Het Leedse vijftal iLiKETRAINS was in de Rotonde toe aan hun laatste halte na drie maand onophoudelijk touren. Hun wavepostrock met een donker dreigende ondertoon, ergens tussen Swans, Joy Division, Explosions in the Sky en Sigur Ros intrigeert: van een repetitief traag opbouwend ritme, aanzwellend door feedbackgeraas, én gedragen door de baritonzang van David Martin, die nog het nauwst leunt aan Ian Curtis van Joy Division, ontroert een pak fans.
De Rotonde zat afgeladen vol om het kwintet, die oude spoorweghemdjes droegen, aan het werk te zien. ‘Dark music voor happy people’, de zin die ze ons mededeelden tijdens hun optreden op het afgelopen Cactusfestival, hadden we alvast goed op zak, want elke song werd voorzien door zwart-wit projecties van tragedies en rampverhalen als stadsbranden, pestepidemieën, heksenjachten en expedities. Plaats en tijdstip werden er telkens bijgeplaatst: Eyam - Derbyshire, 1665; Salem - Massachusetts, 1692; Bedlam, 1841; Miami Beach, 1974; Antarctica, 1912; …). Aandoenlijk, akelig en fascinerend.
Hun eerste full cd ‘Elegies to lessons learnt’ deed de projecties alle eer aan. De plaat werd centraal geplaatst, aangevuld met twee oudere songs “Terra nova” en “A rookhouse for Bobby”.
Als een traag op gang komende locomotief kwamen ze op dreef en lieten ze door de verschillende lagen gitaren de songs rustig aanzwellen en krachtiger klinken: “25 sins”, “We all fall down (we play a waiting game)”, “The deception (this is a devil’s game)” en het breed uitgesponnen “Spencer Perceval”, waar de strop al ging te bengelen.
“The voice of reason” en “Victress” waren traag en gaven een krop in de keel. Huiveringwekkende dramatische songs. Het treinlogo op de projectie gaf na een klein uur het eind van de set aan. “Don’t commit suicide” gaf Martin ironisch aan in de bis over de sombere, pakkende, trieste muziek. De instrumentale “Epiphony” deed nochtans anders vermoeden!
Apotheose was een nieuwe song, gerijpt in hun onophoudelijk tourschema. Een schitterende afsluiter trouwens met een stevige portie fuzz en distortion…de ultieme laatste halte naar het eind van deze wereld… “Death is the end”, een song die Gira (ex Swans) ook nauw aan het hart ligt, zinderde nog na in de speakers toen het concert ten einde was…
We zagen een fijn, treffelijk concert, die ondanks alle dramatiek, in schoonheid eindigde en een deugddoende rustperiode voor de band zal betekenen. iLiKETRAINS lijkt wel de volgende band die een soundtrack op een stomme film mag maken zoals Zita Swoon en Lambchop hen voorafgingen met ‘Sunrise’. Een idee, die ze kunnen hard maken…
Support act was Cecilia: Eyes die zich makkelijk plaatste binnen de huidige postrock. Sfeervolle, slepende, boeiende songs, die op het eind forser klonken en de distortion niet links lieten liggen.
Org: Botanique, Brussel
Interpol bracht dit jaar met ‘Our Love to Admire’ een heerlijke groeiplaat en één van de sterkste platen van 2007 uit. De band, tot vervelens toe vergeleken met de band van Ian Curtis zaliger en generatiegenoten Editors (de verschillen tussen hen en Interpol zijn groter dan je oren je wijsmaken), deed na hun passage in Vorst een eveneens uitverkochte Aéronef te Lille aan.
De perfect in maatpak gegoten New Yorkers maakten zonder veel woorden duidelijk waar ze voor gekomen waren: een set spelen die strakker zat dan dat maatpak. Met vijf -inclusief de niet door iedereen gekende bonustrack “Specialist” als eerste bis - nummers van hun debuut, zes nummers van “Antics” en zeven nummers van “Our Love to Admire” was de taart behoorlijk netjes gesneden.
Openen deed Interpol met “Pioneer to the falls”, een nummer met een sublieme spanningsopbouw en het doorleefd gezongen: “You fly straight into my heart, but here comes the fall” dat langzaam uitgroeit tot een thriller van formaat. Daarna was het met “Slow Hands”, “C’mere” en “Narc” de beurt aan een drieluikje hits-die-naar-de-keel-grijpen vanop ‘Antics’. Na “Pace is the trick”, dat de grauwe sfeer van weemoed en nostalgie verder aandikte, was het moment aangebroken om met “Say hello to the angels” (wat zanger Banks, vergezeld van een lachje, leek te doen met een crowdsurfende jonge dame uit het publiek voor zijn neus) en “Hands away” uit te pakken met donkere en eigenzinnige riffs vanop ‘Turn on the bright lights’. Interpol greep ons nu echt stevig bij het nekvel, helemaal gedragen door de stem van Banks die op een bijzondere wijze melancholische zangpartijen afwisselt met krachtige en cynisch klinkende uithalen. Alsof onheil elk moment ons deel kon zijn!
Tijd voor nieuw werk was er opnieuw met het krachtige “Mammoth” (wat een hoge gitaarmuur!), “No I in threesome”, “Rest my Chemistry” en de bevreemdende, zeg maar experimentele, filmische versie van “Lighthouse” waar de gedachte aan de intensiteit van het alleen zijn op een donkere snelweg (denk aan het mysterie van droefheid van ‘Lost Highway’) nooit veraf was. Daar tussenin genesteld zat met de fantastische intro “I wish I could eat the salt off of your lost faded lips” het ietwat oudere “Obstacle 1”. Het anders ook op de dansvloer zeer welgekomen “Evil” rammelde wat beklemmend maar werd ruim goedgemaakt door het knallende “The Heinrich Maneuver”. “Not even Jail” sloot de reguliere set af.
Bij wijze van toegift kregen we na “Specialist” nog “Take you on a cruise” en - met mooi uitdeinend slot - “Stella was a diver and she was always down”.
Interpol bleef trouw aan zichzelf met galmende uptempo gitaren, de zeer uitgesproken zinderende stem en de zo kenmerkende algehele somberheid. Na dit concert dwalen melodie en teksten van Interpol gegarandeerd nog rond in de donkerste hoekjes van de eigen geest.
Blonde Redhead wist de afgelopen jaren een vrij sterke live-reputatie op te bouwen. Onlangs leverden ze met ‘23’ een meer dan behoorlijk album af. We hoorden een onverwacht zachte set met opvallend weinig noise en chaos en eerder brave gitaarpop! “Dr. Strangeluv”, “Spring and by Summer Fall” en “My Impure Hair” passeerden de revue.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism Aéronef, Lille)
Na het grote succes van de ‘Return To Childhood’ tour (23.04.2006, Kursaal, Limbourg) besloot Fish om ook met Marillion’s ‘Clutching At Straws’ (uit 1987) terug op tournee te gaan. Dit pad is ondertussen al door menig artiest bewandeld maar het is wel een feit dat er nog steeds een diehard fanbasis bestaat die maar al te graag die oude, klassieke Marillion albums nog eens live wil horen. Terwijl Hogarth & The Marillio’s vandaag een andere richting uitgaan, keerde Fish terug in de tijd en bezorgde ons enkele nostalgische topmomenten.
Sinds zijn vertrek bij Marillion ben ik de man steeds blijven volgen en deelde ik lief en leed met hem. Fish is als artiest en mens altijd erg open geweest tegenover zijn fans. Zo verschijnen er op zijn website geregeld persoonlijke e-mails aan de fans. Gelukkig is er vandaag opnieuw wat meer interesse voor Fish (mede door het klassieke Marillion tour concept!) en dat terwijl de man een van de moeilijkste periodes uit zijn leven doormaakt. Op Valentijnsdag deelde Fish mee dat hij opnieuw in huwelijksbootje wou treden. De gelukkige was niemand minder dan Heather Findlay, die we allemaal kennen als zangeres van Mostly Autumn. Op 30 mei kwam er echter vroegtijdig een einde aan zijn sprookje en vernamen we in een verbitterde e-mail dat het huwelijk werd afgeblazen. Relationeel zat de man dus opnieuw aan de grond. Doch ‘The Jester’ bleef niet bij de pakken zitten en vond gelukkig wat troost in nieuwe muzikale avonturen: een nieuwe tournee rond ‘Clutching At Straws’ en de geboorte van het nieuwe ‘13th Star’ album. Deze zomer trad Fish ook nog eens eenmalig op met zijn oude Marillion makkers (Steve Hogarth was op solotournee). Velen hoopten al op een echte reünie maar het verleden en het heden van Marillion ligt hiervoor te ver uit elkaar (trouwens het Marillion met Steve Hogarth zouden we ook voor geen goud willen missen!).
Dit concert had normaal moeten plaatsvinden in zaal ‘Le Kursaal’ te Limbourg maar om technische redenen was het concert verplaatst naar de kleinere ‘Spirit of 66’ te Verviers. Waarschijnlijk moet de echte reden gezocht worden in de wat tegenvallende ticketverkoop. Maar het was een goede zet van de organisatie om Fish te laten spelen in een nokvolle ‘Spirit of 66’, toch beter dan in een halfvolle ‘Le Kursaal’.
Rond 19.30 kwam de band op het podium en werd “Slàinte Mhath” op ons losgelaten. De hoop op een integrale versie van ‘Clutching at Staws’ werd ons hierdoor meteen ontnomen. Op het podium alweer een nieuwe begeleidingsband. Naast oud-getrouwen Frank Usher (gitaar), Steve Vantsis (Bass), Foss Paterson (terug van de partij op keys) waren er ook twee nieuwkomers Gavin Griffiths (drums) en Chris Johnson (nota bene van Mostly Autumn) op gitaar. De sfeer zat er met deze Marillion klassieker meteen goed in, het publiek reageerde uitzinnig. Natuurlijk moest ook het nieuwe album ‘13th Star’ gepromoot worden. “Circle Line” was onze eerste kennismaking met het nieuwe album. Een vrij stevige, gitaargerichte song. Na het aanstekelijke en meegebrulde “So Fellini” kregen we een tweede nieuwe song uit ‘13th Star’ te horen. Voortstuwend op een stevige basriff was ook “Square Go” (naar Fish normen) een erg stevige song.
Tussendoor was er natuurlijk ook tijd om wat met de fans te communiceren. De man’s direct contact met het publiek maakt elk optreden vrij uniek. Onderwerpen waren ook deze keer voetbal, relaties en drank (hilarisch was zijn imitatie van een Italiaanse voetbalspeler). Spontane, gekke en leuke entertainende babbels. Je zou bijna vergeten dat de man er in de eerste plaats was om te zingen. Na het aangrijpende en donkere “The Perceptions Of Johnny Punter” kregen we een derde nieuwe song. “Manchmal” was duidelijk de beste nieuwe song die we die avond te horen kregen.
Terug naar ‘Clutching At Straws’ met “Hotel Hobbies” en het supermooie “Warm Wet Circles”. In deze laatste song vergat ‘The Man With The Gift Of Words” even zijn tekst; maar er was niemand die er zich aan stoorde. De songuitvoeringen uit het klassieke Marillion album klonken allen een stuk harder en veel minder gepolijst. Allesbehalve een exacte kopie dus! Hier en daar zong Fish stukken enkele octaven lager om zijn stem wat te sparen, maar ook omdat de man niet meer over hetzelfde stembereik beschikt als vroeger. Doch ook een toontje lager was “Sugar Mice” nog steeds goed voor het absolute hoogtepunt van de avond. Wat een mooie, emotionele song is dit toch!
Na het dramatische “White Russian” verliet de band ons een eerste keer. Als bis kregen we een echte lovesong. “Cliché” is nog steeds een van de allermooiste songs uit Fish zijn solocarrière. De sublieme melodieuze gitaarsolo van Frank Usher deed die parel alleen nog meer schitteren. Daarna was het tijd om een allerlaatste keer te dansen en te springen op “Incommunicado”. De band keerde na de verplichte podiumbuigingen een tweede maal terug om met “The Last Straw” het definitieve slotstuk te brengen.
Een memorabele performance van Fish en band zorgde wederom voor een zeer geslaagde, nostalgische avond in een supergezellige, dolenthousiaste, volgepakte ‘Spirit’.
Setlist: *Slàinte Mhath, *Circle Line, *So Fellini, *Square Go, *The Perceptions Of Johnny Punter, *Manchmal, *Hotel Hobbies, *Warm Wet Circles, *Dark Star, *Sugar Mice, *White Russian, *Cliché, *Incommunicado, *The Last Straw.
Videolink: http://www.123video.nl/playvideo.asp?MovieID=167660
Organisatie: Spirit Of 66, Verviers
Het New Yorkse Interpol past moeiteloos in het rijtje van Bloc Party, Editors en het rockend geweld van Kaiser Chiefs en The Killers, die in korte tijd een pak fans lokken, wat hen van harte is gegund. Hun venijnig broeierige gitaarrock met donkere ‘80’s wave, die knipoogt naar bands als Echo & The Bunnymen, The Smiths, The Chameleons en Joy Division, kreeg net als op Werchter een stevig uptempo zwart jasje.
In een uitverkocht Vorst bliezen zij alvast de wave nieuw leven in door een snedig klinkende gitaar, een diepe bas, een bezwerende percussie en kleurrijke toetsen. Zanger/gitarist Banks kon er nog een schepje bovenop doen en leek wel een rechtstaande Dave Eugene Edwards van Wovenhand.
De grote zaal en de opkomst brachten hen niet uit evenwicht, integendeel, ze hadden er duidelijk zin en speelden een gretig, intens bedreven liveset, waarbij uit de drie verschenen cd’s ‘Turn on the bright lights’, ‘Antics’ en ‘Our love to admire’ een handvol nummers werden geplukt.
”Pioneer to the falls” was de sfeervol donkere opener van hun bijna twee uur durend optreden. De oudere songs “Obstacle 1”, “Narc” en “C’mere” volgden en gaven, onder een sterke melodie, pit en dynamiek. Het was de neerslag van het ganse concert: van “Say hello to the angels”, “Mammoth” tot “Slow hands”. De ‘80’s darkwave vergaten ze niet: “Hands away”, “Rest my chemistry” en de aan David Lynch neigende soundtrack “Lighthouse”. Het paste ideaal binnen het muzikaal liveconcept.
De band ging naar een climax en dreef het tempo op op “Evil”, “The Heinrich manoeuver” en “Not even jail”, opgezweept door het drumritme en handgeklap. Een fijne apotheose. Het vijftal uit New York breidde nog een lange bis met oudjes "NYC", " Stella was a …" en" PDA", die mooi uitdeinden.
Interpol is een grootse band geworden en onthief zich van z’n ietwat statische sound door de flinke geut gitaargetokkel en opzwepende percussie.
Blonde Redhead heeft op plaat z’n rauw bedreven sound opzij geplaatst, maar live wisselden ze dit af met hun lieflijk, dromerige gitaarpop, ondersteund door ‘70’s psychedelica. Uitgebalanceerde pop door de aan Elisabeth Frazier neigende zang van de frêle Kazu Makino, en een ruwer tintje toen één van de tweelingbroers Pace zong. Ze traden een 45 minuten op en stelden het recente ‘23’ voorop met o.a. “Spring and by summerfall”, “The dress”, “Strangeluv” en de titelsong. Hun stemmige gitaarpop kon rekenen op heel wat bijval.
Organisatie: Live Nation
Het duo Ed Simons en Tom Rowlands heeft een heel trouwe aanhang in België. Nadat ze eerder dit jaar te gast waren op het Werchter festival, was het na acht jaar ruim tijd geworden om nog eens een concertzaal aan te doen. Als schimmen stonden ze achter hun immense elektronica-apparatuur, waarbij gebrilde Tom de ene beat na de andere toverde en Ed af en toe het publiek opzweepte. Een volgepakt Lotto Arena onderging ongedwongen hun talrijke visuals en trancegerichte, pompende beats.
Net als op de wei van Werchter kwam bij deze ‘Chemische Broeders’ al snel hun superhit “Galvenize”. De toon was meteen gezet voor een broeierig hete avond. Songs als “Do It Again” en “Hey boy hey girl” volgden in een ‘mishmash’ elektronicagefreak met songs van hun nieuwe zesde plaat ‘We are the night’. ‘Chemical formule’: vaste waarden en stevig nieuw werk. Hun visuals en hun uitzonderlijke geluid van clubdance, technotrance, electro en breakbeats, kan me echt niet van de indruk ontdoen dat Kraftwerk fungeert als de voornaamste inspiratiebron.
Wat de Chemical Brothers keer na keer voor elkaar krijgen is uniek. Ze haalden de nummers stevig door elkaar en slaagden en verve ze naadloos in elkaar te laten overgaan, wat live een extra dimensie bood: “Out of control”, “Star guitar”, “Saturate”, “Believe” en “We are the night”. Een schitterende finale bezorgden ze met “The golden path”, “Chemical beats”, “Leave home”, “Block rockin’ beats”, “Der spiegel” (wat een fijne melodica tussendoor!) en het mooi uitdeinende “The sunshine underground” uit ‘Surrender’. Deze prestatie bekoorde daadwerkelijk iedereen en bewees terecht hun noteringen in de hitparade.
Hun videopresentatie was indrukwekkend en de sound en de beats werkten aanstekelijk in op de dansspieren en waanden ons eventjes in ‘the brave new chemicworld’. Petje af voor The Chemical Brothers.
Organisatie: Live Nation
Rihanna: een 19 jarige r&b zangeres/danseres uit Barbados is aardig op weg om het rijtje van de grootste popdiva’s als een Beyoncé te vervoegen, want haar optreden ging niet onopgemerkt voorbij. Vorst Nationaal was tot de nok gevuld met vele tienerfans (en hun meegereisde ouders).
Het was ongeduldig wachten op de dame die de jongste maanden de hitparade teistert. Nadat enkele dance- en r&b hits op ons werden afgevuurd in het voorprogramma was het uiteindelijk zo ver. Het doek viel en daar was ze: jong, knap, uitdagend en een sexy uitstraling, … en wat nog het meest invloed had, haar verleidelijke glimlach. Ze betrad het podium op een alsmaar schaarsere geklede wijze. Voor velen kon de avond al niet meer stuk.
“SOS”, één van de eerste hits uit haar prille carrière, was geen noodoproep, maar betekende het startsein van een mooi in elkaar gekunstelde set, die een vleugje rock in de r&b sound niet links liet liggen. Met haar warme sensuele stem gaf ze het nodige sentiment en injecteerde ze de dansspieren. Een soulfulle ballad als “Unfaithful” kwam op die manier ideaal tot z’n recht.
Het was stiekem wachten op hits als “Don’t stop the music” en “Umbrella”, die er toch zwaar bovenuit staken; Op “Umbrella”, die de flauwe zomer in de hitparade kleur gaf, en nota bene een nummer is over regen en paraplu’s, gingen de waterwerende attributen spontaan de lucht in. Wat een enorme respons.
Het avondje was een uitgekiende show waarbij hitmachine Rihanna kwam, zag en overheerste in r&b popland. Verdiend!
Organisatie: Live Nation
In het voorjaar stelde Zita Swoon voor een uitverkochte AB, Bota en voor een paar festivals de nieuwe cd ‘Big city’ voor, een broeierige en freakende plaat. Live legt het gezelschap rond Stef Camil Carlens en Tom Pintens telkens nieuwe klemtonen, die nu kwamen te liggen op een warme, intieme en sfeervolle aanpak. Ze creëerden ruimte voor de toetsen, percussie en de zang van de bevallige backing vocalistes. Naar het eind ontbond Zita Swoon alle duivels en brak er een swingende party los. Het bevestigde nogmaals de muzikale scherpte en de creativiteit van dit hecht collectief, die flirt met pop, soul, funk, jazz, latingroove, Balkan en cabaret. Het spelplezier droop er vanaf …maar heu…hebben we het al ooit anders geweten van Stef en de zijnen?! Muzikaal entertainment dus!
’Big city’ werd voorop geplaatst en in het kader daarvan kregen we zelfs een handvol songs te horen van ‘Sunrise’, de muzikale ondersteuning van deze film noir uit de jaren ’20 van F.W. Murnau., die elementen verhaalde van het leven in een de grootstad.
De bijna twee uur durende set begon alvast met de donker , dreigende instrumental “A song of two humans” uit ‘Sunrise’, gevolgd door een paar songs die de zaterdagavondkriebels aanwakkerden: “Me & Josie on a saturday night”, “I feel alive in the city” en “Thinking about you all of the time”, die in broeierige, groovy en opzwepende jams uitmondden. De stem van Stef Camil moest gesmeerd raken, want ze was in het begin grauw en doorleefd, wat eigenlijk wel z’n charme had.
Na een terugblik van een paar oude sfeervolle songs als “People are like slamming doors”, “She= like meeting Jesus” en “Teacher”, die een intense spanning uitstraalden , was het tijd om het nieuwe werk uitgebreid voor te stellen. Ze vingen aan met het Franse chanson en cabaret “Je range” en “l’Opaque paradis” , die een zwierig tintje kreeg. Er was het fors rockende “Everything is not the same”, en op “Infinite down” was het ludiek zoeken naar de intro van de song. Het verhaal van een gebroken vriendschap op dit nummer zetten ze om in de verzilverde vriendschap tussen Stef Camil en z’n familie op de titelsong van de cd, die gedragen werd door een fris tintelend gitaarspel en piano; de toetsen hadden de bovenhand op het afsluitende “Dare to love”. Ondertussen hoorden we nog een tweetal songs uit ‘Sunrise’: “Could’n’t she get drowned” en “Giving up the hero”.
De sterke respons deed de groep ons trakteren op een uitgebreide bis; de kaart van een partysfeer werd getrokken; het zette iedereen, van op het podium tot in de zaal, aan tot heupwiegen en dansen door songs als “Disco” en “Jintro & the great Luna”, gekoppeld aan een gospel/soulversie van “Papa was a rolling stone”. Wat een verbluffende einde!.
Zita Swoon blijft garant staan voor kwalitatief sterke concerten. Moeiteloos stapten ze over van een sfeervolle naar een swingende, dynamische aanpak. Na de clubconcerten dit najaar wordt het alvast uitkijken naar de intiem sobere ‘Abandinabox’, die van start gaat in het KC in een programmatie van de Bota.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Aanvankelijk had ik niet de intentie om van dit concert een review te schrijven. Ik had immers al uitgebreid lovend gerapporteerd over het Porcupine Tree concert van deze zomer te Lille. Ik verwachtte immers een identiek concert nu ik Porcupine Tree een tweede keer live kon zien dit jaar. Doch dit optreden was op vele vlakken anders dan het vorige optreden te Lille. Plichtsbewust laat ik jullie dan ook weten dat het ook deze keer een waanzinnig sterk optreden was, nog intenser dan de vorige keer in ‘Le Splendid’.
Deze keer had de band de Ancienne Belgique uitgekozen om het album ‘Fear Of A Blank Planet’ voor te stellen. Bovendien ging de band deze keer in zee met Anathema, die het voorprogramma mocht verzorgen.
Vele concertgangers zagen jammer genoeg het optreden van Anathema aan hun neus voorbijgaan. De AB organisatie liet in laatste instantie de band een half uur vroeger spelen. Wat ook de reden hiervoor mag zijn, het blijft een erg ongelukkige beslissing. In de namiddag werd ik hierover persoonlijk via e-mail door de AB op de hoogte gebracht. Tof, maar wel erg laat en waarschijnlijk was het onmogelijk om iedereen op de hoogte te brengen. Anathema moest dus stipt om 19.30 het podium op voor een amper gevulde zaal. “Is There Anyone Here In The Bar” riep zanger Vincent Cavanagh wat geërgerd waarna de band meteen hun sterkste song “Fragile Dreams” er tegenaan gooide. Met de ‘vocoder’ song “Balance” bracht de band een song uit het meest recentste album ‘A Natural Disaster’, een album dat toch al zo’n 4 jaar oud is. Op een opvolger voor dit album is het nog even wachten. Om dit leed wat te verzachten plaatste de band ondertussen al drie nieuwe songs op hun website, die men kosteloos kan downloaden. Twee nieuwe songs werden ook live gebracht. “A Simple Mistake”, een song met heel veel effect op de vocals en een erg explosief gitaareinde. Het meer akoestische “Angelswalkamongus” werd opgedragen aan alle fans die de band eerder live hadden gezien in de Biebob. Twee sterke songs die het beste doen vermoeden voor de toekomst. Toen “Deep” uit ‘Judgement’ doorheen de luidsprekers knalde was er gelukkig al wat meer volk aanwezig. De band slot de set af met het fragiele en wondermooie “Flying” en een instrumentale song die werd opgedragen aan de drummer die op het punt stond vader te worden. Anathema was een bijzonder sterke opwarmer, alleen jammer dat zo weinig mensen van dit lekkere aperitiefje hebben kunnen genieten.
Over dan naar de hoofdschotel van de dag: Porcupine Tree. Vanaf de eerste tonen van opener “Fear Of A Blank Planet” was het duidelijk dat het ook deze keer een fenomenale avond zou gaan worden. Wat een klasse en wat een sound! De magistrale akoestiek van de Brusselse rocktempel werd ook door Wilson en co opgemerkt. De band die nog steeds aan het toeren is om het nieuwe album te promoten deed dit deze keer toch een stukje anders. Misschien kwam het wel omdat het de allereerste keer was dat Porcupine Tree in Brussel te zien was. Maar ook het feit dat de band net een nieuwe EP uithad deed hen besluiten om toch met een andere setlist uit te pakken. ‘Nill Recurring’ heet deze nieuwe EP en bevat songs die het album ‘Fear Of A Blank Planet’ net niet haalden. “What Happens Now?” had echter zo op dat album kunnen staan en ook live maakte deze song erg veel indruk. Daarna volgde: “Lazarus”, wat voor mij nog steeds de allermooiste popsong is van de voorbije jaren. Wel jammer dat hierdoor de popgeoriënteerde song: “Sentimental” niet meer op de setlist stond. Het experimentele “Cheating The Polygraph” bracht ons in de juiste sfeer voor het pronkstuk van de avond “Anesthetize”. Een ruim kwartier werden we meegesleept in dit progressieve avontuurlijke werkstuk. Deze song kan gerust dienen als Porcupine Tree’s visitekaartje wat alle muzikale elementen en sferen zitten in deze song verpakt. Dat “Open Car” een publiekslieveling is werd duidelijk door de uitzinnige publieksrespons. Waarna het tijd was voor een oldie “Dark Matter” uit ‘Signify’. Een ander hoogtepunt was het sublieme “Half-Light” dat eerder verscheen als extra bij de single “Lazarus”. John Wesley liet hier nog eens horen waarom zijn stem zo perfect past bij het stemgeluid van Wilson. “Way Out Of Here” en “Sleep Together” sloten de set af.
“You Know The Routine” zei Wilson, waarna Steve na een korte break opnieuw blootsvoets het podium opkwam. “The Sky Moves Sideways” begon en werd op erg veel enthousiasme onthaald. Doch na slechts enkele ogenblikken produceerde één van de Bat Cat versterkers op het podium een erg vervelend geluid. Steve moest de song afbreken: “I Can’t Play This Song Like That”. Na wat gestuntel op het podium besloot Steve om over te stappen op plan B en kwam de voltallige band op het podium om “Trains” te brengen. Het hallucinante “Halo” sloot dit eerste optreden op Brusselse bodem af.
Deze passage van Wilson & co was nog een stuk sterker en imposanter in vergelijking met het optreden van deze zomer. Het geluid was perfect en ook de maffe visuals kwamen in deze zaal veel beter tot hun recht. Het feit dat de band koos om andere songs op de setlist te plaatsen kon ik alleen maar erg hartelijk toejuichen. Dit optreden bracht voor mij nogmaals de bevestiging dat Porcupine Tree de beste live band is van het ogenblik.
Setlist: *Fear Of A Blank Planet, *What Happens Now?, *Lazarus, *Cheating The Polygraph, *Anesthetize, *Open car, *Dark Matter, *Blackest Eyes, *Waiting – Phase 1, *Half-Light, *Way Out Of Here, *Sleep Together, *Trains, *Halo
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Gravenhurst is het muzikale project van singer/songwriter Nick Talbot. Sinds de vorige cd ‘Fires in distant buildings’ is Gravenhurst een volwaardige band geworden. Elementen worden aangehaald uit de sferische, akoestische folkpop, postrock en indienoise. ‘90’s bands als Yo La Tengo, The Pale Saints, Slint en My Bloody Valentine komen vervaarlijk om de hoek kijken.
Het zijn songs met een broeierige spanning,onder de zweverige, fragiele stem van Talbot; luister maar naar “Saints”, “She dances”, “Trust” en de cover “Farewell farewell” van Fairport Concvention. Een vleugje noise is te horen op “Hollow men”.
Een intieme en breekbare afwisseling is er in het begin met “Song among the pine”. Spijtig genoeg kabbelt de band op het eind van de cd voort op dit elan. Een gevarieerde hartverwarmende plaat zonder uitschieters.
Animal Collective is al een viertal jaar bezig en manifesteert zich tussen psychedelicapop, grillige freefolk en experiment. Hun songs zijn op de nieuwe plaat meer gestructureerd, toch creëert het kwartet ruimte voor improvisatie en kinderlijke naïviteit door weirdo ritmes, onverwachtse wendingen en stemveranderingen, die soms op kinderstemmetjes lijken. “Chores”, “Winter wonderland” en “Derek” zijn de meest toegankelijke nummers in het hyperkinetische brein van Animal Collective. Hun ‘Strawberry Jam’ raken de smaakpapillen feller op “Peacebone”, “Unsolved mysteries” en “Cuckoo cuckoo”, het creatiefste nummer van de cd. “Fireworks” brengt de twee muzikale werelden van hun songstructuur samen.
Charmante zenuwachtigheid lijkt me de ideale noemer van het New Yorkse collectief.
Vorig jaar kregen we al een voorsmaakje te horen van de nieuwe plaat ‘La Radiolina’ van Manu Chao en z’n Radio Bemba Soundsystem ( met vaste groepsleden bassist Gambeat, drummer David Bourguignon en gitarist Mahjid Fahem. Na het producerswerk voor o.a. Amadou& Mariam was het tijd om de nieuwe songs op cd te zetten. En deze maal klinkt de plaat als de live optredens van Manu Chao: de latinosongs klinken ritmisch, opzwepend en swingend, en worden afgewisseld met enkele lieflijke songs. Hij brengt een Zuid-Amerikaanse cocktailparty van rock, punk, latino/flamenco waarin samples zijn verwerkt. De reggae deuntjes zijn op het achterplan geraakt. Trompettist Roy Paci gooit er nog vleugje mariachi bovenop. Ontspannende muziek die zomers, vrolijk en zwoel klinkt. Chao’s standpunten lijken speels maar hebben een doeltreffende maatschappijkritische toon. Plaat met een missie!
Het zijn korte, kernachtige songs, soms in snelvaart (“13 Dias”, “Besoin de la lune”, “El kitapena” en “El hoyo”), of in een strakker, rauw rammelend tempo (“Tristeza maleza” en “Rainin in paradise”) of er is sprake van sfeervoller materiaal waaronder “Politik kills”, “Me llamen calle”, “A cosa”, “The bleedin clown” en “Mundoreves”.
Kortom, ‘La Radiolina’ is een afwisselend plaatje, die het ‘patchenka’ gevoel van Mano Negra heropfrist!
Afgaande op de nieuwe plaat van Le Grand Guignol, 'The Great Maddening' kan je alvast wel stellen dat de heren hun naam niet slecht gekozen hebben. De band baseerde zich hiervoor op het gelijknamige Franse Theater die jarenlang zijn publiek wist te shockeren.
De Luxemburgse band sluit met ‘The Great Maddening’ goed aan bij de visie van het voormalige theater. De heren brengen namelijk een mix van Grotesque, Theatrale experimentele en extreme metal. Tussen de theatrale circusachtige orkestratie door, weerklinkt extreme metal, aangevuld met heel wat extra’s. Hierdoor krijg je bij het luisteren je al snel een angstaanjagend beeld van pure waanzin voorgeschoteld. Het wanhopige gekrijs, de fluisterende stemmen, spooky vrouwenstem, … doen denken aan het leven in de ouderwetse instellingen waar psychiatrische patiënten werden opgesloten. Zo schept men bijvoorbeeld met “Mens Insana in Corpore Insana” en gruwelijk beeld van iemand die er compleet door het lint gaat.
Ondanks de genialiteit, waarmee deze band het compleet gestoorde gevoel kan weergeven en de sterke muzikale kant van de plaat, denk ik niet dat de doorsnee metalhead ‘The Great Maddening’ met open armen zal ontvangen. Voor velen zal de muziek te zwaar zijn, terwijl fans van het extremere genre het theatrale er wellicht teveel aan zullen vinden. Toch zou ik die personen willen aanraden om enkele nummers te beluisteren op hun myspace. Het zou jammer zijn zo’n pareltje van eigen bodem zomaar links te laten liggen!
Naast het experimenteren met de theatrale composities, blijkt Le Grand Guignol ook niet vies te zijn om invloeden uit andere metalgenres aan de nummers toe te voegen. Het refrein van “Lucilinburhuc” bijvoorbeeld doet mij denken aan de melodieuze passages van “Turisas”. Ook op de productie valt niets aan te merken, de Galaxy Studios (Manowar, Rammstein,…) hebben opnieuw schitterend werk geleverd.
Aan de promotiefolder te zien, lijkt ‘Maddening Media’ erg veel vertrouwen te hebben in het welslagen van deze plaat. En terecht zo blijkt! Mij hebben ze in elk geval kunnen overtuigen, wat voor bands uit het extremere genre een behoorlijke opgave is! Ik ben benieuwd, naar wat we van deze heren in de toekomst nog mogen verwachten!
Het uit Nürnberg afkomstige trio Auxitt, is met ‘Your Sakura’ toe aan zijn derde werkstuk. Na de succesvolle eerste CD, groeide hun fanbasis snel en bereikten ze hoge posities in de locale charts. De pop-punk/screamo die deze heren brengen is hiervoor zeker toegankelijk genoeg.
Toch kan het mij allemaal niet zo bekoren. Het openingsnummer, “These Metaphysics”, kan mij nog enigszins bekoren. De invloeden blijven hier eerder beperkt, waardoor de pop-punk de overhand krijgt. Maar naarmate de CD evolueert en er steeds meer invloeden in verwerkt worden, wordt het voor mij teveel. Vooral de screams vielen mij tegen.
Volgens de promo-fiche zou in de muziek van Auxitt heel wat gevoel aanwezig zijn, die het concept van het opgroeien en zoeken naar een eigen identiteit zou moeten ondersteunen. Op de screams na, wordt er wel goed en afwisselend gezongen, maar erg veel emotie kan ik er toch niet uithalen.
Dat deze heren potentieel hebben, kan ik echter niet ontkennen. Het geheel is erg afwisselend en hangt goed samen. Fans van het genre zullen hier waarschijnlijk een ontdekking doen, maar mij raakt het geen moment. Nummers waarin de screams te lang aanhielden, verveelden veel te vlug.
Het was al weer een aantal jaren geleden dat we Pinback aan het werk zagen op het Cactus festival: dit laatste optreden viel wat tegen gewoon omdat Pinback niet werkt op een zonovergoten festival. De vorige plaat van dit duo was aan ons voorbijgegaan, maar eerder dit jaar was er hun nieuwe album ‘Autumn of the Seraphs’ waarmee ze weer op het niveau van hun eerste twee platen kwamen. De hoes van die nieuwe plaat (een soort horror/ gothic kerkhof) is trouwens de lelijkste cover sinds ‘The Greatest’ van Cat Power.
Aangezien Pinback nog altijd een grote cultaanhang heeft in België, waren hun concerten in Leuven en Antwerpen uitverkocht, waardoor we naar Le Grand Mix trokken, net over de grens in Tourcoing.
The Hickey Underworld, de winnaar van Humo's Rockrally 2006, speelde het voorprogramma. Door het vroege uur konden we nog net drie nummers meepikken. The Hickey Underworld; een viertal uit Antwerpen, spelen een soort rauwe, stevige rock die in de mindere momenten aan Vandal X doet denken, en in het beste geval (de afsluiter) aan de Queens of the Stone Age. Opvallende bandleden zijn de drummer, die helemaal vooraan op het podium er stevig op lost hakte, en een grommende zanger, die wel wat weg heeft van de zanger van de Strokes. Drie nummers is wat kort om te oordelen, maar als deze jongens zich in de toekomst vooral richten op het schrijven van songs en minder op het brengen van noise, dan zullen we nog van The Hickey Underworld horen.
Pinback dan: op plaat is dit een duo, Rob Crow (bas) en Zach Smith (keyboards), maar live kwamen ze met vijf en speelden ze afwisselend op bas, keyboard en gitaar. Het knappe aan Pinback is dat de nummers ingewikkeld lijken, maar eigenlijk heel eenvoudig zijn: je hoort eigenlijk voortdurend stukjes die mekaar aanvullen, dan weer overlappen of in a-capella uitmonden, of mekaar weer tegenspreken. De bas van Rob Crow heeft een prominente rol, en wordt door de verschillende keyboards aangevuld maar soms ook onderbroken. Hetzelfde effect vind je terug bij de stemmen van Rob en Zach, die bovendien ook overlopen in a-capella stukjes. Die stem van Zach (de dikke van de twee) doet soms aan Pigeonhed denken. Pinback bracht vooral nummers uit hun laatste plaat, met hier en daar een klassieker zoals “Loro” of “Penelope”. De nummers volgden elkaar in snel tempo op, zodat de sfeer bewaard bleef. Een paar nummers werden zelfs in hoger tempo gespeeld dan op plaat, wat nog meer dynamiek gaf. Toch was er tijd voor wat silly bindteksten ondermeer over couscous in Franse wegrestaurants en “Life is bread” (vertaal dit laatste woord in het Frans en je hebt ‘em).
Tijdens de bissen werd een fan uitgenodigd op het podium, en die zong mee op “Sender”. Na een uur en kwart werd afgesloten met “Rousseau”, één van de beste nummers uit hun eerste plaat.
Setlist: Bouquet, Devil you know, Non-photo blue, Microtonic wave, Torch, Tripoli, Good to sea, How we breathe, Walters, Boo, Loro, Fortress, Penelope, From nothing to nowhere, Off by 50. Bis: AFK, Sender (met fan op zang), Rousseau, June.
Organisatie: GrandMix, Tourcoing
Nederlands 
Français 
