Wie al eens achtereenvolgens een plaatje opzet van Mastodon, Isis en Mogwai mag gerust dit hier eens proberen. Baroness begeeft zich ergens tussen postrock en metal en wisselt bonkig metalgeweld af met bedachte melodieuze instrumentale stukken. Een formule die ze zelf niet uitgevonden hebben maar die ze als geen ander beheersen.
Baroness raast de ene keer door als een bende bezeten bizons om de andere keer te gaan verpozen bij een sfeervol klanktapijt, en soms gebeurt dit in één en dezelfde song zoals in “Wanderlust”. De metal die ze spelen is hoegenaamd niet hersenloos en is voorzien van doordachte felle gitaarpartijen, hierin onderscheiden ze zich van de cliché metal van vele geestesgenoten. De finesse zit hem niet echt in de stem van John Baizley, want dat is meer een echte metal bruller, maar eerder in de fijne en verrassende songstructuren die dikwijls een postrock karakter hebben. Dergelijke combinatie herkennen we ook bij Isis, nog zo’n interessante band, waar het geluid van deze Baroness nog het dichtst bij aanleunt. Een vleug psychedelica is hen echter ook niet vreemd in “Wailing wintry wind” en met het korte maar sfeervolle “Cockroach en fleur” levert de band een mooie akoestische adempauze. Kleppers van dit album zijn opener “Rays on pinion”, hun visitekaartje waarin alle troeven van deze band in één song zijn samengebald, en de zwaar slepende instrumental “Grad”.
Als er iets bestaat als veelzijdige metal, dan is het dit wel. Knappe plaat.
Het Welsche trio is terug en hoe! Dit achtste studioalbum zal de band ongetwijfeld weer op de kaart plaatsen nadat het na twee tegenvallende platen wat uit de aandacht verdween. Vooral 'Lifeblood' uit 2004 was een erg glansloze plaat.
Maar laten we vooral niet vergeten dat de Manic Street Preachers eind jaren negentig beschouwd werden als één van de belangrijkste groepen in Engeland. Hun politieke en socialistische gekleurde songs werden erg gesmaakt in hun thuisland. De stevige gitaarsound en hun sterke melodieën, smeltend in de nodige bombast hebben mij altijd enorm kunnen bekoren. Vooral de brede (uit meerdere lagen bestaande) vocalen zijn een lust voor het oor. Ik hou gewoon van deze band terwijl ik echter niet erg hoog van stapel loop met de huidige generatie Britpop bandjes.
'Send Away The Tigers' is de beste plaat sinds 'Everything Must Go' uit 1996. 'Send Away The Tigers' duurt net geen veertig minuten maar kent dan ook geen opvullertjes. Wel staan er op deze plaat tien sterke, hitgevoelige, politieke, provocerende rocksongs. Overtuig uzelf en laat je inpakken door het lugubere "Imperial Bodybags" (is dat geen Stray Cats riffje?) of door het sublieme duet (met Cardigans zangeres Nina Persson) "Your Love Alone Is Not Enough".
Na enkele solo-uitstapjes zijn de messen duidelijk opnieuw geslepen voor wat men gerust een nieuwe start mag noemen. De Manics zijn helemaal terug. Ook leuk, maar wel overbodig, is de John Lennon cover en verborgen bonustrack "Working Class Hero".
Het Australische Peeping Tom, niet te verwarren met Mike Pattons Peeping Tom!, heeft op hun tweede plaat ‘Music Swop Shop, acht lange stukken van tracks klaar, die één lange trip vormen van ‘90’s stonerrock, als Kyuss, QOSA, Fu Manchu en The Masters Of Reality; ze geven deze sound elan door de ‘70’s retrorock van Jimi Hendrickx. Af en toe is er een blazerpartij, wat het geheel nog kleurrijker en aantrekkelijker doet klinken. Het kwartet speelt een meeslepende en energieke sound, die eigenlijk nog het nauwst aanleunt op het onvolprezen Mother Tongue. Verbazingwekkend…verbijsterend, met prachtige gitaar- en drumsoli; een goed geoliede band, die perfect op elkaar is afgestemd!
Maar ze hebben een ware slijtageslag geleverd voor dit tweede album door de onderlinge interne strijd over de muzikale koers. De lofbetuigingen ten spijt, is de band in Australië al begonnen aan z’n afscheidstournee.
In 2006 verscheen van het Zwitserse trio al een mooi overzicht van hun twintigjarig oeuvre. The Young Gods, onder zanger Franz Treichler, waren samen met Swans en Einstürzende Neubauten de basis van de industrial, door hun elektronicasounds. Trouwens, zonder hen was er geen sprake van de huidige sliert industrial/waverock/gothic bands.
Het Young Gods recept blijft uniek: dwarrelende elektronica, een strakke en opzwepende percussie en een dosis voorgeprogrammeerde metalgitaarloops, bepaald door de Frans/Engelse galmende, declamerende schreeuw/zegzang van Treichler.
De songs hebben een dreigende, onheilspelende spanning, er zijn de slepende ritmes, de onverwachtse wendingen en er is een vleugje psychedelica.
Huiveringwekkend. Luister maar eens naar opener “I’m the drug”, “C’est quoi c’est ça”, “El magnifico”, “Secret”, “Everywhere”, “Un point c’est tout” en de titelsong, die zomaar eventjes negen minuten duurt! Oosterse sitargeluidjes horen we op “Stay with us” en het meest ingehouden klinken ze op “About time” en “The color code”. Een fijne afwisseling.
The Young Gods gaan scherp en inventief te werk. Uitgeblust zijn ze dus zeker nog niet! Integendeel, ze bewijzen nogmaals een gevestigde waarde te zijn.
Sonic City Festival is een gloednieuwe tweedaagse happening geïnspireerd op de ‘All Tomorrows Parties’, en heeft de ideale timing plaats te vinden een kleine twee maand na de zomerfestivals. Sonic City zal jaarlijks door een andere artiest worden gecureerd. Voor de eerste editie stelden Tim Vanhamel en Aldo Struyf van Millionaire het programma samen, een combinatie van enkele gevestigde waarden en aanstormend talent binnen de noise underground.
Een 250 personen per dag waren aanwezig.
Op zaterdag 20 oktober traden volgende bands op : I Love Sarah, Silvester Anfang, Todd, Sunburned Hand Of The man, Shit & Shine, Michael Gira (Ex The Swans) en Bordedoms.
Sunburned Hand Of The Man, is een collectief uit Boston, Massachussets. Het gezelschap met wisselende bezetting timmert al meer dan 10 jaar aan de weg en is bijna constant op tour. Ze worden gezien als één van de grondleggers van de ‘new weird’ America folk-revival scene, de freefolk genaamd, samen met Devendra Banhart, Joanna Newsom, Six Organs of Admittance en Animal Collective. Muzikale spontaniteit en avontuur staan centraal in hun eclectische en bonte mix van spacerock/psychedelica, dub, freefolk, electronica en krautrock. Sommige leden van de band waren vermomd en hadden vreemde attributen bij, wat hun eigenzinnige muziekcocktail versterkte. De aanwezigen konden genieten van dit rariteitenkabinet. Jammer dat het na drie kwartier al afgelopen was.
Shit and Shine is een gelegenheidsproject met leden van de noise/metal/indie-bands Todd (dat al eerder in de namiddag op het podium stond) en Part Chimp. Op het podium stonden vier drummers (waarvan twee vrouwelijke), drie synths en twee vocalisten. Achteraan waren ook twee drumstellen geplaatst, wat zorgde voor een speciaal geluid. Shit and Shine hanteerde maar één muzikale regel: er wordt maar één beat gespeeld en daar wordt niet van afgeweken. Hun 'set' bestond maar uit één nummer, maar wel één van ruim 25 minuten. Basis van het nummer was één repetitieve drumpartij, versterkt met noise, soundscapes en vervormde, overstuurde vocals. Muzikaal had het wat weg van Boredoms (het tribal drumwerk), Butthole Surfers (noise en de vocals) en Melvins (zware gitaren/experiment). Shit and Shine toonde de ware kracht van herhaling en liet vele aanwezigen achter in 'trance'. Indrukwekkend en allesbehalve mainstream!
Voor muzikaal avontuur en creativiteit kon het publiek aankloppen bij de getalenteerde Mauro Pawlowski. Deze muzikale veelvraat heeft al een pak projecten achter zich en stelde op Sonic City songs voor van o.a. Somnabula, Possessed Factory en Otot. Hij kon rekenen op een ‘all star band’ waaronder Pascal Deweze en Elko Blijweert, die meteen wel in z'n vroegere Grooms konden stappen. Als een duivels ontketende Cave ging Mauro te werk. In de sound waren The Birthday Party, Shellac, Cop Shoot Cop, Barkmarket en het oude Swans te horen, onder de grommende, messcherpe schreeuw- en zegvocals van Mauro. We waren een klein uurtje welkom in Mauro’s hallucinante muzikale wereld: rauwe, ongepolijste, harde als broeierige ‘alternative’ rock, die onverwachtse wendingen ondergingen en een laag distortion en elektronisch vernuft hadden, als op “Truth & style”, “Fat sinister” en “I can’t stop talking”. Het ging naar een climax met “Blues from planet ?” en “Monkey howl”, gedrenkt in een dosis experiment.
Ex-Swans-frontman Michael Gira, tegenwoordig al bijna tien jaar actief met Angels of Light, betrad daarna het podium: Keurig in maatpak, met hoed en enkel met een akoestische gitaar zorgde hij voor een intieme, intense set. Met zijn diepe en dreunende stem bracht hij een mooie dwarsdoorsnede uit zijn reeds 25 jaar tellende 'muziekcarrière'. De nadruk lag op zijn werk onder de naam Angels of Light. Van het enkele maanden geleden verschenen album 'We are him' bracht hij “The promise of water”, “My brother’s man” en “Sometimes I dream I'm hurting you 4” (over een droom betreffende zijn zwangere vrouw). Andere Angels of Light-songs waren het sfeervolle “The rose of Los Angeles”, “Destroyer” en “Nations” (opgedragen aan zijn thuisland, de VS). Van zijn invloedrijke en ondergewaarde noise/post-industrial/no-wave groep Swans bracht hij “New mind”, “I am the sun” en “God damn the sun”. Het zijn krachtige songs die 15-20 jaar na dato nog altijd overeind staan en niets van hun originele kracht ingeboet hebben. Spijtig dat hij af en toe werd geconfronteerd met enkele ongelukkige reacties van het publiek. Maar Gira stond zijn mannetje en ving dit mooi op. Kortom, een overtuigende set van een sterk en eigenzinnig songwriter. Prachtige performance!
Het Japanse Boredoms was de headliner. Het concert werd door de hoge technische vereisten verplaatst naar zaal Theater Antigone, waar drie indrukwekkende drums en elektronisch apparatuur waren opgesteld. Opmerkzaam was een houten gitaararm van snaren, waarop kon worden gedrumd.
Als sinds ’86 zijn deze geluidsterroristen bezig, die een overweldigend totaalspektakel afleverden. Deze avantgarde sound onderging je letterlijk: het tribaal drumwerk, de repetitieve ritmes, de elektronica en de schreeuwcapriolen van zanger Yamatsuka Eye.
Dit is waar Battles en ‘90’s bands als Kong en Slagerij Van Kampen de mosterd vandaan haalden. Boredoms zorgde voor anderhalf uur spektakel van experiment en geluidsnoise, dynamiek en subtiliteit.
Organisatie: De Kreun, Kortrijk (ism Hitch)
Het Nieuw-Zeelandse Crowded House maakt deel uit van de gezegende reünies in 2007. De band, onder de tandem Neil Finn (zang/gitaar/songwriter)en Nick Seymour (bas), slaagt er nog steeds in om subtiel uitgewerkte, dromerige popsongs te schrijven; het resultaat is te horen op ‘Time on earth’, die veertien jaar na ‘Together alone’ verscheen. Crowded House heeft verder pianist/toetsenist Mark Hart en nieuwe drummer Matt Sherrod, een zalvend geschenk na de tragische zelfmoord van hun vroegere drummer Paul Hester, in 2005, wat alvast de reünie bevorderde.
Twee en een half uur lang lieten ze het publiek genieten van hun sfeervolle en fris sprankelende (Beatlesque) pop, die af en toe krachtiger en avontuurlijker klonk. Er werd gretig geput uit de laatste twee platen, zonder de handvol klassiekers te vergeten. Een enthousiaste band, die het publiek trakteerde op een tof, fijn en romantisch avondje.
Ze openden met “Private Universe”, die de toon zette van de avond: een broeierige, dromerige sound, soms forser en feller, met enkele gitaarslides, kleurrijke toetsen en een opzwepende percussie, gedragen door de helder, emotievolle zang van Neil. Vervolgens was er ruimte voor een heuse zangstonde en handgeklap op “Four seasons in one day”, die herhaald werd op hun grootste hits “Fall at your feet”, “Don’t dream it’s over”, een lang uitgesponnen “Weather with you” in de bis en “Better be home soon”, die de set besloot. Het waren songs die ten dele hun kampvuurstijl onderstreepten.
Tegenover deze songs stonden ingetogen en intieme songs van het recente ‘Time on earth’: “Don’t stop now”, “Transit lounge”, “Pour le monde” en “Heaven, that I’m making”, bepaald door gevoelige gitaartokkels en piano/toetsen. “Locked out” was de stevige rocker, en een broeierige spanning was te horen op “Silent house”, het oude “Hole in the river” en “Distant sun” die een eerste maal, na een kleine twee uur, de set beëindigde.
“World, where you live” werd eerst akoestisch toongezet en klonk dan als de ideale gospel op een ochtendzondagsmis! Crowded House trakteerde ons (naast “Weather with you” en “Better be home soon”) op “Fingers of live”, “Pineapple head”, “Into temptation” - het verzoeknummer van de kok van de avond (de ‘controverse’ openingsdans van z’n trouw) - en een gedreven gespeelde “Born of the bayou” op toetsen, voor de gelegenheid gezongen door Hart.
Crowded House heeft het tweede luik van hun carrière ingeluid en behield hun jeugdig enthousiasme, positivisme en gehalte entertainment. Dit concert was het overtuigende bewijs dat ze nog niks ingeboet hebben aan subtiliteit en dynamiek.
Als support trad het Britse Cherry Ghost op, een band rond songschrijver Simon Aldred. De groep nestelde zich ergens tussen Wilco, Grant Lee Buffalo, en Coldplay. Melodieus boeiende, vaardige en sfeervolle popsongs en een vleugje americana door steelpedal. Af en toe klonken ze krachtiger. Ze konden alvast rekenen op een sterke respons.
Organisatie : Live Nation
Het huidige Metallica mag dan al klinisch dood zijn, de ziel van de band leeft gelukkig nog verder in talrijke andere bands. Ook het Australische ‘Mortal Sin’ laat de vergane glorie verder leven in zijn eigen muziek.
Mortal Sin bracht zijn eerste album uit een jaar na het laatste killer-album van Metallica, namelijk het geniale ‘Master of Puppets’. Over het eerdere werk van deze band kan ik niet oordelen, maar afgaand op het nieuwe ‘An Absence of Faith’, kan ik mij voorstellen dat deze heren veel bewondering koesteren voor Metallica. Zowel muzikaal als vocaal moet ik namelijk regelmatig terugdenken aan de klassieker ‘Master of Puppets’. Al brengen de heren van Mortal Sin een modernere variant die bij momenten nog harder en sneller klinkt. De zware bassen, dubbele bass en blast-beats zullen hier ongetwijfeld mee te maken hebben (vb: “Say Your Prayers”). Mortal Sin brengt dus genoeg variatie om niet zomaar als een flauwe kopie van Metallica beschouwd te worden.
Ook op technisch vlak zit het geheel goed in mekaar! Het geheel loopt als een trein en zelfs het 8.50 minuten durende “Tears of Redemption” verveelt geen seconde. Op gitaartechnisch vlak krijgen we geregeld scherpe solo’s voorgeschoteld, die zich doorheen de nummer snijden. De melodieuze fragmenten waarmee de nummers doorspekt zijn brengen de nodige variatie, waardoor het album al heel snel zijn einde lijkt te vinden. Ik was aardig geschrokken toen ik zag dat het album toch een kleine 50 minuten duurde.
Tekstueel varieert de inhoud van politiek over religie tot zelfs kindermishandeling en relaties. Het krachtige “Eye in the Sky” richt zijn pijlen bijvoorbeeld op de “big-brother”-maatschappij van tegenwoordig, waarin we constant door camera’s in het oog worden gehouden, maar enkel resultaat ervan zien wanneer hoge pieten in nood zijn.. Het nummer eindigt dan ook met de krachtige vraag “What sort of country did we become?”.Het eerdergenoemde er hard tegenaan gaande “Say Your Prayers” weerspiegelt de razernij die iemand moet voelen na misbruikt te zijn geweest. Zoals u merkt zijn dit geen onzinnige onderwerpen.
Waar Metallica tegenwoordig een serieus tekort aan heeft, namelijk een ziel in de muziek, heeft deze band meer dan genoeg van. ‘An Absence Of Faith’ mag dan wel niet het niveau halen van ‘Master of Puppets’, het is een erg goed album dat een goede referentie is voor hoe Metallica heden ten dage beter zou klinken, rekening houdende met de modernisering die men daar graag doorvoert. Wie zich ondanks de gelijkenissen, voornamelijk de vocalen van ‘Maurer’ maken dit moeilijk, kan losmaken van het oude Metallica, zal met dit album zeker een kleine 50 minuten meegesleept worden door de krachtige metal van Mortal Sin.
Toen Venice in mei van dit jaar doorheen Nederland trok voor enkele liveshows had het geen nieuw album op zak om mee uit te pakken. Dan maar de ‘Garage Demos’ van stal halen moet men gedacht hebben want ‘Part 3’ werd toen erg gretig gepromoot. Vergis U niet bij het horen van de titel ‘Garage Demos’, want het gaat hier zeker niet om een minderwaardig product. De ‘Garage Demos Part 1 & 2’ werden beiden gereleased in 1995 maar bleven na de vele livehows erg gegeerd.
Onder impuls van Venice webmaster Matt Levitz dook men in het archief en vond men genoeg materiaal voor een nieuwe ‘Garage Demo’. Dat dit echter geen nieuw Venice album is al vlug duidelijk als men de goedkope verpakking in handen krijgt. Over de inhoud (15 songs!) zijn te uitéénlopend (naar Venice normen wel te verstaan) om van een consistent geheel te kunnen spreken. Sommige songs dateren uit de midden jaren negentig, anderen zijn slechts enkele jaren oud. ‘Other Stuff’ is een mix van ‘Slow’ en ‘Fast stuff’. Dit resulteert in een zeer afwisselende collectie songs waarin Venice in verschillende stijlen te horen is. Sommige songs zijn echte pareltjes en het is dan ook zeer te betreuren dat ze nooit op een album terecht kwamen. Deze collectie maakt dit nu ruimschoots goed. De fans zullen er heel blij mee zijn want elke nieuwe song van de Lennons is er voor hen één om te koesteren.
Tico Verde is de nieuwste ontdekking uit Nederland. De band mocht in hun thuisland openen voor artiesten zoals Keith Caputo, The Sheer, Silverchair en Venice. ‘Where We Are’ is volgens de website van de band reeds hun derde EP. Wij houden het toch liever bij de term CD-single. Want met slechts 3 songs is het bijgevolg ook erg moeilijk om een globaal oordeel te vormen. De band is reeds zes jaar actief, waaronder twee jaar in de huidige bezetting. Hun muzikale invloeden rijken van Novastar, John Mayer tot singer-songwriter Damien Rice. Het best kan je hun geluid als melodische pop/rock omschrijven. De stem van zanger Lars Kroos is weinig glamourreus maar wel eerlijk en oprecht en vooral stemvast. Het zijn vooral de drie leuke en bovenal sterke composities die dit schijfje zo aantrekkelijk maken. In eigen land kreeg de band lovende kritieken en ook tijdens de liveshows was de stemming nadien uiterst positief. Momenteel probeert de band ook buiten Nederland voet aan wal te zetten, terwijl het ook nog werkt aan nieuw materiaal. Met een eerste volwaardig album zal ik pas een oordeel kunnen villen over deze band maar ‘Where We Are’ klinkt alvast veelbelovend voor de toekomst.
Er zijn zo van die dagen dat alles fout loopt, en dat slechts weinig dingen het tij kunnen doen keren. Wel, als het je nogmaals overkomt, dan kun je maar beter de nieuwe plaat van Eddie Vedder bij de hand hebben…
Het is niet zijn eerste solowerk (zie o.m. muzikale bijdrage aan de film Dead Man Walking en I am Sam), maar veruit zijn meest beklijvende.
Into the wild is samengesteld uit 11 no nonsense nummers, waarvan 2 covers “Hard Sun” en “Society”. Deze intimistische en ontroerende plaat is zó goed opgebouwd dat ze nooit verveelt. Het is een groeiplaat en zonder de film (in regie van, jawel, Sean Penn) te hebben gezien, geeft de plaat het gevoel dat ook de film de moeite waard is. Op dit vlak doorstaat de plaat moeiteloos klassiekers als ‘Paris, Texas’ van Ry Cooder.
Opnieuw sterk werk van Vedder dus, die het klaarblijkelijk ook zonder zijn sublieme begeleidingsband (Pearl Jam) kan. Slechts begeleid door veelal akoestische gitaar, weet Vedder zich met zijn stem doorlopend te beroeren. Sterker nog, neem alle begeleiding weg, en nog zullen de nummers wellicht overeind blijven. (society – zijn stem draagt als een symfonisch orkest).
Folkwerk dus, al laat Vedder zich een aantal keer ook bijstaan door een goed geoliede groep, met traditionele instrumenten (gitaarbanjo), zoals in “The Wolf”, ”The end of te road” en vooral in “Far behind”.
Bewijs van het feit dat Vedder niet veel nodig heeft om iets magistraals te maken, bewijst hij in “Rise”. Less is more, en dat blijkt opnieuw te kloppen. Deze plaat is echter niet te kloppen! Aanschaffen die boel! CD van de week? Nee, van het jaar!
Het is niet omdat de nieuwe Pumpkins hard, gemeen en stevig klinkt, dat het daarom een goede plaat is geworden. Trouwens, in hoeverre kunnen we hier echt spreken van een Smashing Pumpkins reünie ? Op vandaag is de groep immers herleid tot enkel boegbeeld Billy Corgan en drummer Jimmy Chamberlain. Geen spoor van D’Arcy of James Iha. Mijnheer Corgan vindt zichzelf nogal een ‘ubermensch’ en speelt gewoon alles zelf in. De egocentrische klootzak overschat nog geen klein beetje zijn eigen kunnen en staat hier wat aan te klooien en wat wild om zich heen te roepen, maar goede songs ? nee hoor.
Zoals gezegd, de plaat is wel hard, maar ze blijft niet hangen. Kortom, veel lawaai, weinig inhoud. Corgan heeft als gitarist wel een paar rake en vette riffs uit zijn mouw geschud, maar de songs die erop gebouwd zijn vallen te mager uit, op een drietal uitzonderingen na. Het tien minuten durende “United States” vinden we nog sterk omwille van de als vanouds uitfreakende en scheurende gitaren. Ook “Come on let’s go” en “Tarantula” halen nog een behoorlijk niveau maar voor de rest is het la grande tristesse. En dit voor een rockgroep die ooit nog baanbrekend geweest is en met ‘Siamese dream’, een absolute vijfsterrenklassieker heeft gemaakt, maar dat is ook alweer heel lang geleden.
Deze reünie, die er eigenlijk geen is, had er nooit mogen komen en ‘Zeitgeist’ is bijgevolg een volkomen overbodige plaat waar we verder niet veel woorden meer aan gaan vuilmaken.
Dear Leader, onder zanger/songschrijver/gitarist Aaron Perrino, is toe aan hun tweede album ‘The Alarmist’, die nogal snel volgt op het pas vorig jaar verschenen debuut ‘All I ever wanted was tonight’.
Perrino hief een paar jaar terug het onvolprezen The Sheila Divine op en zette z’n muzikale stijl van intens broeierige en frisse gitaarrock doodleuk verder onder Dear Leader. Het is een politiek geïnspireerde stadionrock band als Perrino mogen geloven. Inderdaad, op bedreven wijze spuugt hij z’n gal op de V.S: sommige nummers zet hij kracht bij door z’n schreeuwzang: luister maar naar de schitterende opener “Nightmare alleys” en “Monuments and shrines”.
Perrino is een getalenteerd songschrijver; de songs hebben een sterke opbouw, ondergaan diverse tempowisselingen en zijn subtiel uitgewerkt. Ze balanceren tussen ballad (“Father Baker”, “Lead the way”) en dynamiek, o.a. “Bleed” en “This is our war” hebben een puike opbouw; hoogtepunt vormt “Labor on”: sfeervolle start om dan na een drietal minuten tot explosie te komen. “Radar”, “Empty chair” en “Get civil” klinken het meest poppy .
De politiek geëngageerde teksten geven kleur aan de gevarieerde rockplaat ‘The Alarmist’!
Future of the Left is ontstaan uit het noisepoptrio uit Wales McLuskey, die twee jaar terug na ‘The difference between me & you is that I’m not on fire’ splitten. Bassist Jon Chapple verliet de band. De twee resterende leden konden het goed vinden met een lid van Jarcrew (eveneens een noiseband). Future of the Left werd een begrip en ‘Curses’ het debuut.
Het trio behoudt deels dezelfde aanpak als McLuskey, met avontuurlijke, broeierige noisepop, die een dreigende spanning uitstralen als een Shellac en Barkmarket: “The lord hates a coward”, “Plague of onces”, “Fingers become thumbs”, “My gymnastic past”, “Wrigley Scott” en “Adeadenemyalwayssmallsgood”. Gevatte, spraakmakende titels voor een song!
Er klinkt een vleugje sfeervolle psychedelica door toetsen en piano in songs als “Manchasm”, Suddenly it’s a folk song” en “Team:seed”. De pianoballad “The contarian” besluit het debuut in alle rust.
Nederlands 
Français 
