CORE Festival 2023 - Een legale rave twee dagen lang
CORE Festival 2023
Ossegempark
Brussel
2023-05-27 + 28
Erik Vandamme

CORE Festival , een organisatie van Tomorrowland en Rock Werchter, is in 2023 aan zijn tweede editie toe in het gezellige Ossegempark, Brussel. Het fijne aan het CORE Festival is de gemoedelijke sfeer die er heerst, waarbij iedereen welkom is.
Er staan wat kleppers op het podium, met een rits ontdekkingen. Vijf podia diversiteit, spreekt een breed publiek aan, twee dagen lang, door een fijne mix van elektronische kwaliteitsacts, hiphop en de betere r&b band met de jonge hippe jazzgeneratie en dj's.
Ons verspreiden over vijf podia is een 'no go 'scenario. We besloten de DJ acts, ondanks alles, zo goed te laten voor wat het was en legden onze focus op R&B, hiphop en jazz acts op de twee podia Ardo  en Edoma. Twee dagen lang genoten we met volle teugen van een complete, veelzijdige legale rave …

dag 1 - zaterdag 27 mei 2023
Op Endoma stage mocht de talentvolle Brusselse R&B artieste Mavee (***1/2) haar beste beentje voorzetten, letterlijk dan. Met haar kristalheldere stem, werd er op het podia vooral gedanst, Mavee laat zich niet alleen omringen door enkele knappe dansers, zelf kan ze er ook wel wat van. De twee muzikanten, een keyboard speler en knappe drummer, zorgen voor een aanstekelijke sound. Een opzwepende emo start. Naar het einde van de set gaf een rapper nog een push forward.. Voor een handvol enthousiaste fans, en enkele toevallige passanten, liet Mavee ons horen dat ze heel wat potentieel heeft.

Rori (***1/2) zorgt op het grote podium (Ardo) dan weer voor een bijzonder zwoele set waardoor de temperatuur naar een kookpunt stijgt. De bijzonder pittige deerne heeft een warme stem en straalt zelfverzekerdheid uit. Uiteraard is er bij Rori groeimogelijkheid, ze bleek net iets te licht uit te vallen op het grote podium, maar haar uitstraling en vocals compenseerden het.

De uit Chicago afkomstige artieste Ravyn Lenae (****) heeft een stem als een nachtegaal, en ze weet jazz invloeden te combineren met R&B en klinkt binnen de scene vrij uniek. Er komt naast jazz en R&B heel wat soul boven drijven. Een ruim publiek is er voor te vinden. Door de bedwelmende grooves zweef je en geraak je onder hypnose. Haar vocals en het klankenspectrum van de muzikanten bieden een sprookjesachtige totaalbeleving. Magisch.

Het duo Nu Genea (***1/2) bracht voor de gelegenheid een heuse live band mee. Een groovy funkende sound is omgeven van haar warme stem. Een gevoel van welbehagen zweeft over ons heen. De sax biedt een mooie meerwaarde. Nu Genea speelt in de blakende zon en is dus ideaal zomerse muziek dus.

Even de benen losgooien? Een dansfeestje? Op de AltVerda stage, gelegen op een locatie omgeven door trappen, deed denken aan een arena … in het klein. Deze stond bomvol dans lustige ravers die zich lieten meevoeren op de zwoele klanken die virtuoze Eliza Rose (****) uit haar instrumenten bracht. Een bijzonder soulvol, zuiderse tintje had deze sound. De Londense DJ Eliza Rose had trouwens oog voor de choreografie. Een mooi geheel.

Een van de absolute hoogtepunten van het weekend kregen we in de Endoma stage met het duo DOMI & JD BECK (*****). Het duo ligt onder contract bij het label van Anderson Paak en het lijkt ons een kwestie van tijd eer ze de grote podia onveilig zullen maken met hun kitscherige set, die een grote brok humor kent.
Tegenover elkander zitten ze, getooid in opvallende pakje, bewezen de keyboard speler (met een toiletpot als stoel) en de drummer zich. Ze hebben ook een pracht van een stem. De twee improviseren maar al te graag . Hier druipt het spelplezier vanaf . De dromerige klankkleur, de psychedelica en de jazzy soundscapes kennen abrupte tempowissels door hun vingervlugheid. Wat een duo.

Masego (****) is de band en het alias van de 29-jarige Jamaicaanse Amerikaan Micah Davis, een multi-instrumentalist pur sang. De veelzijdige artiest biedt zelfs een streepje groovende jazz met z’n saxofoon; of een broeierige Jamaicaanse reggae sound en heel subtiel, afro invloeden; het zit allemaal verborgen in de muziek van deze veelzijdige muzikant, die zich heel goed laat omringen. Een overtuigende aanpak , dansende mensen , een set die iedereen in vuur en vlam zette, een totaalbeleving.

Op de eerste dag werd de meer jazz liefhebber enorm verwend, want ook meester drummer Yussef Dayes (****) was er eentje om te koesteren in het genre. Hij voegt er funk en Zuid-Amerikaanse invloeden aan toe.  Een wisselend, gedreven drumwerk siert. Hij is goed omringd door een pianist die alles uit de kast haalt, en een bassist die met een vingervlugheid de snaren diep raakt. Los van dit, was er een meesterlijke sax, die zorgde voor kippenvelmomenten. Er waren enkele opmerkelijke solo’s. Het spelplezier, de improvisatie en de allerhande klanken intrigeerden.

Pusha T (****) is een Rap veteraan die het niet moet hebben van liefelijke tafereeltjes. De man blaft en bijt zoals dat hoort binnen de betere hipHop. Een moshpit ontstaat. Pusha T is geen rap voor pussy's, zoveel is zeker, in de sound en de teksten horen we het met talrijke uppercuts , alsook in de stoere, rauwe uitstraling. Wat een Hiphop/rap straight from the heart.

Het contrast met PinkPantheress (***) kon niet groter zijn. De BBC Sound of 2022-winnares zorgde voor een volle tent enthousiaste fans. Hier waren velen binnen de r&b voor te vinden. De sound, haar aanstekelijke vocals en die wulpse, kinderlijk houding kleurden het geheel. Het was wel allemaal binnen de lijntjes en onschuldig. Het meest interessante moment was de DJ act, die het even mocht overnemen; hier kregen we opzwepende, stomende beats.

En plots stond de mainstage overvol voor NxWorries (****1/2). Niet zo verwonderlijk, want dit project bestaat uit  het legendarische duo DJ Knxwledge en superster Anderson. Paak. Al gauw werd hier een opzwepend, zweterig hip hop feest gebouwd. Knxwlegde is een klanken tovenaar die zijn publiek bezweert en Anderson. Paak een getalenteerd entertainer. De man wisselt van pakjes, is getooid met een vreemde hoed en gaat naar een felroze outfit. Ze bespelen hun publiek, dat uitzinnig wordt, en uit de bol gaat. Op het einde van de set mochten een sliert meisjes met hem op het podium, om het wilde feestje compleet te maken.  Wat een entertainer deze NxWorries!

Sinds de voorbije Lokerse Feesten zijn we onvoorwaardelijke fan van Charlotte Adigéry en Bolis Pupul (*****) Het duo mengt elektronica met gitaarriedels en voegt er een portie R&B, soul aan toe. "Een groovy sound, die inwerkt op de dansspieren is het resultaat. De aanstekelijke, opzwepende, toegankelijke muziek overtuigt. Er ontstaat als het ware een rave-party Ze zijn beiden niet vies van wat experiment.", schreven we toen over hun optreden. Ook nu is dit het geval. Wat een opzwepende, emotievolle set. Charlotte had net een hectische dag achter de rug, nadat ze het nieuws had gekregen dat haar vader die aan Alzheimer lijdt, was vermist. Gelukkig is alles goed gekomen, en is de man gezond en wel terug gevonden. Charlotte, voor de gelegenheid in knalgroene outfit, bezorgt je kippenvel met haar bezwerende stem. Bolis Pupul van zijn kant zorgt voor het klankentapijt, en samen klinkt het veelzijdig, kleurrijk, magisch.Wat een weergaloze performance!

Angèle (****) is door de jaren uitgegroeid tot een Belgische fenomeen. Ze heeft op de podia bewezen, een uitzonderlijke artieste te zijn. Ze speelde een ware thuismatch in Brussel. De wereldartieste intussen is blij dat ze hier eens terug kon zijn. Recent mocht ze o.a. tweemaal op het bekendste, Amerikaanse festival Coachella spelen.
In Brussel bracht ze danseressen mee , die haar pittige, fleurige set een internationale uitstraling bezorgden. Veel glitter, pracht en verkleedpartijen die een mooi geheel tekenen, zonder te vervallen in kitsch. De show mocht er dus gerust zijn.
Ze is een sterke persoonlijkheid als zangeres en danseres. Damso mocht bij '"Démons" mee rappen, haar broer was er niet bij.
Op het einde van de set bracht Angèle haar liefde voor haar Brussel in “Bruxelles je t'aime”. Iedereen was tevreden van deze meer dan geslaagde festivaldag.

dag 2 - zondag 28 mei 2023
Dag twee werd gekenmerkt door meer rap en hiphop acts … De beentjes werden al meteen losgegooid op een ware DJ act van Diane (****) op de AltVerda stage. Door een mengelmoes aan aanstekelijke beats en de vervormde vocals, zorgde Diane voor een lichtjes spirituele totaalbeleving. Een hypnotiserende klankenpracht met een vaak herkenbare sound deed ons lekker zweven.

Bij de naam Superjazzclub (*****) zou je prompt denken aan jazz. Die invloed zit er zeker in bij dit in knal oranje geklede gezelschap. Na de exotische energieboosts, namen de zangers plaats op een stoel en gingen over naar een meer ingetogen set, de meerstemmigheid zorgde voor een gezapige sfeer. Het contrast tussen het opzwepende en het intieme was wat groot, maar het liet de twee kanten zien van dit gezelschap dat ons kon bekoren. Een mix van stijlen en een gevarieerde set.

Op zijn eentje wist Glints (****) ons compleet omver te blazen. Wat een persoonlijkheid! De Antwerpenaar is een charismatische klasse entertainer, die zijn publiek steeds aanport. Hij heeft tevens een sterke stem. Zijn grappige bindteksten en de aanstekelijke wijze waarop hij zijn songs brengt, prikkelen de dansspieren. Hij zorgt voor de nodige energieboosts. Op “Sorry” mocht vriendin Blu Samu hem vergezellen, een mooie meerwaarde in de set. Humor, feestelijkheid en blijdschap vormen de rode draad op een nummer als “Rome”. Glints op zijn eentje, klasse!

De Britse zangeres Olivia Dean (****) is een opkomend talent. Ze brengt binnenkort haar debuut uit. Olivia wist ons alvast mee te voeren met haar muziek en haar vocals naar mooie landschappen; ze straalt een sterk charisma uit .
Door enkele technische problemen ging de drive wat uit het optreden, maar Olivia lostte dit telkens op met een leuke kwinkslag. “Baby Come home” deed ons smelten, enkel begeleid van gitaar en haar overtuigende vocals. Een sympathieke zangeres en vertelster.. Talentrijk dus.

We blijven ook op deze tweede festival dag bewust balanceren tussen de twee podia. We kunnen vaak mooie gesprekken aangaan met de mensen om ons heen en banden smeden. Dat is net het mooie aan een gezellig festival als CORE festival…
Caballero & JeanJass (***) is een duo uit de Brusselse rap stal; ze brachten een gezapige set, niks meer of minder. Leuk voor even dus.

We zeiden het al, op de tweede dag waren er opvallend veel rap acts. De Amerikaanse East Coast-rapper JPEGMAFIA (****) bracht een rauwe, energieke rap act, compleet op zijn eentje en vaak in het donker. Ruwweg sloeg hij om zich heen en ging hij de controverse niet uit de weg. Eens zijn set ingezet, vroeg hij om de lichten te doven en de muziek luider te zetten, waarna alle registers werden open getrokken; een oorverdovende wervelstorm aan rap teksten ontstond, Geen rap voor tere zieltjes deze JPEGMAFIA. Het publiek reageerde uitzinnig.

Tijd voor jazz met Afrikaanse invloeden. Kokoroko (*****) liet een andere wind waaien door aanstekelijke blazers en de verbluffende solo's. De warme vocals deden de temperatuur stijgen. De muziek van Kokoroko is heel divers en gevarieerd. Er is meer dan oooit ruimte voor improvisatie. Er ontstaat een wervelend feestje waarbij een brug wordt geslagen van jazz naar de Afro-Westerse cultuur. Wat een groove kregen we hier.

Benny The Butcher (***) is een rap act, die het vooral moet hebben van veel spierballengerol en een dosis zelfverheerlijking. Hier hadden we minder uppercuts te verwerken tav de andere rappers. Maar hij was eentje die dicht bij zijn fans stond, er komt zelfs een handtekening sessie te pas tijdens de set. Een goede en leuke rap act.

Ook Goldband (****) stond geprogrammeerd op CORE festival. Hun kitscherige songs schoven probleemloos in. Muziek en show vinden elkaar hier perfect. Een welgekomen afwisseling temidden die rap/hiphopacts. “De Wereld" zet een denderend feestje in.
Goldband weet waarmee ze bezig zijn. De band maakt gebruik van doorsnee clichés om hun publiek te bekoren, en komen met zowat alles weg, vol overgave en vanuit het buikgevoel. Straight from the heart.. Zin in een feestje, zonder scrupules, dan moet je bij Goldband zijn.

De Nieuw-Zeelandse indie/psychedelische rockband Unknow Mortal Orchestra (****) tapt uit een heel ander vaatje. Hun mix van funk, soul, pop, hiphop zorgt voor een breed scala, waarop iedereen mee. Ze traden op in een donker kader, de letters UMO zorgden voor wat licht in de duisternis; we werden ondergedompeld in een bevreemdend mooie,  fantasieprikkelende sfeer, die een bedwelmende invloed heeft. Een mooi contrast in de programmatie.

Little Simz (*****) is uitgegroeid tot een groots hip hop fenomeen. Als een ware diva entertaint ze haar publiek van begin tot eind. “Silhouet” registreerde reeds haar talent en veelzijdigheid. Helemaal op haar eentje pakte ze iedereen zonder enig probleem in; het voelde zelfs wat onaards aan. Op “Intovert' verscheen toch een bassist en gitarist op het podium. Simz verdween even van het podium, de muzikanten zetten een instrumentale versie van Carlos Santana's “Maria, Maria” in. Op "Selfish" en "Woman" werden de dansspieren aangesproken, een knaller om te eindigen. We kregen een wervelende show. Little Simz sloeg de brug tussen reality poetry en party gevoel. Ze wist iedereen te raken. Wat een karakter en natuurlijk charisma straalt ze uit.

Channel Tres (*****) zorgde voor een volkstoeloop in de Endoma stage. De Amerikaanse rapper is aan een opmars bezig sinds de release van zijn album 'Refresh' en de vervolgEP ‘Real Cultural Shit’. In een fluo-roze rok met een groene, glitteren panty en twee dansers, zorgde Channel Tres voor een dansfeestje ‘pur sang’ op het CORE festival. Iedereen stond huer letterlijk te dansen, met de handen in de lucht. Wat een energieboost en –bom! Channel Tres kwam, zag en overwon.

Dat wervelend feestje stond in schril contrast met de zweverig indiepop van alt-J (***1/2), die een warme gloed over ons heen bracht. Toch was er voldoende publieke belangstelling, gezien de band een sterke fanbase heeft, en best wat hits achter zijn naam heeft als "Hard Drive Gold" en meezingers "Left Hand Free" en "Breezeblocks". alt-J heeft geen flashy lighthows nodig, ze hielden het sober, ook in de muzikale omlijsting. Die hartverwarmende groovy sound bracht iedereen wat dichter bij elkaar.

Bolis Pupul (****) mocht de Endoma tent afsluiten. Hij is een ware klankentovenaar en beschikt over een bijzonder, onaardse stem. De lightshow was een meerwaarde, alle lichtjes op het podium als om ons heen flikkerden in alle kleuren. Een magisch geheel. Een dansparty die uitbundigheid en weemoed samenbalde.

Moderat (***1/2) haalt zijn inspiratie uit de Berlijnse clubs. De opzwepende beats, de verbluffende lichtshow en de subtiele vocale inbreng brachten ons naar het laatste feestje. Moderat tekende voor de ultieme rave party op die pompende beats; een klein rustpunt tussenin was welgekomen. Een sterke knaller om af te sluiten.

Organisatie: Live Nation (Rock Werchter) ism Tomorrowland

Wacken Battle 2023 - Objector wint Belgische Wacken Battle
Wacken Battle 2023
Objector, Cardinal, Hope Erodes, Unravel, Through The Void, Asvana, Secondhand Saints, Echoes Of Nihil
De Volkskring
Kruisem
2023-05-27
Filip Van der Linden

Dit jaar spelen vier Belgische bands op Wacken Open Air. De organisatoren zetten zelf al de landgenoten Schizophrenia, The Black Mirrors en Bütcher op hun affiche. Voor de vierde plek werd een band battle georganiseerd en die werd op zaterdag 27 mei in Zingem (Kruisem) gewonnen door Objector.

De Wacken Battle is voor heel wat Belgische bands een kans op een felbegeerde podiumplaats op het grootste en/of belangrijkste metalfestival ter wereld. Dat wil toch elke band op zijn Wikipedia-pagina kunnen zetten vooraleer ze de band opdoeken? Voor een paar Belgische bands betekende het winnen van deze battle nog meer dan het mogen spelen om Wacken en opende dit deuren naar internationale erkenning. Voor bands die net naast het hoogste schavot grijpen, blijft De Volkskring in Zingem vaak lang een zure herinnering: die droom was binnen handbereik en hoe hard je het ook wou en hoe hard je ook je best gedaan hebt, soms is een andere band gewoon net iets beter. Hoop en verdriet samengebald in een zakdoek van een paar spannende uren in Zingem.

Unravel mocht om 17.30 u de aftrap geven en was de enige band die zo goed als ‘thuis’ speelde, hoewel ze dat gegeven door het vroege aanvangsuur niet echt konden uitbuiten. Net als in de andere band battles waaraan ze reeds deelnamen moesten ze ook hier als eerste aan de slag. Een nadeel, vinden ze zelf. Je wordt dan de standaard waaraan alle volgende bands worden afgemeten. Unravel is een zeskoppige band met metalcore als hoofdingrediënt maar met zeker nog andere invloeden erbij. Vaste elementen in de formule zijn de screams van Gilles en de cleane vocals van Gaëlle (ook de enige dame op het podium van deze avond). Het gaat van loeiharde drumpartijen en agressieve gitaren tot zeemzoete harmonieën en gedowntunede breakdowns. Hun beste nummer in de set was afsluiter “The End Of My Rope”.
Unravel is een nog relatief jonge band. In Zingem zagen we dat deze band heel veel potentieel heeft, maar ook dat hun huidige kracht niet altijd in de juiste richting werkt. Meer structuur in de songopbouw kan helpen en vooral meer structuur in wat er gebeurt op het podium.
Voor hun eerste release in eigen beheer konden ze samenwerken met producer Tim De Gieter (Amenra, Doodseskader) en hun ‘verlies’ op Humo’s Rock Rally en deze Wacken Battle willen ze doorspoelen met nieuwe opnames voor een volgend album. Unravel is een band waarvan we verwachten dat ze ook zonder het winnen van de Wacken Battle zullen doorbreken.

Hope Erodes werd opgericht in 2013 en was in deze battle één van de ‘oudste’ of toch meer ervaren bands. In 2016 stonden ze al eens eerder in de finale van de Belgische Wacken Battle, maar toen moesten ze de duimen leggen voor Carrion. De Kempense metalcoreband onderging intussen al wat wissels en heeft met zanger Koen Van der Aa – om het eens in voetbaltermen uit te drukken - een goede transfer gedaan. Hun set was gebald, met knappe versies van “Rainwalker” en “Kriegswaisen”.
Hope Erodes trad niet aan met revanche-gevoelens voor 2016, maar had wel goed nagedacht over wat ze zelf nog beter konden doen dan toen. Ze lonkten vooral naar de vakjury door onder meer constant de rand van het podium op te zoeken en het publiek aan te kijken terwijl ze speelden. Tegelijk leek dat soms wat te beredeneerd en te geforceerd professioneel en misten we de spontaniteit en roekeloosheid die de jongere bands die avond wel hadden. Misschien wordt voor Hope Erodes de derde deelname scheepsrecht. Dat ze deze zomer al op Tolminator in Slovenië staan toont dat ze het winnen van deze battle niet meer nodig hebben als springplank.

Asvana is een vijfkoppige metal- en rockband uit Pelt die nog maar in 2021 uit de startblokken schoot. De band bracht al vier singles uit die allemaal positief werden onthaald en ook in andere band battles kreeg Asvana veel lof. Inzake genre is Asvana moeilijk in één hokje te duwen, maar er zit evenveel alternatieve rock als metal in hun cocktail. Grunge is ook niet ver weg in een aantal nummers. Het moet zich misschien nog wat uitkristalliseren om te zien en te horen waar deze band naartoe wil. Deze roedel jonge wolven hadden misschien wel de meest originele sound van de avond, maar op het podium konden ze hun gebrek aan ervaring niet verstoppen en dat gegeven weegt niet op tegen het potentieel dat heel wat mensen hen terecht toewijzen.

Ook Echoes Of Nihil is een relatief jonge band, opgericht in 2020. Ze vinden de mosterd bij Madball, Machine Head en Lamb Of God en mengen die in hun metal en hardcore. Heel veel energie en agressie dus op het podium bij deze Brusselaars, maar ook een gebrek aan originaliteit in het genre en aan podiumprésence. In De Volkskring valt hun korte set op een koude steen, ondanks veel inzet en hard werk van de band.

Secondhand Saints is nog zo’n relatief jonge metalcoreband (gestart in 2020) die het vooral van Sturm un Drang moet hebben. De dubbele vocalen (clean/screams) zijn een goed concept, maar nu ook weer niet fantastisch origineel. De samples zijn een leuke toevoeging. Zoals wel vaker bij metalcore zitten alle songs vaak in exact hetzelfde spectrum en teert ook deze band vooral op energie. Die hebben ze dan wel in overvloed. Deze band speelde reeds een mooie reeks supports bij elkaar en lijkt klaar voor de grotere clubs en festivalpodia.
Het heel kritische publiek in Zingem gunde hen evenwel geen ticket naar Wacken. Maar bij Secondhand Saints wedden ze op twee paarden, want deze band zit ook al in de halve finales van de Alcatraz Bash voor een plek op het podium van Alcatraz in Kortrijk. Leuk detail: zopas werd Kenny Callebaut ingelijfd als nieuwe gitarist bij Secondhand Saints. Met zijn vorige band, Cathubodua, verloor hij in 2019 maar heel nipt de finale van de toenmalige Wacken Battle.

Through The Void is een Brusselse band die nu-metal mengt met metalcore. Terwijl ze op hun releases best wel origineel klinken, moeten ze het live vooral hebben van hun energie en dat lukt niet altijd. In Zingem openden ze fel met “The Answer” en waren ze de eerste band die het lukte om het publiek te laten meebrullen en kregen ze een bescheiden moshpit voor het podium. Maar toen ze dat moshen wilden uitvergroten tot een wall of death was het resultaat vooral een grote lege plek voor het podium. Nu-metal is bezig aan een revival en misschien kan Through The Void daar zijn wagonnetje aanpikken.

Tot aan de bekendmaking van de punten leek hardrockband Cardinal de te kloppen kandidaat voor het winnen van deze Wacken Battle. Ook dit is een relatief jonge band, die pas vorig jaar zijn eerste EP uitbracht. Vooral zanger Lucca maakte in Zingem een heel goede beurt. Cardinal durfde het aan om een lange ballad te brengen (die pas voorbij de helft een powerballad werd) en daarin hoorden we hem loepzuiver zingen over de eenzame gitaarlijn van Anton. Dubbele punten: voor lef en omdat de uitvoering perfect was. Ze brengen hun hardrock met passie en overtuiging, maar niet iedereen in de band is al even podiumvast. Net als op hun EP werden we live gecharmeerd door “Nightflyer” en “NDA”. Zanger Lucca toonde de eerste blote bast van de avond, maar in dit genre mag je dat nog veel schaamtelozer uitspelen. De grens daarvan ligt nog een stuk voorbij Freddy Mercury.
Deze band kon reeds een reeks mooie supports spelen in binnen- en buitenland en werd zopas nog opgeroepen als invallende band op WildFest, toch één van de grotere festivals in de Benelux inzake glam- en sleaze. Er zit nog meer potentieel in Cardinal dan we in de korte set in Zingem te zien en te horen kregen. Elk van de bandleden heeft nog groeimarge, maar de basis is al heel degelijk (songopbouw, attitude en ambitie, muzikaal-technische bagage, …). Dat ze dit jaar niet voor ons land naar België mogen, is waarschijnlijk enkel te danken aan het vooroordeel bij een aantal aanwezigen dat hardrock niet het genre is waar ze in Wacken op zitten te wachten.

Objector was één van de ‘oudere’ bands in deze finale. De band timmert al 15 jaar aan de weg met enkele mooie hoogtepunten maar ook soms lange pauzes waarin niet zo gek veel gebeurt. Objector speelde al supports voor onder meer Testament, Toxik, Distillator, Evil Invaders en After All, maar de poort naar brede internationale erkenning bleef vooralsnog altijd op een kier. In Zingem mochten ze als allerlaatste band aantreden en dat maakte dat hun energieke thrash nog vers in het geheugen zat als de stemformulieren moeten worden ingevuld. Alle nummers in Zingem kwamen van hun album ‘Social Intolerance’, uit 2018 alweer.
Objector stond op het podium met het vertrouwen van de grote dagen en combineerde spontaniteit en spelplezier met veel professionalisme. Het was één van de eerste bands die avond die doorhad dat metal uiteindelijk ook maar entertainment is en dat je als gitarist beter niet constant naar je snaren en vingers zit te kijken, maar wel naar het publiek. We zijn de laatsten om iemand te beoordelen op zijn kledij, maar ergens hopen we toch dat zanger Bock in Wacken niet het podium opgaat in de sandalen en de geruite korte broek die hij in De Volkskring droeg.

Vooraf hadden we de plek van Objector graag gegund aan één van de jongere thrashmetalbands in Vlaanderen, maar in Zingem zette Objector de puntjes op de i. Van deze acht finalisten waren ze afgetekend de band bij uitstek die ons land kan vertegenwoordigen.

Van de bandleden van Objector was drummer Ricardo Flores misschien nog het meeste overweldigd door de overwinning. Net als zijn ex-bandmaat Kenny van Secondhand Saints miste hij met Cathubodua in 2019 de eerste plaats in deze battle met slechts een paar punten. Dat hij nu pas enkele weken bij Objector drumt en al meteen mee mag naar Wacken smaakt waarschijnlijk heel zoet als revanche.

Organisatie: VZW RTP