Ide Snake - De buurt waar ik ben opgegroeid, keert ook terug in mijn muziek en teksten. Ik denk dat dit me uniek maakt, die friste en puurheid!

“De 13-koppige jury verkoos de uit Sint-Pauwels afkomstige Cis Vermandel aka Ide Snake met unanimiteit als winnaar van LAWIJTSTRIJD 2024. De 22-jarige hiphopper kwam als tweede aan de beurt en wist met zijn sterke en gevarieerde songs, kwalitatieve beats en goeie lyrics te overtuigen. Zijn samenspel kwam sterk naar voor in een dynamisch duo met de Brusselse LeBlanc en saxofonist Robbe Vocaet aka Cohzee. Hij bracht een verhaal dat sterk in elkaar zat en waarin de jury veel toekomstperspectief zag.
Wij waren ook aanwezig en schreven erover: “Wat Ide Snake bijzonder maakt, is zijn gedrevenheid, recht vanuit het buikgevoel. Hij verkondigde bovendien  een boodschap die iedereen begreep, met een dosis humor. De sound was ook hier best groovy, dansbaar.”
We hadden, een week na zijn overwinning, een fijne babbel met de jonge, sympathieke en ambitieuze jongeman. Naast ambities toekomstplannen hadden we het ook over de Belgische rap en het ‘project Moedertaal’. Info https://linktr.ee/moedertaal.be

Proficiat met je schitterende overwinning in de Lawijststrijd. Hoe gaat het met jou? Hoe voelt die overwinning aan? Opent het deuren?
Dit is mijn eerste interview, dus dat is al heel fijn. Het is trouwens ook een proef om op de shows waar ik al geboekt ben, wat serieuzer genomen te worden. Dankzij die overwinning. Op sociale media heb ik heel wat volgers bij gekregen, dat is ook altijd leuk meegenomen. Ook veel mensen uit de buurt die het hadden gezien of gelezen en me feliciteren; In die korte week heeft het dus zeker wel al links en rechts iets los gemaakt ja.

Eerlijkheidshalve had ik eerst een ‘dertien en dozijn gevoel’, in hiphop is zowat alles wel eens voorgedaan … Eén van de uitzonderingen vormt nu wel Stikstof en Zwangere Guy wellicht… Jij voegt er wat dynamiek aan toe, o.m. met de sax; de teksten zijn persoonlijk. Wat maakt jou anders?
Stikstof zijn opgegroeid in Brussel , dat schept perspectieven. Ik kom uit Sint-Pauwels nabij Sint-Niklaas en dat klinkt minder exotisch. Maar bij Hip Hop is eerlijkheid uiterst belangrijk. Zelfs het belangrijkste. Rappers worden serieuze genomen net omdat ze eerlijk zijn, en daarom is het moeilijk om boven die stand van een band als Stikstof te geraken , omdat die net die dynamiek van Brussel mee dragen. En dat voel je in hun teksten. Wat me wel uniek maakt is mijn oprechte oprechtheid, dat ik kan praten dat ik me goed of slecht voel, zonder scrupules. Dat ik twijfel over mijn zelfzekerheid. Ik heb opgegroeid in een zeer stabiele gezinssituatie, uiteraard is er wel wal wat gebeurd in mijn jonge leven en daar kan ik het dan over hebben. De friste die waait in Sint-Pauwels, Kemzeke, Sint-Gillis Waas. De buurt waar ik dus ben opgegroeid, keert ook terug in mijn muziek en teksten. Ik denk dat dit me uniek maakt. Die friste en puurheid dus.

Die puurheid en friste keert inderdaad terug in je muziek. Ook opvallend is de toevoeging van sax; hoe ben je op dat idee gekomen?
Mijn vader, die ook muzikant is geweest, is een groot jazz liefhebber. En ik ook uiteraard. Ik heb een jaar geleden meegedaan aan Humo’s Rock Rally en had het gevoel dat er iets mis was in de show en muziek. De saxofonist waarmee ik werk is al heel lang een vriend van mij. En lichtman bij andere bevriende artiesten. We zijn naar het jeugdhuis gestapt en hebben iets uitgeprobeerd, en het klikte zeer goed. Je vindt telkens een troef om jezelf te verbeteren, het komt niet veel voor dat er een extra instrument bijkomt. Het is sowieso een pluspunt als er een extra vriend op het podium staat die je teksten kent. Die fysiek mee doet en een stapje verder denkt dan puur een instrument te bespelen. Het is zeker een meerwaarde.

Naast de muziek, ben je ook lid van het collectief Moedertaal (met LeBlanc & ELES); die elke dinsdag op BRUZZ radio een platform geeft aan de Vlaamse/Belgische hiphopcultuur; kun je er meer over vertellen?

MOEDERTAAL is een project dat ik anderhalf jaar geleden gestart ben met bevriende muzikanten Leblanc & ELES. Het hoofddoel is via BRUZZ radio vooral de Nederlandstalige hip hop in België een platform te geven. We nodigen om de zoveel tijd een gast uit, kleine artiest of grote artiest? Het maakt niet uit. Met de bedoeling de verschillende levensverhalen te belichten. Maar ook om verborgen talenten een plaats in de schijnwerper te geven op die manier. We organiseren ook veel evenementen waar jonge hip hop talenten de kans krijgen om op ene podium te staan. We organiseren ook workshops en online presente. Wat heel belangrijk is, we hebben tweeduizend volgers bereikt in anderhalf jaar tijd, dat is enorm veel. Maar vooral is het de bedoeling om rappers dus een platform te geven, omdat er in ons land weinig of geen platform is dat iedereen aanvaardt. Er zijn zovele sub genres, maar wij staan open voor iedereen. Eender wel genre of sub genre mag bij ons langs komen, enige voorwaarde is dat het dient te gebeuren in de eigen Nederlandse landstaal.

Ik denk altijd dat, om echt door te breken, ‘Belg’ zijn een probleem is, veel bands (ook binnen de hiphop) waren nu beroemd als zij Amerikaans of Engels waren …Graag je mening hieromtrent …
Nederland heeft een goed en slecht voorbeeld gezet , goede rappers maar ze hebben het genre wat getwist naar de commercialiteit. Er is daardoor doodgewoon geen platform voor artiesten die niet binnen het Nederlandse water zwemmen, ze hebben hun eigen poel. Niemand vist daarin. Het is als Belg daardoor moeilijker om door te breken, maar dat maakt ons net zo uniek. Maar het is gewoon moeilijk als Belgische rapper om bijvoorbeeld feedback op radio of zo te krijgen. Of een voltijdse job van te maken…

Is het je ambitie daar je voltijdse job van te maken dan?
Dat weet ik nog niet zo goed. Ik word al jaren geprikkeld door allerlei kunstvormen, zoals film. Ik volg studeer ook film. Ik ben geluidsman en zit in de horeca, ik zou me niet willen vastplakken op een plek. Daarom is het zo moeilijk om me daarvan los te koppen en er mijn vaste job van te maken, van voltijds muziek maken. Ik focus me op wat morgen komt, en de kansen die ik krijg. Dat is mijn filosofie.

Is het na coronatijd moeilijker geworden om als jonge talentvolle artiest geboekt te worden? Hoe belangrijk is binnen die context sociale media?
Corona is de halve doodsteek geweest van de Belgische groei. Er werden toffe Belgische bands geboekt op Pukkelpop of zelfs Rock Werchter. Jonge Belgische bands zaten in de lift. En daarna werd het plots heel moeilijk voor lokale talenten. Sociale media is zeker goed om filmpjes te posten en jezelf te tonen, maar ik weet niet of dit een duurzame relatie is. Het is een geschenk en een vloek tegelijk eigenlijk. Het is gewoon de manier hoe je daarmee omgaat is belangrijk. De link vinden tussen sociale media en het echte leven is bijzonder belangrijk; ook al stijgt sociale media naar ongekende hoogtes, dat menselijke aspect blijft super belangrijk, dat moeten we in het oog blijven houden. Mensen vragen naar cd’s of t-shirts, en dat is moeilijk voor jonge artiesten want het kost veel geld. Je moet vooral keuzes maken.

Wat de jongere generatie betreft, het viel me op na het concert van Fraukje in de AB hoeveel jonge mensen nog een vinyl plaat kopen. Leeft dat nog bij jongeren dan?
Het is zeker nog in bij jongeren om iets fysiek te kopen. Het geeft je, als je zo een plaat koopt, het gevoel dat het UW muziek is. Dat heb je niet met spotify, er is geen connectie. Die connectie is er wel als je naar een plaat luistert. Het zorgt bij de oudere generatie voor verwondering, maar dat zou het niet mogen zijn. Ik denk dat jongeren wel degelijk op zoek zijn naar een connectie tussen sociale media leven en het echte leven, ik geloof dat dit in de toekomst alleen maar een verbetering zal zijn.

In sociale media is Tik Tok een belangrijk medium geworden, kijk maar naar het succes van Joost Klein. Is dat een manier voor jou om je als Belgische rapper ook te lanceren? Of om gedraaid te worden op de radio , want nu wordt Nederlands rap wel gedraaid, maar de Belgische echter zelden …
Jonge mensen gaan opzoeken wat ze op Tik Tok ook zien. Dat kan je lanceren. Belgische rappers zijn zich nog steeds artistiek aan het lanceren, waardoor ze nog geen zin hebben om dit medium te gebruiken. We hinken wat achterop op die Nederlandse rap. Joost Klein straalt zowel in zijn muziek, als mens veel oprechtheid uit. Het is allemaal een beetje een zoektocht, en dat komt inderdaad doordat de radio die Belgische rap niet of amper draait. Daardoor is het voor een Belgische rap wat moeilijker om zijn of haar weg te vinden daarin.

Denk of hoop  je door die overwinning in de Lawijtstrijd een spreekbuis te kunnen zijn voor de Belgische rap , wat kansen kan bieden?
Dat zou zeker leuk zijn . Dat is ook wat we met MOEDERTAAL proberen te doen, goede vragen stelleen. Ze een platform geven. Ik hoop dat ik een spreekbuis mag zijn wat dat betreft. Maar ik kan alleen maar mezelf zijn, een simpele brave jongen die zonder nep te zijn , oprecht zichzelf wil uiten. En als ik daardoor een spreekbuis kan vormen, dat zou mooie meegenomen zijn.

Je had het ook even over wat Joost Klein is overkomen op Eurosong. Wat me op Eurosong opviel, is dat je bijna een circusact moet zijn om je te kunnen lanceren; is dat zo, denk je?
Joost Klein heeft ook voor Eurosong toppen geschoren die weinigen hebben voorgedaan, een zeer sterke prestatie. Maar niet iedereen is bereid om zich op die manier op te offeren. Als je als rap artiest een circus verkoopt, ga je door je fans niet serieus worden genomen, waardoor je snel doorhebt dat dit niet werkt. En ik vind dat maar goed ook. Bovendien… mensen hebben het over doorbreken, maar dat is niet de filosofie van Hip Hop. Dat is dicht bij het leven blijven en de anonimiteit bewaren.

Je hebt niet direct ambitie om bijvoorbeeld Sportpaleizen uit te verkopen? Wat is je eigenlijke ambitie?
Laat het me zo stellen, ik wil niet per se iets verdienen maar wel iets bereiken met mijn muziek. Zoals artiesten die op verschillende kunstvlakken bezig zijn, spreekt me enorm aan. Op verschillende vlakken serieus genomen worden is mijn grote ambitie. Ik kan naast muziek maken werken, en op dat vlak geld verdienen. Dat houdt me ook fris. Ik studeer graag , een connectie met mensen maken door middel van mijn muziek is de grote ambitie. Ik ga daarmee wellicht geen sportpaleis uitverkopen, maar als ik die kans krijg ga ik dat uiteraard niet uitsluiten. De vraag ‘wat wil je bereiken’ is een moeilijke vraag, want ik wil ook nog dromen. Als het komt het, als het niet komt is het ook zo…

Wat zijn de verdere plannen? Komt er platenwerk?
Ik geef graag een show spelen in New York, ooit, om nog even over die ambitie verder te hebben. Ik ben er met mijn ouders geweest in een soort café. Dat lijkt me leuk om te doen… Wat plannen betreft? Er staan al enkele leuke shows op de planning. Waar ik nog niet teveel over kan vertellen. Na de zomer ga ik een nieuwe EP uitbrengen. Het is trouwens een jaar geleden, dag op dag, dat ik mijn eerste EP uitbracht. En daar mag nu een vervolg op komen.

Kun je iets meer vertellen over die eerste EP?
Dat was een wat meer donkere plaat , ik zat mijn eerste jaar in Brussel als student en ik was op zoek naar mijn stijl en entiteit. En dat komt terug in de EP. In het nieuwe project heb ik rust gevonden, en mijn plaats gevonden in Brussel. Die EP is dus ook een stuk van mij , maar met toch eerder dat donkerder kantje. En dat zal op de nieuwe EP dus wel wat anders zijn.

Ik heb enkele songs gehoord, waaronder de recente “Kaviaar”; kun je er wat meer over vertellen? Wat is de betekenis van die tekst? Is het een vorm van revolteren?
Even meegeven, één van mijn favoriete punks Ludo Mariman van The Kids heeft ooit in een interview gezegd, “Hiphop is de nieuwe punk’’; Wat denk je van dit alles?
Het is een mes dat langs twee kanten snijdt. Punk en Hip Hop  zijn genres waar revolteren zeker voorkomt, alleen heeft het een andere insteek en oorsprong. Het ene betekent niet dat je fan ben van het andere. Wat ik met Kaviaar bedoel, is dat ik niet ga stoppen met werken, moeite doen, tot ik bij wijze van spreken Kaviaar kan eten als ontbijt. Het is een soort metafoor, als ik dat heb bereikt , kan ik in vrede stoppen met wat ik doe. Het is gewoon een soort beeldspraak, het is iets wat wellicht nooit zal gebeuren, maar als dat ooit zo is.. dan houdt het voor mij ook op.

Zoek je binnen je teksten ook niet de balans op van tegenstellingen? Hoe moet ik het zien?
Ik ben wel een heel brave jongen, maar ik weiger me te profileren als rapper die zichzelf zo cool vind. Ik probeer dus die balans tussen beide te vinden. Hoe kan ik rap blijven zonder mezelf te verloochenen. De EP was voor mij een soort medium dat ik heb gevonden, als een soort omkadering waar ik samen met het juiste team, de juiste stijl en de juiste muziek mezelf echt kan uitdrukken. De EP begint zeer ambitieus, maar eindigt met een iets persoonlijkere noot.

Binnen dit kader … Het is nog steeds moeilijk om – zeker in Vlaanderen – als hiphop artiest echt au serieux te worden genomen, dit in tegenstelling tot rock, pop …Trekken mensen soms de neus op voor rap?
Dat is ook helemaal niet zo erg, of toch niet altijd Zolang je jezelf serieus neemt. Ik vind het leuk als verschillende generaties me aanspreken, dat is ook leuk bij de Lawijtstrijd bijvoorbeeld. Het was een zeer fijne sfeer. Ook al was ik als hip hop artiest blijkbaar wat een vreemde eend in de bijt. Backstage was het een zeer leuke sfeer. Zolang je zelf oprecht bent met iedereen. Ik doe me nooit anders voor, en ik vind het fijn dat de jongens me dat gunnen. Want iedereen verdiende om te winnen. Lawijtstrijd is een mooi platform om jonge artiesten een podium te geven , maar ook om andere mensen en genres te leren kennen. Ik ben eeuwig dankbaar dat ik de finale heb mogen spelen, en winnen. Maar ik zou ook niet minder goed geslapen hebben moest dat niet zo zijn geweest.

Elkaar als band, artiest leren aanvaarden, welk genre ook dus … De mentaliteit bij de jeugd is ook op dat vlak verbeterd, denk ik; jongeren denken niet meer in hokjes, music is gewoon music. Wat vind je zelf?
Super hard, music is music. Dat is ook wat onze ouders ons hebben meegegeven, muziek is heel bereikbaar. We kunnen van alle walletjes leven, en dat is super fijn. Alles kan in deze tijden. Zo zat ik in de auto met iemand ,  en er kwam zowel hip hop als Fleedwood Mac aan te pas. En dat voelde zeer natuurlijk aan. Door zo te redeneren kunnen onverwachte samenwerkingen ontstaan tussen muzikanten die totaal iets anders doen… dat kan nu wel beter dan vroeger …

Pics homepag @Sven Dullaert

Alle succes gewenst! Bedankt voor het fijne interview

Jarenlang is het stil geweest rond deze underground noise-band uit Atlanta, hun vorige album ‘Gold.’ dateert van 2016, daarna leken ze van de aardbol verdwenen, en nu is daar plots ‘War.’, een splinterbom van een plaat.
De ongure sound van Whores vindt zijn wortels in bands als Helmet, Melvins, Unsane en Godflesh. Hardvochtige noise-rock en strakke metal gezegend met een portie onverbloemde hardcore, een ongure speeltuin waarin ook bands als Chat Pile of Kowloon Walled City gedijen.
Whores heeft een pak woede, furie en verbetenheid samengebald in 9 hondsdolle songs, alles samen goed voor een dik half uur brutaliteit van het betere soort, straight to the bone en barstend van ongeremde energie.
“Malinches” is opgefokte stoner-rock, “Hostage Therapy” en “Imposter Syndrome” kunnen hun mannetje staan tussen het heetste van Melvins, “Quitters Fight Song” draagt de agressie van Godflesh in zich, “Hieronymous Bosch Was Right” en “Everyday Is Leg Day” zijn striemende brokken vernielzuchtige hardcore.

‘War.’ Is een verdomd ferme kuitenbijter van een album, een verwoestende plaat die binnenkomt als een verpletterende donderslag.