Rammstein - Rammstein Spektakel dat hot, hotter, hottest was
Michael Bultinck
De stadion tour van Rammstein kreeg te kampen met de coronapandemie en werd hierdoor onhold geplaatst voor twee jaar. Enfin, na de start in 2019 , waren ze hier uiteindelijk voor twee outdoor concerten in Oostende, die meteen uitverkocht waren.
De nieuwe locatie, een park, geen stadion, net naast de luchthaven van Oostende, De Nieuwe Koers, maakte het nog specialer .
De coronaperikelen waren de inspiratie voor het nieuwste album ‘Zeit’, wat een vervolgverhaal biedt van hun in 2019 concert in het Koning Boudewijnstadion. “Armee der Tristen” was het openingsnummer, en hier bleek al meteen dat Till Lindemann en C° niet gekomen waren om een sombere show neer te zetten. De fans van Rammstein houden van show en spektakel rondom die gebalde, rauwe, botte, felle, soms integere, melodieuze metalsound. Tanzmetal omschrijven ze het zelf. En het bereikt alle leeftijden zo te zien. Door de jaren is hun vlammenzee, vuurwerk en vuurpijlen een statement.
“Puppe” is een klassieker geworden, met die grote, brandende kinderwagen maar klinkt toch jaar na jaar iets angstaanjagender. Al jaren wordt er Rammsteinsoep gekookt in dezelfde ketel en toch blijft het allemaal indrukwekkend en ongeëvenaard. Humor en rakende teksten, het siert hen .
“Zick Zack” en “Zeit” passeren al snel en ook van het vorig album ‘Rammstein’ kregen we “Deutschland”, “Ausländer” en “Radio”.
Bijna dertig jaar zijn ze bezig, dan is twee uur en een kwart soms nog te kort van wat deze band heeft uitgebracht. Een brede greep van hun oeuvre kwam aan bod.”Sonne” deed de zon weer opkomen nadat ze pas een half uur in de Noordzee was verdwenen. Of verder waren het de bunsenbranders die ons halfgaar roosterden. Het zijn allemaal kenmerkende elementen van hun entertainment, dat van wereldniveau is.
Rammstein heeft onder leiding van toetsenist Christian Lorenz begrepen hoe ze moesten evolueren. Het is al lang geen metalband pur sang, eerder een combinatie van elektronica, industrial, hard metaal en pop, rock die de randen van het toelaatbare opzoeken. Eenvoudige en gevoelige onderwerpen worden in een humoristisch kader gebracht en worden gecombineerd in een sexy en makkelijk verteerbaar geheel. Het heeft de band immens populair gemaakt.
In de eerste bis speelden ze “Engel”, en in de tweede begonnen ze met het gelijknamige “Rammstein”, gevolgd door “Ich Will” en hoe kan het ook anders “Adieu” die luidkeels konden worden meegebruld.
In 2019 gingen ze al eens naar de hemel, of naar de hel, we laten het aan jouw verbeelding over. De herrijzenis kwam er in Oostende om dan opnieuw naar de hemel te gaan. En volgend jaar komt er ook een tweede verrijzenis. Niemand deed hen dat ooit voor. Drie jaar geleden werd nog fel gespeculeerd over het einde van Duitslands meest populaire band maar dit zestal is in een nooit eerder geziene bloedvorm bezig , waardoor een afscheid letterlijk smelt .
Het was mooi om Rammstein in Oostende te kunnen zien in een omgedoopt festivalpark die speciaal voor deze heren werd gebouwd. De organisatie denkt eraan om verder deze locatie te gebruiken.
Nu volgt nog een korte passage in de VS om dan alle gasflessen voldoende op te vullen voor een nieuwe Europese tour volgend jaar. Rammstein is bijlange nog niet uitgeteld , maar wij waren eventjes voor een goed twee uur uitgekookt!
Organisatie: Greenhouse Talent
Coldplay - BEST.(ECO) -SHOW.EVER!
Gerrit Van De Vijver
Coldplay - De drang om te touren was groot, maar men wou het touren heruitvinden, doch zonder kwaliteitsverlies. Alles werd in het werk gesteld om zo ecologisch mogelijk de fans te entertainen. Dat heeft Coldplay met verve gedaan.
Alle elementen werden herbekeken : reizen, energie ( stroom en brandstof ), voedsel, Co2, recycleren. Ja, zelfs bebossing komt aan bod. Voor elk verkocht ticket plant men een boom. A gigantic forest in the made. Kinetishe energie wordt opgewekt door springende en fietsende fans, en ga zo maar door.
Zoals steeds heeft Coldplay twee kampen, je bent voor of tegen hen. Dit zal de sceptisci misschien nog meer aan het lachen brengen, maar je kan ze niet verwijten , dat ze hun ‘voorbeeldfunctie’ en verantwoordelijkheid niet opnemen... And then be even better than ever!!
London Grammar nam het voorprogramma op zich, en deed dat schitterend. Hannah Reid was , volgens mij, zelfs iets te bedeesd, want haar warme , diepe stem vulde makkelijk het stadion, en ze stond er gewoon! Meermaals vroeg ze of we op Coldplay aan het wachten waren, maar we genoten ook gewoon van haar concert!
Met 3 podia was de aandacht voor de fans mooi verspreid. Het opkomen is altijd al speciaal geweest bij Coldplay, en daar weken ze ook deze keer niet van af. Op de tonen van "Flying theme" ( E.T. ) kwamen ze , zijdelings van het podium, door de menigte gewaad. Ik vond het net iets te vroeg qua lichtinval. De veelgebruikte led-armbanden en sfeerverlichting komen niet tot hun recht, dit in tegenstelling tot de ledschermen.
Ze namen wel een blitzstart met "Music of the Spheres" , "Higher Power", "Adventure of a Lifetime", "Paradise", "Charlie Brown" .
Van zitplaatsen was vanaf seconde 1 geen sprake meer... Na de adempauze "The Scientist" genaamd, verhuisden ze naar de B-stage. De dansparty werd gewoon verder gezet met "Viva la Vida" en "Hymn for the Weekend". Hannah Reid kwam Chris ter hulp op "Let Somebody Go", en deed dat , alweer, perfect.
Mocht ik moeten kiezen tussen haar en Selena, ik zou het weten. De rustiger sessie werd verder gezet met een verkorte versie van "Bani Adam". De zwartwit-beelden en reflecties bezorgden ons net geen epileptische aanval tijdens "Politik". Daarna volgde "In My Place".
Het begon aardig te donker te worden, wat er voor zorgde dat "Yellow" volledig tot z'n recht kwam. We werden verzwolgen in de gele golven...
Het stadion verduisterde volledig, met een zonsopgang achter de band, en werd gevuld door een diepe stem tijdens "Sunrise". Dat de band stappen vooruit heeft gezet, is zeker. De polsbandjes werken met geolocatie , en hartjes werden gevormd. Wat de aanzet gaf tot "Human Heart". De verlichting ging tekeer alsof een onweer losbarstte, zo fel. Waanzinnig! Wat een intro van "People of the Pride"!
Door de duisternis werd nu meer intenser gebruik gemaakt van de led-armbandjes. "Clocks" baadde in een spervuur van groen. Heel origineel was de verkleedpartij tijdens "Infinity Sign". Met reuze maskers deden ze een choreografie, ‘The masked singer’ waardig. Ze hielden ze aan tijdens "Something Just Like This" en "Midnight".
Het dak ging er dan volledig af met "My Universe" en "A Sky Full of Stars". Wat bijzonder was tijdens "A Sky Full ..." dat Chris het lied stil legde, om iedereen te vragen om uit het dak te gaan, maar dan zonder smartphone of wat ever. We're all gonna dance!!
Het c-podium werd gebruikt voor "Sparks", en een speciale versie van "Magic". Dit werd ineens "Magique". Chris doet regelmatig moeite om in de lokale taal te spreken, en deed dit al gedurende de voorbije show. Maar om een volledig nummer aan te passen.. Bien fait!!
Afgesloten werd met "Humankind", "Fix You". "Biutyful" werd begeleid door prachtig vuurwerk. Een slotapotheose om u tegen te zeggen.
Chris had ons tijdens de show bedankt om , ondanks de economische situatie, de situatie in Oekraïne, corona, de depressies , ondanks de caniculle, toch de moed vonden om de verplaatsing te maken naar hun show. Wie dit niet deed, kreeg ongelijk.
Will, Jon, Chris en Guy droegen, mede door de hittegolf, regelmatig andere t-shirts met "alien" Geheel terecht, want deze groep stijgt telkens boven zichzelf uit, bijna ‘extraterrestre’.
Coldplay bundelt de goede zaak aan een top-performance. Ze zijn een weg ingeslagen welke , hopelijk, vele bands zullen volgen. Zij bewijzen dat het kan, je aanpassen, energie sparen, recycleren en "buitenaards "presteren.
Vier shows van hetzelfde kaliber volgen in K . Boudewijnstadium, Brussel begin augustus (5aug, 6 aug, 8 aug + 9 aug 22)
Organisatie: Live Nation
Katteman is het pseudoniem rondom de electronica freak Bert de Rijcke; dit is één van zijn ontelbare projecten en pseudoniemen. De man verlegt grenzen, experimenteert met ambient en houdt van jazz improvisatie.
‘The Forgotten Tapes' is er ook die verrast in die verschillende muzikale creaties. Het circa dertig minuten lange “The less the know the better” leidt dit meteen in, de elektronische soundscapes , intiem , meeslepend , bevreemdend gaan alle kanten uit. Het klinkt filmisch, fantasieprikkelend. “Butter beans”, iets verderop biedt meer van dit.
In een verstilde ambient sfeer klinkt '”The Golden tape”; gaandeweg trekt Katteman de registers open en klinkt het crescendo feller. Je wordt op die manier meegetrokken in zijn muzikaal verhaal. Dit nummer “The Golden Tape” gaat naar de populaire elektronische muziek ergens van de jaren '90, maar niet te kitscherig of gedateerd.
De muzikale kameleon levert een fraai veelzijdig werkstuk af. intiem, donker, zweverig en opzwepend van aard.
https://vintageundergroundlabel.bandcamp.com/album/the-forgotten-tapes
Tracklist: The Less They Know the Better 29:23 The Golden Tape 25:54 Butter Beans 18:39
Elektronische muziek/ambient/jazz
Katteman
The Forgotten Tapes
YOKAI is een collectief muzikanten die in verschilllende projecten bezig zijn. Toch vinden ze de tijd voor YOKAI, die in 2019 al een titelloos debuut uithadden. ‘Sentinelle’ volgde in 2021. Eerder dit jaar kwam de derde worp, 'Groupe de Grâce', een kruising van jazz en psychedelica, waarin deftig geïmproviseerd wordt.
"Hun muziek reist door delicate composities, hypnotiserende grooves en grove improvisaties, waarbij de luisteraar wordt blootgesteld aan een nieuwe mix van jazz, etnische muziek en psychedelica" lezen we in de bio.
We kunnen dit beamen door de platen heen. Ook de hoes , een foto met natuurpracht, liet een tipje van de sluier los. « Mascotte », « Roubaix » zijn meteen oorstrelend, een trip in de schoonheid van de natuur, het zijn bedwelmende, hypnotiserende soms licht dreigende klanken.
« Laika » heeft een jankend gitaartje, en de blazers zorgen voor een groovy tune – zoals op » Ledeberg ». Percussie en drums vormen de boventoon. Na de weemoedige parel « Laika », volgt een vrolijker »Amazonas ».
YOKAI biedt een veelzijdige deels sprookjesachtige sound in het genre, luister maar eens « Cheval de rëve » en « Sentinelle » en het afsluitende, de genadebeker, « Coup de Grâce ».
Een diversiteit is te vinden van trommelgeroffel, sierlijke geluiden uit het bos, bevreemdende klanken tot mars muziek. Een ritmische totaalbeleving.
Tracklist: Mascotte 06:33 Roubaix 04:10 Het Bos 08:35 Laïka 02:59 Amazonas 02:51 Ledeberg 06:03 Cheval de rêve 02:57 Sentinelle (Album version) 04:17 Coup de grâce 03:04
Marcia Bassett kan één van de ontdekkingen van het jaar worden … De veelzijdige componiste, producer en muzikante is van alle markten thuis. We zagen haar live aan het werk op KRAAK festival, en schreven daarover: '' Haar optreden op KRAAK wordt begeleid door multidimensionale projecties van videokunstenaar Ursula Scherrer. Het zorgt voor een unieke driedimensionale totaalbeleving. Beide performers zitten op de grond en voelen elkaar perfect aan. Een emotievolle, hypnotiserende soun,. We werden meegezogen door klank en beeld, een onaards klankentapijt van een mysterieuze wereld. Onwerkelijk, imaginair en toch indrukwekkend.''
'Mignight Xpander' is een erg persoonlijke plaat geworden.
‘Verleden en heden, geassimileerd door de menselijke geest, roepen het onzichtbare op. Een herinnering aan het staan aan de rand van Brunnsviken terwijl bladeren in de kleur van goud door mijn focusframe vallen. Een seizoen in overgang tegen een donker wordende hemel, de opkomst en ondergang van herhalingen strekken zich uit door en tussen de tijd.’ zegt ze er zelf over.
Ze drukt haar emoties uit in de muziek. Het maakt de plaat bijzonder. Het wondermooie “Brunnsviken” raakt je, dat je er helemaal zen van wordt. Rustgevend dus.
Minimalistische drones worden verweven met bruisende klanken, “Greenness Once More'” is een mooi voorbeeld.
Emoties van angst en geladenheid … elk geluidje , klank is uitgebalanceerd, wat een muzikale confrontatie, prikkeling van stiltes en crescendo tunes oplevert in het twaalf minuten lange sluitstuk “Nocturne after Tyra kleen”. Een filmisch geheel.
Pijnbeleven en gemoedsrust vinden elkaar, na elke donkere wolk het zonlicht terug zien , dat is wat we ervaren in haar unieke sound.
Tracklist: Glacial Scar 10:36 Brunnsviken 09:10 Greenness Once More 07:25 Nocturne After Tyra Kleen 12:47
Experimenteel/ambient/drones
Midnight Xpander
Marcia Bassett
Grid Ravage is Gino Coomans op cello, Louis Evrard op drums en Yves De Mey op elektronica. Drie muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Toen we de band twee jaar geleden zagen op de 'The Sound of the Belgian Underground' schreven we: ''Een groovy klinkende cello aangevuld met strakke drums, aangesterkt door elektronische klanken. Je bent vol bewondering voor zoveel virtuositeit. Een intens genot. Grid Ravage zorgt voor een veelkleurig klankentapijt dat emoties bindt met dansbare beats. Prachtig!"
Twee jaar later stelt de band zijn debuut plaat voor, in een overvolle Club op het festival BRDCST in de AB . "Ze klinken groovy, aanstekelijk en brengen oorverdovende soundscapes aan. Op verpletterende wijze gaat het trio als wilde buffels tekeer. Het denderde en donderde", schreven we erover…
Naar aanleiding van dit optreden, en de release van het debuut album hadden we een fijn gesprek met Yves De Mey dat je hier nog eens kan nalezen
De muziek van Grid Ravage moet je ondergaan, in de messcherpe klanken wordt de pijngrens benaderd, in de verstilde stukken ervaren we een ‘overleven’.
Een bedwelmend klankentapijt brengen ze , maar evenzeer zijn er de crecendo’s die oorverdovend kunnen worden.
Ze experimenteren ten volle en weten ons diep te raken.
De songtitels tonen aan dat je de plaat in zijn geheel moet beluisteren, het is een langgerekte, avontuurlijke trip, die je confronteert met je eigen ik en persoonlijkheid ; van waanzin, de dood, de diepste pijn van verlieservaringen , alsook de schoonheid van het leven, de geboorte,, de opkomende zon bij het ochtendgloren, het samen met familie of vrienden genieten van de kleine dingen van het leven.
Grid Ravage weet de realiteit, de levensloop van ups en downs te onderstrepen in een fantasieprikkelende, filmische sound. Prachtig.
Grid Ravage
Experimenteel/Elektronica
Dropa Disc
Tracklist
SIDE A: 1. GR 2.GRR 3.GRRR 4.GRRRR
SIDE B: 1. GRRRRR 2. GRRRRRR 3. GRRRRRRR 4. GRRRRRRRR
Tom Kristiaan is een klassiek pianist, die klassieke muziek aan een breed publiek wenst voor te stellen. Best een moeilijke opgave, maar bij vorige releases slaagde de man met brio in zijn opzet. Na de mooie parel 'In Deep Woods'(2019) en zijn ode aan Erik Satie 'Tom's Gymnopédies', slaat Tom op 'Petites Danses et rëveries' terug nieuwe wegen in, maar blijft hij trouw aan zijn roots.
"Gaandeweg komen er veel noten en fragmenten bij en ontstaat een volwaardig stuk. Maar in dit album heb ik vooral gezocht om zoveel mogelijk noten weg te laten en de pure essentie over te houden: enkel die noten die ertoe doen. Het resultaat? Sobere nummer met een pure melodielijn." , zegt Tom er zelf over.
“Berceuse”, “Moi, toi et la danse” en het wondermooie “La Ballerine” tekenen voor die essentie, ontdaan van weerhaken. Ze klinken intiem, zachtmoedig, gevoelig, pakkend en aangrijpend. De pianoklanken zijn weemoedig. Een rustgevend klankentapijt. Je voelt gelukzaligheid. Even weg van de harde realiteit. “La boite a musique“ en “Fantaisie de mons zetten de lijn verder. Mooie beklijvende songs dus.
Best is de plaat in z’n geheel te beluisteren. We worden een kleine twintig minuten volledig meegesleept in z’n wondere klankenwereld. Hij schittert in eenvoud, zonder al teveel fransjes. Fijne plaat.
Tracklist: Berceuse 02:23 La ballerine 03:01 Moi, toi et la danse 02:21 Ma première danse 02:31 Un sourire et une larme (valse) 02:26 Danser sur l'eau 03:06 La boîte à musique 03:10 Fantaisie de mons 02:19
Neo-klassiek
Petites danses et rêveries
Tom Kristiaan
Hammerfall is al dertig jaar een gevestigde waarde in de heavy metal scene. Om de x jaar verschijnt er een nieuw album met vertrouwd klinkende heavy metal zoals de fans het graag horen.
Het eerder experimentele, in 2011 uitgebrachte ‘Infected’ , werd lauwtjes ontvangen. Sindsdien speelt Hammerfall weer gewoon op veilig, de drie daaropvolgende albums zijn het voorbeeld.
‘Hammer Of Dawn’ behoudt diezelfde muzikale lijn. “Brotherhood” zet meteen deze toon.
Het materiaal van de band klinkt toegankelijk, herkenbaar en heeft een meebrulgehalte.
Oude vertrouwd en kwalitatief hoogstaand dus; dis is power/heavy metal, puur old school, luister maar naar “No son of Odin” en “Venerate me” . King Diamond brult zelfs mee.
“Too Old to die young” en “Not Today” zijn evenzeer de moeite, met hun lekker aanstekelijke riffs, de knallende drumpartijen en de (soms) hoge vocals.
Het enthousiasme en spelplezier is er na al die jaren nog steeds.
“Not Today” is één van de ballads. Alle registers worden weer opengetrokken op een meezinger als “Live Free or Die”.
Dit is pure heavy/power metal op z’n best.
Tracklist: Brotherhood (4:40) Hammer of Dawn (4:02) No Son of Odin (4:00) Venerate Me (4:43) met King Diamond Reveries (4:45) Too Old to Die Young (5:07) Not Today (5:41) Live Free or Die (3:51) State of the W.I.L.D. (4:52) No Mercy (4:04)
Het project van Rapidman lag even stil . Er werd in 2022 al uitgepakt met een EP. Een full album volgde. In een zeer goed gevulde Handelsbeurs etaleerde deze formatie zijn veelzijdig karakter, de weg naar experiment werd geplaveid, wat verwijderd van de doorsnee jazz, maar met veel liefde. Het verslag kun je hier nog eens nalezen
“Gafanoto” toont de voorliefde aan die jazzsound , alsook wordt de comfortzone verlaten. Knap hoe Rapidman in uitersten durfde te gaan, wat live ook opviel. “Greenfly” klinkt ingetogen als extravert, er is de improvisatie en de registers worden opengetrokken.
“Ten O Eight” is lekker groovy. Op “PANAMARENKO” is er sprake van meer elektronica.
Dit is jazz met een hoek af. Hij beschikt over klasse muzikanten die de sound sieren en ruimte biedt voor verrassende wendingen in het genre. “Maalpak” is er zo eentje, het langste nummer op de plaat, bevat zoveel dynamiek en toont de veelzijdigheid van Rapidman. Te koesteren dus.
Tracklist: Gafanoto - SLECHGAAN - Greenfly - Ten O Eight - Panamarenko - Maalplak
Idealus Maximus is een instrumentaal riff rock trio uit de Gentse omgeving. Opgericht in 2004 bracht de band een EP uit in 2009. In 2014 brachten ze uiteindelijk hun gelijknamige full album uit dat goed werd ontvangen Ze traden veel op en toen werd het even stil. Na een pauze van 6 jaar zijn ze er terug, met een nieuw album vol sterke riffs!
Op 'Loofbos' tast Idealus Maximus zijn grenzen verder af, op filmische wijze. Ondertussen hebben ze de plaat al live voorgesteld hier
https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/85395-idealus-maximus-een-filmisch-varierende-road-trip.html
We hadden een fijn gesprek met de band hier https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/85811-idealus-maximus-het-is-de-bedoeling-dat-je-de-ogen-sluit-en-de-beelden-zelf-inbeeldt-als-je-ze-op-een-scherm-zet-kun-je-de-verbeelding-van-de-fan-niet-meer-echt-laten-werken.html
Het prachtige “Kabedders” is een fantasieprikkelende song, kleurrijk, gevarieerd door allerhande klanktapijtjes en biedt al meteen een filmische ervaring; het is een rollercoaster aan emoties. De band werkt vanuit een buikgevoel.
De instrumentatie is sterk, improvisatie is er volop en uitstapjes naar stoner en jazz zijn niet vreeld. Een gevarieerde aanpak dus. “Caminados”, “Naftekar” en “On a Clear day” klinken loeiend hard, subtiel als intiem, met verrassende wendingen. “BBQ”, “Jazz hands”, “'Het rad van fortuin” en het afsluitende “Loofbos” zetten de lijn verder. Het tekent hun creativiteit.
Tracklist: Kabedders 03:42 Caminandos 03:18 Naftekar 05:00 Baron Coninx 03:22 On A Clear Day 04:52 BBQ 04:09 Jazz Hands 03:49 Het Rad Van Het Fortuin 02:41 Loofbos 06:01
Progressive/Postrock
Loofbos
Idealus Maximus
Rose Tattoo - Een knallend hardrock feest
Openingsact The Poor (***1/2) is een Australische hardrockband die in 1986 werd opgericht als The Poor Boys; door verwarring met een Amerikaanse band met diezelfde naam werd de band veranderd naar The Poor.
De band speelde voorprogramma's van de groten als AC/DC, KISS, W.A.S.P¨ en dus ook van Rose Tattoo. Ze hebben een stevige reputatie weten op te bouwen binnen de hardrock. Vernieuwend klinkt het allemaal niet, maar de doorsnee hardrock fan trekt er zich niet te veel van aan. Ze werden door de Rose Tattoo fans, helemaal terecht trouwens, op veel enthousiasme onthaald. Ze speelden een stevige, energieke set. Mooi.
"Nice Boys don't play rock'n'roll'' zong zanger Gary ‘Angry' Anderson op de laatste song van de Australische iconische hardrock band Rose Tattoo (****). Een sympathiek man is hij, we zien het aan de performance en de manier waarop hij zijn fans aanspreekt (hij deelt zelf handtekeningen uit op voorhand). Er heerst een aangenaam sfeertje. “Of this Place” is de aanzet van een leuke avond, een knallend hardrock feest …
Van de originele bezetting is er enkel nog Anderson, sommige van de originele leden zijn helaas al overleden. De man is op zijn 75 nog steeds energiek, ook zijn vocals klinken nog even overtuigend.
Hij is omringd van sterke muzikanten. Paul DeMarco is uitgegroeid tot één van de bekendste hardrock drummers. Gitarist Bob Spencer was actief bij o.m. Skyhooks en The Angels, en heeft een onuitwisbare reputatie opgebouwd. Mark Evans speelde o.a. bij AC/DC in de jaren '70. En Mick Arnold , die de overleden John Meyer verving , is ook geen onbekende binnen die scene. Een band die er tegenaan gaat, vol overgave.
Ze zijn goed op elkaar ingespeeld . Anderson trekt als frontman veel aandacht naar zich toe, dartelt over het podium, port de fans aan en geeft zijn muzikanten voldoende ademruimte; speels vliegen de gitaar/bas solo’s in t rond. DeMarco voegt er een forse drumsolo aan toe.
“Once in a lifetime”, “Man about Town” en de super hit “Rock'n'Roll Outlaw” waren het uitgangsbord. De set werd afgesloten met “Nice Boys”, dat meegebruld werd en een knallend feest afsloten.
Setlist: Out of This Place //Scarred for Life //Rock 'n' Roll is King //Black Eyed Bruiser //Creeper //Juice on the Loose //Sidewalk Sally //It's Gonna Work Itself Out //Nothing to Lose /Once in a Lifetime //Man About Town //We Can't Be Beaten / Bad Boy for Love //1854 //Rock 'n' Roll Outlaw //Sweet Love ///Encore:///Nice Boys
Organisatie: DMC Group ism De Casino, Sint-Niklaas
Neo Minor - De gestadige groei naar eeuwige roem …
Tijdens de zomermaanden, juni, juli en augustus, is Zomerbar LOKO , achter het gebouw van de Radar open voor publiek op donderdag, vrijdag en zaterdag.
Check gerust https://barloko.be/ of https://www.facebook.com/zomerbarloko . Er gaan geregeld concerten door. O.m. de akoestische set van onze Lokerse trots Neo Minor. Toen we begin 2018 deze knappe band ontdekten waren we direct verkocht, met hun aanstekelijke, ontroerende dreampop.
Ondertussen bracht Neo Minor een EP uit - de recensie kun je hier nog eens nalezen .
Ze hebben de moeilijke tijd van corona goed doorstaan. In zomerbar LOKO was er geen piano mee, in de setting hadden we (zalvende) gitaar-, bas- en drum partijen, en de indringende zang van Astrid, die haar publiek betrekt bij het materiaal. Vanuit het buikgevoel en met verve zong ze op de intieme songs als “Creep” (Radiohead). Een overtuigende cover met een knipoog naar Thom Yorke. “Toxic” (Britney spears cover) klonk overweldigend.
Ook het eigen materiaal heeft voldoende potentieel en staat er , o.m. “Enough” - de nieuwste single van de band: https://www.youtube.com/watch?v=_z8dF7imm6Q .
Soms werd de muziek wat weggedrongen door het zomerbargevoel , waarbij het publiek eerder komt voor sfeer en gezelligheid. Het geroezemoes stak dan bovenuit. Maar ok iedereen genoot van deze fijne, sfeervolle set. De band gaat ervoor en Astrid omarmt haar publiek. Een goed geoliede machine dus. We lieten ons lekker meedrijven op hun sound
In de bis bracht de band een gewaagde cover van Eurythmics “Sweet dreams (are made of this”), het miste even het opzwepende karakter van het origineel, maar in de intensiteit bleef het stevig overeind. “Fool” klonk veelzijdig en sloot mooi het concert af.
Neo Minor toont aan in deze liveset dat ze een beloftevolle band zijn. Een gestadige groei naar eeuwige roem …
Setlist: Enough//Toxic//How to be me//Creep//The More (I Try)//Run//Do I Wanne know//What's going on?//You - BIS - Sweet Dreams//Fools
Organisatie: Zomerbar LOKO
ROOK is een band uit Gent die donkere, psychedelische muziek brengt. Na de release van EP ‘I’ (recensie hier) - ging het goed vooruit … de band nam deel aan Soundtrack, speelden op Loudfest, in de Botanique en werden uiteindelijk geboekt voor Dunk!festival 2020 (maar dat helaas niet kon doorgaan vanwege Covid-19).
In 2021 maakten ze op Dunk! deel uit van de online editie, waarover we schreven ''Ze gaan verschroeiend hard tekeer of het klinkt gevoelig intimistisch in een donker kader , zowel qua instrumentatie als qua vocals. Een occult tafereel borrelt op. In die filmisch donkere brij, wordt het zonlicht nauwelijks verdragen''
Ook Dunk!records was ondertussen overtuigd van ROOK. Resultaat, het eerste full length album 'Infinite Empty’.
De hoes is een soort donkere tunnel waar je naartoe wordt gezogen, willens nillens. Een hypnotiserende sound binnen een donker kader. Ietwat occult, het begint met het doomachtige “White Wall”, de kloppende klanken en de zachte stem uit die duisternis zijn akelig, angstaanjagend, als een donkere kracht die langzaam naar jou toekomt. “Dissociation” en “The Shoulder” (een klepper van circa tien minuten) tekenen voor die spookachtige, duistere trip. Filmisch. Kenmerkend voor de band dus. De fantasie wordt geprikkeld. “Ruis”, “Voidless” en het afsluitende “Infinite Empty” zetten het verder.
Waanzinnig en … toch rustgevend, o.m. bepaald door de vocals die doen denken aan donkere feeën die je het gevoel geven dat het ok is om in het donkerte van de nacht te vertoeven, een gevoel van voldoening en gelukzaligheid.
Wat een plaat, wat een band.
Postrock/psychedelische rock
Infinite Empty
ROOK
Tracklist: White Wall (10:10) Dissociation (5:56) The Shoulder (9:50) Ruis (7:03) Voidless (9:11) Infinite Empty (9:32)
Een heel bijzonder project is Black Lives - from Generation to Generation, opgezet door 25 muzikanten, afkomstig uit verschillende muzikale hoeken, die met elkaar een vuist maken tegen wereldwijd racisme. Met de Black Lives Matter beweging als inspiratie.
Werkten mee aan dit dubbel album: Cheick Tidiane Seck, Immanuel Wilkins, David Gilmore, Marque Gilmore, Sharrif Simmons, Stephanie McKay, Andy Milne, Kokayi, Sonny Troupé, Reggie Washington, Alicia Hall Moran, DJ Grazzhoppa, Adam Falcon, Jeremy Pelt, Grégory Privat, Marcus Strickland, E.J. Strickland, Oliver Lake, Jacques Schwarz-Bart, Gene Lake, Tutu Puoane, Yul, Marvin Sewell, Jean-Paul Bourelly en Terence "Sub Z" Nicholson. Een mooie diversiteit.
Het is een breed project van genres dat we hier horen, van jazz, world, rap , hiphop, pop enz. Elke song ademt voor elke bevolkingsgroep de drang naar vrijheid uit, zonder echt een mening te verkondigen of een standpunt in te nemen. Hier telt de muziek. Elke song bevat een eigen insteek om dit doel te bereiken, een dubbelcd als geheel, als een lang verhaal met de boodschap van hoop, vertwijfeling, of protest tegen wat verkeerd gaat in de maatschappij.
Black Lives brengt een een stem van hoop, harmoni een gelijk (waardig) heid, over generaties , culturen en mensen van welke kleur ook. We beïnvloeden elkaar, en zorgen voor een mooie wereld, waar het voor iedereen fijn vertoeven is.
Jazz/World/Pop
Black Lives: From Generation to Generation
Various Artists
DISC 1
3.E.J. Strickland - Language Of The Unheard
Nederlands 
Français 
