Headbanger’s Balls Fest 2023 - Een affiche die verwachtingen schept en een festival dat elke belofte invult
Headbanger’s Balls Fest 2023
De Leest
Izegem
2023-05-06
Filip Van der Linden
Het Vlaamse metalfestivalseizoen wordt traditioneel geopend door Headbanger’s Balls in Izegem. Er zijn nog een paar kleinere organisaties die in ongeveer dezelfde periode iets organiseren, zoals het herboren Gullgems Metal Fest, maar Izegem kan toch beschouwd worden als het sein om opnieuw in groten getale naar metal te gaan luisteren.
Of deze editie zonder (volgens sommigen) ‘zuivere’ metalbands nog wel het etiket metalfestival opgekleefd krijgt, daarover was niet iedereen het eens. Maar in de festivalnaam zit geen ‘metal’, wel ‘headbangen’ en die belofte werd zeker waargemaakt. En als een festival uitverkocht is en als na afloop iedereen tevreden naar huis gaat, dan hebben alle criticasters gewoon ongelijk.
Voor deze tiende editie werd opnieuw heel breed en divers geprogrammeerd, waarbij het duidelijk is dat de organisatie goed de vinger aan de pols houdt van welke bands ‘hot’ of ‘not’ zijn. Misschien had er ook nog een band van de nieuwe Belgische thrash-golf bijgekund en Gnome werd op het festival vaak genoemd als band die daar niet zou misstaan. Wat niet was, kan nog komen.
Openingsact Arson stond collectief met pak, ondervest en das op het podium, iets wat we al eerder zagen bij Triggerfinger, The Godfathers en The Hives. Maar dit Gentse vijftal neemt die aanpak naar een hoger level door ook nog eens het podium heel huiselijk aan te kleden, met ouderwetse lampenkappen, een vloertapijt als backdrop en een houten toog met ober. En die over serveert niet enkel drankjes aan de band, maar ook aan iedereen die op dat vroege uur al voor het podium staat.
Arson mixt hardrock, rock ’n roll, punk, southern rock en hardcore en valt inzake energie te vergelijken met Kvelertak en The Hives.
De band werd opgericht met leden van verschillende Gentse metal- en screamobands. De set in Izegem bestond voor de helft uit tracks van het nieuwe album ‘All In, All Sin’, aangevuld met enkele tracks van de EP ‘Let’s Start A Fire’. Muzikaal en visueel klopt het plaatje: stoere poses, veel contact zoeken met het publiek, loeiende gitaren en bakken, bakken energie.
Vanuit Brussel kwam My Diligence de blijde boodschap verkondigen met zijn moderne doom, met psychedelische toetsen. My Diligence mag later dit jaar nog aantreden op Alcatraz, wat erop wijst dat de organisatoren van Headbanger’s Balls dat goed ingeschat hebben. Zo moeilijk is dat overigens niet als je weet dat die van het superpopulaire Gojira fan zijn van deze drie Brusselaars. Deze band bracht al één EP en drie albums uit met vorig jaar nog het fantastische ‘The Matter, Form And Power’. Dat werd bijna integraal en in de album-volgorde gebracht. Enkel werd op het einde nog “Resentful” van het vorige album (‘Sun Rose’) toegevoegd. De interactie met het publiek bleef beperkt tot een beleefd ‘dankuwel’ na elk enthousiast applaus.
Voor Bear waren we gewaarschuwd. Stilaan begint het buitenland overstag te gaan voor deze Belgische band. Bear-gitarist James Falck kijkt vast met goede herinneringen terug naar de Headbanger’s Balls-editie van 2021 toen hij in Izegem zowat zijn live-debuut maakte met Cobra The Impaler. Voor die band was dat het vuur aan de lont naar een Europese doorbraak. Of dat ook voor Bear lukt, valt nog te bezien.
Muzikaal is Bear moeilijk voor één gat te vangen, maar de invloeden van genres met ‘core’ in de naam zijn sterker aanwezig dan genres met ‘metal’. Bear is explosief en energiek, hyperkinetisch zelfs. De bandleden rennen op het podium alsof ze dringend aan de Rilatine moeten en ze springen overal op en af. James gaat zelfs een stukje gitaar spelen middenin de zaal, maar het publiek duikt eerder weg dan dat ze hem aanvuren. Op het einde van de set slaan de gitarist en bassist met hun eigen instrument het drumstel aan diggelen. Vernielzucht op het podium bestaat al bijna net zo lang als de rock ’n roll zelve. Daar kijken we niet meer van op. Het is vooral jammer dat net dat hetgene is waar na de set aan de toog van De Leest over gepraat werd, en niet over al die voorzetten die door het publiek niet binnengekopt werden.
Bij de vorige passage van de Belgische postmetalband Psychonaut op Headbanger’s Balls, in 2021, ging het publiek al helemaal uit de bol en dat werd op deze editie nog eens overgedaan met nog meer mensen in de zaal. Meer dan 600 oude en nieuwe fans stonden schouder aan schouder te genieten. Dat maakt van dit trio de eigenlijke hoofdact in Izegem, want dit deed geen van de buitenlandse bands hen nog na die avond. De set in Izegem bestond hoofdzakelijk uit tracks van het nieuwe album ‘Violate Consensus Reality’, aangevuld met enkele oudere tracks en met publiekslieveling “The Fall Of Consciousness” opgespaard voor de finale. Mooi dat een Belgische band dit voor elkaar krijgt. Niemand zal er rouwig om zijn als Psychonaut naar één van de volgende edities van Headbanger’s Balls komt. Na Dyscordia en Thurisaz in de begindagen kan Izegem zo misschien opnieuw aanknopen met de traditie van een ‘huisband’
Na het Belgische luik werd de internationale schotel opgediend. De Zweedse stonerrockband Lowrider is een cultband die maar sporadisch optredens doet. In 2000 brachten deze Zweden hun fel bejubelde debuutalbum ‘Ode To Io’ uit, om bijna meteen daarna de stekker er uit te trekken. Meer dan tien jaar bleef het volledig stil rond de band, waarna een voorzichtige comeback ingezet werd met sporadische concerten. In 2017 stonden ze op Desertfest in Antwerpen. In 2019 verscheen eindelijk het tweede album, ‘Refractions’. Na de coronapauze stond Lowrider in 2022 met een straffe show op Hellfest. Pelle Andersson vulde in Izegem de band aan met zijn Hammond.
Er stond bij Lowrider minder volk voor het podium dan bij Psychonaut, maar op de eerste rijen werd wel net zo enthousiast gereageerd aan het begin en einde van elke track. Heel wat Belgische en een handvol buitenlandse fans waren speciaal voor deze band naar Izegem afgezakt en zij werden beloond met een heel strakke en loepzuiver gespeelde set. In het begin van de set moest er nog wat gemorreld worden aan de mix, maar tegen dat “Into The Wild” ingezet werd, was alles loepzuiver. “Texas” hielden de Zweden eigenlijk achter de hand als mogelijke toegift, maar omdat een tiental mensen in het publiek erom schreeuwde, kreeg die track al in de reguliere set een plek.
De Griekse melodic/gothic blackmetalband Rotting Christ stond in 2018 als headliner op Headbanger’s Balls en dit jaar kwam frontman Sakis Tolis met zijn soloproject. Heel wat Rotting Christ-fans dus op de eerste rijen voor het podium en die werden in de bindteksten uitgebreid bedankt voor hun loyauteit. In de coronaperiode dacht Tolis na over zijn eerderedepressie en op zijn solo-album ‘Among The Fires Of Hell’ leverde dat zowel donkere als hoopgevende gedachten op. Op dat album recycleert hij ook wat riffs en lyrics van Rotting Christ, maar als geheel klinkt dat album veel toegankelijker en melodieuzer dan het werk van Rotting Christ. Op het album speelde Sakis Tolis bijna alles zelf in (gitaar, bas en keyboards). Fotis Benardo van o.m. Septicflesh en Firewind deed de drums en de mix. Voor de liveband van Sakis Tolis heeft Benardo nog twee van zijn bandmaatjes uit SixForNine meegebracht en ondanks dat dit nog maar hun tweede optreden samen was, stond de band goed gedrild op het podium van De Leest. Het Sakis Tolis-album werd integraal gebracht, aangevuld met een cover van Daemonia Nymphe en twee tracks van Rotting Christ. Zowel op het album als live voel je dat dit een soloproject is en niet een band waarin elk lid zijn inbreng heeft. Op 13 mei staat Rotting Christ op het podium van het Durbuy Rock Fest en ik vermoed dat de fans daar nog meer plezier aan zullen beleven. Maar wie weet groeit dit soloproject uit tot een vaste waarde en dan zijn er toch enkele honderden mensen die toch maar mooi kunnen zeggen dat ze het tweede concert ooit van Sakis Tolis hebben bijgewoond.
Headliner King Buffalo was de tweede stonerrockband op de affiche. Voor sommigen een verrassende naam als headliner voor Headbanger’s Balls, maar wel een mooie afsluiter. Izegem vormde voor het Amerikaanse trio de aanloop naar een tournee die deze band ook brengt naar de Desertfesten van Berlijn, Londen en Antwerpen en naar zomerfestivals als Copenhell, Hellfest en Ripplefest. We mogen hopen dat hun geluidsman op die tournee alerter is dan in Izegem, want het leek alsof hij de enige was in De Leest die niet doorhad dat het geluid van de drums niet goed afgesteld stond. Maar zelfs dat went en voor de meeste fans was dat maar een kleine ergernis. De focus ligt bij King Buffalo toch nog iets meer op gitaar en bas.
Hun set in Izegem was een mash-up van hun covid-album-trilogie ‘Acheron’, ‘The Burden Of Restlessness’ en ‘Regenerator’, met nog één oudere track als extraatje (“Centurion” van de EP ‘Repeater’).
Headbanger’s Balls Fest maakte zijn reputatie opnieuw helemaal waar: een affiche die uitdaagt en verwachtingen schept en die elke belofte waarmaakt.
Organisatie: Headbanger’s Balls Fest
Hard-Ons - Complete miscast
Het semi-legendarische Hard-Ons zorgde ervoor dat het Sold Out bordje nog eens triomfantelijk in de lucht gestoken kon worden. Deze veteranen uit Sydney zijn duidelijk nog erg populair in de Pit's maar eerst mochten we nog kennismaken met Roda Lits uit Antwerpen. Gelukkig maar.
De vier van Roda Lits begonnen eraan met een lap heftige punkrock. Later zakte het tempo wat en kregen we vuile garagerock gestut door erg aanstekelijke gitaren. Schatplichtig aan de sixties maar toch met beide voeten in het heden. Dit klonk fris en strak en deed me soms denken aan Kookaburra. Ze smokkelden ook een obscure cover in hun set, wat altijd leuk is. Enig speurwerk leerde me dat het om "I'm in Pittsburgh (and it's raining)" ging, een single uit 1966 van The Outcasts. Niet de Noord-Ierse punkgroep maar een vergeten band uit San Antonio die midden jaren zestig een vijftal singles maakte die in 1995 gebundeld werden op een compilatie. Roda Lits bracht in 2018 het album ‘Common specimen’ uit op Belly Button Records, ik denk dat het tijd is om hier een vervolg aan te breien.
Hard-Ons is al sinds 1982 actief, met een korte onderbreking tussen 1994 en 1997, en heeft in al die jaren een stevige live-reputatie opgebouwd, maar die heeft nu toch een flinke deuk gekregen. En dat had alles te maken met hun nieuwe frontman. Die zag eruit als een verlepte Rod Stewart en klonk als Alex Harvey (die van The Sensational Alex Harvey Band) met acute keelpijn. Ik ga niet beweren dat de man niet kon zingen -ik ben trouwens een grote fan van Alex Harvey- maar zijn stem paste totaal niet bij hetgeen waar de Hard-Ons voor staan en dat is voor mij nog steeds ranzige punkrock.
Zowat twee jaar geleden werd de samenwerking met zanger van het eerste uur, Keish de Silva, beëindigd nadat die laatste beschuldigd werd van seksueel wangedrag. Dat mocht eigenlijk geen al te groot probleem zijn want tussen 2001 en 2016 was hij er ook al niet bij en toen nam gitarist Blackie (Peter Black) de vocals voor zijn rekening. Zo zag ik ze ook tweemaal in de Pit's (2011 en 2014).
Waarom er nu een nieuwe man werd aangetrokken blijft een raadsel, terwijl de keuze voor Tim Rogers een nog groter raadsel is. Rogers was jarenlang (zo'n 30 jaar) en waarschijnlijk nog steeds de frontman van You Am I, een nogal saaie powerpopband, hoewel hun eerste platen, die geproduced werden door Lee Ranaldo, misschien wel enige bestaansreden hebben en ze het schopten tot in het voorprogramma van The Who en The Rolling Stones. Bijna niet te geloven dat hij hier nu in een punkhol als de Pit's stond, molenwiekend als een drenkeling en zijn korte broek telkens net niet afstekend. Met zijn dreinende stem leek hij ook het tempo uit de nummers te halen en liet hij de groep af en toe verzanden in belegen glamrock. Nochtans leken de overige groepsleden even enthousiast als altijd: bassist Ray Ahn die niet kon zwijgen over zijn adoratie voor The Kids, de zich flink in het zweet meppende drummer Murray Ruse en Blackie die me opnieuw wist te bekoren met zijn erg gevarieerde gitaarspel waarmee hij een ganse waaier aan stijlen etaleerde.
Ondanks die pijnlijke aanwezigheid van Tim Rogers vielen er toch nog enkele mooie momenten te noteren, zoals afsluiter "Suck 'n' swallow", maar die waren er toch te schaars om mijn gemoed wat op te beuren.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Avril Lavigne - Het ouder materiaal waren de sterkhouders!
Derde keer goede keer … door de coronapandemie werd het concert telkens uitgesteld. Voor de Canadese Avril Lavigne konden de kaartjes uiteindelijk vanonder het stof worden gehaald. Dat was ook het geval voor de kledij van de aanwezigen, die voor één keer geen spijt kregen dat die netkousen en bijpassende rokjes door de jaren heen onderaan in de kast waren blijven liggen.
Vergis je niet, ook mannen waren aanwezig, misschien een verplicht nummer als chauffeur maar OK, anders kon je haar ook zien als je jeugdliefde.
Avril wist zich begin de jaren 2000 te profileren als meer dan de ideale schoondochter. Al snel werd duidelijk waar deze jonge dame voor stond, ze kon een stevig potje tegen de schenen stampen en de middenvinger werd wel eens opgestoken. Een ‘Bad Reputation’ … wat ze er graag bijnam.
De toon was gezet vanavond. We werden in de mood gebracht met wat filmmateriaal. Na de lange intro, die het eerste nummer bleek te zijn, was ze daar, precies zoals we het ons nog herinnerden van in haar beginperiode, twintig jaar later weliswaar … met die rebelse look.
Ohja, we zouden het vergeten, een nieuw album ‘Love Sux’, het zevende ondertussen, is verschenen, waarbij de titel niet mis te verstaan is. "Bite Me, “I'm a Mess”, “Love it when you hate me” en “Love Sux” zelf, zijn nu niet meteen de songs die horen bij een vlekkeloze relatie. Geen van deze nummers zal het vroegere succes evenaren.
"Complicated” van 2002, was het eerste speerpunt van de set. Wat volgde was een wervelwind, die wat in kracht is afgenomen, maar muzikaal hadden we een plaatselijk onweer die voor storm op zee kon zorgen met golven die konden inslaan; het waren dus de grote hits zoals "Girlfriend” en “Sk8er Boi", die samen met "I'm with you", de derde single uit dat fantastische jaar 2002 voor Avril Lavigne, die live, na twintig jaar, de sterkhouders waren.
Een cover van The Spice Girls, “Wannebe” hoorde hier op z'n zachtst gezegd niet thuis. Daar kon de Amerikaanse Phem, die het voorprogramma verzorgde niets aan veranderen. En drummen, dat is de job van de drummer, als je begrijpt wat ik bedoel.
Met behulp van wat vocale tape bleef Avril Lavigne overeind waarbij we de hoogtepunten onthouden. Het zal de grote hits van vroeger zijn. Ze heeft zich een weg gebaand in de melodieuze poppunk en is in het geheugen geprent als een vrouwelijke punksestatie van de jaren 2000. Weigeren om oud of ouder te worden is niet eens zo slecht idee, denken we dan, "Here's to Never Growing Up" was het laatste nummer van een te korte set die amper 75 minuten duurde.
Het gevoel om twintig jaar terug in de tijd te gaan is soms confronterend maar het is tegelijk een prettig weerzien en horen met wat ons muzikaal pad heeft gekruist. Voor wie het niet echt heeft voor Avril Lavigne, kreeg toch een voelbare schop onder de kont!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Avril Lavigne
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4821-avril-lavigne-04-05-2023.html
Phem
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4820-phem-04-05-2023.html
Organisatie: Live Nation
G.U.S.T. heeft een nieuwe single en het is een banger! “Run ‘Till I Die” loopt over van testosteron, jeugdige branie en energie op een net iets te hoog wattage.
Denk aan een mix van Electric Six, The Hives, Cowboys & Aliens en Monster Magnet. Aan de lyrics en het vocale geluid kan misschien nog wat langer gesleuteld worden, maar op zich zijn dit geen belemmeringen voor de catchyness van deze single.
G.U.S.T. zet zich met deze single netjes in de slipstream van andere jonge, rockende beloftes als Ramkot, Black Leather Jacket, Lector. en the Heavy Heavy.
Het Nederlandse punkduo The Mono Kids heeft na een eerste EP met drie nummers van enkele maanden geleden alweer een nieuwe track uit.
Dit hitsige nummer klinkt opnieuw ‘lower than fi’: rammelende punkrock met een pittig tempo en een paar kleine weerhaakjes. Inzake dynamiek en lyrics doet dit mij wat denken aan “Alec Eiffel” van de Pixies, maar dan zonder de vette productie die zo kenmerkend was voor de Pixies en zonder de bas van Kim Deal.
Een puike single. The Mono Kids are on a roll!
https://themonokids.bandcamp.com/track/happy-ending
Cleopatra Records verzamelde 11 van zijn bands om elk een cover op te nemen van the Cure. Een beetje zoals Alfa Matrix dat binnenkort zijn tweede tribute-album uitbrengt voor dezelfde Britse band. Er zijn natuurlijk verschillen. Bij Alfa Matrix komen ook minder bekende Cure-songs aan bod, terwijl Cleopatra kiest voor de bekendste singles.
Wat opvalt bij Cleopatra Records is dat ze niet voor de bekendste bands van het label gegaan zijn, enkel The KVB en Pink Turns Blue deden meteen een belletje rinkelen, maar wel voor bands die nog een duwtje in de rug kunnen gebruiken op hun weg naar succes. Die bands hebben er ook best wat tijd en moeite in gestoken. Ze gaan aan de haal met ritme en melodie, maar het blijft wel telkens herkenbaar.
Als we het kaf van het koren moeten scheiden, dan zetten we Velvet Condom (“Just Like Heaven”), Buzz Kull (“Fascination Street”), The KVB (“Lullaby”), Demob Happy (“Pictures Of You”) en Minuit Machine (“Lovesong”) bij het koren en Soviet Soviet (“In Between Days”) , Pink Turns Blue (“Boys Don’t Cry”) en This Cold Night (“Close To Me”) bij het kaf. Op wat Crying Vessel doet met “Friday I’m In Love zouden gevangenisstraffen moeten staan. De rest zweeft er wat tussenin.
Leuk tribute-album. Een paar goeie nieuwe interpretaties. Maar we onthouden hier vooral: nobody plays the Cure like The Cure.
Just Like Heaven - A Tribute To The Cure
Various Artists
Cleopatra Records
https://cleopatrarecords.bandcamp.com/album/just-like-heaven-a-tribute-to-the-cure-2
Het Belgische gothrockduo Lovelorn Dolls heeft een leuke cover uitgebracht van “Lullaby” van The Cure.
De song krijgt muzikaal een soort van Marilyn Manson-jasje aangemeten, met minder gitaar en met vrouwelijke vocalen die soms tegelijk lieflijk en dreigend zijn. De basis en de algemene vibe van het origineel blijven overeind, hoewel die van Lovelorn Dolls er toch met de vuile voeten door gaan. Fantastisch dat deze band niet bezwijkt onder het vaak eindeloze respect dat veel andere artiesten hebben voor een band als the Cure, waardoor ze maar weinig durven veranderen aan de songs.
Lovelorn Dolls is één van de vele bands op het Alfa Matrix-label en deze cover van “Lullaby” is één van de 27 tracks van het tribute album ‘A Strange Play 2’ van Alfa Matrix en het nieuwe zusterlabel Spleen+. Lovelorn Dolls deed in 2014 overigens ook al mee op ‘A STrange Play 1’ van deze tribute-reeks. Op deel 2 staan voorts nog The Cure-covers door onder meer Star Industry, The Ultimate Dreamers, The Breath Of Life, Armageddon Dildos, Implant, Digital Factor en Lights AM. Dat tribute-album komt uit op 23 juni.
Bij de Lullaby-cover door Lovelorn Dolls hoort een leuke video. Die kan je bekijken via https://spleenplus.bandcamp.com/track/lullaby
Predatory Void is het nieuwe project van Lennart Bossu (Amenra, Living Gate, Oathbreaker). Andere bandleden zijn zangeres Lina R. (Cross Bringer), bassist en tweede stem Tim De Gieter (Amenra, Doodseskader), gitarist Thijs De Cloedt (Cobra The Impaler, Aborted) en drummer Vincent Verstrepen (Carnation). Dat is een interessante lijst van usual suspects, maar het is toch vooral Bossu die de grote lijnen uitzet en de anderen die hier en daar bijkleuren.
‘Seven Keys To The Discomfort Of Being’ is hun debuutalbum dat zomaar bij Century Media Records van Sony Music uitgebracht wordt. Dat Predatory Void zo labelgenoot wordt van Arch Enemy en At The Gates duidt erop dat de ambitie hoger ligt dan die van een interessant zijprojectje. Dat de band zijn live-debuut in het buitenland maakte, wijst eveneens in die richting.
Van de ambitie terug naar de muziek. Zangeres Lina is een aangename ontdekking. Niet enkel stem-technisch haalt ze hier een mooi niveau, ze legt er telkens ook een authentieke emotie in. De anderen halen netjes het hoge niveau dat we van hen verwachten.
Muzikaal is dit album moeilijk te duiden. De band en het label geven geen duidelijke genre-refereties en na drie tracks had ik evenveel genres opgeschreven als opnieuw doorstreept: post, atmosferisch, doom, death, black, sludge, extreme, … Het zit er allemaal wel wat in, maar misschien niet genoeg om het er als genre op te kleven.
Inzake structuur en songopbouw heeft het album een paar luisterbeurten nodig om duidelijk te maken wat bij welke track hoort. Vooral inzake structuur is dit album een moeras waarin je wegzinkt. De nummers hebben weinig coherentie of eigen gezicht, hoewel er met veel overgave en op hoog niveau muziek gespeeld wordt. Ook na een paar luisterbeurten lijkt dit nog steeds een collage van ‘interessante’ riffs en muzikale bewegingen.
Eén van de betere tracks van dit album is “The Well Within”: ongecontroleerd furieus aan de start, dan een louterende sludge-passage en de belofte van een gestage opbouw naar een eruptie, die er ook komt, om daarna opnieuw in een leegte te vallen. Knap gedaan. Nog een mooie is “Funerary Vision”.
Aan ambitie en inzet geen gebrek. Maar het gaat alle kanten op met deze “Seven Keys …”. Misschien waren 2 of 3 keys al genoeg geweest.
Hooverphonic - Terugblik op hun 30 jarige carrière, met een blik naar het nieuwer werk
Drie avonden lang was Hooverphonic in hun thuishaven Sint-Niklaas om een mooi overzicht van hun muzikaal oeuvre te spelen. Al bijna dertig jaar lang intrigeert onze Belgische trots met een brede sound van filmische triphop , sixties rockabilly swing , Morricone en sfeervolle melancho-popelektronica; ze voegen er nu een Zuiders tintje met een aangename dansbeat aan toe. Volgend jaar komt er een nieuwe plaat.
Tijdens de drie avonden kregen we een rits nummers. Een fijne, afwisselende, genietbare set van het trio Callier-Geerts-Arnaert, die lief en leed optimaal met elkaar delen.
Hooverphonic vinden we nu terug in de meest consistente ‘oude’ bezetting. Muzikaal grossierden ze in hun breed oeuvre, bijna 25 nummers. Met zes op het podium zijn ze, een goed geoliede machine, waarbij Geike zich als een popdiva profileert en moeiteloos de nummers van de vroegere zangeressen die bij het duo waren, kan zingen. De band klinkt cool, warm, innemend, fris als aangenaam, dansbaar . Beredeneerd en elkaar wat ruimte biedend … Een diverse klankkleur dus.
De eerste nummers waren nu niet de makkelijkste . De twee uur durende set werd ingezet met “United states of amnesia”, die refereert aan hun ‘sound spectacular’ van de begindagen, filmisch, met een donker, kil randje in elektronica , verder een diepe bas en indringende, twinkelende gitaarriedels, op gepaste wijze gevolgd door “The last thing I need is you” en “Georgia café”, twee minder gekende opgestofte oudjes, die dus duidelijk passen bij de opener. We houden nog even dit sfeertje aan met een ander opgegraven nummer, “Waves” en het nieuwere “The best day of our life”. Sensueel beweegt Geike zich in deze nummers.
In de beginfase maakt Hooverphonic het zich niet makkelijk met het donkere materiaal, Alex geeft er een uitleg aan en in deze kennismaking omarmt en onthaalt het publiek hen warm.
Het meer gekende materiaal krijgt een opgepoetste versie, het mag wel iets anders klinken, intenser, strakker en groovier. “The night before” en “Anger never dies”, twee die voorheen werden gezongen door Noémie Wolfs, zitten in zo’n jasje en zijn goed gezongen . Geike is vocaal op dreef, “Romantic” (directer) , “Eden” (minder orkestratie, meer elektronica), “Jackie cane” (snedig gitaargetokkel) en een innemend “Vinegar & salt” (enkel stem-piano) zijn uiterst spannend, slepend, emotievol, pakkend.
Splinternieuw zijn de singles “Don’t think”, met een portie funkende groove en het Spaans getinte “Por favor”, knipoog naar Manu Chao, en ideaal met een gekoelde cocktail bij ondergaande zon. Het onderstreept hun diversiteit en het kleurrijk palet. En ze nodigen ons uit tot een heupwieg en een danspas op een clubversie van “One, two three” (erg gevat door vrouwelijke én mannelijke vocals) en “Badaboum”. Ze wisselen het mooi af met het ingetogen poprockende “Someone” en “Mad about you”, die beiden een sfeervolle groove meekrijgen.
Er wordt dus soms diep gegraven in hun oeuvre , doorbraaknummer “2 wicky”, trippop pur sang, halen ze nog aan, dat tussen poprockers “Amalfi” en hun eurovisie-nummer “The wrong place” zit. Het frisse, vol klinkende “Sometimes” sloot hier een tweede keer af.
Het vroegere materiaal werd meer dan ooit hoog in het vaandel gedragen en kreeg een iets andere insteek, o.m. “One way ride” kreeg tribal ritmes, een exotische touch met dubsounds .”Club montepulciano” wordt er eentje van psychedelica trippop. “Fade is the new dope”, een donker nummer, zal de afsluitende track worden van de komende plaat en naar goede gewoonte willen ze live met de track besluiten van de laatste plaat .
Hooverphonic bracht ons een uiterst interessante, avontuurlijk trip , slalomt doorheen hun rijkelijk gevulde oeuvre, pint zich graag vast aan oudjes en een rits hits, kleurrijk ingebed en doet uitkijken naar het nieuwere werk, waarvan de drie singles niemand zijn ontgaan .
Een brede muzikale smaak, cool, fris, warm, innemend en aangenaam, trippy, dansbaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics (Labadoux 5 t-m 7 mei 2023) @Filip Gheysen
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4848-hooverphonic-06-05-2023.html?ltemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Roots & Roses Festival 2023 - Verscheidenheid in het rootsgenre siert het festival
Roots & Roses Festival 2023
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2023-04-30
Nick Nyffels
We openen altijd graag ons festivalseizoen in Lessen, net voorbij Geraardsbergen, op Roots & Roses, een gezellig festival, dat zich richt op liefhebbers van garagerock, Americana, rockabilly, blues, rootsy muziek in het algemeen en dit jaar ook hardrock. Het publiek is divers, je ziet oude punkers, veel mensen met tattoos, bikers en rasta’s maar ook de lokale Lessense mensen zijn aanwezig op hun festival, naast ook veel Vlamingen.
De catering is lokaal, je vindt er geen cola, maar lokale frisdranken, naast de typische Saisonbieren van de streek, en diverse eetstandjes met gerechten uit de hele wereld. Dit jaar stond er maar een muziektent, in een Crammerock-opstelling met alternerende podia. Daardoor werd er gesoundcheckt tijdens de optredens, maar dat was nooit echt storend.
Daarnaast was er voor randanimatie gezorgd, met catchwedstrijden naast de festivaltent.
Ik was aanwezig op één van de twee dagen
We pikten nog net het laatste nummer van Kamikazé (een solo-project van een van de leden van The Experimental Tropic Blues Band) mee, een cover van “Riders on the Storm” van The Doors, maar dan in een Suicide-uitvoering.
Chuck Prophet speelde in de jaren tachtig en negentig bij Green on Red. Vorig jaar moest hij zijn toernee afzeggen omdat er kanker bij hem werd vastgesteld, maar hij is gelukkig hersteld zodat hij samen met zijn band The Mission Express zijn laatste plaat ‘Land that time forgot’ kon voorstellen in Lessen. Op dit vroege uur wist hij met zijn charisma het publiek op te zwepen, en bracht hij gloedvolle all-American rock over thema’s als baseball. De geest van Tom Petty was nooit ver weg.
Kitty, Daisy & Lewis wierpen ons terug naar de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw en de tijd van de 78 toerenplaten: een mix van swing, rockabilly, r&b en soul waarbij de broer en zusjes Durham veelvuldig van instrument wisselden.
De revelatie van de dag kwam uit Montréal, Canada: Les Deuxluxes is een garagerock duo in de stijl van The Kills en The Raveonnettes. Etienne Barry speelde gitaar van achter zijn drumstel, en zangeres/gitariste Anna Frances Meyer blies ons omver door haar podiumpresence. Haar bindteksten waren in het altijd grappige Canadees-Franse accent en hoewel de meeste nummers in het Engels gezongen werden, zat er ook een Franstalig nummer tussen. Opmerkelijk was ook het gebruik van een dwarsfluit, wat je toch niet echt verwacht in deze luide garagerock met blues en soul-invloeden.
De Belgische eer werd hoog gehouden door het Limburgs-Waalse Boogie Beasts. Vorig jaar brachten ze nog een plaat uit vol blues-covers, ‘Blues from Jupiter’, waarin ze hun helden als Howlin’ Wolf, Son House en Muddy Waters eren. Bluesrock op maximum volume kregen we ook in Lessen, met een voorname rol voor de mondharmonica. Ze coverden naast hun blueshelden, ook “Honey White” van Morphine. Liefhebbers van The Black Keys, ZZ Top en Triggerfinger zullen deze band zeker kunnen pruimen. Enig puntje van kritiek, de sound van de band doet op de lange duur alle nummers wel hetzelfde klinken.
Ron Gallo, de slungelige krullebol uit Philadelphia heeft een gloednieuwe plaat uit, ‘Foreground music’ en kwam die met zijn band voorstellen zo rond een uur of zes. Qua genres ging het veel richtingen uit, met naar het einde toe de nadruk op fuzzrock met vuile gitaarsolo’s.
Jim Jones stond al een paar keer op Roots & Roses met zijn Jim Jones Revue, en kwam nu terug met de Jim Jones All Stars. Dit was feestmuziek, vroege rock ’n roll a la Jerry Lee Lewis, met de gitaren die in interactie gingen met de keyboards. De blazers gaven het ook een soultintje, James Brown was nooit ver weg, en ook The Beatles werden geëerd met een cover van “Everybody’s got something to hide except me and my monkey”. Het publiek was enthousiast en riep de band terug voor een bisronde.
Nick Waterhouse was de eerste headliner van de avond. Echt pakkend vonden we het niet. Hij brengt een vintage sound, op de jaren vijftig en vroege jaren zestig geënt, de staande bas kon dus niet ontbreken, en het had naast rock ’n roll ook wel wat soulinvloeden, maar het bleef te veel luistermuziek, die je op een zondagmorgen oplegt, maar waarvoor je niet perse naar een festival moet gaan. De single die er boven uit stak was voor mij toch wel “LA turnaround”.
Het was van hun debuutplaat geleden dat we The Datsuns nog live gezien hadden in de AB, ondertussen al een goede twintig jaar geleden, en sindsdien waren we ze een beetje uit het oog verloren. Ze spelen nog steeds klassieke hardrock, met al de Spinal Tap clichés, alhoewel er ook een beetje Iron Maiden ingeslopen is.
Versterkers op 11, solo’s in overvloed, benen gespreid en gitaren in de lucht. De oudjes van het debuut waren nog steeds het best, met onder meer “Sittin pretty”, “Harmonic Generator” en het onvermijdelijke ‘MF from hell” in de bis.
Roots & Roses kende een mooie eerste festivaldag, met een verscheiden line up, prachtig weer, en een zeer aangename sfeer. Laat de rest van de festivalzomer maar komen.
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Les Nuits Botanique 2023 - Jeanne Added - Gebed in een groove van weemoed
Les Nuits Botanique 2023
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2022-04-30
Erik Vandamme
Frankrijk heeft een patent op zangers en zangeressen …Edith Piaf is er eentje die in eenieders geheugen is gegrift. De Franse artieste Jeanne Added, ook al brengt ze een heel andere soort muziek, durft in de voetsporen te treden. Toen we haar 2016 live aan het werk zagen waren we danig onder de indruk van haar performance, maar dat nu net enkel werd verstoord door het geroezemoes van voetbal kijkende 'muziekfans' op het festival, want het was net het EK voetbal, waarbij fans naar het scherm aan te kijken waren, niet ver van het Green Room podium. Heel jammer, want ze misten een vrij unieke artieste binnen de scene.
In een overvolle Chapiteau kreeg ze wel de volle aandacht en de handen op elkaar, door een set gebed in een groove van weemoed. Op die fijne zondagavond genoten we algemeen van drie artiesten die ons deden wegglijden in die groove van melancholie …
Thibaut Blond zegt zelf dat hij zijn emoties makkelijker in beweging kan vertalen dan in woorden. Het verklaart waarom de Franse zanger, beter bekend als Oete (****) zo natuurlijk overkomt op het podium”, staat er in de biografie op de website van Les Nuits. De aanstekelijke sound van de muzikanten in combinatie met het theatrale en de emotioneel beladen stem van Oete, laten een artiest zien die zijn ziel bloot legt en de gevoelige snaar raakt. Hij is een hartenbreker, doet ons verglijden in intimiteit, maar zorgt evenzeer voor wat uptempo’s . Die weerhaakjes intrigeren mee het geheel. Zijn debuutplaat 'Armes & Paillettes' is meer dan de moeite.
Zaho de Sagazan (*****) is een jonge, getalenteerde en beloftevolle artieste die speelt op emotie. En dat op amper 22 jarige leeftijd. De pop diva weet iedereen te omarmen door haar bezwerende, opzwepende en ingenomen songs als “Aspiration” en “Les Dornantes”. Zaho de Sagazan heeft een warme stem en is ook een charismatische klasse entertainer die perfect haar publiek bespeelt met een knappe kwinkslag. Hartbrekende en -verwarmende muziek dus. Op spontane wijze word je meegezogen in die wisselende sound. Het afsluitende “Dansez” wordt door iedereen meegezongen. Hier ondergingen we een ‘waauuw’ gevoel.
Setlist : La Fontain de sang //Aspiration // Le dernier des voyages // Mon inconnu // Les dormantes //Je rêve //Tristesse //La symphonie des éclairs // Dis?moi que tu m'aimes //Dansez
Jeanne Added (****) zit in hetzelfde muzikale elan. “It's a lie' en “Tree song” zijn meteen sterke openers; ze klinken broeierig, groovy, aanstekelijk en zijn emotioneel beladen. Energiek zelfs. Als een ware diva paradeert ze over het podium, ze omarmt iedereen met enorm veel liefde. De tent was niet zo vol meer, maar de aanwezigen genoten met volle teugen van die melancho trip.
Daarnaast laat ze zich omringen door enkele knappe dansers en muzikanten, samen met de sublieme instrumentatie en haar vocals overtuigt de set enorm, o.m. met “Only Truth”, het aanstekelijke “Before sun” en het afsluitende “Au Revoir”.
Jeanne Added is één van die Franse artiesten om in het oog te houden. Ze groeit uit tot een gevestigde waarde binnen die scene. Haar muzikale virtuositeit, de speelsheid en de danspasjes vonden elkaar. Het publiek was terecht enthousiast.
Setlist: It's a Lie //Tree Song //Hey Boy //Play Again //Off My Back //Mutate //Only Truth //Relax //Before the Sun //A War Is Coming //Radiate //Au revoir
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Nordgarden - Mijn motto voor het leven en onderweg is: "Verwacht niets, wees op alles voorbereid". Dus ik neem alles wat op mijn pad komt als een bonus
De Noorse sing-songwriter Terje Nordgarden is er na 5 jaar opnieuw bij met een nieuw album ‘All We Need’. Net als op ‘Changes’ (2017) levert hij op ambachtelijke wijze kwaliteitsvolle pop (productie in de Athletic Sound Studio). De 9 nieuwe tracks zijn 'inspired by artists such as Wilco, The Band, Ryan Adams, Tom Petty, Coldplay and Bon Iver' en een 'rich repertoire of songs spanning from beautiful pop ballads to driving rock songs', lezen we.
De recensie van deze parel van een plaat kun je hier nog eens nalezen
https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/89730-all-we-need.html
Naar aanleiding van deze release hadden we eveneens een fijn gesprek met Terje Nordgarden, en polsten ook naar de verdere toekomstplannen.
Hoe is het allemaal begonnen en wie waren je grote inspiratiebronnen als singer-songwriter?
De grote verandering voor mij persoonlijk was het live zien van Bruce Springsteen in Oslo in 1993. Het was een rock n ́roll openbaring en na die ervaring veranderde ik volledig. Ik begon uren en uren per dag gitaar te spelen en heel veel liedjes te schrijven.
Het is nu 5 jaar geleden dat het album ‘Changes’ uitkwam; hoe is het je die jaren vergaan? Heeft die plaat bepaalde deuren geopend?
Het "Changes"-album was letterlijk een grote verandering voor mij. Het kreeg geweldige recensies en er werden verschillende nummers op de radio gedraaid zoals "Side of the Road" wat ook mijn eerste playlist single was op de NPO radio in Nederland. Dat album stelde me ook in staat om veel te toeren in Europa.
Ondertussen was er de corona periode … Hoe ben je erdoorheen gekomen? was het een inspiratie of eerder een confrontatie met een harde realiteit?
Ik heb het gevoel dat het effect van die periode nog steeds bij ons hangt. Veel podia zijn gesloten of gestopt met muziek. Mensen lijken ook hun gewoontes te hebben veranderd en gaan minder naar concerten. De periode was mentaal een uitdaging. Ineens leek het alsof niets zeker was. Alles kon ophouden te bestaan, zelfs mijn muziek en mijn werk.
Je schijf 'All we need' is in januari uitgekomen, ik hou vooral van dat constante geflirt tussen pakkende popsongs en het intiem dromerige; heel treffend; een bewuste keuze?
Bedankt! Ja, ik wilde een groter geluid maken. Grote drums, een muur van gitaren, grote lagen synths. Ik heb me laten inspireren door artiesten als The Killers, Coldplay en Bon Iver en ik heb geprobeerd mijn eigen liedjes in een grotere productie te plaatsen. Ik heb het gevoel dat ik daarin geslaagd ben, vooral met het nummer "Last Breath".
Die intimiteit en je warme stem hebben een zeer hypnotiserende invloed op mijn geest; was dat je bewuste manier van werken? wilde je hiermee de geest van mensen bewerken of hoe moet ik dat zien?
Ik probeer te communiceren via mijn liedjes en mijn zang. Ik heb het gevoel dat het een dialoog is waarin emoties en gedachten worden uitgewisseld. Het geluid en de productie helpen ook om de gedachten en gevoelens van mensen op een dieper niveau te bereiken, denk ik.
Wat waren je inspiratiebronnen voor deze plaat?
Ik heb naar veel muziek geluisterd om inspiratie op te doen voor deze plaat. Maar ik heb het gevoel dat mijn belangrijkste inspiratiebronnen voor dit album afkomstig zijn van artiesten als The Killers, Coldplay en Bon Iver.
Ik krijg het gevoel dat er een persoonlijk verhaal achter deze plaat zit, klopt het? waarom of waarom niet?
Ja, ik denk dat al mijn muziek een soort zelftherapie is. Ik probeer mezelf ervan te overtuigen dat alles goed komt en dat dingen uiteindelijk ten goede zullen veranderen. Vooral in dit album probeer ik me te richten op de basis van het leven - liefde, familie, vriendschap, natuur. Dat zijn de essentiële zaken die ons echt gelukkig maken, niet geld en materiële goederen, die dingen zijn slechts accessoires of randzaken als je wilt. Dus ja, die basis is echt alles wat we nodig hebben. Dat is tenminste wat ik mezelf probeer wijs te maken.
Zoals het liedje "Last Breath", dat een soort liefdesliedje is. Of de vraag hoe we de balans tussen leven en dood ontwikkelen. Ik las het in een interview … Kun je daar wat dieper op ingaan?
Een van mijn belangrijkste doelen in het leven is om aanwezig te zijn en het leven ten volle te leven. Niet zoveel mogelijk doen, maar leven en dingen doen met een grotere aanwezigheid. Een andere grote inspiratiebron is het boek "De kracht van het nu" van Eckhart Tolle. Ik stel mezelf niet veel vragen bij de dood, omdat ik geloof dat het leven het enige is dat we zeker weten, dus probeer ik het te leven lief te hebben tot de "laatste adem".
Het is ook puur kwalitatief een perfecte plaat, zonder die warmte uit het oog te verliezen. Het album ‘All We Need’ werd geproduceerd door Bjarne Stensli. Deze man produceert het album van verschillende Noorse acts waaronder A-Ha en Madrugada. Hoe groot was zijn invloed en hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Bjarne is zo'n geweldige producer, maar ook een hele aardige vent. We kenden elkaar toen we kinderen waren, maar daarna zijn we elkaar zo'n twintig jaar uit het oog verloren. Ondertussen ontwikkelde Bjarne zich tot een geweldige producer voor zoveel grote artiesten en ik dacht ik bel hem eens op. En we kwamen beter dan ooit bij elkaar, we waren een verrassend goede match. Ik ben hem veel dank verschuldigd voor deze plaat. Zowel voor het geweldige geluid, maar ook voor het pushen van mij om beter te presteren op mijn zang en mijn gitaarspel.
Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Heel goed. Goede recensies en mensen houden live van de nummers. Vooral "Last Breath" raakte een zenuw en werd veel gedraaid op grotere radio's in Duitsland en Italië.
Wat zijn je verwachtingen van deze plaat, nu je toch al wat reacties hebt gehad, zijn die verwachtingen uitgekomen?
Mijn motto voor het leven en onderweg is: "Verwacht niets, wees op alles voorbereid". Dus alles wat op mijn pad komt zie ik als een bonus. Volgens dat motto ben ik erg blij met het resultaat.
Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar? touren jullie ook in de zomer (Belgische festivals eventueel)?
Tot nu toe is er slechts één concert gepland in de BeNeLux op 21 mei in het Lokaal 42 in Helmond. Corona heeft zeker alles veranderd dus ik moet opnieuw beginnen met het opbouwen van nieuwe connecties.
Wat zijn je grote ambities? Is er een soort doel dat je voor ogen hebt, of ben je daar niet mee bezig?
Ik heb geopend voor A-HA voor 10.000 mensen en ik heb het voorrecht gehad om in de Royal Albert Hall te spelen. Ik heb het gevoel dat ik niet veel groter kan doen dan dat, dus alles wat erbij komt is een bonus. Maar dat gezegd hebbende - ik zou graag meer toeren in België en Nederland.
Pics homepag @Pierluca Taranta
Heel erg bedankt voor het luisteren naar mijn nieuwe album en ik hoop jullie allemaal snel op de weg te zien!
Amber Meulenijzer - Het onderzoek naar die speakers en hun klankkleur is wat me nu vooral bezighoudt. Het is een blijvend onderzoek rond textuur, de klanken zelf en de akoestiek van de verschillende plaatsen waar ik de luidsprekers installeer
"Met een achtergrond in geluid en beeldende kunst, onderzoekt ze de spanning tussen deze velden. Door alledaagse verwondering en intuïtie te combinere,n een algemene nieuwsgierigheid naar de grenzen en flexibiliteit van verschillende materialen, maakt ze werk met theatrale, cinematografische en poëtische elementen.", lezen we in de biografie over de Brusselse klankentovenares Amber Meulenijzer.
Op BRDCST festival in de AB liet ze een tipje van de sluier zien van hoe dat klinkt.’De luisteraar wordt dan ook letterlijk meegesleurd in een verhaal van drones die intiem als oorverdovend hard blijven nazinderen in je hoofd. Amber Meulenijzer prikkelt met haar klankvirtuositeit een breed uiteenlopend veld aan emoties. Die klankentapijtjes wekken beelden op die angst, pijn, vreugde en genot perfect met elkaar verbinden. Wat een palet aan klanken!’, schreven we; het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/90173-brdcst-2023-dag-2-wat-is-jazz-anno-2023.html
We hadden een fijn gesprek over haar werk, de ambities en de toekomstplannen en ambities.
Je bent al op zeer jonge leeftijd interesse beginnen krijgen in ‘de kunst van geluid’ en alle aspecten daaromtrent. Wat heeft de interesse gewekt om die richting te kiezen?
Ik ben destijds Radio gaan studeren aan het RITCS, een heel brede richting met allerlei mogelijkheden, van audiodocumentaire, tot audiofictie, radioprogramma’s maken, en - de richting die ik misschien nadien wel het meest ben uitgegaan - audio: hoe vertel je een verhaal in geluid? Tijdens mijn studie al groeide de interesse om ook beelden te gaan combineren met geluid, verder te gaan denken dan een klassieke stereo opstelling en te experimenteren met installatieve elementen die ook een fysiek of visueel aspect toevoegen aan de klankervaring.
Ik denk wat dat geluid betreft, de inspiratie eindeloos kan zijn, geluid is overal… maar wat is je allergrootste inspiratiebron?
Ik moet bij deze vraag eigenlijk vrijwel meteen denken aan inspiratiebronnen binnen de visuele kunsten. Voor mijn eindwerk aan het RITCS werd ik destijds begeleid door Hans Op de Beeck, wiens installaties en films mij nog steeds enorm prikkelen. In de landschappen die hij schept spreken stilte en geluid tegelijk, het zijn omgevingen die de verbeelding aan het werk zetten, maar haar tegelijk de ademruimte geven die ze nodig heeft. Ook Roy Andersson en zijn films, dat theatrale, een abstractie van dagdagelijkse activiteit die dan opeens helemaal anders begrepen wordt, zeer boeiend. Qua geluid put ik tegenwoordig vooral inspiratie uit langdurige composities, ik ben aan het proberen leren om tijd te nemen om een verhaal te vertellen, en om dat te doen vind ik erg veel steun in de werken van Eliane Radigue of de hele orgel-revival beweging rond Kali Malone, Sarah Davachi, Caterina Barbieri ed. Ook de eerder collage-achtige stukken van bvb Frans Zwartjes of Gregory Whitehead zijn inspirerend voor me. Door de laatste jaren veel aan de slag te gaan met het type speakers dat ik gebruik (oude intercomsystemen, hoorn-luidsprekers ed) ben ik ook echt aan het werken in en met ruimtes, om akoestiek en ruimtelijke ervaring te gaan gebruiken als compositoir element. Daarin is Maryanna Amacher een hele grote inspiratie, de manier waarop zij de ruimte analyseerde, tijd nam om ter plekke te werken en luisteren, all the way. Ik wou dat ik de kans had gehad om eens in haar installaties rond te lopen.
Ik vind ook het theatrale aspect aan je werk zo opmerkelijk
Ja, ik merk wel als ik bezig ben met geluid en installaties, dat er een soort spanning is die te maken heeft met theater. Het gaat dan eerder over een soort aanwezigheid. Alsof er op elk moment iets kan gebeuren, of iemand binnen kan wandelen. Of de scène juist net verlaten is en wij als toeschouwers achterblijven.
Het was me in de AB opgevallen …Binnen die theatrale context is er de fantasieprikkeling, je vertelt verhalen met klanken, die je in woorden niet kunt uitdrukken. Is dat je bedoeling, het vertellen van verhalen zonder woorden?
Dat is iets wat ik echt heb uitgetest heb in AB . Ik was benieuwd wat dit zou worden en ben heel blij dat ik daar de kans heb gekregen om dat onderzoek te beginnen voeren. Het gaat voor mij vaak vooral om een spel met textuur, akoestiek en richting, waarbinnen dan een verhaal ontstaat. Maar doordat er daarbinnen zodanig veel ruimte is voor interpretatie weet je natuurlijk nooit hoe dat overkomt op andere mensen. Dat merk je achteraf, als mensen me zeggen dat ze deze of die beelden hebben gezien - als een soort reis door je onderbewustzijn. Als mensen aanknopingspunten vinden rond het verhaal dat wordt verteld met de klank, dan ben ik in mijn opzet geslaagd.
Dat is ook wat ik opmerkte op het BRDCST festival. De luisteraar werd letterlijk meegesleurd in een verhaal van drones die intiem als oorverdovend hard blijven nazinderen. Ik had alleen beetje het gevoel dat je in het kleine Salon wat beperkt was in je mogelijkheden, ik vroeg me af ‘wat had dit in de grote zaal kunnen geven', hoe heb je dit concert zelf ervaren en had je niet liever in de zaal opgetreden?
Eigenlijk is er extra ruimte vrijgemaakt binnen de programmatie van het festival. Per avond werd er aan de line-up van het festival één act toegevoegd in het AB Salon. Doordat er verder geen andere artiesten in die zaal moesten installeren, was er tijd om de dialoog van de luidsprekers met de ruimte echt te gaan uittesten - een grote luxe eigenlijk binnen een festival-context. Natuurlijk ben ik benieuwd wat dit zou geven op grotere schaal, in een andere ruimte, dat is altijd een inherent deel van het experiment en mijn installaties. Maar het was nu vooral de bedoeling om de mogelijkheden uit te pluizen, en dat is goed gelukt in AB Salon.
In heel die ervaring, en naast al die luidsprekers, viel deze achteraan de zaal het meest op; wat was de functie dan net met die ene luidspreker?
Ik had een achttal kleinere hoorn-luidsprekers mee, en een grote Amerikaanse hoorn-speaker achteraan de zaal. Die speakers hebben elk hun eigen functie binnen de ruimte - hun eigen stem eigenlijk - afhankelijk van welke klanken ik erdoor stuur en hoe ze op hun eigen manier het geluid filteren. Sommige frequenties klinken performanter in dat type speakers, andere gaan totaal op in de massa. De grote luidspreker achteraan in de zaal heeft weer een ander klankenpalet. Zelfs als ik er dezelfde geluiden door stuur, klinken ze anders, door het materiaal van de speaker en zijn positie in de ruimte. Het wordt zo weer een ander element in de compositie om mee te kunnen spelen.
Ik volg je, maar los daarvan, vind ik vooral hoe oorverdovend de stilte kan klinken; wat is je mening? Is de stilte, binnen die context, een inspiratiebron?
Ja, stilte zit voor mij vol textuur . Als je naar ‘niets’ luistert hoor je dikwijls een soort ruis om je heen, vaak zitten daarin al lichte verschillen in frequentie of intensiteit. Het voelt aan als een soort stroom waarin andere geluiden drijven, die soms die beweging weer doorboren om op de voorgrond te treden. Geluid en stilte zijn in sé allebei een soort massa die op je afkomt, je omringt, het komt er dan op aan om binnen die stroom plekken van houvast te vinden om mee te kunnen drijven in dat verhaal.
Over stilte en geluiden gesproken. Mijn gedeeltelijke doofheid sinds mijn geboorte zorgt ervoor dat ik anders naar ‘geluid’ moet luisteren, ik hoor niet alle klanken, maar voel wel klanken die iemand normaal hoort, niet hoort. Heb je al gewerkt met mensen die met deze handicap rondlopen of is dat eventueel een mogelijke piste?
Ik veronderstel dat je, met die handicap, meer met je lichaam luistert dan met je gehoor? Concreet heb ik daar nog niet mee gewerkt, maar in mijn installaties ligt de focus vaak niet alleen op het geluid zelf, maar ook op de ruimte en hoe die samen met de klank iets communiceert. Mijn werk Saab Sculptures bijvoorbeeld, is een reeks installaties met mijn wagen. Er is wat dat betreft al een soort code van hoe je lijf omgaat met dat object, de schaal ervan, de manier waarop je er rond beweegt. Je krijgt soms eerder visuele prikkels en dan pas vervolledigen de geluiden het verhaal. Ik denk dat het altijd boeiend is om te onderzoeken hoe mensen geluid ervaren op verschillende manieren, hoe om te gaan met het lichaam, de blik sturen, … het zijn allemaal elementen die de totaalervaring vormgeven.
Geluidskunst is ook een dynamische scene , zeker in Vlaanderen en vooral in Brussel sinds de jaren ’90. Er zijn voldoende artiesten binnen die scene die hun stempel hebben gedrukt, waaronder jij, hoe komt het toch dat Vlaanderen en Brussel zo een bakermat zijn, als klein landje in Europa en de wereld, denk je?
Ik woon nu tien jaar in Brussel, dus ik denk dat dat de plek is waar ik het meest kan over zeggen. Je hebt hier gewoon heel veel diversiteit, heel veel inspirerende mensen, ik denk dat er in deze stad veel samenkomt. En naast wat er broeit onder artiesten, zijn er ook veel organisaties die dat ondersteunen zoals Q-O2 of Overtoon, die geven geluidskunst echt een plek en een podium, ook STUK in Leuven of Musica in Pelt zijn plekken die daar actief aandacht aan besteden. Als klankkunstenaar heb je het gevoel dat je ergens terecht kan. Ook binnen de muziekcircuits zijn er veel mensen die van experiment houden. Dus zo ontstaat er een soort kruisbestuiving, die ervoor zorgt dat klankmakers zich weer kunnen uiten binnen die scene.
Je hebt ook deelgenomen aan het festival OORtreders in 2022, een zeer interessant concept met oneindige mogelijkheden, lijkt me; hoe bijzonder was die ervaring?
Voor Musica’s OORtreders festival heb ik een residentie gedaan hebben met mensen van plaatselijke fanfares uit Pelt en de dorpen errond. De bedoeling was om een soort trage processie te doen, met klanken van koperblazers, gecombineerd met luidsprekers op het dak van mijn rijdende Saab Sculpture (dezelfde speakers als degene die ook voor BRDCST werden opgesteld). Na enkele jaren van onderzoek en experiment om de stem van die hoornspeakers te leren kennen, vooral met opnames of pure sinusoïde tonen, dacht ik dat de klank van koperblazers wel eens het uittesten waard zou kunnen zijn. Door de harmonics en overtonen bij dat soort instrumenten is één noot al zeer rijk aan klank. Samen met de muzikanten zijn we gaan bekijken welke noten we konden gebruiken, hebben vervolgens opnames gemaakt om die te versterken door de twaalf speakers op het dak van de Saab. Dit werd een basis-soundscape als een soort drone-akkoord, waarbinnen de muzikanten tijdens de performance nog de ruimte hadden om binnen die context en tonaliteiten te improviseren. Het was een mooie ervaring, erg interessant voor mij om met die klanken aan de slag te gaan en een deel van de performance ook uit handen te geven door voor de gelegenheid de dubbele rol van dirigent-chauffeur op te nemen.
Je hebt al enkele werken uitgebracht zoals ‘De Koffie Wordt Koud’, enkele jaren terug, ook al vind ik dat jouw muziek vooral een live beleven moet zijn; nog werkjes in het verschiet? Wat zijn de toekomstplannen?
De komende weken is het even stilte voor de storm, maar in juni staat er heel wat op het programma! In Duitsland bijvoorbeeld toon ik een Saab Sculpture op de Monheim Triënnale: The Sound, een klankkunst-expo en parcours met tal van installaties in een klein stadje tussen Keulen en Düsseldorf. Wat ik precies ga doen wordt zoals altijd ter plekke bepaald, maar het plan is om aan de slag te gaan met resonanties van de kerkklokken in de buurt en op basis daarvan een compositie te maken. Verder is er in ook een Open Oscillator Festival in Amsterdam, daar ga ik aan de slag in de tuin, en Bruismelk Festival in Turnhout, waarvoor ik meer een podium-performance in elkaar zal steken zoals op BRDCST. Eind juni ga ik in Fribourg, Zwitserland, een stuk maken samen met klank wizard Gérald Wang onder een gigantisch viaduct met betonnen bogen, ook weer een compositie met speakers ter plekke, met de geweldige akoestiek van die plek. Door de betonnen wanden komt de klank wel twaalf keer terug, een heel klein geluid wordt daar al meteen heel groot.
Wat platenwerk betreft staat er niets op de planning?
Voorlopig niet. We zijn wel volop aan het experimenteren en opnemen met ons een duoproject met Lukas De Clerck: 2GIRLSNAMEDSERGIO. We hebben een relatief nieuwe setup waarbij we spelen op twee verschillende orgels, luidsprekers en verschillende blaasinstrumenten en lange drone-achtige composities maken. We maken vooral improvisatie en lange composities die spelen met harmonie en disharmonie, klanken die elkaar aanvullen en dan terug botsen. Daar zou je deze zomer misschien wel van kunnen horen.
Zou het niet interessant zijn om toch iets op plaat uit te brengen? Ik zou direct een plaat van jou kopen …
Ik ben eigenlijk altijd vooral bezig met de installatie en performance ter plekke, ik probeer deze wel altijd te documenteren, maar voor mij is het uitbrengen van muziek minder vanzelfsprekend. Het werk Saab Fanfare van tijdens OORtreders is nu uitgekomen op cassette via Ediçoes, ik moet zeggen dat ik totaal niet wist wat dat ging geven. Het is weer een heel ander verhaal, je bent volledig op klank en verbeelding aangewezen, zonder de visuele elementen die zo’n groot deel uitmaken van mijn werk. Ik ben die wereld nu pas aan het ontdekken, maar ben zeker nieuwsgierig om hier meer mee te doen. De uitdaging zal zijn om de akoestiek van de plaatsen waar ik kom, de dialoog en de klankwereld die daar ontstaan, te vertalen naar de luisterervaring van iemand die thuis naar de plaat luistert.
Ondertussen heb je al heel wat verwezenlijkt … De mogelijkheden qua geluidskunst zijn eindeloos; waar blijft die inspiratie toch vandaan komen?
Het onderzoek naar die speakers en hun klankkleur is wat me nu vooral bezighoudt.. Het is een blijvend onderzoek rond textuur, de klanken zelf, en de akoestiek van de verschillende plaatsen waar ik de luidsprekers installeer. Er zijn nog veel plekken die we kunnen bezoeken en ontdekken. Het is wat ter plekke en op die momenten gebeurt, dat me telkens inspireert.
Er zijn nog voldoende werelddelen te ontdekken, die in onze Westerse cultuur ondanks alles nog wat onbekend zijn zoals in Japan , Afrika en zo… daar zitten nog veel mogelijkheden vermoed ik?
Jazeker, beeld je in: een residentie in een oude watertank of in een tunnel ergens ondergronds, dat lijkt me ook interessant. De mogelijkheden zijn zodanig oneindig dat ik hiermee nog vele jaren kan doorgaan. Om telkens op die plekken te ontdekken welke soort geluiden daar welk verhaal vertellen.
Wat BRDCST betreft, zijn er interessante dingen die je hebt gezien en die je aanspraken?
Elvin Brandhi in Bonnefooi was interessant om te zien en horen, en ook Yeah You, het duo samen met haar vader later op de avond . Heel mooi om te zien hoe ze daar samen zo’n sterke performance neerzetten, elk op hun eigen manier en toch samen. Het is ook zodanig in your face, dat vind ik heerlijk. Het is iets waar ik zelf minder geneigd toe ben, daarom vind ik het fascinerend om te zien hoe dat communiceert.
Voor mij was dat een confrontatie met mijn innerlijke demonen, iets van waanzin…
Pics homepag @Lukas De Clerck
Bedankt voor dit fijne gesprek
www.ambermeulenijzer.be
www.instagram.com/ambermeulenijzer
The Milk Factory - Samenwerkingen tussen culturen zijn interessant omdat je, naast je eigen cultuur, erachter komt wat er in de andere culturen omgaat. En vice versa
Edmund Lauret en pianist Thijs Troch, zijn exponenten van de avontuurlijke Gentse jazzscene die momenteel furore maakt; ze kwamen na een duoconcert op het idee om een nieuw project op te starten, met Viktor Perdieus (tenorsaxofoon), Jan Daelman (dwarsfluit), Kobe Boon (bas) en Benjamin Elegheert (drums) was het collectief The Milk Factory geboren. Ondertussen heeft de band al heel wat watertjes doorzwommen, nu was het tijd voor iets nieuws en toevoeging van en stem. Bandleden Kobe Boon en Viktor Perdieus studeerden een jaar in Göteborg en maakten er kennis met Zweedse vocaliste Hannah Tolf. Zij wordt toegevoegd aan de line-up. Tolf zingt, componeert en improviseert op het raakvlak tussen akoestische en elektronische muziek, tussen pop en jazz, het bekende en het onverwachtse. De formatie bracht eind april zijn plaat ‘Vandrare’ uit via WERF records; we hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Hannah en Edmund. En we polsten uiteraard naar de verwachtingen en verdere plannen.
Het zijn bijzonder 'rare' jaren geweest, ook al is het volgens mij nog niet voorbij, hoe zijn jullie als muzikanten die tijden van corona en daarna doorgekomen?
Hannah: In Zweden was er een andere lockdown dan in de rest van Europa, wij gaan anders om met de COVID situatie dan in andere landen. Wij hadden geen lockdown, hoefden geen mottenmaskers op, maar alles was gesloten, we hadden geen mogelijkheden om concerten en andere dingen te doen. In zekere zin was het moeilijk, maar persoonlijk had ik een baan in het theater in Duitsland, als freelancer. Het was in die tijd moeilijk voor freelance muzikanten om hulp te krijgen in Zweden, dus na een tijdje werd het moeilijker. Maar na een lange tijd maakten ze het makkelijker voor ons, en we begonnen hulp te krijgen.
Ik vraag dit, omdat ik dacht dat jullie dit project begonnen in het midden van de COVID (als ik het goed heb). Sommige bands die in die tijd projecten begonnen, gaven het op voordat ze iets maakten omdat het frustrerende tijden waren, hoe gaan jullie ermee om? En het toch doen?
Edmund: het project begon in deze corona ja, de eerste keer dat we elkaar ontmoetten was vorig jaar. in juni, zo'n beetje het einde van deze corona tijden. De slechtere tijden waren al voorbij, dus we hadden geen problemen om met elkaar in contact te komen. Dus we konden het corona gedoe overslaan. Toen we dit project begonnen...
Hannah: we konden het gewoon in beweging houden, deze tijd had geen effect op het maken van dit project.
En nu komt het album eraan. Ik heb naar 'Vandrare' geluisterd. Enkele gedachten: Ik hou vooral van de combinatie van improvisatietechniek en een dromerige stem die de gevoelige snaren raakt. Was dat een bewuste keuze?
Edmund: Onze saxofonist Victor ontmoette Hannah toen hij in Zweden studeerde, en we wisten dat Hannah veel met improvisatie bezig was, en dat is een van de redenen waarom we haar vroegen met ons samen te werken. Dus op die manier was het zeker een bewuste keuze.
Is het ook een bewuste keuze om hiermee een ander publiek aan te spreken of niet? Omdat jullie andere wegen bewandelen dan de jazz cultuur waar jullie in zitten... Hannah haar stem geeft een meer dromerige popsfeer, vandaar …
Edmund: De keuze om met een zangeres te werken opent natuurlijk veel deuren, we hopen ook dat fans die van instrumentale muziek houden de zang die we met Hannah doen ook waarderen. Dus het kan zeker mensen aanspreken die ons nog niet kennen. Waarom niet...
Naast het dromerige karakter, is er soms ook een bevreemdende sfeer aanwezig zoals in 'Ljumma vindar' , klopt dit?
Hannah: Ik weet alleen tijdens het proces dat het ons beviel wat daar gebeurde. Soms was er inderdaad die mysterieuze sfeer, ik weet het niet
Ik hou er ook van dat de teksten in het Zweeds zijn, maar waarom niet in het Engels (het creëert wel een bijzonder rijke sfeer). Zelfde vraag, is het een bewuste keuze om in het Zweeds te zingen en niet in het Engels en waarom?
Hannah: Zoals Edmund al eerder zei, het kan andere deuren openen. Ik wilde gewoon in mijn eigen taal zingen omdat het me een goed gevoel gaf om in het Zweeds te zingen, iemand noemde het om in het Zweeds te zingen en ik voelde me goed bij het idee om dat te doen, het maakt het origineel want er zijn genoeg liedjes in het Engels, wat fijn is om te doen. het wijst ook op de samenwerking tussen Zweden en België, dat' was ook een reden om het in het Zweeds te zingen. Het voelde ook natuurlijk om het zo te doen...
Het maakt deze plaat tot een origineel meesterwerk. Maar er is meer, op bepaalde momenten, wat je doet met je stem, doet me denken aan een artiest als Bjork (dat is een compliment, ik ben een grote fan van Bjork); wat is jouw mening?
Hannah: Ik heb niet naar Bjork geluisterd, of ben een grote luisteraar van Bjork. Maar ik heb enkele nummers beluisterd die ik erg goed vind. Het is niet dat het mijn belangrijkste inspiratie is, maar bedankt voor het compliment...
Het is een zeer gevarieerde plaat, maar ook een fusie van twee culturen, namelijk de typisch Belgische jazzcultuur en de Scandinavische; wat is je mening?
Hannah: Samenwerkingen tussen culturen zijn interessant omdat je, naast je eigen cultuur, uitzoekt wat er in andere culturen omgaat. En omgekeerd. Naast de persoonlijke ervaring deel je een muzikale taal.
Los van dit alles, Edmund: om jullie echt te lanceren, is het geen probleem om een Belgische band te zijn, ik blijf erbij dat Milk Factory (of Nordmann) als ze een Engelse band waren, beroemd zouden kunnen zijn; is het dan geen probleem om als 'Belg' voet aan de grond te krijgen of is dat kort door de bocht?
Edmund: Dat weet ik niet, jazz is geen mainstream muziek. We verwachten niet hetzelfde als een commerciële popartiest. Maar ik denk dat we het heel goed doen als band in België. We mogen niet klagen.
Laten we het hebben over de toekomstplannen met dit project. Zijn er plannen voor festivals of concerten? Binnen- Buitenland?
Edmund: Er zijn plannen voor een Zweedse tour, maar we hopen ook dat we in Nederland, Duitsland en enkele festivals kunnen spelen.
Het album kwam uit eind april, wat zijn de verwachtingen van deze plaat?
Hannah: het is een heel mooi album waar we trots op zijn. Ik kijk ernaar uit om deze muziek, de teksten hier in Zweden en overal te delen. Het is ook heel persoonlijk. Hopelijk houden de mensen van wat we hier doen... we hopen dat ze het mooi vinden, want het is een heel persoonlijke plaat.
Edmund: We hebben nog maar één concert gespeeld met Hannah, dat was in Bozar (Brussel), meteen na dat concert hebben we het album gemaakt, we kregen erg goede reacties na dat optreden. Dat is dus heel hoopgevend voor de toekomst, ik hoop dat de plaat ook zulke reacties zal krijgen.
Die vraag stelde ik al tijdens ons laatste interview (met Milk Factory in 2019), ondertussen is alles zo geëvolueerd dat je muziek kan ontdekken op Spotify en alles gaat snel via tik tok; is het in deze tijden nog interessant om nog cd's uit te brengen? waarom?
Edmund: in sommige muziekstijlen zijn er nog steeds mensen die liever platen kopen. Zelfs vinyl blijft de favoriete manier om naar muziek te luisteren. Er zijn bands die een paar single's uitbrengen en dat is het, maar in onze wereld, vooral in de jazz, zijn er nog steeds veel mensen die liever een plaat kopen.
Hannah: Ik geef een voorbeeld, ik ben aan het verhuizen dus ik ga mijn spullen doorzoeken en vond een aantal boeken, het is niet dat ik ze ga lezen, want tegenwoordig kun je naar boeken luisteren, je vindt zeker andere manieren om je uit te drukken. Bij muziek wil je die plaat in je hand houden, de hoes voelen en uit dozen in je huis horen. Ik denk dat veel mensen naar Spotify luisteren, maar de voorkeur geven aan een LP omdat het voelt als een cadeautje dat je in je hand hebt, zo voelt het voor mij....
Tot slot, je ambitie was toen 'Eigenlijk niet’ .... Het hoofddoel is muziek maken, en dat kunnen blijven doen. Ook met onze andere projecten; ’geldt dat nog steeds? en voor jou Hannah?
Edmund: het doel is om live te spelen, als je een album maakt wil je live spelen dat is voor mij het belangrijkste.
Hannah: : Ik ben het ermee eens, we hadden dit ene concert en dat was een geweldige ervaring, de muziek die je hebt opgenomen op het podium spelen voor mensen die ervan genieten? Het is nog steeds het belangrijkste doel en ambitie voor elke muzikant. Het was leuk om dit ene concert te hebben voordat we het album opnamen. Meer concerten geven na het maken van een album, is inderdaad het belangrijkste doel...
Pics homepag @Anton Coene
Bedankt voor dit leuke gesprek
Nederlands 
Français 
