Het Belgische muziekcollectief Toasaves bestaat sinds 2021 en combineert een passie voor oude Vlaamse en Oosterse volksmuziek met een net zo grote passie voor Wannes Van de Velde. Toasaves betekent in het Antwerps zoveel als ‘thuishaven’. De muzikanten komen behalve uit België nog uit Frankrijk, Nederland, Spanje, Turkije en Cyprus. Bandleider is Tristan Driessens. Bij de bandleden herkennen we voorts Dick Van Der Harst en Harald Bauweraerts (Embrun, Aedo en een tijdlang begeleider van zijn zus Jorun bij Laïs). Met het vorig jaar uitgebrachte ‘Zwerver’ hebben ze een fijn album dat we hier nog eens onder de aandacht willen brengen.
Op het eerste zicht lijkt de aanpak wat op die van Kadril: oude songs nieuw leven inblazen, vergeten of hier onbekende instrumenten een podium geven, een knipoog naar Wannes, … Maar Toasaves pakt het toch anders aan. Geen klassieke rockband-opstelling met bas, drum en elektrische gitaar bij Toasaves. Zo krijgen de cisters, vedels, Turkse luiten, Indische diruba, Perzische santur, enz … nog meer plaats in de spotlight. De zang is vaak ondergeschikt aan de melodie en op ‘Zwerver’ wordt vaak gekozen voor klagende, treurende melodieën. Dat is een goeie keuze, want daar kan je ook de meeste emotie in kwijt. En Antwerpen is toch een haven, waar telkens met weemoed afscheid genomen wordt van bemanning en passagiers. Net zo goed klinkt het al eens Oosters of dansbaar. Variatie troef.
Behalve de Van de Velde-nummers zal nog één nummer van ‘Zwerver’ snel herkend worden door muziekliefhebbers die misschien niet zo veel hebben met folk: “t Zoud Een meiske Gaan Om Wyn” (Houd uw kanneke proper, Dianneke) dat bekend werd in de versie van Laïs.
Onze persoonlijke favorieten zijn “Als Ik Zou Sterven” en “Belicha Istanpitta”.
Folk/Blues
Zwerver
Toasaves
https://toasaves.bandcamp.com/album/zwerver
The Black Cat’s Eye is een Duitse band die grossiert in psychedelische rock die zo uit de jaren ’70 zou kunnen komen. Denk aan Pink Floyd, Gratefull Dead, Hawkwind en Iron Butterfly. Het drummen blijft eerder statisch en stabiel, de riffs hebben flink wat fuzz en echo, al komen ze onmiskenbaar uit de blues overgewaaid, en de beste tracks zijn de instrumentale, waar de progressieve elementen vrij spel krijgen. Het lijkt soms wat geïmproviseerd, maar waarschijnlijker is dat er allemaal lang en goed is over nagedacht.
The Black Cat’s Eye opent met dat waar ze het beste in zijn: instrumentale progrock. “Kill The Sun And The Moon And The Stars” is een luchtige brok van 20 minuten met meer dan één knipoog naar Pink Floyd. Ambitieus, maar ze gaan moeiteloos over de late die ze zelf hoog gelegd hebben.
“Katla” is niet alleen in de songtitel en in de speelduur (ruim 5 minuten) een stuk bescheidener, en niet in ambitie, met een instrumentale combinatie van freejazz en hardrock. Frank Zappa is nooit ver weg.
“Winter Song” is één van de twee nummers met zang. Die zang geeft dit klassieke poprock-nummer een heerlijke sixties-vibe, maar echt knap gezongen is het niet en we zijn ook niet van onze schoenen geblazen door de lyrics. “In My Dreams The Wind Chases Away The Clouds” is – de titel geeft het al wat weg – opnieuw meer instrumentale progrock. Nu met een lichte dreiging.
Als afsluiter is er “Lostlostlostlostlostlostlostlost” die met een lekker tempo voortdendert. Hier kan de zang ons wel bekoren, net als de huilende gitaar waar de zang tegenop gaat. Prachtig gedaan. Superleuke, lichtvoetige track om mee te eindigen.
https://www.youtube.com/watch?v=uXZeBEd5FXw
A Cloud Of Ravens is een Amerikaans man/vrouw-duo dat sinds 2018 aan de weg timmert op het kruispunt van postpunk en gothic rock. Matthew en Beth beperken zich live tot gitaar, bas en vocalen, de rest komt uit een doosje. Op hun studio-opnames klinken ze niettemin als een stevige band.
Van hun vorige album ‘Another Kind Of Midnight’ verscheen een remix-versie waar onder meer de legendarische postpunkproducer John Fryer en de Nederlandse band Clan Of Xymox aan meewerkten. Met Clan Of Xymox doen ze overigens dit najaar een tournee door de Verenigde Staten.
“Parable” is de vierde en laatste single in de aanloop naar hun volgende album ‘Lost Hymns’. Afgaand op de singles wordt dat een leuk album, maar “Parable” is van de vier niet de sterkste single. Het klinkt donker en gloomy, het tempo mist hier evenwel wat schwung als je de track vergelijkt met de andere singles van het nieuwe album, zoals “Requiem For The Sun” en zeker met “The Blackest Mantra”. Het tempo van “Parable” maakt het wat sloom en drammerig. De algemene sound is wel goed en sluit netjes aan op de jaren '80 en '90-sound van heel wat Europese bands in het genre.
In de lyrics blijft dit Amerikaanse duo wat vastzitten in het moeras van de clichés, met heel wat hel en verdoemenis die op ons afkomt, maar dat kan dit genre uiteraard wel hebben.
A Cloud Of Ravens is een fijne ontdekking. Je kan ze zelfs live aan het werk gaan zien. In april en mei doen ze een Europese tournee. Niet met Clan Of Xymox, wel met hun Zweedse genregenoten van Then Comes Silence. Op 12 mei doen ze Antwerpen aan, nadat ze op 6 en 7 mei al in Luik spelen.
https://www.youtube.com/watch?v=HOLodA-Bhvs
Thurston Moore Group - Nog steeds een onvergelijkbare gitarist
Thurston Moore Group
De Zwerver mocht nog eens het bordje ‘Uitverkocht’ afstoffen en dat op een maartse maandagavond. Daar zorgde het gewezen boegbeeld van het nog steeds niet vergeten New Yorkse noise combo Sonic Youth, Thurston Moore, voor. De inmiddels 64-jarige meestergitarist kwam er samen met zijn band de plaat ‘By the fire’ voorstellen.
Maar eerst stond er nog Seaform Walls op het menu. Een groep waar ik met enige spanning naar uitkeek maar dat viel me behoorlijk tegen. Na een toevallige ontmoeting met Eva Prinz, de partner van Thurston Moore, kreeg Seaform Walls de unieke kans om hun debuut, ‘XVI’, uit te brengen op Daydream Library Series, het label van Moore en Prinz. Die plaat stond trouwens helemaal bovenaan in Moore's lijstje met de 30 beste albums van 2021. Aan goede referenties geen gebrek maar zanger-gitarist Jayan Bertrand moest het helemaal alleen zien te redden. De overige drie leden waren immers thuis in Miami gebleven. De muts diep over het hoofd getrokken -het Europese klimaat speelde hem blijkbaar parten- kondigde hij zijn eerste nummer, "Soundcheck", aan en leek het nog even leuk te worden. Maar de zuinig vertolkte nummers waren veel te schaars aangekleed om mijn aandacht lang vast te houden. Zelf noemt hij zijn muziek Caribbean Jazzgaze, een poëtische term voor een allegaartje van jazz, dreampop en indierock waarbij ik heel even aan TV On The Radio moest denken. Naar het einde toe werd de sound wat voller dankzij enkele ter plaatse ingespeelde loops en ik vroeg me af waarom hij dit niet eerder en meer deed. Voor de volledige ervaring verwees hij ons naar de merchandise stand waar we een plaat konden kopen maar ik betwijfel of hier veel gevolg aan gegeven werd.
Nonchalant met een kopje thee in de hand kuierde een goedgeluimde Thurston Moore het podium op. Na wat gemorrel in zijn tekstbladen, die hij voor elk nummer nodig had, startte hij de set met "Hypnogram", de gloednieuwe single. Zijn voorzichtig deinende gitaar zorgde voor een weidse sfeer die nog arcadischer werd toen gitarist Alex Ward zijn klarinet bovenhaalde. Ward, met wie Thurston Moore vroeger al eens samenwerkte, kwam de zieke James Sedwards vervangen, wat hij overigens uitstekend deed. Verder hadden we de onveranderlijk met de zij naar het publiek gekeerde Deb Googe (My Bloody Valentine) op bas en drummer Jem Doulton die voor de onwrikbare ritmesectie zorgden terwijl helemaal links Jon Leidecker (Negativland) ietwat onopvallend instond voor de perfect gedoseerde en erg doeltreffende elektronica.
Even werden we nog opgeschrikt toen Thurston Moore constateerde dat hij zijn whammy bar (metalen hendeltje waarmee je de toonhoogte van de snaren tijdelijk kan veranderen) miste en vroeg of er iemand soms eentje bij had. Gelukkig was er achter de coulissen nog ene Tommy uit Brussel die het ding terugvond. Met "Hashish" en "Siren" (beide uit ‘By the fire’) borduurde de groep even verder in dezelfde stijl als het openingsnummer. Omzichtig en zelfs wat jazzy met alle ruimte voor Moore's karakteristieke gitaar maar toch minder dwingend dan wat we van een gigant als deze verwacht hadden. Toen zowel Ward als Moore een twaalfsnarige gitaar beetpakten keerde het tij op een spectaculaire wijze. De twee intens en repetitief hamerende gitaren zorgden voor een sonische storm die ons mee zoog in een intergalactische trip. "Venus" was een kwartier durende hallucinante aanvaring die ons murw beukte.
Hiermee was dit concert pas echt begonnen en de groep hield het momentum klemvast want met "Temptation inside your heart" volgde meteen een nieuw hoogtepunt. Een song die Lou Reed in 1965 schreef, wist Thurston Moore ons te vertellen, maar het zou nog tot in 1985 duren vooraleer het nummer boven water kwam op de compilatieplaat ‘V.U.’. Het werd een onontkoombare versie die me liet dromen hoe The Velvet Underground moet geklonken hebben toen ze midden de jaren zestig ergens in een tochtige kelder in New York debuteerden. Zelfs de stem van Moore kwam dicht in de buurt van die van Lou Reed. Toch kreeg het nummer een onverwachte wending toen Moore plots de snaren van zijn gitaar met iets wat op een dikke breinaald leek begon te manipuleren. Een gitaargeseling. Ik zag de jonge Lou Reed het niet meteen doen maar zo leerde ik Thurston Moore met Sonic Youth wel kennen, begin jaren '80.
Daarna volgde het ferm rockende "Cantaloupe" om te eindigen met het fenomenale "Aphrodite" uit ‘Rock n roll consciousness’ (2017) waarin hij nog eens alle mogelijkheden van zijn gitaar leek af te tasten.
Bisnummer "Locomotives" begon als het neefje van "Venus" om ons vervolgens mee te sleuren op een verbijsterende treintrip waarvan de kadans werd aangegeven door de mallets van drummer Jem Boulton en waarin er zelfs plaats was voor een conventionele maar daarom niet minder gesmaakte solo van Alex Ward.
Een impressionant slot van een set die misschien wat moeizaam van start ging maar uiteindelijk toch alle verwachtingen inloste en waarin Thurston Moore bewees nog steeds relevant te zijn. Hier werd de liefhebber van Swans en het oude Sonic Youth op z’n wenken bediend.
Organisatie : VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Tiken Jah Fakoly - Een wervelend dansfeest met een boodschap
De beste manier om je grieven aan je medemens kenbaar te maken is erover praten, en de gemeenschap ermee confronteren. Dat is wat Tiken Jah Fakloy (*****) al vele jaren doet. Toen we de man zagen optreden op Mainsquare festival in 2015 schreven we daarover : '' Tiken Jah Fakoly slaagt er niet alleen in de zon nog feller te doen schijnen, maar schopt ons ook een geweten. Hij laat zich bovendien begeleiden door heel begenadigde muzikanten, die de knepen van het vak voldoende onder de knie blijken te hebben'' . Dat gevoel overheerst acht jaar later nog steeds.
We kregen een stomende set van bijna twee uur , die de AB op zijn grondvesten deed daveren.
Geen te lang gepreek, maar gewoon de muziek voor zich laten spreken werd de rode draad doorheen het concert. Muzikaal opzwepende beats die het midden houden tussen pure reggae en Afrikaanse muziek. Tiken Jah Fakoly zich laat begeleiden door één voor één muzikanten die dezelfde begeestering hebben als de fromtman zelf. Ze zorgen voor een aanstekelijke sound. Twee achtergrond zangeressen die een prachtige stem hebben, zwepen het publiek nog meer op. De muzikanten bewegen even veel als Tiken Jah Fakoly, die zelf elke hoek van het podium gaat opzoeken. Hij laat niet alleen zijn stem horen als protest tegen alles wat mis gaat in de maatschappij, maar confronteert je daar muzikaal mee op een bijzonder feestelijke wijze
“Africa is the Future” stond op een groot scherm te lezen, achteraan het podium, ook die boodschap wou Tiken Jah Fakoly zeker meegeven aan het uitzinnige publiek. In het begin moest het gaspedaal worden ingedrukt om beweging in het publiek te krijgen. Een maal iedereen op temperatuur kwam, zag je niemand meer stil zitten of staan.
Hij serveerde een stomend setje met een verhaal , een boodschap. Om het echt te laten doordringen, wil hij dat de mensen een spiegel voor zich houden én het leven vieren.
Tiken Jah Fakoly bewijst dat het reggae genre niet enkel beperkt blijft tot Jamaica, maar dat ook de Afrikaanse reggae nazindert! Missie geslaagd bijgevolg.
Als opwarmer trad Jahkasa (****) helemaal in zijn eentje op. Op charismatische wijze weet hij met opzwepende percussie het publeik te bereiken. De sound klonk energiek en warm. Hij kreeg de handen op elkaar en tekende voor een aanstekelijk Afrikaans getint reggae feestje. Sjiek hoe hij het deed, puur, oprecht , alleen op dat podium!
Organisatie: Ubu concerts ism Ancienne Belgique, Brussel
Liselotte Van Dooren - Country is helemaal terug
Liselotte Van Dooren verraste ons in 2021 met haar album ‘49’ boordevol catchy country-songs. Ze is al aan het nadenken over een volgend album, maar intussen vult ze de zalen nog steeds met de songs van ‘49’. Alle tribunezeteltjes van De Ververij in Ronse waren bezet en Liselotte zorgde voor een swingende avond.
Het is in aantal artiesten minder dan in Nederland, maar ook in Vlaanderen is country aan een comeback bezig. Liselotte is van vele muzikale markten thuis, maar country heeft een speciaal plaatsje in haar hart. In Ronse bracht ze met een uitgebreide band van zes mannen alle songs van haar solo-debuut-album ‘49’ en een hele reeks covers. In countrymuziek is dat laatste overigens vooral een blijk van respect en spreken ze eerder van ‘standards’.
Liselotte trapte de avond op gang met “Country Soul”, het eerste countrynummer dat voor haar geschreven werd, door Dag Luyten en Anniek Raedschelders van Dixie Rose. Daarna volgde “Tequila Does” van Miranda Lambert, een Amerikaanse artieste waar Liselotte wel meer songs van brengt,. Bij Liselotte’s eigen song “Live Today” gingen in het publiek spontaan de handen op elkaar om het ritme mee te klappen.
Liselotte voegde aan de reeds uitgebreide bandbezetting nog haar eigen vioolspel toe voor “Heartaches By The Number”, een nummer van Harlan Howard dat als standard al opgenomen werd door onder meer Willie Nelson, Dwight Yoakam en Rosanne Cash, maar ook door bijvoorbeeld Cindy Lauper. Liselotte en haar band brachten in Ronse de versie van Martina McBride. Van Sheryl Crow leende Liselotte “Strong Enough”, omdat Sheryl daar zelf een accordeon-versie van opnam en omdat zij met Geert Laureyssen een uitmuntende accordeonspeler in de band heeft.
Ook een mooi moment: het heel intens gebrachte, zinderende “Wading In The Water” van Dixie Rose. Op “Flying Blind” van de Nederlandse Ilse DeLange, een andere artieste die Liselotte inspireerde, lardeerde gitarist Peter Verbraeken een knappe gitaarsolo. Er werd in De Ververij bij momenten stevige rock gebracht op deze country-avond.
Met liefst 23 nummers duurde de reguliere set best lang, maar de frontvrouw bleef heel die tijd bijzonder goed bij stem en ze had bij elke song – eigen materiaal of standards – dezelfde fonkel in haar ogen. Ze doet dit heel erg graag. En dat merk je aan alles.
Het is geen countryconcert als er geen Dolly Parton-song gespeeld wordt en dus kreeg Ronse “Jolene”. Met nog meer bekende meezingers werd naar een apotheose gewerkt: “Why Not Me” ook van Harlan Howard, maar de bekendheid ingezongen door The Judds, John Denver’s niet kapot te krijgen klassieker “Take Me Home, Country Roads” en “I’m Not So Tough”, de hit van Ilse DeLange.
De verdiende bisronde was voorbehouden voor twee nummers uit ‘49’: “A Change Right Now” en – nog eens – “Live Today”.
Organisatie: De Ververij, Ronse
Emiliana Torrini + The Colorist Orchestra - Speelsheid en virtuositeit in een veelzijdigheid pakket
The Colorist Orchestra is een collectief muzikanten, die de klank van hun instrument letterlijk tot leven brengen op brede, kleurrijke wijze. The Colorist Orchestra gaat ook vaak medewerkingen aan met al even begenadigde artiesten, die de scene nauw aan het hart ligt, o.m. Emiliana Torrini is een uit IJsland afkomstige zangeres die met haar bezwerende, zwoele stem je sterk kan ontroeren. Een unieke samenwerking met een magisch geluid.
Singer-songwriter Pitou (****) mocht de avond openen, het duo bewijst dat de stem ondanks alles nog steeds het mooiste instrument is. De pakkende wijze waarop ze ons ontroeren en meevoeren naar mooie oorden, een half uur lang , bewijst dat. Het klinkt bezwerend; durven buiten de lijntjes kleuren en licht experimenteren sieren, daarna word je opnieuw ingenomen door hen , tot je volledig zen bent geworden. Een mooi, intens gevoel.
Emiliana Torrini & The Colorist Orchestra (*****) is ietwat van dezelfde leest. Een arsenaal aan instrumenten staat op het podium. Best indrukwekkend wat The Colorist Orchestra allemaal heeft meegesleept. Er is allerhande percussie, strijkers, keyboards, piano, viool en saxofoon, naast het traditionele instrumentarium van gitaar, bas, drums.
Een sterke, brede instrumentatie dus, waarbij de muzikanten op speelse wijze een kleurrijk palet aan klanken naar boven haalt. Beduidend verbazingwekkend wat je allemaal hoort!
Een bijzonder emotioneel zingende Emiliana vindt hier haar weg. Reeds in 2016 bleek dit een sterke verbondenheid. Die magie is er nog steeds, meer nog, ze gaat zelfs gewoon mee in de speelse manier waarop de muzikanten elkander aanvullen en aanvoelen. Emiliana + The Colorist Orchestra vinden elkaar perfect. Er wordt gemoedelijk uit de comfortzone getreden.
The Colorist Orchestra zijn één voor één gewiekste klankenkunstenaars, ze brengen de nodige tempowissels, ze improviseren en zorgen op die manier voor een breed, uiteenlopend geluid. Een magisch, wondermooie sprookjeswereld opent zich, ondersteund van die krachtige, breekbare en zwoele stem van Emiliana. Het geheel klinkt groovy, bezwerend als hypnotiserend, ingenomen.
Ook Pitou kwam enkele liedjes mee zingen, haar stem was een mooie meerwaarde.
Op het einde van de set, in de bis, onderstreepte The Colorist Orchestra nogmaals hun talent van speelsheid, virtuositeit en veelzijdigheid. Met Emiliana erbij worden naar een fijne wereld gevoerd waar het heerlijk vertoeven is. Puike, overtuigende set.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Ozark Henry - 'Birthmarks' 20Y - Danspasjes in een landschap van pure melancholie
In kader van de REWIND concerten, speelde Ozark Henry (****) zijn klassieke album 'Birthmarks', uitgebracht in 2001, integraal. Oorspronkelijk zou die twintigste verjaardag van deze plaat worden gevierd in 2021, maar door de coronapandemie werd dit feest uitgesteld. In het najaar van 2022 kon de theater/clubtour van start gaan. Een eerdere review kan je reeds lezen hier .
Persoonlijk zagen wij Goddaer aka Ozark Henry in de Ancienne Belgique, Brussel op een koude vrijdagavond, en zagen we een man die tonnen charisma uitstraalde.
Je kunt een REWIND van je top plaat op verschillende manieren aanpakken. Ofwel speel je gewoon die plaat integraal, zonder daar echt iets aan toe te voegen. Je komt daar mee weg, omdat een groot deel van het publiek komt om dat brokje nostalgie uit hun jeugd te herbeleven. Of je poetst of past de plaat wat op en aan. En je profileert jezelf als een klasse entertainer 'pure sang'. Aan die twee zaken had Ozark Henry gesleuteld. In een uitverkocht AB kregen we een kleine twee uur lang een aanstekelijke sound, die een dosis herkenbare melancholie kenmerkte.
Wat direct opvalt is het spelplezier dat Ozark Henry momenteel uitstraalt. De muzikanten gaan gretig te werk , gooien alle registers los, en Piet Goddaer weet zijn publiek voortdurend te bespelen; hij gaat hen bij sommige nummers letterlijk in de zaal opzoeken, tot jolijt van de aanwezigen. We kregen de kans te dansen, al meteen op de dynamische opener “Seaside”. De melancholie dreef boven op “Do You Love me”.
Weemoed en groove vonden elkaar. Een emotievolle trip en een catchy sound kreeg je dus, wat trouwens een beetje de rode draad was doorheen het volledige concert. Ozark Henry in topvorm!
Ozark Henry en David Bowie zijn onmiskenbaar met elkaar verbonden . Bowie was zelfs vol lof en bewondering over onze Belgische trots. Een prachtige versie van “Heroes” was dan ook te horen. Een interessante bis volgde en de avond werd definitief besloten met een andere cover “The End” van The Doors, een slotakkoord met een donker randje, perfect binnen de Ozark Henry outfit!
Ozark Henry bewandelt de lijn tussen lichtvoetigheid en donkere weemoed. Na al die jaren is de speelsheid bewaard gebleven. Iedereen genoot van dit emotievol, warm aandoend concert , letterlijk danspasjes in een landschap van pure melancholie …
Setlist: Seaside //I'll Be Rain //Do You Love Me //Sweet Instigator //Rescue //Tattoo //This Is All //I Have /Radio (7.1.23.19.11.5.13.31) //Intersexual //Indian Summer //Hope Is a Dope //At Sea //Word Up //This One's for You //Genoa Blue //These Days //Weekenders //"Heroes" (David Bowie cover) ///Encore:///We'll Meet Again //A Dream That Never Stops //I'm Your Sacrifice ///Encore 2///The End (The Doors cover)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ism FKP Scorpio)
Fantastic Cat - Zelden gehoorde stemmenpracht
Na zijn deelname aan de preselectie van Humo's Rock Rally vorig jaar stond Nir Shemmer opnieuw in De Zwerver. Ik had de sympathieke Oostendenaar met Israëlische roots zo'n anderhalve maand geleden al eens gezien in de 4AD, toen in het voorprogramma van Jerry Joseph.
Veel was er uiteraard niet veranderd. De songs klonken me wel wat vertrouwder in de oren en leken zelfs aan kracht gewonnen te hebben. Nu het verrassingseffect er niet meer bij was durft een groep, zo kort nadat je ze een vorige keer zag, al eens wat tegenvallen maar dat was hier allerminst het geval.
Hun smaakvolle americana klonk weer even behaaglijk en hartverwarmend. Samen met zijn vijfkoppige band boetseerde Nir Shemmer een somptueuze sound die een stuk steviger klonk dan op zijn digitale singles. Cruciale ingrediënten daarin waren de impressionante gitaar van Thomas Decock, de betoverende pianoklanken van Harrison Steingueldoir (ook actief in het jazztrio Donder) en de feeërieke backing vocals van Annelies Gheeraert. Shemmer zelf speelde afwisselend op akoestische en elektrische gitaar terwijl hij een enkele keer ook een slide over de snaren liet glijden. Net als de vorige keer sloot hij af met "Winona", een schitterende song gebaseerd op een personage uit het boek ‘A thousand moons’ van Sebastian Barry, die eindigde met een furieuze gitaar-eruptie van Thomas Decock.
Ik zag dit gezelschap nu twee keer aan het werk maar ik ben er nog lang niet op uitgekeken.
Fantastic Cat is een zogenaamde supergroep samengesteld uit vier singer-songwriters, vergelijkbaar met eerdere projecten als The Highwaymen, Traveling Wilburys of Monsters Of Folk. De plannen werden gesmeed aan een tafeltje in een club in New York door Don Dilego, die ik eerder al met Jesse Malin aan het werk zag in De Zwerver, en Mike Montali, zanger van Hollis Brown, een groep die ik meer dan eens zag schitteren waarvan één keer ook al in De Zwerver.
Diezelfde avond werd daar ook die toch wat vreemde naam gekozen. Beiden heren besloten om aan de serveerster te vragen hoe ze hun nieuwe band zou noemen en haar antwoord sowieso te gebruiken met Fantastic Cat als resultaat dus. Later vervoegden de mij tot dan toe onbekende singer-songwriters Anthony D'Amato en Brian Dunne het duo en volgde er vorig jaar een plaat, ‘The very best of’. Die titel is niet eens gelogen daar dit het enige werk is die ze hebben maar helemaal kon die plaat me toch niet overtuigen.
Toch had ik het vermoeden dat dit live wel eens vonken zou kunnen geven en het was natuurlijk ook een ideale gelegenheid om de onvolprezen Mike Montali nog eens te kunnen bewonderen.
En of dit vonken gaf! Die waren er meteen met het door D'Amato gezongen "C'mon Armageddon", een song die op Dylan's ‘Highway 61 revisited’ had kunnen staan. Daarna werd er driftig van instrumenten gewisseld, een ritueel dat zich na elk nummer zou herhalen en waarbij niemand te beroerd was om ook eens achter het drumstel plaats te nemen. Vreemd genoeg stoorde dit voortdurende gerommel niet, integendeel, het leek de spektakelwaarde zelfs te verhogen. Dit kwam wellicht doordat het eindeloos stemmen van de instrumenten dat hier doorgaans mee gepaard gaat achterwege bleef.
Na een eerste rondje waarbij elk van de vier leden een nummer van het album had mogen zingen mocht er vervolgens uit het individuele oeuvre geput worden. Dat zorgde onder meer voor een verrassende cover van "To love somebody" (Bee Gees), vaak gehoord natuurlijk maar hier toch erg beklijvend vertolkt door Don Dilego.
Maar het moment suprême kwam er toen Mike Montali "Wait for me Virginia" van Hollis Brown met zijn engelachtige stem zong. Het werd een broze, akoestische uitvoering met Don Dilego op mandoline.
Ook Brian Dunne, die iets had van een jonge Bruce Springsteen maar dan zonder de bombast, en Anthony D'Amato, die met het voortjakkerende "All my fault" aan Donovan deed denken, konden hun plaats moeiteloos opeisen in dit fenomenale bandje.
We werden overrompeld door gracieuze harmonieën, fonkelende gitaren en vooral uitstekende songs. Naar het einde toe kwam er toch nog een dipje en dat niet toevallig met een nieuwe greep nummers uit hun plaat. Slecht werd het zeker niet maar het aanstekelijke tempo verdween terwijl ze iets teveel richting softrock opschoven. Wellicht een kwestie van persoonlijke smaak want ik kan me inbeelden dat een nummer als "Fiona", waarin de vier leden om beurten de lead vocals voor hun rekening namen, tot de verbeelding van velen sprak.
Met het afsluitende nummer, "Goodnight my darling", gezongen door Don Dilego, was ik weer helemaal bij de les. Mocht dit een nieuw nummer zijn (wat ik vermoed) dan is het absoluut een belofte voor de toekomst. Hun pas opgenomen nieuwe single fungeerde als bis en toen die werd aangekondigd als een Warren Zevon cover kon dat op enig applaus rekenen. Zevon is hier duidelijk nog steeds populair maar met "Keep me in your heart" (te vinden op zijn LP ‘The wind’ uit 2003) werd er wel voor een minder gekend nummer gekozen.
Het was lang geleden dat ik nog zo'n stel enthousiastelingen op een podium gezien had, het spelplezier droop er werkelijk vanaf. Binnenkort nog te bewonderen op Roots & Roses!
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden 'Play Bob Dylan live'
Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden
Stef Kamil Carlens overleefde de lockdowns en andere coronabeperkingen onder meer door een livestream-concert te spelen met nummers van Bob Dylan. Toen live spelen opnieuw mocht, breide hij daar een tournee aan met nog meer Dylan-nummers. Dat tweeluik is inmiddels gebundeld tot een dubbelalbum met het beste van de livestream en van concerten in Utrecht, Breda en Antwerpen.
Coveralbums bestaan al zo lang als de rock ’n roll zelve, maar een volledig album aan één artiest wijden is toch eerder uitzonderlijk. First Aid Kit deed het nog niet zo lang geleden met hun Leonard Cohen-album ‘Who By Fire’. Hoe Stef Kamil Carlens & The Gates Of Eden omgaan met de erfenis van Bob Dylan getuigt van veel empathie en respect. En het helpt dat Stef Kamil ook een beetje nasaal klinkt als hij zingt.
Op “All Along The Watchtower” gaan een deel van de solo’s naar een fluitspeler, op het eerste gehoor toch, en probeert Carlens dus niet om de gitaarheld uit te hangen en zo de onsterfelijke versie van Jimi Hendrix naar de kroon te steken. Het zal voor sommige muziekliefhebbers al moeilijk zijn dat je aan Dylan raakt. Dan ook nog eens Hendrix, … Maar stevig rocken doet deze track al wel. “Political World” is één van die tracks die Stef Kamil helemaal naar zijn hand heeft gezet: met respect voor tekst en toon, maar zet deze track op een Carlens-album en een niet-Dylan-kenner denkt zo dat het een Carlens-track is.
“I And I” zit dan weer dichter bij het origineel en klinkt hier hartverscheurend en doorleefd. Carlens kon voor deze opnames een beroep doen op de crème de la crème van de Belgische rockscene: Liz Accoe en Karoline Kamosi, Mirko Banovic, Matt Watts, … te veel om allemaal op te noemen, maar elk krijgt van master of ceremonies Carlens zijn of haar moment om te schitteren.
“Shelter From The Storm” krijgt een vrolijk, onbezorgd calypso-deuntje met toetsen van gospel. Op de Stef Kamil-versie van het overbekende “Like A Rolling Stone” wordt die song teruggebracht tot zijn essentie: een heerlijk rockende tirade over de hogere en middenklasse die zich vrolijk maken over de onderlaag maar die zich geen raad zou weten als ze plots hun macht en geld zouden kwijtraken. Muzikaal blijven the Gates Of Eden hier dicht bij het origineel.
De volgende – misschien iets minder bekende – tracks krijgen muzikaal dan weer het Carlens-jasje aangemeten: het treurende “Not Dark Yet” en de in americana ondergedompelde “Never Gonna Be The Same Again”.
Deel 1 wordt afgesloten met een hoogvlieger: “Emotionally Yours”. Sober gebracht. Bijna fluisterend gezongen. Het is een cover, maar elk woord is gemeend.
Deel 2 start met swingende calypso/gospel/americana-toetsen op “Dead Man, Dead Man”, “The Groom’s Still Waiting At The Altar” en “Most Likely You’ll Go Your Way (And I’ll Go Mine)”.
Stef Kamil Carlens had – eens het concept van een Bob Dylan-album gekozen was – voor een reeks hits kunnen kiezen die ook elke niet-Dylan-fan herkent.” Knockin’ On Heavens Door”, “Blowin’ In The Wind”, “The Times They Are A-Changin”, “I Want You”, “Mr Tambourine Man”, “Hurricane”, … Het had hem misschien een betere ticket- en albumverkoop opgeleverd. Liever dan dat komt hij naar buiten met “New Pony” en “Forever Young” en zo komen die prachtige, straffe tracks ook nog eens onder onze aandacht.
“Ik heb er voor gekozen om, op een aantal uitzonderingen na, vooral onbekendere songs van Dylan te kiezen. Zijn universum is zo uitgebreid en de parels liggen er voor het oprapen, het zou zonde zijn ons te beperken tot wat het publiek al kent”, zegt Carlens daarover.
Ook “Most Of The Time”, “Can’t Wait” en het fel rockende “Carribean Wind” passen in het plaatje van minder bekend maar daarom niet minder fantastisch. De uitsmijter is dan “What Was It You Wanted”. Dat is als songtitel misschien zelfs een beetje een opgestoken middelvinger naar wie vooral de Dylan-hits verwachtte.
Dit album is meer dan een mooie herinnering aan de live-shows. Elke fan van Bob Dylan en/of van Stef Kamil Carlens moet dit koesteren.
Civic is afkomstig uit het Australische Melbourne en ‘Taken By Force’ is hun tweede cd. Hun mengelmoes van 'punky indie pop & noisy garage rock', die de band zelf omschrijft als '1984 meets The Endless Summer', bevat vele verwijzingen naar het 'opwindende verleden' van bands als The Stooges, Buzzcocks en The Undertones, maar staat ook zeker in het hier en nu met links naar bands als Idles, Sleaford Mods, Viagra Boys, Fontaines D.C. & Shame.
De band stampt ook lekker om zich heen. Maar in hun broeierige, opwindende deels dreigende sound is er ruimte voor enkele ingetogen momenten.
“Dawn” (kort) en het krachtige “End of the line” zorgen voor adrenalinestoten, eigen aan de punk. Op zich doet CIVIC niets vernieuwends, maar de wijze waarop je wordt omver geblazen is de moeite o.m. op het lange, energieke “Trick of the light” intrigeert hun virtuositeit. Die uppercuts in combinatie met melodieuze, vrij toegankelijke punk evergreens overtuigen, zoals op “Blood Rushes”. Persoonlijk houden we meer van een rauwe aanpak zoals op “Wars or hands of time”. “Time Girl” en “Neigbourhood Sadist” zijn op hun beurt energiebommetjes, waarbij alle registers worden open gegooid.
De band heeft een gedurfd pareltje uit, die een breder publiek kan bereiken, en die ondanks de punkattitude, stevig overeind blijft.
Tracklist: 1 Dawn 2 End Of The Line 3 Taken By Force 4 Fly Song 5 Trick Of The Light 6 Born In The Heat 7 Neighbourhood Sadist 8 Time Girl 9 Wars Or Hands Of Time 10 Blood Rushes 11 Dusk
Punk
Taken by Force
Civic
'Tuvaband’ is de muzikale noemer voor de muziek van de Noorse zangeres/songwriter/muzikante Tuva Hellum Marschhauser. Op haar vierde album ‘New Orders’ hoor je mystieke indie-pop; 'delicate piano-led folk, softly-soaring ghostly soul-pop and slow magical post-rock, with Tuva's vocals floating over densely textured soundscapes'. Muzikale vergelijkingen zijn er te maken met: Julia Holter, Zola Jesus, Kate Bush, Jenny Hval, Cocteau Twins, Bjork, A.A. Williams, Jessica Sligter, Chelsea Wolfe, David Lynch, Dead Can Dance en CocoRosie, lezen we in een biografie.
'New Orders' is een aanstekelijk, bezwerend, vreemd aandoend plaatje.
Tuva Hellum heeft een bijzondere stem.; de walmen mystiek worden gebracht door muzikanten die zorgen voor een instrumentale breekbaarheid. “Rejuvenate” is meteen sterke opener, die een innerlijk rust doet neerdalen.
De breekbaarheid wordt gecombineerd met een bevreemdend sfeertje, alsof je in een sprookjeswereld bent aanbeland, omgeven van allerlei wezens die het midden houden tussen dier en mens. We maken de link met een artieste als Bjork, die dezelfde kracht, uitstraling en stem heeft.
En op die manier gaan we, uiterst genietbaar, door de nummers heen, “Something Good”, “Karma is a Beach”, “A liquid matter”, “By the time you hear me”, “Breath In” en “Breath Out” brengen licht, zeemzoeterigheid en donkerte samen, zoals het leven z’n mooie en minder mooie kanten heeft. Knap weet Tuvaband dit te spelen.
Het getuigt van een betoverende schoonheid in de instrumentatie als in de vocals. Beeldrijk ook is de sound, hier wordt de fantasie geprikkeld.
'New Orders' is duidelijk een gevoelige plaat, een gevoel van welbehangen, met een zweem van mystiek enerzijds, anderzijds is er een lichte vorm van onbehagen als je vertoeft in die eerder donkere zijde.
Tracklist: 1 Rejuvenate 2 Something Good 3 Full Bloom 4 Karma Is A Beach 5 A Liquid Matter 6 A Liquid Matter / Attenborough 7 By The Time You Hear This 8 Miss Haze 9 Cross My Fingers 10 Your Ride To Be Free 11 Lost In Translation 12 New Orders 13 Breathe In 14 Breathe Out
Maple Paper is een trio uit Brussel en Waals-Brabant dat onder de bandnaam SPKT al de band battle Tremplin won. Dat staat nu niet meteen gelijk met onze Humo’s Rock Rally, maar het leert ons wel dat Maple Paper een band is met ambitie en potentieel. Hun debuutalbum heet ‘Clouds Are Falling’ en komt uit in eigen beheer. Ze traden al een paar keer op in Vlaanderen, maar zijn hier zeker nog geen vaste waarde.
Maple Paper blinkt op dit album uit in trage, dromerige progrock, met spaarzame uitbarstingen van psychedelische rock. Noise of fuzz komt er ondanks de psychedelica nauwelijks aan te pas. De bandopstelling is basic: bas, drum en gitaar, en ze zingen alledrie. Wie vooraf al referenties wil, moet het doen met het latere werk van Pink Floyd en Tame Impala. Zelf hebben ze het ook over Faust en Kruangbin, maar dat zijn niet de namen die bij mij spontaan opduiken.
Albumopener “Why Do People Feel Lonely?” is meteen ook veruit de beste track. Met de hoofdvocalen van drumster Audrey en gitarist Adam die zijn gitaargeluid zo vervormt dat het op een synth lijkt (dat of er kwam echt een synth aan te pas, dat kan ook). Het is moeilijk te duiden in woorden, maar voor zover progrock sexy kan zijn, is deze “Why Do People Feel Lonely?” een sexy progrock-track.
“Wings” heeft gelukkig niets te maken met de band van Paul McCartney maar meer met Pink Floyd. Op deze track klinkt Maple Paper alsof ze wat in de ruimte hangen te zweven. Dat effect wordt nog versterkt door de harmonische dubbelzang. Van de zacht zoemende synth (of tot synth vervormde gitaar) evolueert deze track naar een zonovergoten piano. We worden zacht uit de droom gehaald met een donderende gitaarsolo. Mooi.
“Enough!” heeft een heel gelaagde opbouw. Het nummer begint met een lang instrumentaal stuk, waarna de hoofdrol overgenomen wordt door een desertblues-riff zoals van Bombino. Het volgende hoofdstuk wordt aangekondigd door wat soundscapes en dan gaat het van akoestische naar een elektrische gitaar. De noise op het einde lijkt een makkelijke oplossing om aan zo’n elaborate nummer van meer dan 10 minuten toch een aanvaardbaar einde te breien.
Op titeltrack “Clouds Are Falling” hoor ik vaag referenties naar andere Belgische bands als Cuberdon en Colour, maar in vergelijking met die bands is Maple Paper net iets minder rock en iets meer prog en zelfs meer jazzy bij momenten. Ook deze song heeft een heel geduldige opbouw. Op de eerste uitbarsting is het ruim 7 minuten wachten.
“Yellow River” start met het geluid van een naald die op een draaiende vinylplaat gelegd wordt. Niet super-origineel, maar we snappen wel wat de band bedoelt. Ook hier weer veel Pink Floyd-achtige elementen, en elektronische geluidseffectjes die voor extra psychedelica moeten zorgen. De outro is een zacht-klaterende waterval.
Zoals veel bands probeert Maple Paper een eigen universum te bouwen en dit trio lijkt daar goed in te lukken. Ze doen meer dan het willen evenaren van hun idolen en gaan zonder oogkleppen aan de slag met de erfenis van een dinosaurus als Pink Floyd. Gedurfd en gelukt.
https://www.youtube.com/watch?v=D0zhn8dyjpY
De legendarische synthwaveband Arbeid Adelt! is terug, of toch even, voor een nieuw album dat hun ongeveer 40ste verjaardag nog wat extra glans moet geven. Op het album krijgen we het trio Marcel Vanthilt, Jan Vanroelen en Luc Van Acker en een reeks gastmuzikanten.
Het nieuwe album heet ‘Het Heelal Is Hier’ en start met een paar catchy tracks die perfect in lijn liggen met de successingles van Arbeid Adelt! (denk aan “Lekker Westers”, “De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen”, “Johnny Sexpistool”, ...). Dat zijn dan “Fris! Fris! Het Heelal Is Hier”, “Happy Is Gn Nls”, “Heren, Praat Niet Zo” en “Pelikaan”. Daarvan hebben “Happy” en “Heren” een springerig ritme dat door het toevoegen van saxofoon een elektronische ska-vibe krijgt. Vanthilt is op deze tracks helemaal in zijn element als nonsensicale punkdichter en muzikaal leunt dit dicht aan bij het oude werk.
Als Vanthilt op de volgende tracks vocaal wat gas terug neemt, en soms zelfs gaat mompelen, is het de muziek die alle aandacht krijgt, als een update van de synthwave. De beste nummers van dit deel zijn “Het Proletariaat Wil Laminaat” en “Monotonie”. Interessant en veelal dansbaar, dit luik, maar hier missen we dan toch die gekke Marcel.
Arbeid Adelt! functioneert ondanks het onmiskenbare talent van iedereen die muzikaal meewerkte aan dit album enkel en alleen met de rare gedachtenkronkels van de zanger.
Als extraatjes zijn er nog drie remixen van album-tracks, een voor Arbeid Adelt! veel te brave cover van Bobbejaan Schoepen's “De Taal Van De Liefde” en een remix van een oud Arbeid Adelt-nummer, “50.000 Hi-Hat's“ door Buscemi.
Dit album begint heel sterk, maar zakt wat in voor het goed en wel halfweg is. Maar zelfs voor vier uitstekende en zes gewoon degelijke tracks is dit al de moeite van de comeback waard geweest.
Dance/Elektro
Het Heelal Is Hier
Arbeid Adelt!
Nederlands 
Français 
