Lefteris Kordis werd door wijlen Steve Lacy omschreven als een ‘zeldzaam talent’ en heeft zichzelf onderscheiden als een unieke stem in het mediterrane jazzgenre. Geboren in Athene, studeerde hij klassiek, jazz en Griekse folk. Professor aan Berklee College & Ionian University. Trad op in Carnegie Hall, Panama JF, Toronto JF ; met G.Garzone, T.L. Carrington, J. Bergonzi, Steve Lacy, Sheila Jordan, Mikis Theodorakis.
Hij brengt nu een dubbel album uit 'Aquarelles: Celebrating the Inner child'. We lezen: 'De kwaliteit en beweging van Aquarelles (water en kleur) geeft de expansieve aard van de kindergeest - zoals ik die heb ervaren in bepaalde mensen en fenomenen via hun kunst, lessen en prachtige inspiratie - weer als groter dan het leven zelf. 'Deze composities zijn uitdrukkingen van mijn ervaringen met het ontvangen van de gaven van de kracht van de kindergeest om pijn om te zetten in schoonheid, gratie en helende energie.'
(Bron: https://lefteriskordis.bandcamp.com/album/aquarelles-celebrating-the-inner-child-vol-1  + https://lefteriskordis.bandcamp.com/album/aquarelles-celebrating-the-inner-child-vol-2  )

Hij improviseert, experimenteert en gaat speels te werk  Het onderschrijft zijn muzikaal verhaal. Na een korte 'prelude' krijgen we een kleurrijke, sprookjesachtig wereld, met o.m. “A Timeless Cappadokian tale for Despina”, “Hector's Garden”, “Pastor Randy Comin” en “Eva Strange”. We horen diverse wendingen. Het is per luisterbeurt een ontdekkingsreis en klinkt boeiend algemeen.
… 'de kracht van een kindergeest' is eindeloos. Het doet  terugdenken aan je eigen kindertijd, en dan stel je vast dat je veel dingen gewoon bent 'vergeten'; bijzonder jammer soms, want het is naderhand de mooiste tijd van ‘t leven.
De liefdevolle, opgewekte, speelse en positieve nummers op de dubbel CD tonen aan dat Lefteris Kordis een mooie kindertijd heeft gehad. De pijnlijke momenten van de kindertijd werden hierdoor mooi opgevangen.

Lefteris Kordis vertelt een persoonlijk verhaal, en verbindt het aan onze kindertijd; het maakt het plaatje zo bijzonder. Een fantasieprikkelend huzarenstuk dus. Prachtig meesterwerkje.

CD 1:Prelude 01:11 Aquarella 1: A timeless Cappadokian tale; for Despina 07:40 Aquarella 2: 9 y/o Lefteris 05:28 Aquarella 3: Hector's Garden 06:02 Aquarella 4: Danza del Sol 05:45 Aquarella 5: Pastor Randy Coplin 07:15 Episode 02:44 Aquarella 6: Eva Stange 07:26 Coda 00:56
CD 2: Aquarella 7: Yorgos Kalkanis 05:29 Aquarella 8a: Coercion (2019-2021) 02:29 Aquarella 9: Theo Angelopoulos 09:00 Aquarella 10: Mikis Theodorakis 07:21 Aquarella 8b: Healing (2021-2023) 03:11 Aquarella 11: Yannis Vasilopoulos 05:37 Aquarella 12: Homo Luminous 05:24

Graspop Metal Meeting 2024 - Een moddervette editie!
Graspop Metal Meeting 2024
Festivalterrein
Dessel
2023-06-20 t-m 2023-06-23
Frederik Lambrecht

Editie 2024 was al een tijdlang uitverkocht, waardoor het beloofde om opnieuw lekker gezellig te worden op Graspop Metal Meeting.  Alles was tot op de puntjes voorbereid, maar zoals het ook in het leven gaat, gebeuren er af en toe ongewenste zaken en situaties, die je forceren om snel te schakelen in de moeilijke momenten. En helaas was dit hard nodig in 2024, want de weergoden waren ons niet gunstig gezind. De andere goden ook niet, maar aan hen heb ik het schijt!
Nu, de vele wolkbreuken daags voor de start hadden de campings en parkeerweides naar een soort zwembad herleid, waardoor sommige van deze locaties niet toegankelijk werden gesteld voor de bezoekers… bezoekers die maar voor 1 dag afreisden, werden aangeraden om het openbaar vervoer te gebruiken, en hen werd de toegang tot de campings ontzegd, aangezien deze voorbehouden waren voor de festivalgangers die een combi ticket hadden aangekocht.
Het festivalterrein zelf lag er nochtans goed bij de eerste uren, maar logischerwijze veranderden de groene grassprieten in een bruine slijksmurrie die niet echt sneaker-vriendelijk was.
Soit, Graspop fans zijn van geen kleintje vervaard en aan de foto’s te zien waren sommigen zelfs zo blij dat ze er spontaan hun lichaam mee insmeerden…
Maar toch, een dikke pluim voor de organisatie, die er alles aan deden om de toeschouwers op hun gemak te stellen en hun veiligheid te garanderen. Ondanks het vele gewroet in de modder van de heilige grond was er natuurlijk ook de muziek die ons het mindere weer en omstandigheden deed vergeten.
Hieronder de uitgestippelde route van Graspop Metal Meeting 2024! Enjoy.

Donderdag 20 juni 2024 - Tranen voor een vriend, Kerry King is Thrash en sushi is stukken beter dan Babymetal
Een verslag schrijven voor een festival heeft zijn voordelen, waardoor ik op het festivalterrein kon wandelen en rustig foto’s nemen van de omgeving voordat de duizenden festivalgangers binnen gelaten werden. Stilte voor de storm dus, maar dit veranderde redelijk vlot toen de meute vanachter de barricades werden vrijgelaten.
De eerste band klom op het hoofdpodium ... Solence, een Zweedse elektro rock band bestaande uit 4 mannen die een zeemzoete stem uit de boxen laten knallen en iedereen mocht meedansen. Ongetwijfeld de kans van je leven als je fan bent, maar mijn inziens kon er toch beter een echte rockband de boel aftrappen… gemiste kans in mijn oordeel. Maar soit, de aanzet was gegeven om het eerste pintje te verwelkomen.

Fans van theatrale power metal konden de show van Dominium zichtbaar appreciëren, de kale frontman nam het publiek mee in een leuke set en zijn gekleurde lenzen waren gefixeerd op zijn mede muzikanten, zodat ze zijn tred ook moesten volgen. Heavy, power metal met een horrorthema…oké, niets dat we nog niet zijn tegengekomen, maar ze zetten wel een leuke show neer op de mainstage. Deze band heeft de komende weken ongetwijfeld de tijd van hun leven, want ze zijn mee op de tour van levende legende Bruce Dickinson… een mens zou voor minder jaloers worden. Ik hoorde ook twee covers de revue passeren, waarvan 1 gekend was bij ondergetekende (Scorpions: “Rock you Like a Hurricane”) en dan blijkbaar iets van radioster Billy Eilish.

De eerste metalcore band van dit weekend werd ook aanschouwd…ooit begonnen als een coverband van Lamb of God, ondertussen uitgegroeid tot een actieve band die zes studio albums heeft gecreëerd, afkomstig uit het Verenigd Koninkrijk… heel raar trouwens dat ze nog maar 3 keer uitgenodigd zijn voor Graspop. Bleed From Within is de naam en hun laatste album dateert van 2022, maar in juni dit jaar werd reeds een nieuwe single “Hands of Sin” aan de man gebracht. De breaks vlogen je rond de oren op de Jupiler Stage en ze speelden met overtuiging, krachtig en doordacht. Persoonlijk ben ik geen fan van het feit dat een heel goeie grunt wordt overschaduwd door een pure cleane stem, maar de combinatie heeft al velen blij gemaakt. De crowdsurfers deden hun ding en de donkere wolken konden daar niks aan veranderen!

Shadow of Intent is een relatief jonge band en prijkte voor de 1e keer op de affiche van GMM. De Deathcore met veel symfonische en melodische toevoeging heeft de laatste jaren vele nieuwe fans bijeen gekregen en dat was ook redelijk zichtbaar in de Marquee. Voor fans van Dimmu Borgir & Lorna Shore wordt de muziek van deze band beschreven, maar dan zal het toch wel niet het oudere werk van Dimmu zijn waar ze op doelen haha. Technisch heel sterk, soms een beetje te veel van het goede, of teveel in 1 nummer willen steken, maar toch staat deze band als een huis. Het was wel machtig hoe de blast beats giftig uit de boxen vlogen om je oorvliezen te doen daveren! Het meest intense moment was misschien wel bij “Embracing Nocturnal Damnation” uit hun studioalbum ‘Melancholy’ uit 2019, want dit was de eerste keer dat dit nummer in België live aan de man werd gebracht. De zweetgeur die uit de Marquee kwam, maakte duidelijk dat dit een heel goed optreden was.

Toen was het de beurt aan de 1^e Belgische band op het hoofdpodium, Stake. Deze band vierde trouwens hun 20^e verjaardag en neemt volgend jaar afscheid van gitarist Cis Deman die blijkbaar naar de Verenigde Staten zou trekken… helaas ging hun verjaardag mij niet goed af. Tijdens hun set kreeg ik persoonlijk slecht nieuws waardoor de grond onder mijn voeten wegzakte…Excuses Brent, Joris, Cis en Jesse, maar mijn focus lag niet meer bij jullie…Ik hoop van harte dat jullie fans meer dan tevreden waren met jullie prestatie.

De tijd bleef even stilstaan, maar toen kwam Kerry King om mij weer meer aan de muziek te laten denken …net voordat Slayer hun einde had aangekondigd (dewelke ondertussen ook al niet meer actueel is), had de gitarist al direct duidelijk gemaakt dat hij nieuwe muziek in zijn hoofd had zitten, die hij later ging loslaten. Met zijn debuutalbum ‘From Hell I Rise’ merk je nog steeds de Slayeriaanse passie (ja, dit heb ik net uitgevonden)  die in deze man vervat zit. Zijn album is lekker thrashy en live weet hij op welke momenten hij gas moet bijgeven…de vraag was uiteraard ook: gaan er Slayer nummers opduiken in de setlist? Het antwoord was: Ja, maar toch was ik in twijfel, aangezien de stem van Mark Osegueda nooit of te nimmer kan tippen aan deze van de koning Araya zelf. Dit buiten beschouwing gelaten, trouwens een heel sterke line-up die Kerry King op de been heeft kunnen brengen…ik zou zeggen: luister naar zijn album en je weet wat je gemist hebt. Thrash till death!

K-pop, de Japanse K3, mensen met poezenoortjes, Kawaii-attributen (WTF), …de aanloop naar Babymetal was ingezet. Was ik benieuwd? Ja, aan de ene kant wel, maar het gezonde verstand in mijn ‘metal hart’ wist maar al te goed wat het resultaat ging zijn. Drie Japanse meisje die staan te springen alsof ze in een karaoke bar voor enkele geile oude mannen moeten dansen, meer kan ik er niet van zeggen. Anderen noemen dit dan, levendig, dynamisch, opwekkend, maar als dit de trend wordt, dan hoop ik dat deze opflakkering niet te lang duurt… Was dit trouwens niet gewoon puur playbacken??!!

Gelukkig heb je dan nog wel de rockers die weten wat je moet doen met een gitaar…de ene riff na de andere eruit halen en je instrument pijn doen op een goede manier. Dave Mustaine en zijn Megadeth gaan al heel lang mee, waardoor het soms lijkt dat ze op automatische piloot spelen. Oké, ik kan dit argument wel begrijpen, maar als ze “Dread and the Fugitive Mind” spelen, dan heb je mij alvast mee in het feestgedruis. “Hanger 18”, “Skin On My Teeth”, “Countdown to Extinction”, “Sweating Bullets”, “Tornado of Souls” en afsluiters “Symphony of Destruction”, “Peace Sells” en “Holy Wars…” blijven toppers in hun genre en dit werd wederom bewezen. Mee headbangen deden we met plezier en hun recentste werk  uit 2022 getiteld ‘The Sick, The Dying….the Dead’ tont aan dat er nog veel creativiteit en soleerwerk in de handen van Mustaine vervat zit. Ik vond het alvast meer dan geslaagd!

Shockrocker Alice Cooper werd terug uitgenodigd dit jaar en ook op deze man kan je kastelen bouwen. De toeschouwers meenemen op een avontuur van horror, meezingers en een kast vol tenues aantrekken om gefocust te blijven. “Welcome to My Show” is op die man zijn lijf geschreven, en voeg daar dan nog zijn hitjes “No More Mr. Nice Guy”, “I’m Eighteen”, “Poison”  en “School’s Out” aan toe, en je beseft achteraf dat het wederom genieten was. Nepbloed, schmink, zijn hoge hoed en een wandelstok, zo zal ik hem toch blijven herinneren! Ondertussen al ruim boven de 70, maar rock & roll is zijn adrenaline! Zijn honger is duidelijk nog niet gestild…

Afsluiter op de affiche was weggelegd voor de Amerikaanse progressieve rockband Tool. Zanger en boegbeeld Maynard James Keenan – met gekende hanenkam-  is blijkbaar niet echt fan van spotlights, want hij stak zich wat weg achteraan het decor…filmpjes op de grote schermen links en rechts van het podium konden geen glimp van hem vastleggen, waardoor volgens mij toch enige connectiviteit tussen band en publiek wegvalt. Voor de één is dit een topband, voor de ander is deze muziek toch eventjes slikken. Ik persoonlijk ben meer aanhanger van deze laatste opinie, en bijgevolg kon ik mij dan ook niet direct linken aan hun muziek. Soms klinkt alles toch wat de langdradig, en heb ik toch wat meer nodig dan enkel visuele aspecten.
Bekende hits “Schism” en “Stinkfist” deden nog het meest deugd bij de aanwezigen als ik de reacties bekeek, maar toch zag ik vooral twijfel en verwarring bij velen. Neen, ik denk niet dat het merendeel van de trouwe Graspopaanhang hier volgende keer op staat te wachten. Maar – en dit wil ik toch ook duidelijk stellen – over smaken kan je verschillen, so don’t be offended!

Vrijdag 21 juni 2024 - Dying Fetus wederom uitstekend, Bruce en Rob de gepassioneerde legendes
Vandaag zat er een beetje van alle genres in mijn schema verwerkt, en na een helletocht door de modder kon ik beginnen met de Noorse Black metal band Borknagar. Begin dit jaar werd hun recentste werk ‘Fall’ voorgesteld en deze werd direct door de media als een topalbum aanzien. Deze mannen komen live niet zoveel buiten als ik het goed begrijp, en zanger ICS Vortex lijkt mij toch de meeste bekendste artiest uit deze band door zijn vroeger werk met Dimmu Borgir. De switch tussen cleane en diepe grunts is niet altijd voor mij weggelegd, maar de sfeer die deze Noren uitstralen op het podium creëert een soort trance die je meeneemt naar eindeloze landschappen. Neen, dit is geen rauwe black metal zoals ze voorzien was, maar black metal die je kippenvel doet krijgen. Mooie start van de dag.

Over Dying Fetus moet ik mijn persoonlijke mening al lang niet meer verkondigen…Top band bij uitstek als je het over Death metal hebt!! De laatste keren dat ik hen aan het werk zag, werden ze door mij gebombardeerd als beste act van het festival, en ook deze keer zitten ze in de top qua uitvoering. Het enige minpuntje in vergelijking met voorgaande keren vond ik dat de gitaren wat minder in de mix stonden, nochtans het instrument die ze met perfectie beheren. Niettemin, het was weer een machtige show. Openen deden we met “Wrong One to Fuck With”, gevolgd door “Compulsion for Cruelty” die onze nekspieren deftig opwarmden. De snelheid ging nog meer de hoogte in bij het vlugge “In the Trenches”, “Unbridled Fury” en “Throw them in the Van” van hun laatste topplaat. Superlatieven te kort voor deze Death metal machine, moshen deden we nog wat verder bij “Intentional Manslaughter” en het massieve “Grotesque Impalement” die deze geweldige set afsluit. Jaja, hiervan krijg ik nooit genoeg haha.

Fear Factory was al begonnen op de mainstage, en dit is een soort nieuwe doorstart van deze band. Oudgediende zanger Burton C. Bell is niet meer van de partij, hij gaf er de brui aan na de opnames van hun laatste album ‘Re-Industrialized’  en in de plaats kwam zanger Milo Silvestro op de proppen. Geen slechte zanger, maar ook niet zo bijzonder…gelukkig is Dino Cazares nog steeds van de partij en spreekt de muziek zelf boekdelen, en was dit optreden een nostalgisch tripje. “Newbreed”, “Schock”, “Linchpin” en “Zero Signal” doen mijn hersenpan al opfleuren en bij de toppers van de set getiteld “Edgecrusher”, het energieke “Powershifter” en “Replica” gingen de toeschouwers compleet uit hun dak.

Op de North Stage kwam Bruce Dickinson zijn nieuw solo werk ‘The Mandrake Project’ voorstellen, dit gecombineerd met zijn ouder werk. De eerste muzikante die in het oog sprong was bassist Tanya O’Callaghan, een imposante en leuke verschijning, en toen Bruce het podium kwam opgerend kon het feestje beginnen. Aftrappen met “Accident of Birth” was direct de koe bij de horens vatten en meebrullen, gevolgd door “Abduction” die het verhaal vertelt over ontvoering van aliens. Bruce teert op zijn uitmuntende stem en er zit nog genoeg panache in zijn stembereik. Oké, niet iedereen heeft dus al zijn nieuw project aanhoortd, maar gelukkig haalde hij dus ook zijn oude nummers naar boven. Kwijl maar bij “Laughing in the Hiding Bush”, “Chemical Wedding”, het emotionele “Tears of the Dragon” die luidkeels werd meegebruld en afsluiter “Road to Hell”. Jaja, ook dit optreden was er bonk op…kom volgend jaar maar terug Mr. Dickinson, aja, en breng dan gerust Steve mee!

Opnieuw richting Marquee voor het zwaardere werk want Nile kwam een voorproefje geven van hun nieuw album dewelke uitkomt in augustus 2024. De technische death metal is hard en gemeen en dus niet voor iedereen weggelegd, gelukkig heb ik stevige botten en kan ik tegen een stootje! Van hun nieuw plaat werd – en pas op, want het is een lange titel – volgend nummer in primeur gespeeld: “Chapter for Not Being Hung Upside Down on a Stake in the Underworld and Made to Eat Feces by the Four Apes” Hoe komen ze er toch op??!!

Punk maar dan de moderne variant en dan kan Turnstile hieraan gekoppeld worden. Ze kregen een plaatsje op het hoofdpodium, maar ik vrees dat deze band toch niet bij velen gekend was. Het publiek had zichtbaar wat tijd nodig om erin te komen, dus vond zanger Brendan Yates de tijd rijp om zich in het publiek te gooien om de boel los te maken. Mijn indruk was dit enkel het geval bij hun hitjes die deze show afsloten. Niet direct memorabel voor ondergetekende helaas.

Tijd dan voor de Metal God. Rob Halford kwam met Judas Priest bewijzen dat leeftijd geen rol speelt, zolang je maar de passie voelt die nodig is. Hun recente album bewees dat het vuur nog brandt onder zijn leder outfit en hij deze met plezier op ons overbrengt. Oké, soms worden nummers wat extra lang in de verf gezet om de set te vullen, maar dit is het geval bij vele headliners van die leeftijd hehe. Het nummer “War Pigs” kondigde de band aan en ze vlogen er direct in met hun nieuw nummer “Panic Attack”. De stem van onze Rob ademt gewoon heavy metal en dus dansten we mee met “Sinner”, meezingers “Turbo Lover” en “Breaking the Law” en het sublieme “Victim of Changes”. Geen verrassingen te noteren in de setlijst van Priest, waarbij als toegiften “Painkiller”, “Electric Eye” en “Living After Midnight” dit puike optreden deed eindigen. Als frontman van zo’n band kan je ook statements maken, en dit deed hij toen hij met een regenboog pet zijn Harley kwam tentoonstellen. ‘The Priest was back’, en hoe!

Zaterdag 22 juni 2024 - De terugkeer van Spoil Engine??, de Death metal bands klinken lekker agressief, Abbath laat het vriezen maar Wolfmother doet mijn mond openvallen!
Ik moest vlug mijn schoenen aantrekken want om stipt 12u begon Spoil Engine aan zijn show die in het teken stond van hun 20-jarige bestaan. Enkele oudgedienden werden opgetrommeld waaronder drummer Steven Demey en zanger Niek Tournois… vooral hun werk van debuutalbum ‘Skinnerbox van 07 kwam aan bod en zorgde voor een strakke set zonder franjes. Rechttoe rechtaan, spelen maar en gaan met die banaan. West-Vlaamse metal die beukt, en toen het slotnummer door de zoon van de drummer de boel mocht afsluiten weergalmde een meer dan verdiend applaus. Is er een comeback van dit vijftal in de maak?? Ik zou het terecht vinden…

De zon scheen waardoor de smurrie stilaan opdroogde en toen ging ik mijn schoenen gaan uitslaan in de Marquee. Death metal collectief Suffocation kwam hun kunstjes tonen en ik ben dan logischerwijze graag van de partij! Deze brute muziek linken we niet direct aan zonneschijn, maar daar maakte de band zich niet druk om. Sinds 2019 is zanger Ricky Myers aangesloten en de strot van deze man maakt indruk. Vorig jaar nog een nieuw album, maar het zijn toch vooral de oude krakers die de moshpits deden uitbreken. “Pierced from Within” was de eerste bom die de Marquee in vuur zette, en afsluiter “Infecting the Crypts” deed dit nog eens losjes over. Al de modder verdween uit mijn schoenzolen en mijn nekspieren waren opgewarmd. Een knaller!

En we bleven rond de tent staan, want de Hollanders van Pestilence waren de volgende in de rij. Deze progressieve death metal band onder leiding van Patrick Mameli gaan ook al een tijdje mee in de scene – sinds 1986 opgericht en hun debuut ‘Mallevs Maleficarvm’ die uitgebracht werd in 1988. Oké, niet alle albums scheerden hoge toppen, maar het oudere werk staat als een huis en is alom gekend. De intense circlepits wakkerden de hitte aan en dit was echt een staaltje vakmanschap. Prima show met uitblinkers “Twisted Truth”, “Lost Souls” (beiden ‘Testimony of the Ancients’) en “Out of the Body”. Mr. Mameli is geen opgever en dit is duidelijk te horen in zijn muziek en live prestatie. Of zoals ze in Holland zeggen: kroket!

Na het uitvallen van Frog Leap bleef enkel nog Steel Panther over om te bekijken die mij eventueel kon interesseren rond 15u30…en ik keek en zag dat het in feite slaapverwekkend was. Als ze gewoon het podium willen inpalmen om verhaaltjes te vertellen, borsten heb ik namelijk al veelvuldig gezien (begrijp me niet verkeerd: je kan nooit te weinig naar borsten gluren), dan heb ik liever dat er een band met inhoud staat. Neen, het is overduidelijk dat dit voor mij maar een flauwe bedoening was. Hoe lang komen ze hier nog mee weg vraag ik mij dan af. Soit, ik blies de aftocht en liet de ego’s achter… veel volk nochtans, dus waarschijnlijk vecht ik tegen de bierkaai.

Terug richting Marquee waar Rotting Christ hun laatste werk ‘Pro Xristou’ kwam promoten onder de noemer ‘35 Years of Evil Existence Pro Xristou World Tour’. Melodische black metal die strak werd uitgevoerd, koppel daaraan enkele vlammen die uit het podium vlogen en je krijgt een antichristelijk gevoel die je meeneemt naar de Griekse onderwereld.  Onder een blauwe gloed kwamen de bandleden het podium op om van start te gaan met “666” en te eindigen bij “Grandis Spiritus Diavolos”. De volgeladen Marquee vol demonen zag dat het goed was en balde hun vuisten in de lucht.

Ik had een moeilijke keuze te maken met Blind Guardian of I Am Morbid, maar het is dan uiteindelijk Dave Vincent en Pete Sandoval en hun Morbid Angel ode geworden. Death metal kolkt in mijn bloed en achteraf gezien was ik heel tevreden met mijn keuze. Het lichaam bewoog op de klassiekers die één na één uit de speakers vlogen. “Immortal Rites”, “Blessed are the Sick”, “Rapture”, het fenomenale “God of Emptiness” en thrasher “Maze of Torment”. Klassieker na klassieker werd gebracht en dit tot blijdschap van de vele aanwezigen. Neen, een stevige portie Death metal gaat er altijd in en zeker op zo’n niveau.

Tijd voor een dosis gezonde rock ’n roll en Wolfmother nam deze taak met bravoure op zich. WAT EEN OPTREDEN!! De Metal Dome heeft een onvergetelijke show mogen meemaken waarbij de band ze alle hoeken van de tent liet zien. Ik persoonlijk was nog meer onder de indruk, want behalve “Women” en “Joker & the Thieve” was ik niet zo gekend met deze band…en heeft dit optreden mij toch wel fan van het eerste uur gemaakt zeker. Ik hoor de gitaarloops nog galmen in mijn trommelvliezen…jaja, de beentjes bleven bij niemand stil staan. Smaakt naar meer, want het uur passeerde veel te vlug!

Abbath performs Immortal was al efkes bezig toen ik terugkwam en hij was bezig met nummer “One by One” die mij direct in gang zette. Nummers “Tyrants” en titelnummer “Damned in Black” passeerden bijgevolg de revue en je voelde de ijskoude hand van Demonaz op je rug tikken. Zelf hij beaamde dat het goed was haha. Abbath is geen man van grootspraak, hij laat liever de muziek voor zich spreken en als je dit dan nog kan doen via Immortal klassiekers, dan hoor ik hem graag bezig. “At the Heart of Winter”, “Withstand the Fall of Time” en verplichte afsluiter “Blashyrkh (Mighty Ravendark” – inclusief helm met horens) zorgden voor een staande ovatie. Zijn schmink was al aan het uitlopen, dus hij heeft zich ook gesmeten. Briljant en een topartiest in zijn stijl!

Bring me the Horizon kon mij niet direct boeien, dus dronk ik nog een slaapmutsje en zocht de rust op. Er was nog 1 festival dag te gaan.

Zondag 23 juni 2024 - Ihsahn gaat voor dubbel goud, Machine Head nadert perfectie en 'Talk Shit, Get Shot' het nieuwe motto tegen pesten volgens Ice-T
Na een lang en gesmaakte BBQ stapte ik de warme zonnestralen in richting South Stage, om rustig aan te beginnen met Extreme. “More Than Words” maakte deze band in 1 klap wereldberoemd, maar live zag ik toch vooral een band die moeite had om het publiek achter hun muziek te scharen. Zoals gezegd, een rustige opener van deze zondag, want de pit ontbrak een beetje.  Oké, je mag ook niet onderschatten dat de aanwezigen al 3 dagen tegen modder hadden gevochten, maar toch.

Andere koek dan weer bij Ihsahn, de frontman van Emperor moest later op de dag opnieuw aan de bak, maar dan in een volledig andere stijl. De staart van zijn gitaar was kortgeknipt en zijn progressieve rock/metal raakte mondjesmaat ingeburgerd bij de aanwezigen. Begin dit jaar kwam zijn 8^e studio-album uit via Candlelight Records en deze plaat omvat alles waar deze man onder zijn eigen naam voor staat. De emotie die deze man uitstraalt, samen met de samenzang van Ognedal en Svennaes maken dit dan ook muziek van hoog niveau. Luister maar eens naar “The Distance between Us” en “My Heart is the North” en wordt weggeblazen in dit genre. Mooi zo.

Op de North Stage dan weer de beurt aan Body Count feat. Ice-T…Hij had trouwens ook zijn zoon en mogelijks gans zijn familie meegebracht, en verwelkomde het publiek met “Body Count’s in the House”, om later dan over te schakelen naar Slayer met “Raining Blood/Postmortem”. Het begin van deze show was wat verwarrend en ik wist nog niet echt goed waar dit naartoe ging…gelukkig begon de vibe een beetje de boel over te nemen en was het leuk feesten met “Their Goes the Neighborhood” (inclusief een verhaal over verbouwereerde mensen die backstage een leger zwarte mensen zien lopen), “Manslaughter” (met een pleidooi tegen het laten verwijderen van je ballen), en “No Lives Matter”. Opeens kwam zijn dochter het podium op en werd er gepleit tegen pestkoppen…waarna nummer “Talk Shit, Get Shot” werd opgevoerd. “Cop Killer” en het meezing/springmoment “Born Dead” deden een toch wel meer dan degelijke show op zijn einde lopen. Ice-T mag trots zijn.

Corey Taylor zie ik liever met Slipknot, dus na een klein kwartier vertrok ik richting de Marquee om de death metal band The Black Dahlia Murder aan het werk te zien. Een tweetal jaren geleden overleed zanger Trevor Strnad en nam gitarist Brian Eschbach de microfoon over. Geen hapklare death metal alleszins, en veel volk die dan toch vooraan het hoofdpodium stond, waardoor de Marquee maar halfvol stond ongeveer. Eind dit jaar komt trouwens een  nieuw album uit getiteld ‘Servitude’ en daarvan werd het nummer “Aftermath” in primeur gespeeld. Agressief, opgefokt, technisch en vlug, ziehier mijn korte maar terechte samenvatting van deze band.

Deep Purple kreeg opnieuw een plekje op het hoofdpodium toegewezen…openen werd gedaan met het hitje “Highway Star” die op applaus werd onthaald, en toen ging de machine moeizaam door naar mijn mening. De rockers speelden alsof ze op hun gemak zaten, zelfs de toetsenist nipte tijdens het optreden van zijn glas rode wijn. Niks speciaals in mijn ogen, maar dit betreft dus wel een legendarische band die al meegaat sinds de jaren ’70.  Bij “Smoke on the Water” begon nagenoeg gans de weide mee te zingen en zo werd dit optreden op de meest logische manier afgesloten, met een applaus vol respect voor deze oudjes. Dank u voor bewezen diensten.

Brute deathcore uit Rusland, dit kom je alvast niet veel tegen…Slaughter to Prevail loste de verwachtingen in. Zanger  Alex Terrible kan blijkbaar moeiteloos verschillende zangstijlen aan een klonk lekker overtuigend, waardoor hij de massa die toch wel aanwezig was moeiteloos meekreeg. Ik ga mij ook in deze band wat verder moeten verdiepen, want ik had er ook nog maar weinig kaas van gegeten, maar de Jupiler Stage stond volgepropt, dus dit zegt ook genoeg. De show werd enkele keren stilgelegd, blijkbaar was er een toeschouwer slecht gevallen, en staat er zelfs een filmpje online waarin de zanger na het optreden zich gaat vergewissen van de situatie. Respect komt van beide kanten, zoveel is duidelijk! En met nummers die de titel “Bonebreaker” en “Demolisher” krijgen, dan weet je dat het erom gespannen heeft in de pit.

Over oude rockers gesproken, Scorpions was aan de beurt op het hoofdpodium. Zanger Klaus Meine moest blijkbaar tijdens het zingen op 1 welbepaalde positie staan, want veel beweging zat er toch niet meer in zijn lichaam. Waarschijnlijk de reden dat ze 10 jaar geleden al begonnen zijn met afscheid nemen. Maar op muzikaal gebied kunnen ze nog veel bandjes het nakijken geven, want de nummers die ze in hun discografie hebben staan, zijn tijdloos. Veel visuele zaken zichtbaar trouwens op de schermen maar ik kon helaas niet blijven, want ik had een andere verplichting…

Black metal van de hoogste graad, jawel, Emperor stond gelijk geprogrammeerd met Scorpions, ondertussen ook al 7 jaar geleden toen ze aanwezig waren op Graspop. Zanger Ihsahn was overduidelijk in form, hij had dit trouwens eerder op de dag ook al bewezen- en nam ons mee op een wonderbaarlijk avontuur. Geen nieuwe platen meer gemaakt sinds 2001, dus wij hopen vurig dat daar vlug verandering in komt. De symfonische black metal wordt op precisie gespeeld en openingsnummer “Into the Infinity of Thoughts” van het prachtige album ‘In the Nightside Eclipse’ maakte duidelijk dat we niet op ons honger gingen zitten. Er werd duchtig gewisseld tussen dit album en ‘Anthems to The Welkins at Dust’ dus ondergetekende ging niet klagen, net als de andere aanwezigen die deze machtige show mochten volgen. “Inno A Satana” werd meermaals gebruld door het publiek waarna het nummer werd ingezet, om even later af te sluiten met “Ye Entrancemperium”. De bandleden waren in form en de toetsenist had de tijd van zijn leven, de aanwezigen hadden gelijk…de afwezigen, tja…Curse You all Men! J

Afsluiter van editie 2024 was weggelegd voor Rob Flynn en Machine Head…de apotheose van Graspop Metal Meeting was aangebroken en man, was toch wel opnieuw een heel waardige afsluiter. Een resem albums op zijn conto, mega veel hits, maar toch had hij enkele jaren blijkbaar genoeg aan festivaloptredens, waardoor deze niet meer ingepland werden. Gelukkig is dat zwak momentje vlug gepasseerd en staat hij weer vol energie zijn muziek te verkondigen, waaronder dus hier op Graspop. Aan pyrotechnisch materiaal geen gebrek, het vuurwerk schoot sporadisch de lucht in boven de mainstages en de vlammenwerpers zorgden voor extra spektakel. Hij hitste het publiek op om hun laatste krachten uit het lichaam te persen, want hij besefte dat dit 4-daagse metal festival in de kleren had gekropen van de aanwezigen. “Ten Ton Hammer” bracht meteen nostalgische gevoelens naar boven (goh, waar is de tijd eind jaren ’90), “is There Anybody Out There?” raakte diep tot in de ziel, “The Blood, the Sweat, the Tears” was energiek en krachtig, en toen werd nogmaals teruggekeerd naar hun beginperiode met “From This Day” en “Davidian”.  Rob Flynn en co was op dreef gans het uur en een half en toen “Darkness Within” werd gespeeld werd toch efkes terug stil gestaan bij wat zich donderdag had afgespeeld op persoonlijk vlak. Afsluiten deden we met “Halo” van het sterke album ‘The Blackening’. Voor de laatst maal werd vuurwerk ontstoken en werd deze editie in stijl afgesloten.

Editie 2024 zal voor velen in het geheugen gegrift blijven, door de leuke en de minder goede dingen. We werden niet vrijwaart van slecht weer, maar het motto van de organisatie ‘Stay metal, stay safe & take care’ werd fantastisch toegepast. Denk maar aan het aanpassen van het mobiliteitsplan door de ondergelopen parkings, de boomschors en stro om de modder en nattigheid te bestrijden, de noodcamping voor ondergelopen tenten die werd opgezet, de grootste droogkast die uit hun mouw getoverd werd, …
Ook niet te vergeten hoe de inwoners van Dessel hun steentje hebben bijgedragen om waar nodig in te springen en hun tuin en zelfs hun keuken + toilet open te stellen voor het Graspop publiek. Maar vooral dus een welgemeende dankjewel voor de crew en organisatie van Graspop die alle zeilen heeft bijgezet.
Wij – en dan ben ik zeker dat ik in naam van de 55000 bezoekers per dag mag spreken, danken u uit het diepste van ons hart!! Stay Metal!

De data voor volgend jaar zijn ook al bekend, waarbij er opnieuw 4 dagen ingepland worden en dit van 19 tot 22 juni 2025. Wij zijn er graag opnieuw bij! Thanks Graspop!
Meer info op www.graspop.be

Line Up:
Donderdag: Alice Cooper, Alien Weaponry, All Them Witches, Amaranthe, AsinHell, Babymetal, Bleed from Within, Brothers of Metal, Bury Tomorrow, Casey, Comeback Kids, Counterparts, Dominium, Doro, Dying Wish, Erra, Hanabie., Healt, Heart, Kerry King, Kvelertak, Max & Igor Cavalera, Megadeth, Ne Obliviscaris, Night Verses, Polyphia, Shadow of Intent, Silverstein, Solence, Textures, Tool, Underoath, †††Crosses
Vrijdag: Avantasia, Biohazard, Borknagar, Brand of Sacrifice, Brian Downey’s Alive and Dangerous,  Bruce Dickinson, Deez Nuts, Drug Church, Dying Fetus, Dynazty, Eisbrecher, Electric Callboy, Fear Factory, Fit for a King, Five Finger Death Punch, Fu Manchu, Gel, Graveyard, High on Fire, Judas Priest, Kadaver, Khemmis, Landsdowne, Nile, P.O.D., Pendulum (live), Svartsot, Tarja, The Acacia Strain, The Vintage Caravan, Thursday, Turnstile, Until I Wake, Vltimas
Zaterdag: Abbath performs Immortal, Architects, Avenged Sevenfold, Butashka, Blind Guardian, Bring Me the Horizon, Brutus, DeathbyRomy, Defects, Empire State Bastards, Fleddy Melculy, Flotsam and Jetsam, Glenn Hughes performs classic Deep Purple live, I Am Morbid, Ice Nine Kills, Iron Allies, Kamelot, Kampfar, Limp Bizkit, Mammoth WVH, Mr. Bungle, Pain, Pest Control, Pestilence, Red, Rotting Christ, Spoil Engine, Steel Panther, Suffocation, Uriah Heep, Vola, While She Sleeps, Wolfmother
Zondag: Atreyu, Better Lovers, Black Stone Cherry, Body Count ft Ice-T, Corey Taylor, Crownshift, Crystal Lake, Dark Funeral, Deep Purple, Emperor, Ereb Altor, Extreme, Future Palace, Igorrr, Ihsahn, John Coffey, Karnivool, Machine Head, Make them Suffer, Malevolence, Monuments, Of Mice & Man, Rival Sons, Sanguisugabogg, Scorpions, Skynd, Slaughter to Prevail, The Black Dahlia Murder, The Last Internationale, Thy Art is Murder, Vukovi, Wargasm, Zulu

Organisatie: GMM, Dessel