Prestige - Thrashers met evenveel toekomst als verleden
Prestige + Axident + Oxidizer

De Finse thrashmetalband Prestige maakte grote sier in het Scandinavië van eind jaren ’80, begin jaren ’90. Onder meer omdat het internet toen nog in de kinderschoenen stond, lukte het deze band toen niet om buiten die regio te gaan spelen. Dat maken ze goed met de 2.0-versie van Prestige die een korte tournee deed langs Nederland, Frankrijk en België. De Belgische halte was metalbar Hell in Diest.

De avond startte met de thrashpunk van Oxidizer, met bandleden die hun sporen reeds verdienden bij Reproach en Deilirium. Ze zetten zichzelf dan ook in de markt als ‘brand new from the past’ en dat is een heel correcte omschrijving. Je voelt dat de band ervaring zat heeft, maar tegelijk heeft die ervaring de ambitie nog niet afgebot. Het viertal raast als een stel bezetenen door hun set, die alle acht tracks van de EP ‘Consumer of Death’ van eind vorig jaar omvat, en dan nog vijf tracks. Die persen ze er door in iets minder dan een half uur. Niet alleen omdat er nauwelijks bindteksten aan te pas komen, ook omdat ze vasthouden aan het hardcore-principe van ‘playing short songs fast’. Leuk, energiek en opruiend.

De tweede band van de thrash-avond in Diest speelde ook de Prestige-support in Nederland en Axident sluit dan ook mooi aan op wat Prestige doet. Axident is een nog relatief jonge thrash-band uit Antwerpen. Leuk detail: de bandleden hebben T-shirts aan van andere Belgische bands; Wiegedood, Incinerate en Poseydon. Laten we daar eens een trend van maken. Enkel de drummer heeft een shirt aan met de cartoonfiguur Tweety en hij draagt ook nog eens cowboyboots onder een korte sportbroek. Tel daarbij op dat hij een gigantische slijpschijf gebruikt als cymbaal en de gekke bekken die hij constant trekt vanop zijn drumkit en dan weet je waar de lolbroek van de band zit. Maar wel een strakke drummer. En wat een band en wat een frontman. Leuke grapjes in de bindteksten, veel oogcontact met het publiek, veel stoere poses en toch foutloos blijven doorspelen, … Dat is wat we verwachten bij thrash.
Ook muzikaal hebben die van Axident alles flink voor mekaar. Ze serveren hun catchy thrash met niet veel lyrics, maar dan wel heel meebrulbaar. “Ancalagon The Black” gaat over de zwarte draak uit Lord Of The Rings en bij een songtitel als “Bitch Of Buchenwald” moeten we ook geen extra uitleg verschaffen. De adrenaline-rush van Axident wordt op het einde van de set nog opgedreven met het nieuwe nummer “Axidental Thrash” en dan nog meer met “Panzer Attack”. Het publiek is helemaal mee en voor het podium ontstaat spontaan een moshpit. Net als Cobracide aan de andere kant van het land is dit Antwerps Axident een band die elke thrash-liefhebber in de gaten moet houden. Waar blijft dat eerste album?

Het merendeel van het publiek in de Hell van Diest kwam toch om Prestige uit te checken. Nu de liefde voor thrash in Vlaanderen opnieuw oplaait zijn er heel wat jonge muzikanten die heel geïnteresseerd zijn in bands van vroeger. Van het oudere werk kreeg het publiek in Diest telkens minstens één track van de ‘oude’ albums: “Force Of My Hate” en “Punishment” uit ‘Attack Against Gnomes’ uit 1989, “Maggots” uit ‘Selling The Salvation’ en “Offender” uit ‘Parasites in Paradise’. Het gros van de set kwam uit comeback-album ‘Reveal The Ravage’ uit 2021. En dan was er ook nog de sterke nieuwe single “Candles” waaruit we opmaken dat er straks misschien nog een album zal uitkomen.
Prestige staat scherp.  Ze stonden in Diest niet op het podium als een stel oude knarren die hun jeugd nog eens willen herbeleven, maar als een band met vertrouwen in het eigen kunnen en met de gezonde ambitie om iedereen in de club voor zich te winnen. En met hun catchy thrash, met heel wat elementen uit de crossover, lukte dat al van bij het begin van de set: meteen gingen de vuisten in de lucht en de moshers konden zich uitleven. Op geen enkel moment zakte de set in en het publiek bleef tot aan het einde van de set geboeid kijken en vooral luisteren.
Prestige is een band die nog net zo veel toekomst als verleden heeft. Geef ze een plaats op de zomerfestivals.

Organisatie: Hell, Diest

Intergalactic Lovers - Volgepompt met ‘Liquid Love’

Intergalactic Lovers bracht in 2022 hun nieuwe plaat ‘Liquid Love’ uit, hun vierde album intussen, waar we maar liefst vier jaar moesten op wachten. De internationaal doorgebroken band, die ooit ontstond rond een kampvuur bij de scouts, is er na enkele rustigere covidjaren weer helemaal klaar voor.
En dat bewezen ze zaterdagavond in de Ha Concerts in Gent. Een vertrouwde plek voor de Aalstenaars, want in 2011 stonden ze hier voor het eerst in een uitverkochte zaal. Frontvrouw Lara Chedraoui bevroeg het publiek even wie er die eerste keer bij was, menig handen gingen de lucht in. Fans van het eerste uur keken verwachtingsvol uit naar de tonen van de nieuwste plaat maar evengoed de oudere nummers die nooit teleurstellen live.
Bij de aanvang van “The Heart Beaten Beats” voelden we al dat Lara er in zin had, ze had haar dansschoenen aan en zweefde als een hoop bellen uit een bellenblazer over het podium. Luchtig, standvastig, soms wat klunzig maar met een oprechtheid en een eeuwige glimlach. Geen centimeter podium bleef onbenut. De manier waarop ze beweegt, connectie zoekt met muzikanten en publiek, de hoge noten zonder enige moeite loepzuiver brengt, alles klopte, de ganse avond was een streling voor ieders zintuigen.
Meteen na de opener volgde “Bobbi”, de meezinger die als eerste single van de plaat verscheen. “Bobbi” gaat zoals veel nummers op de plaat over de liefde en de vergankelijkheid van tijd, de schoonheid, de lelijkheid en de leegte ervan. Waarbij Chedraoui de knetterende lucht rondom haar “Bobbi” bezingt, voelen wij hetzelfde in de Ha Concerts ‘An endless burst of sparks whenever you're by my side’, Intergalactic Lovers. En wanneer onze ogen niet naar Lara gezogen worden, blijven ze hangen bij Brendan Corbey, die drummer die zich tijdens enkele nummers niet meer verstopt achter zijn drumstel, maar vol overgave de pianotoetsen streelt.
Bij “No Regret” was frontvrouw Lara even de draad kwijt en vraagt of ze opnieuw mag beginnen. Tot haar eigen frustratie, want ze haalt nog even aan dat ze het nummer zelf heeft geschreven en het dus wel degelijk kent. Niemand heeft er iets op tegen, de boodschap van het voorgaande “Crushing” hing nog in het publiek, iedereen heeft wel eens een slecht moment of een slechte dag. Zelfs wanneer op zo’n moment de show even breekt, raakt de band geen seconde zijn publiek kwijt.
Van de nieuwste plaat passeren ook “Two To One”, “Lost”, “Waves Of Desperation”, “Rise” en “Be Patient”. Waar Lara bij die laatste het publiek even vraagt naar de vertaling: ‘Wees Geduldig’ schreeuwen we samen, de frontvrouw bevestigt maar haalt ook aan dat het wil zeggen ‘Wees Patiënt’, want een patiënt moet veel geduld hebben. Een verwijzing naar Chedraoui’s zware covidbesmetting die maandenlang bleef aanslepen. Na een intensieve revalidatie merken we hier op het podium van de Ha Concerts gelukkig niets meer van.
Collectieve meezingmomentjes waren er bij de oudere nummers “Shewolf” en “Islands” die live altijd zoveel beter tot hun recht komen dan op plaat. Afsluiten deden ze met het geweldige “Northern Rd”. Nog even een kort filmpje maken voor haar mama, vertelt Lara ons, wanneer ze haar gsm bovenhaalt. ‘Dan weet ze ook weer wat ik doe’ knipoogt ze charmant. Om bisnummers hoefden we niet lang te vragen, iedereen had er nog zin in, zowel het publiek als de band. Wanneer “Delay” wordt ingezet vraagt Lara even aan de technische staf of ze in het publiek mag. ‘Mag ik er in? Mag ik er in? Ik wil meedansen!‘ en hop, weg was ze. We voelden de vloer onder ons trillen van de stampende voeten en de fans rondom de zangeres werden voor de laatste keer meegezogen in de onuitputtelijke bron van energie die Chedraoui met zich meedraagt.

Na “These Shades Of Blue” en “The Fall” verlaat Lara het podium waarbij de bandleden één voor één haar voorbeeld volgen. Geen eindeloze buigingen, enkel de laatste baslijn die blijft nazinderen. Volgepompt met ‘Liquid Love’ verlaat het publiek voldaan en een tikkeltje bezweet de mooie zaal.

Wie de band nog aan het werk wil zien, zal daarvoor naar Duitsland moeten trekken, want alle geplande concerten in ons land zijn hopeloos uitverkocht.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
Intergalactic Lovers
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4674-intergalactic-lovers-04-03-2023.html?Itemid=0

Robin Kester
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4673-robin-kester-04-03-2023.html?Itemid=0

Organisatie: Ha Concerts, Gent