CIVIC - Een CIVIC fan zijn, is een leuke reis, er zijn altijd wendingen. Dat houdt het spannend. Zoals een achtbaan in een lunapark

Civic is afkomstig uit het Australische Melbourne en ‘Taken By Force’ is hun tweede cd. Hun mengelmoes van 'punky indie pop & noisy garage rock', die de band zelf omschrijft als '1984 meets The Endless Summer', bevat vele verwijzingen naar het 'opwindende verleden' van bands als The Stooges, Buzzcocks en The Undertones, maar staat ook zeker in het hier en nu met links naar bands als Idles, Sleaford Mods, Viagra Boys, Fontaines D.C. & Shame. Met ‘Taken By Force’ brachten ze onlangs een knaller van een plaat uit,  de recensie kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/89756-taken-by-force.html . Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met de band.

Toen Civic voor het eerst begon, rond 2016/2017, weet ik dat het jullie concept was om simpelweg... goede rock’n’roll te spelen; wat belichaamt goede rock’n’roll voor jullie?
We zijn begonnen in 2017. Ik denk dat er een rare quote online staat die zegt dat we "er niet mee wilden rommelen" wat ik altijd grappig vond omdat niemand dat zei. We wilden gewoon een band beginnen die klonk als de groten voor ons. Birdman, Saints, CEb riffles. Dat soort dingen. Maar ook een meer hedendaags gevoel erbij brengen.

Staat datzelfde concept nog overeind in 2023?
De band groeit altijd en beweegt zich in een voorwaartse richting. We willen nooit stil blijven staan en slechts één geluid doen. Ik denk dat het altijd om progressie gaat. Dat zorgt ervoor dat je meer wilt doen. Dat houdt het spannend voor ons.

Heeft het succesvolle eerste album deuren geopend voor jullie?
De plaat op Flightless heeft ons geholpen om een nieuw publiek te bereiken en onze fanbase is zeker gegroeid.
Ondertussen ligt de corona periode wat achter ons, maar hebben deze tijden ook een invloed op jullie muziek, of op jullie als persoon? Hoe zijn jullie die periode doorgekomen? Was het een inspiratie voor deze nieuwe plaat of niet?
Ik had geluk. Ik en mijn toenmalige vriendin woonden in een groot pakhuis, dat vol zat met jonge creatieve mensen. Dus we hadden een jam ruimte en veel vrije tijd. Natuurlijk was het een rottijd voor iedereen, maar we probeerden positief te blijven en ik heb goede herinneringen aan die tijd, maar ook enkele donkere.  ‘Future Forecast' was onze afsluitende plaat dus er zit meer invloed in die plaat zou ik zeggen. Ik schreef al die teksten voor mijn nummers op dezelfde bank in dat pakhuis. Ik wil graag denken dat TBF een nieuw beest is en misschien voorbij is, maar dat gezegd hebbende, je bent altijd en moet dingen uit je omgeving opnemen.
Na corona en de crisis waarin we nu leven, ondervind je geen moeilijkheden... met het boeken van optredens en dergelijke? Er is een overaanbod, en sommige bands/organisatoren hebben het moeilijk … Ondervinden jullie dat ook?
Iedereen zit in hetzelfde schuitje met de toestand van de wereld op dit moment. Het voelt nog steeds als chaos. Misschien is dat altijd zo geweest. Ik denk dat je je moet aanpassen en proberen de dingen zo goed mogelijk te doen, en nieuwe wegen te vinden als je verdwaalt. Misschien werd het te makkelijk voor iedereen en is dit de spoeling die muziek nodig heeft. Dat gezegd hebbende, het was klote om 2 jaar niet te kunnen spelen.

Gefeliciteerd met je nieuwe schijf, het debuut was een hit, meestal wordt de tweede beschreven als 'moeilijke plaat'; klopt dit ook voor jullie?
Ik geloof daar niet echt in. Ik denk niet dat het zo makkelijk is. Je maakt gewoon wat je maakt, sommige mensen zullen het leuk vinden en sommige niet. Zolang je dat doet, is het goed.

Persoonlijk denk ik dat er verrassende wendingen in dit nieuwe album zitten, minder leunend naar punk, op zich geen slecht idee, maar ben je niet bang om fans te verliezen van het eerste uur?
Als fans weg willen omdat we niet nog een New Vietnam hebben gemaakt dan is dat prima. We zullen niet boos zijn. Een CIVIC-fan zijn is een leuke reis, er zijn altijd wendingen. Dat houdt het spannend. Zoals een achtbaan in een lunapark

Was dit een bewuste keuze? Ik denk wel dat er iets in zit dat je beroep doet op andere bronnen met deze plaat …
We maken altijd gewoon wat we op dat moment relevant vinden. Ik zou niet zover willen gaan om te zeggen dat het geen punkplaat is, ik zou zeggen van wel. Maar wie weet wat punk nog is. Ik weet alleen dat we het gemaakt hebben, en het leeft in deze wereld, en je kunt er naar luisteren.

Hoe zijn de reacties tot nu toe?
We hebben van iedereen geweldige reacties gekregen. We willen het graag in mensen hun leven steken.

Kunnen we zeggen dat de volgende plaat iets heel anders wordt, of niet
Het zal anders zijn dan de vorige ja.

Wat zijn de toekomstplannen voor dit jaar 2023?
In een tourbus zitten, backgammon spelen en het podium verscheuren.

Bedankt voor dit interview

Shapeshifted - Het was de bedoeling een goede, stevige old school rock’n’roll cd uit te brengen … en we zijn er in geslaagd!

Shapeshifted klinkt als een dirty old Rock'n'Roll band die de blues in de aderen heeft.  De band heeft al enkele platen uit en hun live optredens staan als een huis. Springlevend dus! Dat zetten ze met de nieuwste schijf ‘Gimme me Rock’n’roll’ nogmaals in de verf; de recensie kun je hier nog eens nalezen, https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/90137-gimme-rock-n-roll.html
We hadden , naar aanleiding van deze release, een tof gesprek met zanger/gitarist Marc Van der Eecken. We polsten ook even naar de verdere toekomstplannen…

Ons laatste interview was in 2020, toen waren jullie al bezig met de voorbereiding van deze plaat, de coronapandemie hadden we, de oorlog in Oekraïne is er … De crisis heeft een impact op ons mens-zijn.  Welke impact heeft dit op jullie als band (en als mens uiteraard)?
We waren sinds 2019 weer samen met de originele bezetting, waarmee we de eerste vier jaar hebben gespeeld, met veel goesting want die enkele jaren in andere bezettingen verliepen wat stroef. In 2020 brak corona net uit op het moment dat we een nieuwe single uit hadden, een serieuze streep door de rekening dus.  In 2021 hebben we welgeteld één optreden gedaan. Toen het in 2022 weer kon, werden we geconfronteerd met het feit dat onze bassist en drummer het enorm druk hadden met andere projecten waar ze inzaten, en dus weinig tijd om met Shapeshifted bezig te zijn. Het grote nadeel van die corona, is dat nu het voorbij is , haast geen kansen meer krijgen. Ik heb meer dan 400 mails verstuurd  en we krijgen amper reactie. Cover en tribute bands komen wel nog aan de bak, maar een pure rock band als de onze die eigen nummers brengt, heeft het moeilijk. Je mag ook niet vergeten dat we gedurende die bijna drie jaar niet konden optreden. En dan raak je snel vergeten. We horen dat van heel wat collega’s. We moeten eigenlijk van nul af aan opnieuw beginnen. Dat is de grote impact van die periode. De budgetten zijn kleiner geworden of gewoon op. (Kleine) organisatoren nemen liever geen risico en boeken dat soort bands omdat ze weten dat daar gegarandeerd publiek op afkomt.

Ik merk dat ook wel als muziekliefhebber, het is dus moeilijker voor bands als jullie om aan de bak te komen als ik het goed begrijp?
Inderdaad, veel moeilijker. Wat er ook nog bijkomt , vroeger kregen we ook respons vanuit de radio’s, nu horen we ook van die kant plots niets of nog heel weinig meer. Terwijl ze de eerste twee cd’s grijs gedraaid hebben. Maar op deze nieuwe, geen reacties, dat is zeer opvallend. Nochtans zitten we nu op ons sterkst, we hebben onlangs een paar optredens gedaan en de mensen waren super enthousiast. We begrijpen het zelf niet. Er is natuurlijk wel een enorm aanbod aan nieuwe muziek nu. Iedereen heeft duidelijk gewacht met releasen tot die vervelende virusperiode voorbij was. Het enige voordeel aan die periode is dat we enorm veel tijd hebben gehad om nieuwe nummers te schrijven, ik heb er zo een 35tal geschreven waarvan er twaalf op de cd zijn gekomen.. 

Hoe waren de reacties op de release van het nieuwe ‘Gimme me Rock’n’roll’?
De reacties waren heel goed, we zijn er zeer tevreden over. We hebben er bewust ook veel naar het buitenland gestuurd, en krijgen ook van daaruit zeer fijne reacties. Ergens las ik dat iemand schreef, dat de title track deed denken aan ‘My Generation ‘van The Who, dat kan al tellen! Het was ook de bedoeling om een goede, stevige old school rock’n’roll cd te maken, en daarin zijn we geslaagd, de reacties bij luisteraars en fans zijn zeker enthousiast.

Het meest kenmerkende is en blijft dat jullie die lekkere old school rock-’n-roll doen heropleven, zonder gedateerd te klinken. Enorm veel verschil is er niet met de vorige platen, of wel? Waar ligt het verschil denk je zelf?
De eerste plaat was heel snel opgenomen, drie sessies en hij was klaar. De tweede, die net als de eerste zeer goed is ontvangen, hebben we langer aan bezig geweest en bevat niet enkel recht-toe-recht aan rock-’n-roll eigenlijk. Bij deze derde zijn we weer terug meer basic toer opgegaan, en is alles nogal vrij snel opgenomen. en als je goed luistert is er ook een A kant en een B kant, de A kant is ‘volle bak vooruit’ zonder opkijken, de B kant komen de Stones invloeden wat meer boven drijven. Daar ligt het verschil, we hebben nu duidelijk een A en B kant, die in bepaalde opzichten wel verschillend zijn van elkaar, maar elkaar ook goed aanvullen.

Dit is muziek die pas echt tot zijn recht komt op een podium, ik voel die uppercuts door de boxen loeien, dat maakt jullie toch wel uniek. Is er een bijzondere werkwijze die jullie hanteren om dit te bekomen?
Dat is zeker een bewuste keuze geweest, we hebben die plaat opgenomen ‘knop induwen en spelen’, letterlijk. Dus niets apart inspelen , gewoon gaan en live opnemen ! Het was dus zeker de bedoeling om dat ‘live’ gevoel over te brengen naar de huiskamer. Dat is dus wat je ook hoort, wij moeten gewoon samen spelen en niet alles apart opnemen. Bij de eerste was dat ook goed gelukt, de tweede iets minder, maar bij deze is dat live gevoel zeker en vast een rode draad.
Kan deze plaat ‘de plaat worden van de grote doorbraak’ of hoe zien jullie dit pareltje? Wat hoop je ermee te bereiken of welk publiek ?
Ik vrees ervoor, we hebben werkelijk iedereen aangeschreven, alle gebruikelijke tijdschriften en radio’s en zo, en krijgen amper reactie. Daarover hadden we het daarnet al. Het is zeer spijtig, maar ik vrees ervoor… Maar we blijven enthousiast om live op te treden, dat is tenslotte ons sterkste punt.

Er is ook een soort muur tussen Wallonië en Vlaanderen, jullie waren zelfs een tijdje populairder over de taalgrens dacht ik (of ik heb het mis). Ondervinden jullie die muur? Hoe moet ik dat zien?
Dat klopt, en dat kwam door Walter de Paduwa, Laurent Debeuf, Francis Delvaux en Etienne Dombret op RTBF en zo werden we gedraaid en kregen kansen. We hebben in Wallonië een serieuze  fanbase opgebouwd daardoor. En dat geldt nu nog steeds,  we krijgen voortdurend berichten uit Wallonië om daar te komen optreden. Maar ook daar is veel minder budget dan vroeger. Er is dus zeker een muur tussen Wallonië en Vlaanderen, dat ondervinden wij zelf ook. In Wallonië zijn de mensen gewoon veel minder kritisch en staan voor pure rock muziek die wij brengen blijkbaar toch meer open, heb ik de indruk. In Vlaanderen reageren de mensen doorgaans afwachtend. Als je ze mee krijgt, dan gaat het dak er uiteraard af. Maar in Wallonië moeten we daar minder inspanningen voor doen, dus ja er is een muur… Ook in de zin dat er weinig of geen uitwisseling van bands is tussen de twee landsgedeelten. Terwijl er daar echt goeie groepen zijn. In mei doen we support voor The Bombsite Kids. Hier totaal onbekend maar dat is een echt stevige punk rock band. Onbegrijpelijk dat dergelijk gasten hier niet gekend zijn.

Na de corona periode is sociale media belangrijker geworden; het luisteren naar muziek gebeurt helaas meer en meer digitaal, waarom een plaat uitbrengen en niet gewoon alles op Spotify gooien en een tik tok filmpje maken bijvoorbeeld?
Tik tok doen we sowieso niet aan mee, we hebben tijdens de opnames dat wel naar voor gebracht of het in deze tijden nog zin heeft om een fysieke cd uit te brengen. We verkopen onze cd’s tijdens optredens, we hopen daarom dat we veel live kunnen spelen, want op concerten worden nog steeds fysieke cd’s verkocht. Er is daar nog vraag naar , binnen onze scene. We hebben een zeer gemengd publiek, dat varieert van zestienjarigen naar prille zestigers. En die kopen dus nog wel een cd, in andere genres is dat misschien anders, maar bij ons niet, daarom hebben we besloten het wel te doen.

Jullie hebben al heel wat watertjes doorzwommen, een feestje rond jullie tiende verjaardag is er niet echt gekomen door corona; misschien nu wel iets rond die verjaardag?
Eerst dachten we … het momentum is weg, De 10^de verjaardag was er tijdens de corona periode en is er niet van gekomen. We dachten nu , heeft het nog zin? We hebben eigenlijk net beslist om in het najaar toch iets te organiseren. Ik kan er nog niet veel over zeggen, maar als we dat rond krijgen , belooft het een ferm verjaardagsfeestje te worden.

Wat zijn de verdere toekomstplannen voor 2023? Staan er concerten en/of festivals op het programma en in het buitenland?
In eerste instantie zoveel mogelijk in België optreden. Omwille van budget problemen bij kleine clubs, krijgen we voorlopig weinig respons, we hadden het daar al over. Ik was net bezig om een mailing op te starten voor Duitsland, om daar optredens te proberen boeken. Zelfs in de jazz clubs boeken ze je daar, dat is ook zo in Wallonië en Frankrijk, in Vlaanderen minder, in de Blues clubs hier geraken we niet binnen, ondanks dat er liefhebbers zijn die ons willen zien. In Italië en Spanje staan ze er ook meer voor open, blijkbaar is Vlaanderen een probleem voor ons.

Indien jullie een Engelse of Amerikaanse band zou zijn met deze sound, dan kunnen jullie op grote podia en festivals staan, maar in België blijft het moeilijk om echt door te breken? Of mag ik dat zo niet zien?
We kregen zelfs meer kansen in Italië indertijd, terwijl het hier nergens aansloeg, ook in Wallonië kregen we kansen. In Italië hadden we een bescheiden hit met “Spit it out”. Van eind mei tot oktober hebben we in de top 20 gestaan van Virgin Radio Italy. We stonden ook in het top 10 jaaroverzicht van Rolling Stone Italië zelfs op nummer negen, dat is toch  niet niks. “Spit it out” en  de tweede single “Tonight “ worden trouwens nog steeds regelmatig gedraaid daar. “Spit it out” staat bovendien op een compilatie cd van Virgin (Universal) in schoon gezelschap van oa Kasabian, Placebo, Franz Ferdinand en anderen. De respons daarop in eigen land was toen nul komma nul, ook al zetten we dit in onze persbericht ter promotie. Zeer spijtig. Maar we blijven fier op ons Italiaans avontuur.

Wat zijn de ambities nu en wat zou je als band toch willen bereiken na al die tijd?
Eens kunnen optreden in clubs als AB, Trix, Depot en zo, is zekere een ambitie. De kans krijgen om in dat clubcircuit wat naam te maken … Dat moet op een of ander manier kunnen lukken of op Blues Peer en dergelijke festivals. In Wallonië  is dat wel gelukt. Daar hebben we op een aantal kleine maar héél leuke en druk bezochte festivals gespeeld. Acosse, Pepinster, Nandrin, DLB on Stage om er maar een paar te noemen.  Italië zouden we ook graag terug willen optreden.

Bedankt voor dit fijne gesprek, wens je nog iets toe te voegen doe gerust …
We hebben een goede cd uitgebracht, en hopen toch op wat meer feedback en airplay. We laten de moed niet zakken, we blijven ambitieus.
Ohja, kan het zijn binnen die scene dat je vaak door de bomen het bos niet meer ziet? Of zie ik dat verkeerd?
Dat je door de bomen het bos niet meer ziet klopt, maar dat is naar mijn mening niet de reden waarom we niet aan optredens geraken. Het publiek is er, daar ben ik van overtuigd. We hebben toch heel wat volgers op sociale media. Dus daar ligt het niet aan,  waaraan dan wel … daar wil ik me niet over uitspreken (knipoog).
Bedankt, ik hoop dat het lukt, wij steunen jullie …

Crooked Steps - Een plaat uithebben, is iets fijns om mee uit te pakken en op sociale media speelt het imago van de band mee


In 2020 wonnen jullie de Nieuwe Lichting van Studio Brussel, heeft dit deuren geopend voor jullie? Het was natuurlijk in de slechtste periode dat je je maar kon indenken, dat je won …?
Lou: Het is iets dat ons enorm vooruit heeft geholpen natuurlijk, vooral als je kijkt hoe we het voor die overwinning deden. Voor 2020 maakten we gewoon als vrienden muziek, en toen werd het plots serieus. Je krijgt sowieso meer Airplay, ook op de Radio (Studio Brussel) een heel belangrijke zender. Maar langs de andere kant zijn er , door die corona, enorm veel optredens niet kunnen doorgaan, wat een enorme streep door de rekening was. Dus, om samen te vatten, en in denk dat ik mag spreken voor de rest van de band ook, het heeft ons zeker veranderd in hoe we zelf omgaan met de band zelf. Maar we hebben het , door die corona periode, niet volledig kunnen uitwerken zoals verhoopt.
Thomas: Het is inderdaad niet geworden wat het had kunnen zijn; maar toch hebben we daar veel kunnen uithalen uit die winst. Zoals de ondersteuning krijgen van TRIX , dat we onze opnames hebben kunnen doen . en het werd, zoals Lou zei, plots wel allemaal heel serieus , het moet goed zijn en af zijn wat we doen. zo een overwinning verandert je als band, en helpt je een stap voorwaarts op de ladder.
Lou: We kijken er sowieso positief op terug, ondanks die rare tijden, en kijk, het heeft ons vooruit geholpen, laat het ons daarbij houden.

Kort nadien scoorde de band met “Sugar” en “Daiquiri”, hun eerste succes op de radio en werd er vol goesting uitgekeken naar een volgeboekte festivalzomer. De teleurstelling was dan ook enorm groot toen die geweldige zomer uitmondde in een ellenlange quarantaine; welke impact heeft die tijd op jullie gehad? Voor sommige bands was dit het moment om de handdoek in de ring te gooien, andere vonden rust of inspiratie hierin, hoe zit dat bij jullie?
Thomas: We hadden vooral gezien hoe het had kunnen zijn, dat het potentieel er is en was om verder door te breken. Dat was een stimulans om wel door te gaan. Het was super jammer dat het niet kon doorgaan zoals gepland, maar we hebben het niet gezien als dat onze kans weg is gevallen. We konden ook niet repeteren en zo, maar Lou heeft wel enorm veel songs geschreven; we zijn productief en rustig bezig geweest om verder aan songs te werken. Zonder dat we onder druk stonden om concerten te doen, op die wijze was die corona dan zelfs positief dat we in alle rust konden verder werken aan deze plaat.
Lou: Ik pik even in op de vraag ‘waarom zijn we er toch mee doorgegaan’. In de eerste plaats omdat we gewoon graag samen muziek maken, dat is een grote stimulans. Dat gaat hopelijk nooit stoppen. Maar ik snap het wel, je kunt als band bepaalde momenten hebben dat je als band doorbreekt of een grote stap voorwaarts zet. Dat momentum, winnen van de Nieuwe Lichting komt niet meer terug, ondertussen zijn er al andere bands opgestaan die de Nieuwe Lichting 2021, 2022 en 2023 hebben gewonnen. We zouden nu graag terug naar zo een momentum terug opbouwen, maar het vraagt nu meer tijd en energie doordat we dat momentum toen hebben gemist door die corona tijden. Die wedstrijden zijn, als je dat goed aanpakt, super belangrijk om van nul plots naar heel ver door te stoten..

Klopt wel, waar ik ook eens op terug wil komen is die ene hit, “Daiquiri” … Een mooi visitekaartje? Niet bang voor de rest?
Lou: “Sugar” en “Daiquiri” zijn uiteraard de twee bekendste nummers, we merken wel dat we daar de meeste respons op krijgen. Ik vind het gewoon prachtig dat mensen die songs echt kennen. We zitten in die fase dat we heel blij zijn als we iemand tegen komen die zegt ‘hey , ik vond dat nummer zo indrukwekkend! Het staat in mijn afspeellijst; langs de andere kant zouden we heel graag nog meer nummers schrijven die net zoveel impact hebben als die twee songs …
Thomas: die nummers zijn inderdaad gekend, je merkt dat inderdaad wel op optredens, is dat een stoorzender? Maar er zijn nog andere nummers die ook goed zijn, en die doen het live ook heel goed. We hebben bijvoorbeeld al heel wat nummers gespeeld van het nieuwe album, en die slaan ook al aan bij de fans.
Lou: zo’n nummers die het heel goed doen, zorgt voor perspectieven, wat kunnen we daarmee doen in de zin van zachter of harder of complexer maken, of in die richting van die bepaalde nummers werken. Het schept mogelijkheden, als een soort leidraad, die soort nummers.

Uiteraard wil ik het over jullie debuut hebben ? ‘Sambuca Dreams’ ik lees het volgende in de nieuwsbrief ‘’ De plaat illustreert een zoektocht naar eigenheid. Enerzijds weerklinkt de rollercoaster aan emoties die we als band ervaarden in de zomer van 2020 vol geannuleerde optredens.’’ Je zou dan denken aan een weemoedige, droevige plaat, maar deze straalt zoveel positieve energie uit, bewuste keuze om het luchtig te houden?
Lou: We zijn ondertussen prille twintigers, en zijn aan het evolueren in ons dagelijks leven. Zoals een nieuwe woning, samenwonen met een vriendin en die dingen; een job zoeken en zo. Dat gegeven zit er wel in , in sommige nummers. Of hoe we omgaan met het winnen van die Nieuwe Lichting in 2020. Maar vooral het positieve uit die fase in je leven, zit verweven in de songs, dat vonden we wel heel belangrijk. We wilden vooral dat positief kantje benadrukken, en het luchtig houden.

Oprechte vrolijkheid ervaar ik, vanuit een zeker buikgevoel. Het is ook een plaat die je song voor song meebrult; is het een bewuste keuze om een mainstream publiek aan te spreken? Welk publiek hebben jullie eigenlijk zelf voor ogen met dit debuut (of ben je daar niet mee bezig)
Lou: We zijn er niet per se mee bezig dat we een nummer schrijven voor een bepaald doel publiek. We komen op optredens ook allerlei mensen tegen, dus ik denk niet dat we schrijven voor een bepaald publiek. Maar het zijn inderdaad wel toegankelijke nummers, dat is iets waar we ook naar op zoek zijn. Maar langs de andere kant groeien we nog steeds als band, en kunnen we daar in de toekomst wat van afwijken of zo.

Het is ook een zeer persoonlijke plaat geworden (lees ik ergens) … jezelf bloot geven voor een groot publiek, ben je niet bang daarop te worden afgerekend (je weet hoe het soms gaat op sociale media)
Lou: ik moet toegeven, ik ben zeer gevoelig aan kritiek op sociale media (haha) het is inderdaad een zeer persoonlijke plaat. Niet alleen de songs, maar ook de uren en tijd die je er als band insteekt zijn heel persoonlijk. En dan vind ik het soms wel moeilijk om daarmee om te gaan, als daar dan kritiek op komt. Maar dat hoort er gewoon bij, de andere bandleden relativeren dat allemaal. Niet iedereen kan en moet onze muziek goed vinden, smaken verschillen nu eenmaal.

Sociale media en Spotify zijn voor een band heel belangrijk; is het in tijden van Spotify en tik tok nog interessant om een plaat uit te brengen?
Lou: er is de laatste jaren iets aan het groeien in de zin dat je daarmee naar buiten moeten komen, met je voetdruk op die sociale media. Wat je uitstraalt en wie je bent als persoon. Welke image je hebt, video’s daar moet je zeer goed in zijn, we zijn daar nog niet volledig goed in,  we moeten daar aan werken. Daarom is het wel belangrijk dat je met iets kan uitpakken als een plaat. We zijn ook meer bezig daarmee als band, maar je voetdruk op de sociale media wordt steeds meer belangrijk.
Thomas: ik wil ook eens terugkomen op het gegeven imago. Je hebt een imago op het podium, en een imago naast het podium. En dat zet zich ook door in filmpjes, op sociale media, is het belangrijk dat dit imago als band blijft terugkomen. Los daarvan is zo een plaat in de hand hebben, nog steeds iets fijns om mee uit te pakken.

Jullie debuut kwam uit op 14 april - wat zijn jullie persoonlijke verwachtingen?
Thomas/Lou: Waar we nu op willen focussen is een club tour. Na de zomer, dat is de bedoeling. Of toch optredens in zaaltjes gespreid over heel Vlaanderen in het najaar.

De plaat wordt op 4 mei voorgesteld , ook nu weer, de verwachtingen?
Thomas: We hebben nog concerten gedaan, maar deze avond is puur voor ons alleen, dat maakt het toch wel bijzonder eigenlijk,  het is puur onze avond dus we zien er zeker en vast enorm naar uit.
Lou:  Het is zo een avond waarvan je weet dat er vrienden en familie op afkomen, het is ook een start van iets heel nieuws, een nieuwe bladzijde die wordt omgedraaid. Vanaf dan gaan we terug shows beginnen doen en zijn gelanceerd, dus ja dat is een zeer belangrijke avond voor ons.

Het is een ook een zeer zomerse plaat, perfect voor op de festivals; klaar voor die festivals?
Thomas: Er zijn al wat festivals gepland, vooral kleinere festivals dan toch. Ook een paar middelgrote. Het is doordat de plaat nu pas uitkomt, wel beetje laat om daar echt op te focussen.

Wat zijn de verdere ambities? Is er een soort doel dat jullie voor ogen hebben?
Lou: Gewoon genieten van  hoe het verloopt met deze plaat en zo. Dat is nu de voornaamste ambitie. Veel live shows spelen, en al uitkijken naar de volgende plaat. Nieuwe ideeën uitwerken, en zo verder blijven bouwen aan een fijne toekomst.
Thomas: mijn absolute droom is een tour kunnen doen doorheen Europa. Daarom is het belangrijk om steeds nieuwe muziek uit te brengen.

Een Sportpaleis uitverkopen of Rock Werchter afsluiten of toch maar een naam worden binnen het clubcircuit in binnen- en of buitenland? Wat verkiezen jullie en waarom?
Spelen op Rock Werchter, toch nog steeds het grootste festival ter wereld, al verschillende keren uitgeroepen als beste, is toch het ultieme eigenlijk. Maar laat ons voorlopig groeien, en zien wat onze mogelijkheden zijn. Maar Rock Werchter, het is een droom ja…

Pics homepag @Elisa Maenhout

Bedankt voor dit fijne gesprek …

Al bijna 20 jaar toeren deze drie mannen langs zalen en podia met één akoestische gitaar, één mandola en één mandoline. In tegenstelling tot hun vorige plaat ‘B.L.O.C.K.’, waar ze werkten met overdubs, verschillende lagen en een rijke inkleding, hielden ze het op deze plaat tot de basic: drie man rond een microfoon. Daarbij werd het een herontdekking van de houten klank en het uitpuren van de gitaarsound.
De muziek is afkomstig van Maarten Decombel en door het trio gearrangeerd. Het werd opgenomen in Studio Trad en gemixed en gemastered door Jeroen Geerinck.
Dat alles resulteert in een erg filmisch klinkend album waarbij ze strooien met melodietjes en riffs. De ene keer melancholisch zoals op “Fleur de Lys” en de andere keer speels zoals op “Black Frost”.

‘Lys’ is hun vierde album en het klinkt organisch en als moderne folk. Nochtans zijn alle elementen afkomstig vanuit het verleden. Ook leuk en interessant zijn de korte beschrijvingen op het hoesje over elk nummer. Een geslaagd album.

Instrumentale Europese Folk
Lys
Snaarmaarwaar