset combineerde met een conventionele snare drum en een hoop trash waaronder plastieken emmers, een autovelg, aan elkaar geknutselde nummerplaten en een gasfles. Achteraf was hun merchandise in geen tijd uitverkocht.
Dat Left Lane Cruiser (Fort Wayne, Indiana) er zin in had werd meteen duidelijk. Nooit eerder hoorde ik Freddie J IV zo de longen uit zijn vege lijf schreeuwen. Zat de volle maan hier voor iets tussen of wou hij er zich van verzekeren dat we Restavrant meteen vergaten. Het werd een onstuimige set (drummer Brenn Beck gaf tussendoor enkele richtlijnen voor de moshpit maar problemen waren er nooit) die niet zo heel veel verschilde met die van in de 4AD enkele weken geleden. Uiteraard kon het lang niet meer gehoorde "Mr. Johnson", een eerbetoon dat reeds dateert uit 2008, hier niet ontbreken.
Dit was reeds de vijfde keer tijdens deze tour dat ik ze zag en geloof het of niet: van verzadiging is nog steeds geen sprake. Dit was nog maar eens een immens festijn van rauwe, beukende garageblues vol demonische gitaren en triomfantelijk klinkende drums .
Voor de afsluitende en erg uitgebreide jam vroeg Left Lane Cruiser dit keer niet enkel vrijwilligers uit het publiek, die eerst nog abusievelijk door de security terug van het podium werden gejaagd, maar kwam er ook assistentie uit de coulissen opdagen: James Leg en de drie kinderen van Chris Johnson waarvan er één een gitaar bijhad. Veel muzikale potten werden er niet meer gebroken, dit leek eerder een kakofonie maar het straalde wel een enigmatisch gevoel van samenhorigheid uit zodat je toch gefixeerd bleef toekijken.
Na al dat geweld mocht Guadalupe Plata uit het Spaanse Úbeda de tweede festivaldag in schoonheid afsluiten. Zanger Pedro De Dios is een fenomenale gitarist, erg gestileerd en met veel gevoel voor details. Samen met drummer Carlos Jimena en enkele gasten boetseerde hij cinematografische songs met diepe wortels in de blues. Plots konden we zelfs even mee neuriën toen hij "El Condor Pasa" zijn set in smokkelde.
dag 3 – zondag 21 juli 2024
De zondag begon met een traditioneel ontbijt (waarvoor ik gepast heb) dat opgevrolijkt werd door een uitgebreid orkest onder de eik. Die Landlergschwister uit München telde maar liefst veertien leden: 4 klarinetten, 4 trompetten, een tuba, 2 drums, een accordeon, een banjo en een gitaar annex zang. Gezeten in een grote kring speelden ze de sterren uit de hemel, waarbij we af en toe een cover, zoals "The Model" van Kraftwerk, konden noteren. Een bijzonder aangename verrassing.
De eerste band op het podium kwam ook uit München. Ippio Payo, een project van multi-instrumentalist Josip Pavlov, hield het bij tamelijk experimentele indierock. Knappe momenten, waarbij ik dacht dat hij weleens zou kunnen solliciteren bij ‘Thrill Jockey’, werden te vaak afgewisseld met richtingloze probeersels, al moet ik toegeven dat mijn concentratie nog niet volledig op punt stond.
Dat was wel het geval bij Screaming Dead Balloons uit het Griekse Larissa. Ze haalden hun naam bij het gelijknamige boek, een spannende avonturenroman van Philip McCutchan uit 1968. Een belezen band? Verder viel daar alleszins niet veel van te merken. Met zijn drieën (gitaar, bas, drums) brachten ze vrij stereotiepe psychrock die net iets te weinig uitschieters kende. Maar echt vervelend werd het nooit en toen zanger Ioannis Pispirikos zijn gitaar ruilde voor een mandoline kreeg hun muziek plots een Grieks trekje. Dat had hij gerust meer mogen doen.
Intussen hadden donkere wolken zich onheilspellend samengepakt en werden we plots gevraagd om het terrein te verlaten en te gaan schuilen in tent of wagen. Wie geen van beide had, kon terecht in een schuur. Binnen enkele minuten was de site ontruimd en bijna meteen daarna brak het tempeest los.
Gelukkig zonder schade en na een paar uur onderbreking mocht Cantes Malditos uit het Spaanse Granada de draad weer oppakken, zij het in de schuur. Verre van ideaal want slechts een paar rijen konden de vier artiesten, die zittend speelden, zien. We herkenden gitarist Pedro De Dios, die we de vorige avond bij Guadalupe Plata hadden gezien. Maar dit keer was de ster Antonio Fernández, een waarlijk fenomenale zanger. Cantes Malditos laat zich vertalen als vervloekte liedjes en gezien de lichaamstaal van Fernández kregen we die ook te horen. Ik ben niet meteen een flamenco fan maar zoals het hier gebracht werd met af en toe een miniem scheutje blues of country, daar kon ik alleen maar mijn hoed voor af doen. Schitterend!
Intussen was het podium netjes opgedweild voor Lonesome Shack uit Escondido, Californië. Opnieuw een exponent uit de Deep Blues community, normaal met zijn drieën maar de drummer was ziek thuisgebleven. Dus moesten zanger-gitarist Ben Todd en Luke Bergman, afwisselend op bas en dobro, het met zijn tweeën zien te rooien, wat naar mijn mening niet helemaal lukte. Het knappe gitaarspel, dat even deed denken aan John Fahey, gecombineerd met die ijle zang van Ben Todd zorgde voor mysterieuze blues maar het hypnotiserende zoals we dat kennen van een Junior Kimbrough bleef dit keer uit. Wellicht door het gebrek aan een drummer. Toch nog altijd goed genoeg om mijn interesse te wekken voor hun nieuwe plaat, ‘Song of the Horse’ die intussen verschenen moet zijn.
Een twee en een half uur durende show van Endless Boogie. Dat was de geplande apotheose voor deze editie van Raut Oak. Velen keken ernaar uit, maar door de opgelopen vertraging was hier uiteraard geen tijd meer voor. Het einduur was immers al bereikt, nog voor de groep kon beginnen. Toch kregen we nog een volwaardige set met zoals beloofd enkel nummers die we op vrijdag niet gehoord hadden. Paul Major had zelfs zijn eeuwige streepjesshirt in de kast gelaten, een poging om het contrast nog duidelijker te maken? Tot tweemaal toe werd een inzet gemist, wat liet vermoeden dat ze minder vaak gespeelde nummers hadden geselecteerd.
Toch was dit weer Endless Boogie van de bovenste plank. Wat bluesier en zompiger dan op vrijdag en met een Paul Major die tijdens het laatste nummer zowaar ging scatten. Dat terwijl de regen met bakken uit de hemel viel en de frontstage in een modderpoel was herschapen. Maar dat kon geen domper zetten op een alweer adembenemend optreden van Endless Boogie.
Organisatie: Raut Oak Fest
Rock Herk 2024 – Rock Herk, een muzikaal vat boordevol contrasten
Rock Herk 2024
Festivalterrein
Herk-De-Stad
2024-07-19 + 20
Erik Vandamme
Toen ik mijn veertigste verjaardag vierde, voelde ik me nog piepjong. Een evenement dat nu ook veertig jaar op de teller heeft staan, is Rock Herk. Een boek verscheen 'Het grootste kleine festival van het land'. Een aanrader!, met een bom van informatie en weetjes van en rond het festival. Rock Herk heeft zeker geen makkelijk parcours afgelegd, was een tijdje gratis en bijna failliet. Maar het festival doorstond weer en wind , stormen en staat stevig op zijn grondvesten.
Deze veertigste editie was compleet uitverkocht. Rock Herk was een muzikaal vat boordevol contrasten qua optredens als qua weersomstandigheid.
Ons verslag van twee dagen vertoeven in een van de meeste gezellige Limburgse festivals die ons land rijk is…
dag 1 - vrijdag 19 juli 2024 - Nooit te heet om te knallen
We starten ons parcours met Mojo & The Kitchen Brothers (****) die qua sound refereert aan de jaren ’70. Referenties: Black Sabbath, Pink Floyd tot Wishbone Ash, lezen we in de biografie. Scherp als een scheermes en knetterend als een stoomketel die op springen staat doet Mojo & The Kitchen Brothers ons lekker headbangen. Ze geven een eigenzinnige draai aan die jaren. Een band met potentieel dus.
YESNOMAYBE (*****) - De winnaar van de van De Nieuwe Lichting 2024, gaan als wildemannen tekeer op het podium. Al vrij vlug resulteert dit in circle-moshpits en stagedivers. De beweeglijke zanger gaat zelfs de stelling beklimmen om zijn publiek aan te porren, we vreesden even dat hij het publiek in zou springen, zo vuurkrachtig ging hij tekeer. Het mooie was echter hoe hij oproept om bij een moshpit het fair te houden, en wie valt direct recht te trekken. Het moet plezant blijven. Het siert hem ook.
YESNOMAYBE onderstreept maar eens hoe het komt dat ze winnaar werden van deze wedstrijd door hun muzikaal oplawaai.
De contrasten ervaarden we muzikaal door optredens bij te wonen op de mainstage als in de Street. Beide locaties overlapten elkaar wel …
Een eerste trip bracht ons bij Brorlab (****1/2) die ons eerder dit jaar op ‘We Are Open’ al omver blies. Snelle nummers, snauwend, bijtend en een zangeres met een heel hoog stembereik. Ze zingt en schreeuwt zich schor voor het punky feestje dat ons recht naar de ballen grijpt.
Het contrast met BLUAI (****), die een zeemzoetige, dromerige aanpak prefereert, kon niet groter zijn. Ze speelden voor minder volk op de mainstage, maar hun warme sound en vocals boden innerlijke rust.
Ronker (*****) zagen we ooit die Street stage in lichtenlaaie zetten en eerder waren we aanwezig op hun eerste EP voorstelling. Toen al stelden we vast wat een sterke band ze reeds waren in ons muzieklandschap. In de Club wist Ronker energiek opnieuw te bevestigen.
Een muzikale wervelwind, niet vies enkele uppercuts uit te delen.
Millionaire (****) is een publiekstrekker op de affiche, zeker in hun eigen Limburg, de mainstage stond overvol. Niet zo verwonderlijk met de band ooit heeft gepresteerd.
De band rond Tim Vanhamel is ondertussen aan zijn tweede leven toe. Ze zetten de set wat routineus in, maar gaandeweg werd het gaspedaal ingedrukt en klonk het melodieus snedig, potig en hard, niet vies van enige experimentjes. Door knappe songs als ‘We don’t live here anymore’ tot ‘Can’t stop the noise’ kregen ze meer grip op zichzelf en op het publiek; in een wervelende finale, en als apotheose ‘Happy Birthday Rock Herk’ , werden alle registers open gegooid, om te eindigen in een eigen unieke oerknal
Hotel Lux (***1/2) kreeg heel wat minder volk voor zich in de Club. Ze hadden ook af te rekenen met enkele kleine technische problemen in het begin. De adrenalinestoten die ze konden toedienen, intrigeerden en wisten ons net goed genoeg te overtuigen.
Contrasten , het draaide hier rond op Rock Herk … o.m. met MadMadMad (****) op de Street stage en Glints (****1/2) op de mainstage. MadMadMad heeft zijn naam niet gestolen, wildemannen waren het. Beats en breaks vlogen om de oren, dansen was het uitgangspunt! Iedereen was snel mee op die afwisselende, opzwepende sound.
Ook niet vies van enige absurditeit was Glints. Een zeer beweeglijke Jan Maarschalk Lemmens huppelt van de ene kant naar de andere kant, schreeuwt zijn stem schor en haalt alles uit de kast om zijn publiek uit de bol te laten gaan … Mooi om te zien! Een intiem momentje met zangeres Blue Samu , net een nachtegaal, halen zelfs het ritme niet uit de set.
Een leuke, aanstekelijke show met een hoek af. Wat een virtuositeit van deze Glints.
Een optreden van Doodseskader (*****) moet je ondergaan, net als hun vrienden van Amenra. We genoten van deze trip in de diepste kerker van onze persoonlijkheid. Doodseskader is een duo, die door de zang en het schitterende drumwerk kippenvel bezorgen.
Wat een kracht en intensiteit. Een donkere trip , zeker niet voor tere zieltjes dus.
Raketkanon (****) vierden vier jaar geleden hun afscheid, o.m. in de AB. Speciaal voor deze 40ste editie van Rock Herk kwamen ze terug bijeen om een show te brengen, en hoe! Pieter-Paul Devos sprong al direct bij ‘Louis’ in het publiek, en was niet vies om het te herhalen tijdens de set. Het muzikaal vuur bleef ondanks dat afscheid, nog steeds branden. Hoogtepunten volgende elkaar in een razend tempo op met songs als ‘Harald’ , ‘Anna’ en ‘Ibrahim’ Wat gingen ze tekeer op deze wervelende show. Raketkanon, duidelijk hun naam waardig. We tekenen zeer zeker voor een reünie van deze band , die de ene na de andere mokerslag toediende. Mooi!
Whispering Sons (*****) - We herinneren ons nog dat onzeker en bedeesd bandje op TrixTrax in de Trix in 2016. Toen al voelden we aan dat er heel wat potentieel zat en zij iets unieks waren binnen die postpunk revival.
Ze bouwden ondertussen een ijzersterke reputatie op en brachten zelfs een nieuwe plaat uit, waarbij ze hun comfortzone durven te verlaten. Live zien we een band die nog steeds hun roots trouw is, maar vooruit kijkt. Dat bleek al bij kleppers als ‘Something good’, ‘Heat’ en ‘Hollow’. Een zelfverzekerde Fenne hoeft haar publiek niet aan te spreken, maar door haar zang weet ze het publiek te mennen en komt de menigte in beweging door die sombere aanstekelijke sound.
Whispering Sons is sterk op elkaar ingespeeld. Opnieuw overtuigend hun postpunk, eigenwijs van aard, die weet te raken! Met ‘The talker’, Walking, flying’ en verderop Alone’ en ‘Try Me Again’ werd dat op het einde van de rit mooi in de verf gezet.
“We sluiten af met een feestje‘ hey … hier is Goose (****) aan het werk, die veel meer zijn dan zomaar een dans act. Goose port natuurlijk aan tot dansen, door hun beweeglijke frontman Mickael Karkousse, een entertainer pur sang, én hun synthrock getinte muziek. Een perfecte lichtshow doet de rest. Ze vlogen er al vanaf het begin keihard in met “British Mode”, “Can’t Stop Me Now” en “Control” . Een uur lang staat de tent in vuur en vlam. Goose steekt nu wat meer psychedelica in hun geluid, wat ons lekker doet zweven. Een ruim publiek spreken ze aan met hun brede sound. Een knallend feestje dus , om dag 1 te besluiten …
dag 2- zaterdag 20 juli 2024 - Van de zon naar de zondvloed
We waren er al vroeg bij om de formatie Stay Idle (****) aan het werk te zien. In 2022 wisten ze ons op het festival Razernij al te overtuigen, we waren dus heel benieuwd hoe ze het er in een nog niet zo vol gelopen Club zouden vanaf brengen. De enthousiaste band brengt punk vanuit de onderbuik. We kregen een potige, gretig spelende band te zien als opener van dag 2.
Stay Idle stond op scherp en ging als een losgeslagen bulldozer tekeer. We werden dus al direct wakker geschud. Dank u , Stay Idle!
Heel andere koek, maar even interessant was Ed Harcourt (****1/2). Hij start zijn set aan de piano. Zijn warme stem doet de rest. Een breekbare, gezapige aanvang, maar iets later door o.m. violist Rick Nelson van The Afghan Whigs wordt het geluid intenser en voller. Met Greg Dulli er dan ook nog bij, wordt hier nog spannender. “Broken Keys” is een overtuigend nummer met deze twee, en maakt het plaatje compleet.
Ed Harcourt ontpopt zich als een multi-instrumentalist als hij de gitaar omgorde en met knallende drum samples ons overspoelde. Die aparte mix van drumroffels, pianolijntjes en gitaarriffs zorgde voor een apotheose. Een muzikale kameleon, die de twijfelaars duidelijk over de streep trok.
In de Club deelde de Gentse post-hardcore formatie Dad Magic (****) ferme uppercuts uit, door de razend tempo’s. Ze bieden toch iets speciaals aan in dit genre door er creatief mee om te springen. Het gaspedaal wordt ingedrukt en een ondoordringbare geluidsmuur wordt opgetrokken. Sjiek!
We bleven hangen in de Club voor Campus (****1/2). Tien jaar na hun laatste show is de band terug van nooit weggeweest. In 2023 bewezen ze in de AB Club dat het vuur nog steeds brandt; hier in een volgelopen Club werd dit bevestigd. Niet teveel poeha, er direct invliegen en het publiek bij de lurven nemen. Zo hoort dat gewoon.
Ondertussen begon het buiten te rommelen en te regenen, het eerste signaal van een zondvloed die later over Rock Herk trok.
Campus trok muzikaal alle registers open. Wat een wall of sound. Als een pletwals gingen ze tekeer. Campus heeft in deze reünie duidelijk zijn nieuwe adem gevonden en is klaar voor een nieuw hoofdstuk!
We volgden de dreigende wolken naar de Street voor Pruillip (****) die ons al twee keer konden overtuigen, nl. Op We Are Open van 2023 en recent nog op het BRDCST festival in de AB.
Resultaat een sludge gerelateerde brij, onder de intense vocals van Annelies, die je ziel doormidden scheurt“ , schreven we over dat laatste optreden. Ondanks het feit dat de hemelsluizen volledig open gingen , ging Pruillip ferm tekeer in hun duistere brij; een versmelting van verschroeiende sludge en die bijzondere vocals van Annelies, het werkte. Wat een intense gewaarwording. Missie geslaagd dus!
Op We Are Open dit jaar waren we diep onder de indruk van Predatory Void (*****) die ons onderdompelde in een donker badje. Ook zij kregen wat hulp van de weergoden want het werd pikdonker en het regende nog feller. En even fel en intens was hun demonische sound, met ijzingwekkende screams van zangeres Lina R. Geen voer voor tere zieltjes, de mokerslagen als klievende bijlen, vlogen om de oren. Wij persoonlijk lieten ons meevoeren naar die aparte muzikale fantasiewereld. De donkerte, de kilte en de zondvloed werd op die manier gevoed.
J. Bernardt (****) deed de zon uitbundig schijnen op de mainstage, na zo’n weer en na de set van Predatory Void. Zijn eerder zeemzoetig, bedwelmende, zweverige nummers songs als zijn warmhartige vocals, zorgen voor innerlijke rust en laaten ons gemoedelijk genieten.
Op Great Gigs In The Park, Sint-Niklaas wist hij moeiteloos het publiek in te palmen, nu lukte het moeizamer.
J. Bernardt slaat met zijn solo project vooral een brug tussen alternatief en toegankelijkheid, Wie houdt van wat avontuur in die toegankelijkheid, vond hier zijn gading.
Over contrasten hadden we het … Hier nog eentje switchend van licht naar donker … Want in Club stond B R I Q U E V I L L E (****) . Hun duistere klauwen maakten zich meester van het zonlicht. ‘Een hoogmis voor donkere zielen’, schreven we al dikwijls. Het nieuwe is er wat van af , maar B R I Q U E V I L L E blijft nog even intens donker aanvoelen.
Wat waren we blij dat we de kans kregen om de Compact Disk Dummies (****1/2) live aan het werk te zien. We hoorden al dat een live band bij uitstek is geworden. In een goed gevulde mainstage toonden de broers hoe energiek, krachtig , dansbaar ze wel klinken. Sterk. Er is de beweeglijke frontman Lennert Coorevits, die werkelijk van de ene naar de andere hoek stuift. De niet aflatende energie overtuigt. Wat een adrenalinestoten. Live band om U tegen te zeggen.
Na de portie duistere gedachten van Briqueville en Predatory Void werd het hoog tijd voor de absolute climax met Psychonaut (****1/2). Een uur lang worden we door elkaar geschud. De tent ging pas overslag bij hun instant klassieker “The Fall of Consciouness”, die ons koude rillingen bezorgde. De band rond Thomas Michiels (bassist en zang) en gitarist Stefan De Graef verstaan de ultieme kunst om licht en donker met elkaar te verbinden. Een verdienste. Hun weirde klankenspectrum van gitaren, drums en de rauwe, cleane vocalen intrigeren. Psychonaut is er eentje die de grenzen opzoekt. Wat een intensiteit , wat een band.
Een nostalgische trip naar de jaren ’90 kregen we met Therapy? (*****) , maar ze boden meer dan dit . De spraakzame frontman Andy Cairns, de verbluffende muzikale omlijsting en hun herkenbaar materiaal waaronder het onvermijdelijke ‘Stories’ tot ‘Nowhere’ klinkt verre van gedateerd. Met een dosis humor, zelfrelativering, pakkende anekdotes, uppercuts van nummers en hun gekende kleppers als ‘Die Laughing’, ‘Knives’, “Diane”, overtuigden ze speels en ongedwongen. Een leuk , ontspannend rock feestje dus op Rock Herk. Nostalgie en Emotie vonden elkaar hier moeiteloos. De kers op de taart volgt met de Judas Priest cover ‘Breaking the law’. Prachtig!
Yard Act (****) is een interessant alternatief bandje, die net als op Rock Werchter hier het publiek inpalmde. Wat een energieboosts bezorgden ze ons hier ook . Lees gerust de review
Rock Werchter 2024 – Vier dagen muziekbeleving – Meer dan Goed – Op naar Goud! (musiczine.net)
Eén van de topacts die de organisatie kon strikken was The Afghan Whigs (***1/2) die behoort tot die rits bands die ooit zorgden voor een memorabele Pukkelpop in 1994. Ondertussen hebben we de band rond Greg Dulli al enkele keren live gezien. Sommige concerten waren ronduit memorabel, andere beetje futloos. Dulli had wat last van een pijnlijke knie en speelde een deel van zijn set zittend op een klapstoel. Zijn indringende , lichthese, warme stem en het uitmuntende gitaarwerk leden hieronder niet.
Puur muzikaal en vocaal was dit af, door de aanstekelijke adrenalinestoten en hun bekoorlijke herkenbare sound en songs als ‘What jail is like’, ‘Algiers’, ‘Toy Automatic’ en ‘Going to town’. En toch was er ‘iets’ tekort … ze kwamen nogal onderhouden, cool over , waardoor het wat spontaniteit, speelsheid miste. En er spijtig genoeg geen bis werd aan gebreid …
The Afghan Whigs gaven een zeer mooi concert weg, een nostalgietrip zondermeer , maar ook niet meer dan dat.
We sloten de avond af in de Club met Brutus (*****) die na middernacht bewezen dat ze zijn uitgegroeid tot één van de absolute toppers binnen de metal/rock. Het bandje dat we ooit ergens in een verloren hoekje zagen optreden, is duidelijk volwassen geworden. Ze wisten meteen het publiek bij de leest te houden. Intensiteit en opwinding. En uiteraard was er die heldere, verbluffende stem van Stefanie Mannaerts in combinatie met haar oorverdovende drumwerk. maar Brutus is meer dan dat … een geoliede machine van drie muzikanten, die elkaar perfect aanvoelen om als een pletwals tekeer te gaan, en de modder uit de schoenen te stampen.
Brutus is een wereldband geworden. Een knallend optreden die met brio deze twee dagen besloot, een muzikaal vat boordevol contrasten!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6532-rock-herk-2024.html
Organisatie: Rock Herk
Clamm - Met het mes tussen de tanden
Clamm, Bruce, Retaliation
De Australische punkband Clamm is bezig aan een zomertournee door Europa en de UK. Na twee haltes in Nederland, deden ze de Pit’s in Kortrijk aan. Bruce en Retaliation mochten mee het podium op als support.
Retaliation is een jonge band uit Rollegem-Kapelle. Ze pikken kersen van de H8000-taart en hebben veel liefde voor NYHC. Hun eerste optreden ooit was in de Pit’s en het viertal was maar wat blij dat ze daar nu als opener stonden voor Clamm. Hun hardcore kwam echter niet helemaal uit de verf in Kortrijk. Het was wat slordig en bij momenten klonk dit meer als metal dan als hardcore. Ze lieten wel mooie dingen horen en een aantal songs hebben potentie. Een eenzame fan aan de rand van het kleine podium ging loos met een wilde pogo die wat weg had van martial arts, maar er vielen geen gewonden.
Eind augustus organiseren ze hun eigen feestje met Drudge en Röt Stewart in hun repetitiehok en in die biotoop zal Retaliation vast meer indruk maken.
Bruce is een doorwinterde Belgische punkrockband die dweept met de Australische punksound van onder meer Cosmic Psychos. Clamm past dan niet voor de volle 100% in dat plaatje, maar de band grijpt elke kans wanneer een Australische punkband langskomt. Het is intussen van 2019 geleden dat Bruce het album ‘Captain, We’ve Lost Bruce’ uitbracht. Sindsdien was er nog de heruitgave op vinyl van ‘The Vaticano Trail’, maar erg productief is dit trio niet. Slechts drie nieuwe nummers zijn ongeveer afgewerkt. Die kregen we nog niet te horen in Kortrijk, of het zou “My Friend” moeten zijn.
Wel een mooie dwarsdoorsnede van hun oeuvre, met potige versies van “Amanda Stopwatch”, “Sportsfreak”, “One Man Demolition Squad” en “Fix My Brains”. Uit de pre-Bruce / Leftovers-periode speelden ze nog “Underground”. Hun cover van Joy Division’s “Warsaw” werd slechts door enkelen in het publiek als dusdanig herkend. De mannen van Bruce hebben die song dan ook helemaal naar hun hand gezet.
De Pit’s stond helemaal vol voor Bruce en het Kortrijkse publiek reageerde enthousiast. Er mocht zelfs een toegift gespeeld worden en dat werd “The Referee From Tonypandy”, de enige overgebleven song die Bruce zomaar uit het hoofd kon spelen.
Clamm komt uit Melbourne en heeft reeds twee albums uit: ‘Beseech Me’ en ‘Care’. En zopas was er de in Nederland opgenomen EP ‘Disembodiment’ waar deze Europese tournee eigenlijk om draait. Van deze pas uitgekomen EP speelde Clamm in de Pit’s drie van de vier nummers: “Change Enough”, “Define Free” en titeltrack “Disembodiment”. Enkel “The Pressure” van de EP sloegen ze over. Maar er zaten wel nog meer onuitgebrachte nummers in de set, zoals “Problem Is”, “Heavy Fines” en “Bare The Brunt”. Allemaal prima nieuwe songs en je vraagt je dan af waarom ze van die EP geen full album gemaakt hebben.
Jack, Stella en Miles hadden er best wel zin in, in Kortrijk. Vorig jaar speelden ze nog in het café van De Kreun en dat maakt dat deze Australiërs alvast in Kortrijk geen onbekenden meer zijn. Het publiek reageerde bijzonder enthousiast op de powerpunk van het trio en zowat de helft van de uitverkochte Pit’s stond te dansen. Het is moeilijk te duiden waar de overtuigingskracht van Clamm zit. Het is meer dan de energieke en pompende punk (wat een bas-virtuoos is die Stella wel niet!), het zit ‘m in de sense of urgency waarmee ze het brengen. Je moet Clamm live gezien hebben om het te snappen.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
De Gents/Oostendse band Vito werd onlangs Victoria Pax. Wie Vito opzocht op het net, kwam altijd eerst terecht bij Mercedes en er zijn ook al teveel Vito's als muzikant aan de slag. Daarom werd aangeraden door management en platenfirma om een andere artiestennaam te vinden, zonder dwang, in alle vrijheid. Frontman Vito Dhaenens koos voor Victoria Pax. Die Pax komt van de berichtjes die zijn muzikale vader (Dirk/Derek van onder meer Derek & the Dirt) ondertekende met Pa x (kus). Op de recente optredens op de Gentse Feesten staat Victoria Pax overigens nog gewoon als Vito aangekondigd.
'Me Oh My Oh Why’, de eerste digitale single van Victoria Pax op Excelsior Recordings, is een lied over de hopeloze, maar tevergeefse zoektocht naar schoonheid en betekenis in donkere, mistige tijden. Het is tijdloze, melancholische indie-dreampop die wat doet denken aan Beach House, Pale Saints, The Sands en Tame Impala.
Inzake stemtimbre komt Vito hier wat dichter in de buurt van zijn vader dan op eerdere releases, maar muzikaal zijn er nog ruime verschillen.
Met zijn mix van light-tristesse en bijna-zonnige lichtvoetigheid staat deze single – waarschijnlijk onbedoeld – mooi symbool voor onze kwakkelzomer.
Je vindt ‘Me Oh My Oh Why’ onder meer op Spotify.
Synthdriven symfometalband HellForged eindigde derde in de finale van de nationale Wacken battle en stond eerder ook al in de finale van de battle voor het Nederlandse Femme-festival. In Zingem waren wij er bij en we zagen toen een band met een leuk concept en een goede act en met aanstekelijke songs en lyrics.
HellForged bracht zopas zijn eerste EP uit en daar horen we de sterkte van deze band in terug: vasthouden aan het concept en catchy metal met een originele invalshoek. De zes nummers liggen goed in het gehoor, hebben elk een eigen gezicht en blijven meteen hangen.
Er zijn in België niet zo heel veel metalbands die zonder schroom de synths centraal durven zetten. Het cliché wil dat synths wel leuk zijn in het groepsgeluid, maar dat ze niet al te prominent aanwezig mogen zijn. Daar hebben ze bij HellForged lak aan. De toetsenist krijgt vrij spel voor de intro’s en bepaalt een groot deel van de melodie. Hij wordt hier dus niet in een hoekje gedrumd. De drums halen bij momenten dance-beats (een beetje zoals vroeger de Tanz-metal van Rammstein, maar dan met een andere vibe) en op andere momenten zijn ze dan weer heel klassiek voor symfonische metal. Alles wordt uiteraard overgoten met veel stevige gitaar-riffs en enkele epische solo’s.
De combinatie van cleane vrouwelijke vocalen met mannelijke grunts heeft al eerder zijn verdiensten bewezen en wordt bij HellForged mooi uitgespeeld. Je moet als luisteraar niet veel moeite doen om mee te gaan in de verhalen in de songs. De lyrics zijn herkenbaar hedendaags en het gaat gewoon ergens over.
Mijn favoriete tracks zijn “Mannequins”, “Red Ravens” en “Get Your Game On”.
Hier en daar missen nog hier en daar een refrein dat we meteen kunnen meezingen, wat toch een vast gegeven is in de female fronted symfonische metal. Vermoedelijk zou met nog meer tijd en budget de productie nog vetter kunnen klinken, maar zoals het nu is, krijgen we ook al een goed en eerlijk beeld van wat deze band wil laten horen. Met nog slechts één of twee nummers extra had dit een prima album geweest, nu is het een fijne EP van een band die de ambitie moet hebben om hiermee verder te gaan.
Je vindt deze EP op Spotify.
Nederlands 
Français 
