International EBM day2023 - Een Helse EBM rit …
International EBM day 2023
De Casino
Sint-Niklaas
2023-02-24
Erik Vandamme

In een goed gevulde De Casino ging een heuse EBM avond door in het kader van ‘International EBM Day’. Dat het een wervelend dansfeest zou worden stond in de sterren geschreven, met vier bands die EBM nauw in het hart dragen. Het werd een helse rit van een dans macabre en typische EBM klanken.

Het Franse duo KALT (****) doet met koude en kille EBM klanken, waarbij percussie de toon aangeeft, een eerste rilling door ons vege lijf ontstaan. Je wordt gewoon gehypnotiseerd door de bonkende beats en je wordt meegevoerd naar die koude wereld die het duo je aanbiedt, waarna die klanken je aan het dansen zetten tot het warmer wordt in je donker hart. Een typische energieke EBM act deze KALT.

Het zelfde kan gezegd worden van No Sleep By The Machine (****) Pompende beats, met een al dan niet onderliggende boodschap, zorgen ervoor dat de dansspieren worden aangesproken. Ook hier staat een duo op de planken die des duivels ontbindt in een EBM kader, gedreven, energiek, opwindend.

Hier keken we naar uit … FÏX8:SËD8 (****1/2) deed ons namelijk op de laatste BIM Fest editie al versteld staan, maar had toen af te rekenen met technische problemen waardoor ze hun act vroegtijdig moesten stopzetten. Heel jammer, want deze performance met alle verkleedpartijen , lichtgevende poppen op het podium en veelzeggende beelden op het scherm moest zorgen voor een occulte totaalbeleving die aan het netvlies blijft kleven.
Deze herkansing was iets waar we dus al enige maanden zaten op te wachten. En muzikaal was het om van te smullen. Op een rolstoel zelfs, kwam de frontman/zanger, overdekt met een doorzichtige mantel, over het podium gereden, en kwamen al beelden boven van griezelige horror scenes.
De klankentovenaar verdween achter zijn keyboard en speelde snerpende beats; de demonische verschijning stond vanuit zijn rolstoel recht, en met een al even demonische houding greep hij zijn publiek muzikaal bij de lurven, en sleepte hen naar de meest donkere krochten van de Hel. We genoten van dit krachtig, verschroeiend, zwevend donker klankentapijt, een dans macabre dito vocals. We waren diep onder de indruk van deze sound, beelden en visuele effecten . Een uur lang vertoefden we ‘live’ in een horror film, zo eentje waarbij je met angst in de ogen , op het puntje van je stoel gespannen kijkt en geniet. Wat een indrukwekkende combinatie.

Rond middernacht hadden we dan Suicide Commando (*****). Wat een band trouwens rond Johan Van Roy , die al decennia zijn stempel drukt op de EBM,  met een onderliggende boodschap. De band gaat er steeds voor, er werd gestrooid met hits; het publiek danste er op los vanaf de eerste tot de laatste beat. Suicide Commando onderscheidt zich duidelijk in het genre en duwt een boodschap, die er niet altijd even mooi uitziet, door je strot. Songs over God, zelfmoord, de Hel en andere onderwerpen die we al te vaak uit de weg gaan. De visuele effecten op het scherm waren veelzeggend en treffend. Kortom, een boodschap die in deze tijden niet vreemd is.
De beweeglijke frontman zocht zijn publiek letterlijk op en sprong zelfs midden de dansende menigte in om mee te springen. En intussen zorgden de twee klankentovenaars, bovenaan het podium, voor pompende beats. Een helse finale kregen we waarbij het publiek het podium letterlijk bestormde en het feest samen met de band afsloot. Suicide Commando blies ons dus compleet omver.

Organisatie: Bodybeats (ism De Casino, Sint-Niklaas)

Robin Kester - Ik ben niet de meest optimistische persoon. Al vind ik het een mooi idee als mensen die naar mijn muziek luisteren er wel iets hoopvols in horen

“Met een eigenzinnige mix van pop, elektronische muziek en psychedelica schrijft de Nederlandse artiest, songwriter en producer Robin Kester muziek vol donkere hypnotiserende spanningsbogen. Omdat ze als kind veel van stad naar stad trok, gaan haar liedjes vaak over vroegere indrukken en dwalende reflecties, vaak geïnspireerd door specifieke momenten en landschappen.”, lezen we in de biografie.
Robin Kester trekt brede aandacht met haar mini-album ‘This Is Not A Democracy’ - met airplay van BBC 6 Music, KCRW en KEXP - en heeft Kester podia in binnen en buitenland gestaag veroverd. In 2022 speelt Kester met haar band meerdere shows op SXSW en gaan de singles ‘Leave Now’ en ‘Cat 13’ beide in première in de ochtendshow van Lauren Laverne op BBC Radio 6 Music. In 2023 releast Robin Kester haar debuutalbum ‘Honeycomb Shades’, geproduceerd door Robin Kester en Marien Dorleijn (Moss), additionele productie en mix door Ali Chant (Yard Act, Aldous Harding, PJ Harvey), gemasterd door Joe Lambert (Sharon Van Etten, The National).
Op 24 februari kwam haar eigenlijke debuut ‘Honeycomb Shades’ een parel van een plaat uit, die gevoelige snaren raakt. We hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Robin Kester. We polsten ook naar haar persoonlijk verhaal daarrond, de verwachtingen en de verdere toekomstplannen.

Robin, hoe is alles begonnen? Vertel eens wat meer over jezelf voor de Belgische fans.
In 2018 begon ik een muziekproject onder mijn eigen naam en ging ik samenwerken met Adriaan Pels (oprichter van AT EASE). Op zijn label kwam mijn debuut-ep Peel The Skin uit, in 2020 volgde mijn mini-album This Is Not A Democracy en inmiddels ligt nu mijn full-length debuutalbum Honeycomb Shades in de winkels. 

Met het mini-album ‘This Is Not A Democracy’ - met airplay van BBC 6 Music, KCRW en KEXP -  heb je ondertussen  podia in binnen- en buitenland gestaag veroverd. 2022 was ook een geslaagd jaar voor jou dan? Heeft die internationale aandacht extra deuren geopend?
2022 begon wat lastig door het laatste staartje van de corona lockdown. Maar dat jaar hebben we uiteindelijk wel in de Verenigde Staten gespeeld op SXSW, in Londen en op verschillende plekken in België (als voorprogramma van Intergalactic Lovers en Douglas Firs). Ook werd het team rondom mijn muziekproject (internationaal) uitgebreid.  Ik ging bijvoorbeeld samenwerken met UK agency Runway Artists, MOJO werd onze boeker in Nederland en Peter Verstraelen in België. Al met al voelde het alsnog als  best een geslaagd jaar.

Je hebt ondertussen in het voorprogramma van Muse gestaan, ook enkele prestigieuzere festivals (zoals Eurosonic), hoe groot was die impact? 
Wat de impact van iets is, vind ik altijd lastig te zeggen. Ik vond voor Muse openen in een uitverkocht Carré in Amsterdam wel een heel bijzondere ervaring. De match voelde aanvankelijk wat gek, maar toen ik van de boeker hoorde dat ze echt zelf voor mijn muziek gekozen hadden, maakte ik me daar wat minder zorgen over. Uiteindelijk kon ik vooral genieten van de ervaring en hoe leuk ik het vind dat ik dankzij dit beroep zulke bijzondere dingen kan meemaken.

Ik heb ergens gelezen dat je eigenlijk wat lijdt aan podiumangst. Hoe is het dan om op te treden? Hoe zet je jezelf daarboven?
Ik heb inderdaad veel last van podiumangst. Voor een show kunnen mijn handen bijvoorbeeld gaan trillen, krijg ik weke knieën en een onvaste stem. Maar gelukkig heb ik bètablokkers die ik kan nemen als het echt niet gaat. Dat medicijn onderdrukt de adrenaline, waardoor ik minder last heb van de fysieke klachten die zenuwen geven. Mentaal gezien ervaar ik dan nog steeds nervositeit, maar ik kan dan in ieder geval wel zingen en mijn instrumenten bespelen. Het scheelt ook dat ik een ontzettend lieve en goede live band heb. Vaak kijk ik even tijdens een optreden naar mijn bandleden en dan word ik zo blij van hoe zij aan het spelen zijn. Dan voel ik dat ik niet alleen op het podium sta en we het echt samen doen. Dat helpt enorm tegen podiumangst. Ook hou ik er van om heel erg veel te repeteren, zodat ik kan vertrouwen op spiergeheugen. 

Dit interview draait uiteraard vooral rond de nieuwste release, je debuutplaat 'Honeycomb Shades'.  Het is een zeer persoonlijke plaat geworden met een weemoedig kantje. Was het een soort uitlaatklep om je emoties los te laten? 
Ik denk het. Al is het niet zo dat ik voorafgaand aan het schrijven bewust bedenk welke dingen ik in de muziek wil verwerken. Dat is voor mij een onbewust proces. Achteraf merk ik meestal pas wat er allemaal in de melodieën gekropen is qua gevoel en dan kan ik er wat op reflecteren.

Ondanks die weemoedigheid komt er ook veel positiviteit boven drijven, een lach en een traan, maar ook een boodschap van hoop. Was ook dit een bewuste weg die je wou volgen?

Ik hou wel van contrasten en vind het mooi als je een zware tekst met een lichtere melodie kan combineren of omgekeerd. Maar er zit niet bewust een hoopvolle boodschap in. Ik ben niet de meest optimistische persoon. Al vind ik het een mooi idee als mensen die mijn muziek luisteren er wel iets hoopvols in horen. 

Zoals ik zei, het is een heel persoonlijk schijf , waar je veel van jezelf prijsgeeft, is dat geen gevaarlijke piste in deze tijden van sociale media en het soms negatieve eromheen, jezelf zo bloot te geven? Of zie je dat niet zo? 
Tijdens het schrijven ben en met wat ik zeg in mijn muziek, ben ik niet echt bezig of het door andere mensen buiten mijn kenniskring beluisterd gaat worden (die daar dan wellicht een mening over hebben). Ik vind het wat later in het proces wel spannend of de mensen in mijn directe omgeving misschien zichzelf (of situaties) herkennen in de teksten en daar vervolgens misschien niet helemaal blij mee zijn. 

De plaat is opgenomen in de studio van Dorleijn - een voormalige psychiatrische afdeling – schept die plek een bepaalde sfeer of brengt die inspiratie naar boven? 
Die plek was zeker inspirerend. Het ligt in het bos en in het donker vind ik het er best een beetje creepy. Maar dat sprak ook wel weer tot de verbeelding. Zwanzig Zwanzig hadden we denk ik niet op een andere plek kunnen maken. Onder het gebouw zit een grote, enge kelder die we gebruikt hebben als echo chamber. Veel van de delay-effecten die je op de plaat hoort, zijn daar gemaakt.

Alle nummers zijn opgenomen en geproduceerd met Marien Dorleijn, oprichter van de veelgeprezen indierockers Moss. Hoe is die samenwerking ontstaan en heeft Marien een invloed op je proces als songwriter of muzikant gehad? 
Die samenwerking is begonnen als een soort gearrangeerd huwelijk dat uiteindelijk goed uitpakte. Adriaan Pels, mijn manager en tevens labelbaas van AT EASE, stelde voor dat ik eens met Marien zou gaan zitten om een van mijn demo’s uit te werken. Het klikte meteen tussen ons en na This Is Not A Democracy wilde ik ook graag mijn debuutalbum met Marien produceren en opnemen. Hij is heel goed in nummers  laag voor laag op te bouwen en van hem heb ik geleerd hoe ik een track kan schrijven vanuit een beat of een baslijn i.p.v. steevast de gitaar/toetsen als uitgangspunt te nemen. 

Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar, naast die nieuwe plaat voorstellen? Staan er al concerten/festivals gepland?
We gaan vanaf eind maart op tournee door Nederland. Een double bill met Amber Arcades. Veel zin in!

De coronaperiode lijkt voorbij, maar de problemen nog niet. Grote artiesten verkopen moeiteloos concerten uit (onlangs nog Beyonce in Koning Boudewijnstadion op amper een uur) maar de kleine of middelgrote bands blijven in de kou staan. Ondervind je als jonge talentvolle en beginnende artiest ook dat het moeilijker is geworden om echt aan de bak te komen?
De tour begint over een maand dus het is nog even afwachten hoe de kaartverkoop voor ons verloopt etc. Maar ik heb wel het idee dat mensen nog niet zo veel naar concerten gaan zoals voor de coronaperiode. Ook komt er momenteel ontzettend veel nieuwe muziek uit. Dus het is misschien wel lastiger om je eigen plek te vinden.

Grote zalen compleet uitverkopen (zoals bij ons het Sportpaleis) of een naam worden binnen een club circuit in binnen- en buitenland, wat geniet jouw voorkeur en waarom? 
Ik ga dan toch voor een mooie carrière als gevestigde naam binnen het clubcircuit in binnen- en buitenland. Ik wil een carrière die duurzaam is. Het is mijn bedoeling om iets op te bouwen. Een grote zaal compleet uitverkopen lijkt me ook geweldig, daar niet van, maar het lijkt me nog leuker om veel te toeren en op verschillende plekken te komen dan alleen lokaal 1 enorme zaal uit te verkopen. Het droomscenario is natuurlijk allebei haha.

Wat zijn je ambities en heb je ook een soort ‘doelstelling’ als muzikant en songwriter?
Ik wil dit jaar een tweede album schrijven en wil leren om meer te genieten van alles wat bij het beroep muzikant komt kijken. Nu ben ik vaak kritisch op wat ik doe en denk ik altijd ‘wat kan beter’ (bijvoorbeeld  na een optreden), terwijl ik meer van het moment zelf zou willen genieten. Ik wil eigenlijk wel wat vaker trots zijn op mezelf.

Pics homepag @Sanja Marusic

Bedankt voor dit fijne gesprek, en veel succes in alles wat je doet. We blijven het op de voet volgen uiteraard

Profound Observer - Lennert Baerts - Als muzikant hoop ik dat ik mijn muziek met zoveel mogelijk mensen kan delen en kan blijven delen. De plek waar dat gebeurt maakt niet zoveel uit, het is het soort contact dat je legt

Een sterk voetbalteam samenstellen, is nog geen sleutel tot succes. Een match moet altijd worden gespeeld. Deze toespeling geldt ook voor Profound Observer & Bert Joris, een versmelting van muzikanten, die van wereldklasse zijn binnen de globale jazz. Profound Observer is het project van o.m. de ambitieuze saxofonist en componist Lennert Baerts (Brussels Jazz Orchestra). Samen met zijn entourage slaat hij een brug tussen verschillende stijlen. Zijn  nieuwste schijf  ‘I Choose not to ’ werd in de Casino voorgesteld.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
De dag nadien hadden we een fijn gesprek met Lennert, over dat optreden en de release, ook de andere projecten, ambities en de verdere toekomstplannen kwamen aan bod.

Als we eens bekijken, van reserve keeper bij RC Genk (die het zeer goed doen) de overstap doen naar jazz muziek als componist, een grote stap… Vertel eens wat meer? Waarom dan toch voor muziek gekozen?
Het is inderdaad een redelijke carrière switch geweest. Ik moet daar wel bij vertellen, dat ik al op heel jonge leeftijd met muziek bezig was. En pas rond mijn 10ste/11ste op school ben beginnen voetballen. Helaas door een acute blessure rond mijn 17ste/18ste werd een mis groeide heupkom vastgesteld, aan beide kanten. Ik ben eigenlijk nooit pijn vrij, ook als ik op het podium recht sta; dat zou alleen maar erger worden moest ik blijven topsport doen. Dus ben ik op de muziek gestort.

Je hebt ondertussen op zeer jonge leeftijd heel wat indruk gemaakt op enkele grote tenoren, zo is er het verhaal van trompettist Ambrose Akinmusire die op Jazz Middelheim 2019 diep onder de indruk was van jou, vertel er wat meer over…  Heeft het ook bepaalde deuren geopend?
Ik hoor zulke zaken  meestal via –via. Het zijn, tot het bevestigd is, dan ook zaken waar ik niet graag mee uitpak. Met Ambrose heb ik dus wel een aantal concerten mogen doen. Wat de zakelijke kant betreft heeft dit echter niet direct deuren geopend maar wat het muzikale luik betreft, dan weer wel. Hetzelfde heb ik eigenlijk gehad met Jacob Bro. Dit project Profound Observer  is eigenlijk zelfs een rechtsreeks gevolg van die samenwerking met die laatste. Drie tot vier jaar geleden hebben we een  project gedaan samen, en dat is altijd iets dat is blijven hangen. Het zaadje om uiteindelijk aan dit project ‘Profound Observer’ te beginnen is toen dus geplant. Het heeft wel een beetje moeten rijpen, maar eens ik eraan begonnen ben, is het in een stroomversnelling terecht gekomen;

Zoals ik zei, je bent nog zeer jong, de meeste mensen die ik ken kiezen voor rock, het zwaardere werk, verder o.m. hip hop of jazz? Ik ken jonge mensen op mijn werk die houden van jazz… Wat is er zo bijzonder aan jazz?
Dankzij jazz kun je gewoon heel dicht bij de muziek komen, het heeft direct een speciale impact. Het is ook een genre waar je niet perse in meegetrokken wordt, omdat iedereen rondom u het gewoon doet. Omdat je er iets bij voelt, anders maak je die connectie niet. Ik heb ook het gevoel dat het een heel eerlijk genre is. Ik moet echter daaraan toegeven dat ik heel breed luister, in die zin dat ik ook wel hou van metal en grunge en ik ben nu mijn opleiding klassieke compositie aan het afwerken, dat genre spreekt me ook aan. Kortom:Bij jazz is gewoon alles mogelijk, je hebt een oneindige vrijheid. Jazz is ook een zeer inzichtelijk genre, je moet niet alleen iets kunnen met je instrument, maar ook een zeker inzicht creëren ermee. Daarom noem ik het graag ‘instant composing’

Je hebt al heel wat watertjes doorzwommen, enkele knappe platen uitgebracht en nu is er ‘I choose not to’; waarom niet onder je eigen naam maar de naam ‘Profound Observer’; waar komt die naam vandaan?
Ik ben van nature iemand die steeds op zoek is naar nieuwe zaken. En nieuwe invloeden. Ik wil voor elke groep of project dat ik doe een eigen indentiteit creëren, dat is de basis. Ik wil die flexibiliteit ook wat behouden, ik denk er wel eens over na om het anders te doen. zo heb ik een harmonie loos trio sax, bas drums blazers duo gehad met Jesse Dockx & Jos Machtel. Als ik ook ‘Profound Observer ‘ Lennert Baerts trio zou noemen zou het plaatje niet kloppen. Ik probeer elke groep zo autonoom mogelijk te laten fungeren. Ik ben  trouwens gewoon honkvast, als ik een project vastzet dan kies ik echt voor bepaalde mensen. Voor mij is hun inbreng gewoon enorm essentieel.

Je werkt samen met enkele top muzikanten als gitarist Vitja Pauwels, drummer Daniël Jonkers en trompetgrootmeester Bert Joris. Hun impact is enorm, kan ik dat zien als  een ‘supergroep’ binnen de Belgische jazz? Hoe is de samenwerking ontstaan?
Bert Joris is samen met o.a. Philippe Catherine gewoon wereldtop, veel mensen beseffen niet wat die man al verwezenlijk heeft. Daniel Jonkers speelt voornamelijk in Brussel, hij is van Maastricht , ik heb hem hier in Limburg leren kennen en is vooral dus actief in de Brusselse scene. Vitja’s  spel is  de basis van dit project, bij Profound Observer draait het echt rond de mogelijkheden van die gitaar. Vitja ken ik al van mijn opleiding jazz in het conservatorium in Antwerpen. Ik ben altijd onder de indruk van wat hij deed, en nog steeds doet. Het heeft wel een tijdje geduurd eer ik er iets mee ben beginnen doen, ik wou Vitja de ruimte geven om zich binnen wat gebeurt te kunnen installeren. Die lagen binnen onze muziek bijvoorbeeld, ik heb de partituren tot een minimum herleid. Weinig harmonie, maar binnen die harmonie opties om snel te kunnen switchen van kleur. Het moet echter zodanig open kunnen zijn, zodat Vitja de tijd heeft om die lagen zo onopvallend mogelijk op te bouwen. Je moet hem die ruimte gewoon geven, en als je dat doet bij Vitja dan krijg je sowieso wat je in je stuk echt wil.

Wat nog meer opvalt is de brug tussen traditionele jazz en free jazz, die openheid bieden in experiment en improvisatie. Een bewuste keuze?
Ik heb een duidelijk concept voor ieder project of plaat die ik doe. Daniel, Bert en ik zijn gewoon heel veel met die traditionele jazz bezig geweest. Als blazer kunt je zelfs bijna niet anders om vandaaruit op te bouwen. Veel gitaristen komen vaak  uit een heel andere invalshoek, vooraleer ze naar jazz toe neigen. Die komen meestal uit de hoek van pop rock , grunge , metal en indie. Terwijl je saxofoon of trompet hoort, het direct in de lijn ligt van Miles of Coltrane om maar twee te noemen. Die brug wordt dus eigenlijk eerder automatisch geslagen. En dat is maar goed ook, want er is binnen die traditionele jazz zoveel rijkdom geweest, waardoor ik het belangrijk vind om daar anno 2023 een nieuwe betekenis aan te geven.

Ik heb jullie live gezien in De Casino en was danig onder de indruk van Vitja zijn gitaarwerk, en ook Daniel op uitgekiende, gevarieerde wijze op zijn drumstel speelde. Maar ondanks dit, viel me wel op dat de blazers toch meer op de voorgrond treden. Is dat ‘live’ een logische samenloop van omstandigheden ? Want op plaat is dat toch beetje anders…
Dat hangt af van concert tot concert, de ene keer zal dat wat meer dominanter zijn dan de andere keer. Het is ook zo, Vitja moet de ondersteuning geven, hij kan dan ook niet echt vooruit springen, en wil dat ook niet eigenlijk. Hij doet dit heel zelden, ook op plaat eigenlijk. Wat ik en Bert wel  proberen doen is om wat meer stiller en neutraler te spelen, zodat andere details wat meer naar voor komen zoals de gitaar of drum. Dus daar ben ik dus wat toekomstige concerten betreft wel naar op zoek. Op dat vlak is Vitja eveneens een atypische gitarist. Hij is er wel de hele tijd, maar niet degene die vooraan een straffe solo uit zijn mouw schudt, zoals dat bij veel gitaristen het geval is. Het is gewoon beetje geven en nemen,  maar wat ik belangrijk vind, is een collectieve structuur. Dat is waar we naar op zoek zijn, maar dat is niet gemakkelijk met twee blazers. We kunnen nooit echt verdwijnen, maar enkel ons een klein beetje terugtrekken met momenten.

Ik vond het in elk geval een zeer geslaagd optreden. Ik vroeg me ook af. Wat zijn je ambities als muzikant en met dit project? Werelddominantie (grapje) ? Wat is je ambitie met dit project?
Dat is een moeilijke vraag, ik ben vooral verslaafd aan creëren.  Ik ben wat dat betreft gewoon voortdurend op zoek naar nieuwe en andere mogelijkheden. Ik merk dat meer spelen en grotere zalen een essentiële stap is om te kunnen blijven creëren. In die zin hoop ik dat het zo ver mogelijk mag blijven doorgaan. Zodat ik kan blijven creëren. Ik ben echter niet iemand die lintjes verzamelt, bij wijze van spreken. Ik heb ondertussen in heel wat mooie zalen mogen spelen. Waaronder Bozar, Middelheim (jazz middelheim) en dergelijke.  Als componist heb ik wel de ambitie om ooit een eigen symfonie te kunnen uitvoeren, en een opera schrijven. Als muzikant zelf hoop ik dat ik mijn muziek gewoon met zoveel mogelijk mensen kan delen en blijven delen. De plek waar dat gebeurt, maakt niet zoveel uit, het is het soort contact dat je legt.

Hoe waren de algemene reacties op jullie optreden in de Casino? Hoe denk je dat de optredens zullen evolueren?
Ik vond het een zeer aangenaam concert. Het was zeer comfortabel spelen. Het voornaamste voor mij is, dat we connectie hebben gevonden met elkaar op dat podium. Sommige keren gaan we even terugkijken hoe we het de vorige keer hebben gedaan, en maken dan andere keuzes; Daarom kijk ik op naar Paul Motian Trio, die speelden verschillende concerten na elkaar in The Village Vanguard en dan hoor je van mensen dat die sets niets met elkaar te maken hebben, en totaal verschillen. En dat zal bij ons ook het geval moeten zijn, dat we compleet andere richtingen zullen uitgaan. Van concert tot concert. Het zat allemaal heel goed in de Casino, omdat iedereen in de eerste plaats naar iedereen luistert. Daarom voel ik me  trouwens ook zo op mijn gemak met deze groep.

Wat zijn de verdere plannen voor 2023, naast de concerten?
Ik hoop in het najaar nog wat concerten vast te krijgen. Dat ziet er wel naar uit dat dit gaat lukken. ik ben ondertussen al met andere muziek bezig, en tegen eind van het jaar eens nadenken wat het volgende project kan worden. Ik ben van het principe als het ene speelt, moet het andere ook terug aan het rollen kunnen gaan. Er zitten dus zeker nog wat dingen in de pijplijn.

Je bent dus met nog andere projecten bezig? Vertel er eens wat meer over
Ik heb een vast kwartet, ik heb een dertig tot twintig stukken waaruit ik kan selecteren om iets nieuws daarmee te doen. Ik ben ook weer meer bezig met een big band en dergelijke ensembles. Het is gewoon een aanhoudende wisselwerking tussen componeren en spelen. Het begint stillaan vorm te krijgen, maar het is nog niet voor direct.

Wat betreft ambities en doelstellingen … Iets opbouwen in het clubcircuit of toch in een Sportpaleis spelen, wat geniet je voorkeur en waarom?
Club circuit. Sowieso. Zelfs als je me moest vragen Sportpaleizen vullen of huiskamers vullen, zou ik nog eerder opteren voor huiskamer. Het gaat bij mij bij over de intensiteit in spelen van muziek. Ik heb grotere podia gedaan met bands, maar miste daar de echte connectie met het publiek. Vanaf ik op dat podium sta moet ik iets voelen tussen mezelf in mijn bubbel en het publiek, en dat voel ik dus niet op grote podia. Hoewel het belangrijk geworden is uw naam te verkopen, heb ik niet veel mensen daarvoor nodig om in die opzet te slagen. Ik wil gewoon ambassadeur zijn van mijn eigen muziek. Als ik dit kan blijven doen, en het financiële plaatje klopt daarbij, dan ben ik in de zevende hemel.

Pics homepag @Sven Dullaert

Dat lijkt me een mooi slot om dit gesprek af te sluiten, dank voor het fijne gesprek en nog heel veel succes verder

Yves Paquet - Voor mij betekent muziek vrijheid, vrijheid om te verkennen en te ontdekken

Singer-songwriter Yves Paquet draait al enkele jaren mee. Hij kreeg bekendheid toen hij met The Subs het nummer “UFO” opnam. De in Brazilië geboren singer-songwriter nam in 2018 ook deel aan De Nieuwe Lichting en bracht zijn debuutalbum 'Every Now and Then ' uit met soulvolle popsongs. Met zijn tweede plaat 'A Decent Man' slaat hij een heel andere, meer op folk gerichte weg in.
We hadden een leuk gesprek met Yves naar aanleiding van deze release, waarbij we de ambities en verdere toekomstplannen peilen.

Yves, laten we teruggaan naar het verleden, hoe is het allemaal begonnen?
Ik woon in het Duitstalige deel van België. Ik schrijf, componeer en maak nu al enkele jaren muziek en ik promoot nu mijn tweede album dat voor mij een compleet nieuw geluid is.

Ik heb inderdaad gelezen dat dit tweede album een heel andere richting uitgaat dan je debuut. Waarom deze wending naar meer Folk muziek?
Toen ik jonger was ben ik met mijn ouders vaak in Ierland en Engeland geweest. ‘s Avonds luisterde ik in de pubs naar folkmuziek . Dat was een inspiratie voor me, en ik wilde altijd al iets doen  in die richting. Voor mij betekent muziek vrijheid, vrijheid om te verkennen en te ontdekken. In 2023 lijkt het trouwens alsof singles het grote ding is, maar ik wilde een album maken. Omdat een album alle mogelijkheden verkent van wat ik zoek. Ik wil ook graag een onderdeel van mijn identiteit uitdrukken. Het eerste album was een persoonlijke visie op een popalbum. De tweede is dus meer de herinneringen aan mijn jeugd toen ik naar Ierland reisde.

Over Ierland en UK, ik denk dat mensen in die landen een band hebben met folkmuziek, maar hier in België, is het versnipperd en eerder regionaal verbonden, is dat dan geen risico om toch een op folkmuziek gericht album uit te brengen hier in België?
Zoals ik al zei, muziek is vrijheid, maar het is ook risico nemen. Ik moet eerlijk zijn, ik weet niets over Belgische folkmuziek, dus het duurde even om dat uit te zoeken. Ik heb verschillende keren naar Flanders Folk Awards gekeken en heb daar veel goede Belgische folk bands ontdekt zoals Raske Drenge. die stoppen helaas dit jaar. Het ergste wat je als muzikant kunt doen is stoppen met ontdekken en in vele richtingen kijken. Ik weet ook dat ik met de muziek op dit tweede album nu buiten de mainstream sta, maar ik vind het prima om risico's te nemen, want ik doe nog steeds wat ik het liefste doe. Verkennen en ontdekken.

Ik hou van wat je doet, je werd inderdaad bekend in de mainstream dankzij die single met The Subs. Er was ook het feit dat je werd geselecteerd voor StuBru’s 'Nieuwe Lichting'. Heeft dat laatste deuren geopend?
Ja, het heeft zeker deuren geopend. Er was dus die connectie met The Subs, en ook met  enkele artiesten in Brazilië. In het begin wist ik mijn eigen weg nog niet, en ik wilde dan ook op onderzoek uit. Die samenwerkingen hielpen me om uit te vinden wat ik wilde doen als solo artiest. In die context is het dan ook interessant om verschillende genres uit te proberen.

Ja, maar je geraakt wel bekend in die mainstream,  maar nu ga je een andere meer folk richting uit, en dus een beetje weg van dat. Ben je niet bang dat je daardoor je fans verliest?
Ze zeggen dat als je doet wat je doet, de mainstream naar je toe komt of net niet. Het gaat echter altijd in golven. Dat is altijd zo geweest. Ik doe het echter voor de mensen die van mijn muziek houden, en hoop dat mijn oudere fans deze evolutie ook zien en me op dit pad blijven volgen.

Met de single “A Southern Tale”, uitgebracht in 2022, ga je al meer richting folkmuziek.  Voor jou is dit nummer een spirituele reis die zijn Amerikaans-Indiaanse roots weerspiegelt, las ik in een interview; kun je daar meer over vertellen?
Het komt eigenlijk voor  in elke muziek die ik maak, de verbinding met mijn Zuid-Amerikaanse roots is een heel natuurlijk proces. Er is altijd die subtiele invloed, en ik wil zeker een volledig album maken met die invloed, maar het zal tijd kosten om te verkennen, Misschien teruggaan naar Brazilië, dat is een optie. En samenwerken met artiesten daar. Maar op dit moment wil ik folkmuziek maken, ook de akoestische folkmuziekstijl. Ik wil ook de meer up beat zijde  van folkmuziek verkennen. De zogenaamde  protest folkmuziek. zoals die  in UK en Ierland veel voorkomt. Maar het is dus ook zo dat ik mijn roots niet verbergen, dus het komt wel naar boven. onder andere in die single.

Je flirt ook met de grens popmuziek, soul en alternatieve muziek. Is dit ook een bewuste weg die je wilt bewandelen?
Ik ga niet terug naar dansmuziek of zoiets, maar soulmuziek, akoestische muziek, is zeker iets waarin ik geïnteresseerd ben. Op die manier is het een bewuste weg die ik volg ja. Maar er zijn dus ook dingen die ik liever niet doe. Weet je. Mijn favoriete artiesten veranderen hun richting  bij elk album dat ze maken, steeds opnieuw. Vooral popartiesten zoals Madonna of Sting, die beiden tot mijn favoriete artiesten behoren. Ik hou ervan dat elk album een andere verkenning van een genre laat zien. Terwijl het toch pakkend en fijn om naar te luisteren blijft. En dat is ook wat ik wil doen.

Ter gelegenheid van de 'Week van de Belgische muziek' bracht je samen met een pianist een soulversie van “Wannabe”, het eerste nummer van The Spice Girls. Hoe kwam dat idee tot stand?
Er was die special over jaren '90 muziek en ik kwam op Spice Girls. Ik hou van popmuziek artiesten en vooral als ze andere genres toevoegen aan hun  stijl  en er dan popmuziek van maken. en dat is wat ik ook in dit album wilde stoppen, iets melancholisch maar poppy.

Het valt me op hoe het een nummer is dat erg onderschat wordt, die “Wannabe”. Door een bepaald publiek zelfs als ‘foute muziek’. Meer nog. Eigenlijk gebeurt dat veel met popmuziek, 'het wordt makkelijk gezien als foute muziek'. Jouw mening
Ja, popmuziek kan verschillende lagen hebben. Bijvoorbeeld dat nummer “UFO” , dat ik deed met The Subs, het lijkt misschien een liedje over een ongeïdentificeerd object. Maar in werkelijkheid is het een liedje dat de UFO-crisis in de jaren 80 en 90 weerspiegelt. In die tijd zagen mensen Ufo’s in de lucht. Maar daarnaast is het ook een identiteitskwestie, iets wat we ook in het Duitstalige deel van ons land meemaken. Subtiel had dat nummer daar ook mee te maken. om terug te komen op de popmuziek, die subtiliteit rond die stijl wordt vaak onderschat; ook in mijn nieuwe album gaat het niet in  één, maar in verschillende lagen.

Ik krijg het gevoel dat je op 'A Decent man' niet echt in een hokje geplaatst wilt worden (prachtig dat); hoe zou je jouw muziekstijl het liefst omschrijven?
Als ik het in een hokje zou plaatsen zou ik zeggen popmuziek. maar afhankelijk van het album zou ik het eerder akoestische popmuziek noemen of zoiets. Maar mijn muziekstijl ligt zeker in het universum van de popmuziek.

Is er een bepaald publiek dat je wilt aanspreken met je muziek of ben je daar niet mee bezig?
Niet echt, ik ben te oud om op  zoek te gaan naar 16 jarige popmuziek fans. (haha)  Ik zoek gewoon mensen die mijn muziek leuk vinden, niet noodzakelijk een bepaald publiek.

Als ik naar muziek luister, ook popmuziek, moet ik iets voelen. Wat vind je hiervan?
Als je ziet wat er in de typische Amerikaanse popmuziek gebeurt, begrijpen ze dat. In West-Europa probeert men nog steeds alles in hokjes te stoppen. In de VS begrijpen ze dat popmuziek niet alleen Britney Spears is, ze zien het gevoel erin. Kijk wat dat betreft naar een artiest zoals bijvoorbeeld Billie Eilish.

Ben ik mee eens, terug naar de plaat. Het is ook een hele 'warme' plaat, dat hoor je bijvoorbeeld aan je stem. een melancholische ondertoon, was het een bewuste keuze om die melancholische weg in te slaan? En zit er een persoonlijke boodschap tussen dit melancholische gedeelte?
Dat is mijn Braziliaanse ziel, die  is altijd melancholisch. En dat komt dus altijd terug in mijn muziek, dat onderdeel. Ik probeer niet om iets 'vrolijks/gelukkigs' te schrijven. Het is gewoon een deel van mij, geen keuze die ik maak, het komt dus heel natuurlijk.

Trouwens, ik wou het ook hebben over leven in België als muzikant? In andere interviews met Belgische artiesten zeggen ze dat er altijd die 'muur' is tussen het Vlaamse deel en Wallonië, of het Duitse deel waar je woont, vind je ook niet?
Ik heb inderdaad het gevoel dat elk deel van België zijn eigen smaak heeft. Dat maakt het moeilijker. We kunnen echter  ook over deze muren vliegen, dus het kan gebeuren. Meer nog. Bij contacten met andere artiesten, merk ik op dat het kan gebeuren. Meestal als je in het Engels zingt. Maar het is inderdaad een bijzonder land in die zin.

Zijn al reacties op de nieuwe muziek, ik weet dat het album eind februari uitkomt, maar toch...
Er zijn wat recensies geweest, ook in kranten. We kwamen vorig jaar op de playlist van Radio één met de nieuwe single. Dus ja, ik ben blij met de reacties tot nu toe.

Wat zijn de toekomstplannen voor 2023? Ga je op tournee?
Ik zou graag wat zomerfestivals doen, maar er is nog niets geboekt. Maar het is nu ook moeilijk om een plek te vinden om live te spelen. We zijn ook bezig met het uitbrengen van een andere kant  van folk muziek, het meer rock gedeelte ervan. De Rebelse kant van die folk muziek dus ,  maar dat is iets voor de zomer.

Merk je, na Corona, dat het moeilijk is voor artiesten zoals jullie om plaatsen te vinden om op te treden? Dat alleen de hele grote artiesten uitverkochte concerten krijgen, en artiesten zoals jij daardoor een beetje in de kou staan? Ervaar jij dat ook?
Zeker! Na Corona heeft de hele sector zijn uitdagingen. Ik ervaar dat dus zeker en vast, ja...

Wat zijn je ambities verder? Is er een doel dat je absoluut wilt bereiken als muzikant, singer-songwriter en mens?
Ik wil meer albums uitbrengen, en zeker een Zuid-Amerikaans gerelateerd album. Ik ga natuurlijk graag op tournee, en  wil graag werken met enkele specifieke personen. In België en daarbuiten zijn er namelijk enkele mensen met wie ik  heel graag zou samenwerken. Ook dat is een ambitie

Over doelen gesproken. Wat heb je liever, een Sportpaleis uitverkopen of een naam worden binnen het clubcircuit en waarom?
Ik zou Sportpaleis verkiezen, ik ben er geweest met de Subs. We spelen daar als openingsact met Bazart. Bij Sportpaleis zong ik het eerste nummer van de openingsset met The Subs in de verkeerde toonaard. (haha) dus ik wil het nog eens proberen, in de juiste toonaard (haha)., . Maar kijk, ik moet zeggen, elke artiest zou moeten ervaren wat het is om in het Sportpaleis te spelen, en ze zullen het eens zijn met waarom ik daar de voorkeur aan geef. Natuurlijk is er niets mis met het clubcircuit.  Maar het is gewoon leuk om veel mensen je liedjes te horen meezingen, het is een hele speciale ervaring. Meer nog, het is een spirituele ervaring.

Mooi, ik hoop dat het goed voor je uitpakt, is er nog iets wat je wilt zeggen?
Naast de album release, komt er ook een video uit. Die hebben we opgenomen in Noord-Ierland. Het toont de betekenis van het hele album in feite. De reizen naar Ierland en al deze dingen, het zit allemaal in die video.

Bedankt voor dit leuke interview, ik hoop je snel op het podium te zien
‘A Decent Man’ verschijnt op 24 februari https://linktr.ee/yvespaquetmusic