Alcatraz Metal Fest 2024 – Luide, warme en harde gevangenistherapie van ‘ensentens’ (Kortrijks voor ‘helemaal tot het einde’)
Alcatraz Metal Fest 2024
Lange Munte
Kortrijk
2024-08-09 t-m 2024-08-11
Frederik Lambrecht

Sportcampus De Lange Munte werd wederom omgetoverd tot een hard rock & metal gevangenis. In tegenstelling tot andere gedetineerde, zijn wij wel heel blij om hier onze gevangenschap te beleven. Ook het feit dat de cipiers knappe vrouwelijke prenten zijn, stemt ons meer dan gelukkig. Maar op je lauweren rusten zat er alvast niet in, voor je de weide op mocht kon je kiezen voor de makkelijke toegang of het hindernissenparcours volgen via verschillende springkastelen…gohja, zolang de matrak niet werd gehanteerd, was alles goed voor mij.
Wij waren opnieuw present om het leven binnen de gevangenismuren naar buiten de brengen, hieronder de sappige verhalen van de vele therapiesessies in de vorm van bands die wij mochten beleven.

vrijdag 9 augustus 2024 – dag 1 - Dani Filth toont zijn ware gelaat en krijgt zelfs applaus van de paus! To hell and back!

De eerste therapie was te vinden in de Swamp stage waar Dudsekop uit Ieper hun West-Vlamse koavezworte metal gekoppeld met een vleugje Sludge aan de man ging brengen. Geen hapklare brok, voor niet West-Vlamingen ongetwijfeld ook een moeilijke opdracht om de West-Vlaamse zinnen in de teksten te ontcijferen, maar soms moet je volharden in het leven. Recent nog een nieuwe plaat op de markt gebracht getiteld ‘Wuk emme nog van leevn’. Leuke opener, maar helaas konden ze mij niet gans hun show gefocust houden. Fans van black metal zullen deze band wel appreciëren, dus twijfel niet om hun muziek eens van dichter bij te bestuderen.

Ik bleef in de grote tent bijpraten want Skeletal Remains volgde een half uurtje later…hun recente plaat is een echte knaller, en dus was ik meer dan tevreden dat nummers als “Relentless Appetite” en opener “Void of Despair” op hun setlijst prijkten. Deze Death metal band uit de Verenigde Staten raasde lekker door en de eerste moshpits in de Swamp waren het gekende resultaat. In feite nog een redelijk jonge band (sinds 2011), maar het lijkt of ze al eeuwen meegaan. De schwung zat er lekker in en de temperatuur begon ook lichtjes in de lucht te gaan…het beloofde warm te worden haha

Altijd een feestje met Funeral Dress, de Belgische punkers zijn altijd een leuke band om te bekijken, hun meezingbare pogo punk werkt altijd aanstekelijk en er werd lustig gedanst op hun hitje “Party On”. Crowdsurfen is volgens de instructies niet toegestaan in de gevangenis, maar ja, rebelleren is nu éénmaal des mensen. Heel amusante show en ik zou zeggen, tot volgend jaar dan maar…de oudjes weten hoe ze een feestje moeten maken, helaas was er geen gratis bier voor ‘de Punx’ (doordenkertje).

Na een kort bezoekje aan de machtige metalbar ‘El Presidio’, waar diverse dj’s de leukste nummers bovenhalen, was het tijd om terug te keren naar de tent Helldorado. The Casualties gingen hun portie Punk ook laten ontploffen op het podium, en man, was me dit toch ook wel een geestige set. Altijd leuk om de liefde van de punk familie te zien samen smelten vooraan het podium, de benen vlogen in het rond, de zweetgeur werd met gemak genegeerd en de beide hanenkammen en gekleurde snit van de artiesten gingen gedwee op en neer. Ok, de frontman is niet van hetzelfde niveau als Jorge Herrera, daarvoor toch wat minder pit te ontdekken in zijn stem, maar als je daar door kon luisteren, dan ben ik zeker dat je mee aan het feesten was. Gelukkig is drummer ‘Meggers’ nog altijd actief om zijn metgezellen de juiste koers te varen, en live een ‘riot’ uit te lokken!

Sadus staat bekend om hun eerste 3 topalbums, waarvan enkel drummer John Allen en gitarist/vocalist Darren Travis nog actief lid is van deze band. Zoek de platen maar op, “Illusions’, “Swallowed in Black” en “A Vision of Misery” mocht je deze parels nog niet beluisterd hebben. Aftrappen deden ze met “Sadus Attack” die de zweetdruppels direct de ronde in lieten vliegen, deze Death/Thrash mix viel heel goed in de smaak bij de aanwezigen en de snelheid werd per nummer opgevoerd. Dat deze band in 2015 tijdelijk de stekker uittrok kon je niet direct uitmaken aan de enthousiaste expressies van de bandleden. Afsluiten deden ze met “Certain Death”, en na afloop waren er alvast genoeg mensen die vooraan in de pit hadden afgezien, en ja, reken daar maar de security bij.

Ik keerde terug richting Helldorado om wat old school Crossover/Hardcore/Punk in te ademen, want Cro-Mags stond ook mooi op de affiche te prijken!! Ik was redelijk vol verwachting naar hun prestaties, en vooral dan naar boegbeeld Harley Flanagan, de enige overblijver van de oorspronkelijke bezetting. Aan energie en buikspieren geen gebrek, aan passie zal het ook niet gelegen hebben, maar toch was er iets wat mij niet direct in bekoring kon brengen om dit een goeie show te vinden. Misschien klonk het op momenten wat te slordig, maar ik vond dit toch maar van gemiddelde kwaliteit. Helaas geen “Street Justice” op de planken, gelukkig blijven hun nummers op plaat echte blijvers in de scene! Denk dan vooral aan de nummers “Hard Times” en “We Gotta Know” van hun debuutplaat “The Age of Quarrel”. Om nogmaals het belang van deze band te onderstrepen in de scene, Cro-Mags blijft de 1^e band in de geschiedenis die het aandurfde om Thrash metal toe te voegen aan het Hardcore recept!! Velen volgden later hun voetsporen, jammer genoeg losten de live verwachtingen deze vandaag niet echt in…

Begin dit jaar werd hun 27^e plaat gereleaset, volgens mij staat Saxon dus in de top 3 ofzo qua aantal uitgebrachte studio albums. Leeftijd speelt dus niet altijd een rol inzake het schrijven van albums, en Biff Byford is een icoon op zichzelf in de metal gemeenschap. Een vaste line-up is dus effectief heel belangrijk in een band, en in het geval van Saxon zijn er nog 3 originele bandleden actief. Enkel gitarist Brian Tatler (Diamond Head) werd in 2023 toegevoegd, maar de voorlaatste personeelswissel dateert al van 1995 met de andere gitarist Doug Scarrat die toen werd toegevoegd. Hier stopt de geschiedenisles, maar het is ook het heden dat belangrijk is. Ik heb deze band al meermaals live aan het werk gezien, en meestal kunnen ze de verwachtingen volledig inlossen. Maar de laatste keren was het ook niet altijd prijs, en spijtig genoeg was de show vandaag ook niet indrukwekkend. De automatische piloot maakte zich soms meester van de muziek en beleving. Nochtans prachtig materiaal genoeg op de setlijst…waarbij dan vooral terug wordt gegrepen naar hun oudere werk. Het stembereik van Biff blijft na al die jaren intact, een dus kon je naar believen meebrullen met “Motorcycle Man”, het snelle “Heavy Metal Thunder”, de onverwoestbare hits “Denim and Leather”, “Princess of the Night” & “Wheels of Steel”. Gohja, eigenlijk mag ik niet teveel zeuren en  dankbaar zijn dat ze deze prestatie nog kunnen neerzetten, ik ken andere bands...

Klaar voor nog een portie Hardcore? Ok, dan wist je dat je in de Helldorado tent moest zijn, want één van de pioniers stond paraat. Madball staat live als een huis en krijgt met gemak het publiek mee in hun waarden en filosofie. Hun rauwe hardcore grijpt je bij de strot en duwt telkens een beetje harder door. “Infiltrate the System”, “Born Strong”, “Down by Law” en “Get Out” vuurden de massa moshpits naar een ongekende hoogte, maar vooral bij “Set it Off” (redelijk vroeg in de set, maar het moment dat de drums hun werk doen voel ik het tot diep in mijn ballen) en “Pride (Times are Changing)” waren de climax van dit geweld. Het optreden duurde een uurtje en de aanwezigen zullen de nodige calorieën ongetwijfeld weg gedanst hebben.

Dani Filth mocht de Swamp stage afsluiten met zijn geesteskindje Cradle of Filth. En jawel, Cradle riep de demonen naar de aarde vanuit het vagevuur, draaide een tong met de duivel zelve om genadeloos uit te halen en allen aanwezig met een wow-factor achter te laten. WAT EEN OPTREDEN! Enkele jaren geleden speelden ze zeker zo strak niet en vond ik hun shows maar gemiddeld, maar de laatste jaren hebben ze een soort van metamorfose ondergaan die hun ware gelaat uit hun beginjaren weer naar de oppervlakte heeft gebracht. Hun laatste werk dateert van 2021 en “Existential Terror” van deze plaat trapte de boel op gang, even later schalde “The Principle of Evil Made Flesh” van het gelijknamig album uit de boxen, gevolgd door het waanzinnige “Cruelty Brought Thee Orchids” van de prachtplaat “Cruelty and the Beast”. De spijkers op Dani’s kostuum/pak/SM-outfit begonnen nog meer te prikken en de boosheid kreeg een extra boost met “The Dust and her Embrace”. De strot van Dani klonk demonisch zoals het hoort en de zwartgalligheid kroop in je aderen met afsluiters “Her Ghost in the Fog” en “From the Cradle to Enslave”. Venijnig en donker was dit optreden, en meer dan terecht de winnaar van de dag! Dit was een ritje naar de hel en terug.

zaterdag 10 augustus 2024 – dag 2 - Pro-Pain en D.R.I. regeren, wie anders? Hatebreed en Heideroosjes verloren nipt, en Joey Tempest en zijn Europe vervolledigen de top 5!

Heavy metal/hard rock uit Nederland met de naam Vengeance…klinkt bij de meesten waarschijnlijk wel heel bekend. Logisch uiteraard, want deze mannen gaan ook al mee sinds beginjaren ’80. Op de achtergrond een vlag met de woorden: ‘If you don’t like hard rock…I guess you never listened to Vengeance’. En gelijk hebben ze dedju! Ze mochten aftrappen op de Prison stage en konden rekenen op een klein legertje fans en nieuwsgierigen. De hardrock riffs galmden over de binnenplaats van de gevangenis en er werd rustig ontwaakt met lichte headbang bewegingen. Ik heb wel 1 tip voor zanger Leon Goewie: bier mag je nooit verspillen, en dan zeker niet over je hoofd leegkappen (ook al is het tijdens “Rock ’n Roll Shower”!! Aja wacht, jullie drinken Heineken zeker? Soit, I said nothing haha

En toen begon de dag voor ondergetekende…Who Am I? D.R.I.! Jaja, vorig jaar sterk, in de zaalshows sterk en zelfzeker, en ook ditmaal was dit niet anders. Van begin tot einde een bende zotten die in elkaars nek springen, crowdsurfers die van alle kanten opdoken, moshpits op de vele tempowissels…tja, ik kan niks verkeerd zeggen van D.R.I.
“Argument then War” (politiekers, heb je het gehoord?) en “Slumlord” waren de eerste danspasjes, “Manifest Destiny” zorgde voor een wals, “Thrashard” zette de deur open voor een slow met je buren, “Abduction” zweepte de tango op, “I Don’t Need Society” was een volksdans in de ware zin en afsluiters “Beneath the Wheel” en “The Five Year Plan” waren de snelle foxtrots van het dansfestijn. Een gala kostuum was niet vereist, enkel veel goesting en durf om mee te komen dansen. Oh ja, mocht je eventueel je muiltje verloren zijn tussen de dansers…pech!

Vlug richting Swamp stage want de Amerikaanse Death metal band Massacre ging gans het album “From Beyond” spelen. Het begin van de show heb ik moeten missen aangezien mijn voeten nog moesten bekomen van de vorige band. Naar mijn weten trouwens de eerste band op Alcatraz 2024 - die ikzelf gezien heb - die een ‘Wall of Death liet uitvoeren’??!! (bij klachten gelieve een gele postkaart te verzenden).
Dit album is een echte klassieker en als je de cover ziet weet je direct over welk album dit gaat…jaja, open maar je google en zoek het album op en geef mij maar gelijk. De grootste verrassing was misschien wel het feit dat Dave Ingram (voornamelijk gekend van Benediction) op het podium kwam gesloft om nummer “Corpsegrinder” mee te brullen. Een cover van de band Death uit hun beginjaren, meer bepaald hun EP ‘Reign of Terror’. Enkel zanger Kam Lee is nog present en ik moet toch wel toegeven dat hij een lekkere ruige strot heeft. De nekspieren werden lekker los gemaakt tijdens deze show.

Als ik het heb over – vermoedelijk – één van de beste live bands in mijn ogen, dan weten de mensen uit mijn vriendenkring direct dat ik refereer naar ofwel Iron Maiden of naar Pro-Pain in dit geval…weinig of nooit ontgoocheling na een show, behalve dan misschien dat het te stil stond, maar daar was vandaag alvast niks van aan. De vuisten werden gebald en ik sprong het gevangenisconflict in met beide voeten! “Unrestrained” nam directe controle, “Three Minutes Hate” deelde de eerste slag uit, “Stand Tall” was een verplichting in de moshpit, maar stoppen was geen optie. De energie werd van het podium naar de fans overgebracht en de loopgraven werden verlaten met “Un-american” gevolgd door het obligate “Neocon”. De troepen hergroepeerden om de flanken aan te vallen met “Voice of Rebellion”, het snelle “Deathwish”, “In for the KILL” die de grond deed schudden en de blauwe plekken die verschenen tijdens “Draw Blood”. De gesneuvelden kropen recht met “Shine” en zwaaiden de witte vlag met “Make War Not Love”, waarop gereageerd werd met “Johnny Black”, “State of Mind” en “Crush” die de gevechten een halt toeriepen. Fight club is er niks mee vergeleken! Kwaliteit zoals gewente! En nu graag een nieuwe plaat Gary!!

Mijn lichaam had efkes pauze nodig, om later terug paraat te zijn bij Death metal legendes Benediction. Dave Ingram had ik daarnet al vermeld, maar toch wil ik graag opmerken dat sinds de terugkeer van Dave, deze Engelsen opnieuw hoge toppen scheren. Hun oud materiaal blijft geniaal, maar ook hun laatste werk ‘Scriptures’ uit 2020 hakt er lekker in. Ik zal alvast direct beginnen met het feit dat ook Kam Lee (Massacre dus) een act de préséance heeft gedaan tijdens de show, en dit tijdens nummer “Progenitors of a New Paradigm” uit hun laatste werk. Maar geeft mij toch ook maar de harde noten van het oudere werk, waaronder “I Bow to None” en titelnummer “Subconscious Terror” die live werden gebracht. Afsluiten deden ze met “Magnificat” al had ik toch wel liever “Deadfall” gehoord. Dit zou tenminste eens een verrassing zijn. Ik kan het helaas maar blijven herhalen bij iedere verslag van Benediction dat ik dit nummer live wil horen. Soit, waarschijnlijk ook mijn record van crowdsurfen tijdens 1 optreden, want iedere keer in de pit, werd ik de lucht in gesmeten. Die ene security kerel zal ’s nachts van mij gedroomd hebben hehe.

Black metal met het Zweedse Marduk laat ik meestal ook niet passeren, maar het leek alsof ik ze nog maar net live gezien had. En ja, ook al is het 1 jaar geleden op graspop, het blijft een verse herinnering. Maar geen paniek, want ze speelden weer een deftige show. De snelheid was opnieuw optimaal bij de nummers en de zon werd efkes verduisterd met “On Darkened Wings” van het meesterstuk ‘Those of the Unlight’ en “The Sun has Failed” (spijtig genoeg weten we dat de zon dit jaar wel won) van die andere topplaat ‘Opus Nocture’ uit hun beginperiode. Hun laatste sterke album ‘Memento Mori’ werd logischerwijze ook niet vergeten met de toppers “Shovel Beats Sceptre” en “Blood of the Funeral”. Het publiek toonde meermaals dat ze de noten van deze band met veel goesting omarmde, en als ze dan nog afsloten met “Wolves” en “Panzer Division Marduk” kon het niet meer stuk.

Richting mainstage alwaar Thrash titanen Testament hun geloof kwamen verkondigen. Chuck Billy was naar mijn mening opnieuw wat groter geworden in omvang, gelukkig deed dit niks af aan zijn machtige strot. De warmte werd nog wat geaccentueerd met eerste kraker “The New Order” die de circlepits deed ontwaken, en de krachtmeting ging verder, en dit met nummers verdeeld over twee albums (‘The New Order’ en ‘The Legacy’), hun eerste platen uit hun carrière. Trouwens de 5^e keer dat ze present waren hier in Kortrijk, en altijd leverden ze kwaliteit. Opnieuw een leuke Thrash feestje!

Red Fang is ook zo’n band die elke jaar beter en bekender komt als ik dieper opzoekwerk doe over hen…dit jaar mochten ze de Helldorado tent aandoen, qua volk was er alvast voldoende belangstelling met mensen die tot net aan het einde van de tent stonden. Deze Stoner/Rock band uit Portland maakte furore met nummer “Prehistoric Dog”, tevens de afsluiter van hun set. Als je fan bent van gitaarriffs die splijtend zijn en die je gewillig laten mee knikken op hun stoner materiaal, dan moest je hier present zijn. De drie gitaristen smeten zich en drummer John Sherman zorgde dat hij mee was met hun enthousiasme. Een primeur voor mezelf, want de eerste keer dat ik deze band van dichtbij zag performen. Al bij al een meer dan geslaagde show.

En toen moest ik een harde keuze maken, ging ik voor de hardcore/punk richting, of ging ik naar de donkere krochten van de black metal. Kort gezegd, bleef ik in de Helldorado, of stuurde Hades mij naar de Swamp stage. Altijd ambetant zo’n dilemma’s. Aangezien ik nog niet uit gedanst was, en de kans groter was bij de hardcore en punk scene om mijn benen in de lucht te zien vliegen, koos ik dus voor De Heideroosjes en Hatebreed ipv Watain en Satyricon.

Oké, beginnen doe ik met de Heideroosjes. Reeds 35 jaar actief in 2024 en dus vieren ze dit op de correcte manier, met een optreden hier op Alcatraz. Enkel een select aantal shows staan geprogrammeerd in hun tour, dus dank u wel om de West-Vlaamse contreien op te zoeken. De punk rockers uit Horst, Nederlands Limburg hadden geen moeite om het publiek in actie te laten schieten, maar vooral de bekendste hits deden de boel ontploffen. “Time is ticking away”, “Damclub Hooligan” die luidkeels werd meegebruld, “We’re All Fucked Up” en “Ik wil niks!”. Toen ook nog een medley werd gemaakt van “Sjonnie & Anita / Klapvee! / Madammen met een bontjas” konden we besluiten dat we een fantastische show hadden meegemaakt. Ah ja, ook The Ramones werden nog geëerd met “I Wanna be Sedated”.  Onverwacht voor ondergetekende, ik wist niet dat ze live zo’n spetterend optreden konden neerzetten. Excuses…

Efkes vergeten dat ik ook nog een tussenstop moest maken aan de Prison stage, want Europe stond klaar om hun rock over de weide te verspreiden. Een opnieuw mag gezegd worden dat ik een top optreden heb mogen aanschouwen. Vorig jaar nog een wereldtour gedaan voor hun 40-jarige bestaan onder de noemer ‘The Time Capsule 40th Anniversary Tour’ en dit jaar kwamen ze dus richting Kortrijk. De mannen zien er nog redelijk levendig en fris uit, er zijn generatiegenoten die minder attractief voor de dag komen. Zanger Joey Tempest straalde rock uit en sloeg iedereen met verstomming door “Rock the Night” vroeg in de show te spelen. Ook een vleugje progressieve elementen zijn te ontdekken in hun muziek, maar toch bleven de echte rock hits staan als een huis. Gans de weide zong mee met “Carrie” en “Open Your Heart” werd deels akoestisch gespeeld en deed de monden openvallen. Ook het sterke gitaarwerk in “Sign of Times” is meer dan het vermelden waard, voeg daar dan de prachtige stem aan toe en je begint stiekem een traantje weg te pinken. Deze band toonde dat de muziek voor zich spreekt, geen extra toeters of bellen, gewoon spelen en de toeschouwers meenemen op sleeptouw. “Superstitious” was ook zo’n topper en afsluiter “The Final Countdown” zorgde voor de kers op de taart. Verbazingwekkend!

Dag 2 sloot ik opnieuw af in de Helldorado, want daar was Hatebreed reeds bezig met hun gigantisch zwarte bal die alle kanten uitvloog over de meute. Tja, deze band is een echte aardbeving met hun mix van Hardcore, Thrash, en Groove die losgelaten wordt. Rust werd ons niet gegund en het ging hard tegen hard in de pit. “Destroy Everything” opende de debatten toen ik toekwam om niet meer te stoppen tot “I Will Be Heard”. Oké, de stem van Jamey Jasta klonk vroeger nog strakker, maar de vibe en adrenaline die deze band live ademt is van een ander niveau. “Live for This”, het oernummer “A Call for Blood”, ‘Everyone Bleeds Now” zijn maar enkele voorbeelden van hoe hard je kon ‘ragen’ tijdens de show. Het publiek werd tot aan hun limiet geduwd, want ze sloten af met kraker “Perseverance”, “Honor Never Dies” die het bloed in ons hard harder doet pompen en dus “I Will Be Heard” die het stof de laatste maal in de lucht deed vliegen. Jaja, zonder blauwe plekken en kleerscheuren kon je dit niet overleven. Prachtig toch.

zondag 11 augustus 2024 – dag 3 - Left to Die eert Chuck op fantastische wijze, Mayhem bestaat 40 jaar en Terrorizer kroont zich tot kampioen

Het beloofde een heel warme dag te worden, dus insmeren en voldoende water drinken was de boodschap. Op de weide werden extra watervoorzieningen beschikbaar gesteld met drinkbaar water om voor de nodige verfrissing te zorgen. Ik positioneerde mij rustig rond de Helldorado tent om Cobra The Impaler eens aan het werk te zien. Ik had al velen horen stoefen over deze muziek, dus was ik wel benieuwd… dit betreft een progressieve Metalcore band van eigen bodem en heeft ondertussen 2 albums gemaakt, recentelijk nog in mei. De riffs klonken lekker hard en er zat een bepaalde schwung in, maar helaas kon de stem mij niet bekoren, ook niet direct de achtergrondstem. Beiden klonken wat te ‘zweverig’ volgens mijn trommelvlies. De eerste kennismaking was dus nog wat aftastend laat ik maar zeggen, al lieten de goeie riffs de meeste indruk na.

Aansluitend kwam Eternal Champion hun epische fantasie heavy metal presenteren, en deze muziek was in feite een stille genieter. Geen uitbundigheid qua agressie of adrenaline, gewoon een cleane stem met specifiek accent die meedeint op de heavy metal riffs en gezapige drums. Af en toe een uitschieter waarvan je dacht, wow, klinkt lekker, maar meestal gewoon een vorm van achtergrondmuziek die je op je gemakje liet acclimatiseren aan de warmte…ik kon niet blijven tot het eind, want de 1^e Death metal band van de dag ging in actie schieten.

Left to Die is inderdaad een coverband, maar wat voor één! De band Death behoeft volgens mij geen introductie, misschien enkel de jonge meute metal fanaten die ergens iets hebben horen waaien die wat extra info kunnen opzoeken, maar in feite twijfel ik niet aan de kennis van de jonge garde haha.
Deze band bestaat uit volgende muzikanten: zanger Matt Harvey (Exhumed, Gruesome), gitarist Rick Rozz (ex-Death), bassist Terry Butler (Obituary, ex-Death) en drummer Gus Rios (Gruesome) EN de grootste verrassing was dat ze het album ‘Leprosy’ integraal gingen spelen. Drie kwartier muzikaal Death metal genot, meer kan ik er niet van zeggen…mee headbangen op de tonen van “Open Casket”, “Choke on It”, “Left to Die”, “Frogotten Past” en absolute kraker “Pull the Plug” die nog éénmaal de vuisten in de lucht kreeg. Goh, wat een mooi eerbetoon aan de fantastische muzikant Chuck Schuldiner!! Respect mannen.

Na eventjes de airco in El Presidio te omarmen gingen we verder. Fans van Thrash wisten waarheen, Exodus stond ook op de affiche en mocht in de loden zon de spieren komen losschudden. De riffs vlogen je om de oren, de boel werd aangewakkerd om te stormen, spijtig genoeg vond ik de stem van Steve Souza soms wat rommelig klinken of wegebben achter de microfoon. Aan hitjes geen gebrek, opener “Bonded by Blood” zweepte de boel direct op, “Blacklist” ging een versnelling hoger, maar de laatste 4 nummers zorgden voor een tsunami…”A Lesson in Violence”, “Piranha”, dansnummer “The Toxic Waltz” en “Strike of the Beast” die ik niet volledig uitgekeken heb wegens een komende must-see.

Toen was het tijd om de band te bekijken die bij mij in het vet aangeduid was op deze zondag. Terrorizer was present in de Swamp stage en ging hun debuut album ‘World Downfall’ volledig spelen, het album dateert uit 1989 en bevat zware Death/Grind!  Zanger Brian Werner had net van zijn prooi gegeten want zijn kop hing nog vol bloed, daarmee dat hij zo in form was. Voor ik verder ga, ook nog vermelden dat heerser Dave Vincent (Morbid Angel / Vltimas), topdrummer Pete Sandoval (Morbid Angel) en Richie Brown de line-up vervolledigden, na hun herstart in 2023. De statieven van de micro’s werden door een skelet omarmd met behulp van ijzeren kettingen en toen begon dit muzikaal orgasme. Agressie, adrenaline, gedrevenheid, passie, haat, lust, grinta, hard en gemeen, al deze ingrediënten zaten verwerkt in deze show. Geen tijd voor rust, want als je vooraan niet meedeed aan de mosh- en circlepits dan kwam de zanger lekker zelf mee vechten. Zijn shirt zei het al, ‘I’m comfortable with violence’, en zo geschiedde toen hij mee het tempo opdreef in de pit. Goh, hier leef ik voor…BAM!

In feite ben ik nauwelijks in La Morgue geweest, enkel in het voorbijgaan bij aankomst op het terrein, dus was het mijn vuurdoop bij de band Sacrifice. Ook deze band is bezig aan een reünie en twee platen laten misschien wel een belletje rinkelen (“Forward to Termination” en “Soldiers of Misfortune” uit de jaren 80). Alles stond klaar, de band begon eraan, en toen, tja, toen stond de muziek redelijk stil…de mensen van de PA waren aan het eten en waren dus niet aan het opletten. Gelukkig werd dit euvel vlug opgelost, maar toch had ik het gevoel dat de gitaren wat te stil in de mix stonden. Thrash metal heeft als fundering lekkere gitaarsolo’s, en laat dit nu net datgene zijn die niet luid genoeg doorkwam. Spijtig, maar gelukkig kon je nog lekker mee knikken op de drumriffs en de scherpe stem hehe. Blijkbaar zou er nieuw materiaal in de maak zijn, iets om naar uit te kijken.

Ik liet me overhalen om mee te gaan richting Prison stage want Gene Simmons stond daar met zijn band, en neen, het was dus niet Kiss. Ik persoonlijk ben gene Kiss fan, dus ik vreesde er een beetje voor. Maar, op stemgebied klonk hij verdorie zo slecht nog niet, openen werd gedaan met “Deuce” gevolgd door “War Machine”. Wat volgde was toch wat teleurstellend, het uitleggen van zijn nummers kon hij heel goed, en de opbouwende uitleg duurde soms wel heel lang. Wel grappig dat hij het woord ‘gereedschapskist’ en ‘godverdomme’ toevoegde in zijn monologen. De cover van “Ace of Spades” was nog amusant, de rest viel helaas wat tegen voor mij. Minder praten, meer spelen, maar ja, dat zijn de kneepjes van een oude rocker zeker?!

Gelukkig konden we direct doorspoelen naar de legendarische black metal band Mayhem die hun 40-jarig bestaan vierde. Foto’s en filmpjes uit het verleden werden op de achtergrond afgespeeld om de nodige sfeer en beleving te creëren om af te trappen met “Malum” van hun laatste studio album, alweer geleden van 2019. Deze black metal heeft minder versnellingen dan soortgenoten, vooral de mystiek rond de nummers en de spirituele horror zorgen voor het totaalbeeld van deze pioniers. Frontman Attila had zich deftig uitgedost en zijn gezicht van de nodige plamuur voorzien en hij ging verder om de boel te bezweren met “Chimera” van het gelijknamig album, het snelle “Pure Fucking Armageddon” en “Necrolust” uit hun beginperiode. Maar de nummers die toch voor de meeste open monden zorgden waren diegene die ons altijd de koude rillingen doen krijgen, “Freezing Moon” (die werd gespeeld ter nagedachtenis van Dead en Euronymous), “Funeral Fog” en “De Mysteriis Dom Sathanas”. Dank u voor dit mooi verjaardagsfeestje.

Afsluiten deed ik met Opeth, de band rond de fantastische zanger Mikael Åkerfeldt. De mix van seventies rock met de harde kant van de Zweeds Death metal is misschien niet voor iedereen even makkelijk te combineren, maar als je de platen thuis oplegt en er in alle rust naar luistert, dan is er toch veel te ontdekken in hun muziek. Ondertussen was het 5 jaar geleden dat ze op de affiche prijkten, en dit jaar mochten ze dus de Swamp stage in stijl afsluiten. Je merkte wel dat de meeste aanwezigen vooral gefocust waren op de show en dat er minder beweging vooraan het podium was, maar ja, na 3 dagen in de warmte te leven kan dit al eens gebeuren. “Heir Appartent” en “Deliverance” waren volgens mij de sterkste nummers tijdens deze set, en uiteraard de prestatie van de frontman.

Alcatraz jaargang 2024 zat er weeral op spijtig genoeg. Dit jaar was er blijkbaar een recordopkomst met zo’n 55.000 toeschouwers, opnieuw een heel gevarieerd programma met bekende, maar ook minder bekende bands die terecht in de spotlights mochten staan. Ah ja, en had ik al gezegd dat het opnieuw een warme editie was?
Aandachtige kijkers hadden de banners op de weide al gezien, met daarop de eerste 15 acts voor volgend jaar. Early Bird tickets zijn al de deur uit heb ik vernomen, en ik vermoed dat volgende editie vlug uitverkocht kan zijn als ik de reeds aangekondigde bands (Machine Head, Dimmu Borgir, Obituary, …) bekijk, dus twijfel niet te lang zou ik zeggen. Wij kijken er alvast naar uit!!
Bedankt dat we er weer bij mochten zijn. Stay metal!

Meer info op www.alcatraz.be  

Line Up:
Vrijdag: Amon Amarth, Saxon, Cradle of Filth, Channel Zero, Paradise Lost, Beast in Black, Feuerschwanz, Witechapel, Life of Agony, Madball, The Ocean, Eclipse, Orden Ogan, ScepticFlesh, Brant Bjork Trio, Misery Index, Mental Cruelty, Sylosis, Sadus, Uada, Monkey 3, Cro-Mags, Massive Wagons, Hippotraktor, Fen, Fire Down Below, Dyscordia, The Casualties, Skeletal Remains, Cutthroatla, Mantah, The Lucifer Principle, The Killbots, Mordkaul, Fatal Move
Zaterdag: Europe, Epica, Hatebreed, Testament, Satyricon, Watain, Spiritbox, Heideroosjes, Dio Disciples, Marduk, Lord of the Lost, Red Fang, Emmure, The Night Flight Orchestra, Finntrol, Benediction, Truckfighters, Raven, Fleddy Melculy, Bizkit Park, Vengeance, Massacre, Carach Angren, Pro-Pain, D.R.I., 1000 Mods, Bodysnatcher, Crippled Black Phoenix, Rituals of the Dead Hand, Pothamus, Arson, Thronehammer, Ankor, Columbarium, Temptations for the Weak, Secondhand Saints
Zondag: Architects, Gene Simmons Band, Opeth, Clutch, Mayhem, Exodus, Dark Tranquility, Jinjer, Korpiklaani, Danko Jones, Armored Saint, Baroness, Orange Goblin, Soil, Terrorizer, Aborted, After the Burial, Heathen, Green Lung, Legion of the Damned, Cyclone, Cirith Ungol, Unto Others, Audrey Horne, Cobra the Impaler, Conan, Eternal Champion, After All, Thorium, Sacrifice, Hirax, Exumer, Left to Die, Millhaven, Eternal Breath, Sanity’s Rage

Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne
https://www.musiczine/net/nl/component/phocagallery/category/6675-alcatraz-2024.html?ltemid=0

Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune

Lokerse Feesten 2024 - DAG 10 - Oscar And The Wolf – Magische set, de kers op de taart van de tiendaagse Lokerse Feesten!
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
Lokeren
2024-08-11
Sarah Vandamme

De laatste avond van de Lokerse Feesten stond in het teken van Nederlands populair talent en de ultieme afsluiter van deze tiendaagse: Oscar And The Wolf, die tekende voor een magische set, de kers op de taart van tien dagen Lokerse Feesten.
Wij moesten door werkomstandigheid helaas verstek laten voor de rest van de affiche, maar zagen een Oscar and The Wolf in volle glorie triomferen.

Het is iets met die Nederlandse artiesten, uit die lange rij traden enerzijds trad Froukje aan die in maart dit jaar , met songs vanuit een buikgevoel, ook ons overtuigde in een overvolle Ancienne Belgique.
Lees gerust https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/94116-froukje-gelukzaligheid.html . Ze profileert zich net als de daarop volgende Joost tot de spreekbuis van een generatie. Hier gaat vooral een erg jong publiek compleet uit zijn dak.

Maar wij waren er, zoals eerder aangegeven voor Oscar And The Wolf (*****). Hij begon zijn act zeer imposant met een groot scherm in het midden waar zanger Max Colombie te zien was, later bleek dit scherm ook te kunnen draaien en werd dit regelmatig gebruikt om zijn act wat meer karakter te geven. Een overweldigende opkomst van Oscar and the Wolf, en ook zijn geweldige dansers en de aangepaste lichten bleek van een enorme meerwaarde te zijn.
De band waarmee Max zich laat omringen staat er  trouwens om gekend om vaak met led lichten te werken maar deze avond was het echt ook wel af. Er hing voortdurend een bijzonder soort magie in de lucht.
Openen deed Oscar And The Wolf met zijn gekend nummer “Warrior”.  Het publiek was meteen verkocht en reageerde uitzinnig.  Ongeveer in het met midden van de set bracht Max  ook nog het prachtige “Angel Face” en “Somebody without you”, zijn bekendste hits van dit moment. Het publiek hing heel de avond aan de lippen van Oscar And The Wolf maar was pas echt geëmotioneerd toen hij de organisatie van de Lokerse Feesten toesprak, hij nam trouwens uitgebreid de tijd om tussen zijn liedjes door hen te bedanken voor alle kansen dat hij hier al gekregen heeft en dat de organisatie hem heel zijn carrière lang al is blijven steunen. Hij zei dan ook een paar keer 'Lokeren I love You',  en  dit is zonder twijfel geheel wederzijds.
Later kondigde hij ook nog officieel zijn Sportpaleisshow aan op 15 maart (Org: Live Nation); hier zullen ongetwijfeld ook heel wel wat Lokerse fans aanwezig zijn.
Oscar And The Wolf bracht uiteraard ook zijn signature-songs waaronder “Princes” en “Breathing & you're mine”. Afsluiten deed hij met een nieuw nummer “Oh Boy”, dit met het nodige vuurwerkspektakel vanachter het podium.
Samengevat was dit optreden niet alleen een prachtig einde van deze editie van de Lokerse Feesten, het bleek de kers op de taart te zijn van de tiendaagse. Een emo magisch boeiende set.

We kijken nu al uit naar volgend jaar, zeerzeker met het vijftigjarige bestaan van de Lokerse Feesten!

Setlist:   Warrior -  Shell - The Game - Angel Face - Somebody Without U - Breathing - Princes - You're Mine  (Raving George cover) -  Strange Entity -  On Fire -  Fever  - Nostalgic Bitch  -  Joaquim  -  James  -  Oh Boy

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6553-lokerse-feesten-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren 

Lokerse Feesten 2024 - DAG 9 - Massive Attack – Wat een harde confrontatie met de dagdagelijkse realiteit
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
Lokeren
2024-08-10
Erik Vandamme

In de laatste rechte lijn programmeerde de Lokerse Feesten één van de meest tot de verbeelding sprekende bands… Massive Attack. De band confronteert ons muzikaal, vocaal en in teksten - in het Nederlands notabene - met de harde realiteit. Een 'Eyeopener' van jewelste dus. Ruimschoots twee uur lang waren we compleet in de ban van Massive Attack en hun intense trip.
Maar uiteraard viel er nog wat meer te beleven.

Whispering Sons (***) stonden naar onze mening ietwat verkeerd geprogrammeerd op deze dag, en hadden in het begin van de set dan ook nog af te rekenen met technische problemen die de drive – ondanks de sublieme start toch weer – wat uit het concert nam. Het zou nooit meer echt goed komen, ondanks de muzikale speldenprikkeltjes en Fenne, die haar tekstvellen op hardvochtige wijze uitspuwde.
Een muzikale omlijsting die de grenzen van de postpunk aftast. Op de Lokerse feesten kabbelde het vanavond wat voort. De gretigheid kwam er via deze omstandigheid niet echt door, wat we van hen wel gewend zijn . Hier enkel de eerste rijen die wat in beweging kwamen . Spijtig .

We besloten eens een kijkje te gaan nemen in de Club bij AILI (****), een wulps electro-pop duo die op heel wat airplay kan rekenen. Het publiek smulde met een lekkere heupwieg van die aanstekelijke absurditeit, die een zekere speelsheid en humor had. Beetje chaos met een hoek af, maar het duo slaagt erin het publiek moeiteloos mee te krijgen.  De twee spring-in-t-veld hadden er enorm veel zin in en de zinnenprikkelende totaalbeleving overtuigde zondermeer . Van contrasten gesproken …

Trentemøller (****1/2) van de Deense producer Anders Trentemøller is van alle markten thuis en tapt uit een heel ander vaatje. Z’n veelzijdigheid als producer, de ontelbare bands en projecten die hij heeft begeleid is eindeloos, en dat allemaal balt hij live samen met z’n band op het podium.
In september komt zijn nieuwste plaat uit, en dat is al direct een aanrader. Op de Lokerse Feesten speelde hij een set die balanceert tussen intimiteit en extravertie. De ijle stem van zangeres DISA (Disa Jakobs) neemt een vooraanstaande rol in en brengt enige ontroering en lichtjes in de soms donkere muzikale tunnel, zonder al te lichtvoetig te gaan klinken.
Trentemøller murwde zich in ongelofelijk veel bochten, dat je een inspanning moest leveren. Niet zo vanzelfsprekende op een zonnige zaterdagavond. Het was voor al die intense confrontatie tussen licht en donker, oplawaai en intimiteit, alsook de mooie afwisseling van het songmateriaal , tussen schoonheid en alternatie, met enkele ferme uppercuts die tekenden voor een wervelende set. Beklijvend mooi!

Sinds zijn passage op Fifty Labs festival in Brussel is Loverman (****), James De Graef, een veelzijdig multi-instrumentalist en alternativo, iemand die absurditeit tot kunst verheft. Hij zingt als een crooner en nachtegaal, danst als een volleerd balletdanser en zet zijn instrumenten ingenieus onder spanning. Hij intrigeert zijn publiek. Door ’t feit dat iedereen zich massaal begon  te concentreren op de main act Massive Attack, dunde het hier wat uit . Maar z’n virtuositeit , dosis humor en de nodige  kwinkslagen niet nagelaten, wist hij ons voldoende te overtuigen. En die diverse, gewaagde aanpak werd gesmaakt voor wie overbleef . Entertainment was hier de belangvolle factor.

Massive Attack (*****) was de closing act en dat voelde je duidelijk . Een overvolle Grote Kaai liet de muziek tot het diepste van je ziel indringen. Een optreden van Massive Attack, met hun trippop, is iets dat je gewoon moet ondergaan, zelfconfrontatie en stilstaan van wat rondom je heen gebeurt. Het werd op het scherm uitgebeeld door teksten in het Nederlands, tot de verbeelding sprekende beelden en een prachtige muzikale omlijsting, die ons naar adem deed happen …
Naast hun lichtkrant bracht Massive Attack ook een hele rits gastmuzikanten mee. Helaas geen gitarist Angelo Buschini, die vorig jaar stierf aan kanker, en ook het oud maatje niet, Tricky. Wel twee drummers, en guests als reggae-veteraan Horace Andy, Deborah Miller, Young Fathers en über-zangeres Elizabeth Fraser ((ex)Cocteau Twins) . Elk op hun eigen, unieke wijze overstelpten ze ons, wat een mokerslagen op veelzeggende beelden van Poetin, Netanyahu, bombardementen en droneaanvallen en de rerst ken je wel, brrr!
Hoogtepunten genoeg … O.m. “Girl I Love You”, “Angel” met Horace Andy, een golf aan kippenvelmomenten en een krop in de keel; of toen Young Fathers op de intense songs “Minipoppa”, “Voodoo in My blood” het bloed vanonder onze nagels haalde. Verder een “Song to the siren' (van Tim Buckley) met Elizabeth Frazer, eentje om ademloos in het ijle te zweven. Samen met het nummer “Black milk” pakkend, kwetsbaar, broos.  
En we kunnen maar verder onderschrijven … “Karmacoma”, “Safe From Harm” of “Unfinished sympathy” die twee met Deborah Miller, raakten zondermeer ons hart. “Teardrop” met Elizabeth Fraser vormde de absolute climax.
In de instrumentatie als visueel als in de vocals, het was perfect op elkaar afgestemd. Massive Attack zorgde een twee uur lang voor een maatschappijkritische muzikale trippop trip, een harde confrontatie met de dagdagelijkse realiteit. Indrukwekkend!
Setlist:  In My Mind  (Gigi D'Agostino cover) (snippet)  -  Risingson  -  Girl I Love You  (with Horace Andy) - Black Milk  (with Elizabeth Fraser)  - Take It There - Gone  (with Young Fathers) (without Graham Hastings) -  Minipoppa  (with Young Fathers) (without Graham Hastings)  - Voodoo in My Blood  (with Young Fathers) (without Graham Hastings)  - Song to the Siren (Tim Buckley cover) - Inertia Creeps - ROckwrok  (Ultravox cover) -  Angel  (with Horace Andy) - Safe From Harm  (with Deborah Miller) - Unfinished Sympathy  (with Deborah Miller) - Karmacoma - Teardrop  (with Elizabeth Fraser) - Levels  (Avicii cover) - Group Four (with Elizabeth Fraser)  - In My Mind  (Dynoro & Gigi D'Agostino cover) (snippet)

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6553-lokerse-feesten-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren 

Lokerse Feesten 2024 - DAG 8 - Paul Kalkbrenner - Leuk langgerekt dansfeest op ‘Deutscher Weg’
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
2024-08-09
Erik Vandamme

Op ‘De Avond van de DJ’ had je op Lokerse Feesten de keuze tussen een rits aan DJacts in de Club of een twee uur lange set met het Duitse fenomeen Paul Kalkbrenner. Wij kozen voor het tweede en starten al vrij vroeg met nog twee wel heel interessante acts binnen de dansscene.

One Track Brain en OGENN zijn bekend in België als internationale techno DJ's en producers. Ze hebben de wereld al rondgereisd met hun muzikale projecten. Samen vormen ze nu het duo  Neon Shadow (***1/2). Hoewel het niet bijster vernieuwend is wat ze doen, weet het duo perfect hoe ze een hongerig publiek moeten opwarmen. De eerste danslustigen waren dus gauw te vinden, het zorgde al voor een eerst dansfeestje tot voorbij de PA. Het fijne aan dit duo is dat ze hun ervaring delen en elkaar weten aan te porren. Een frisse wind binnen de scene.

Een interessante, 'unieke' parel binnen die techno/dance is het fenomeen Anfisa Letyago (****). “Onder de dj's/producers die de afgelopen jaren de meeste impact hebben gehad op de wereldwijde dance/elektronica, is Anfisa Letyago erin geslaagd haar underground roots om te buigen in een boeiend en veelzijdig geluid", staat te lezen in de bio. En inderdaad , we kunnen het maar beamen.
Afisa Letyago brengt die underground naar een groot podium, en overtuigt op meesterlijke wijze met haar gevarieerde aanpak. Zeker door de Napolitaanse invloeden, die zorgen voor een Zuiders tintje in de beats. Anfisa Letyago experimenteert graag met klankentapijtjes; het onderschrijft haar diversiteit. Kleurrijk zwevend, de Zuiders zon tegemoet. Perfecte opwarmer naar Kalkbrenner toe …

Een set van ruimschoots twee uur kregen we van Paul Kalkbrenner (****), kleurrijk , divers, breed, leuk , ontspannend en  gaande weg de dansspieren prikkelen . Heerlijk dansbaar dus. Het podium krijgt een mooie lichtshow toegemeten. Hij heeft hiervoor niet direct de hits als “Schwer”, “Te Quiero” en “Prayer in C” nodig. De handen gaan natuurlijk het meest in de lucht op een “Sky And Sand”. Hij boeit en intrigeert door de talrijke verrassende wendingen in zijn beats’n’sounds. Het mazakt hem bijzonder.
Kalkbrenner onderscheidt zich trouwens van de concurrentie doordat hij niet de 12-inch-singles maar wel de langspeelplaat op zich als het ideale medium voor zijn muziek beschouwt. En dat merk je aan de loepzuiverheid van de muziek die hij uit de boxen doet knallen, dankzij ook de sublieme geluidsmix.
We zagen overal dansende, lachende mensen, twee uur lang gewoonweg ontspannend heupwiegen, handen in de lucht en vooral genieten van die opbouwende, veelzijdige dansbare tunes . “Feed Your Head”, zijn bewerking van het klassieke “White Rabbit” van Jefferson Airplane werd natuurlijk het hoogtepunt en deed de Grote Kaai ontploffen. Wat een apotheose!
Paul Kalkbrenner zorgde voor een leuk langgerekt dansfeestje op ‘Deutscher Weg’. En klankentovenaar zondermeer. Klasse!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6553-lokerse-feesten-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren