Een heel bijzonder project is Black Lives - from Generation to Generation, opgezet door 25 muzikanten, afkomstig uit verschillende muzikale hoeken, die met elkaar een vuist maken tegen wereldwijd racisme. Met de Black Lives Matter beweging als inspiratie.
Werkten mee aan dit dubbel album: Cheick Tidiane Seck, Immanuel Wilkins, David Gilmore, Marque Gilmore, Sharrif Simmons, Stephanie McKay, Andy Milne, Kokayi, Sonny Troupé, Reggie Washington, Alicia Hall Moran, DJ Grazzhoppa, Adam Falcon, Jeremy Pelt, Grégory Privat, Marcus Strickland, E.J. Strickland, Oliver Lake, Jacques Schwarz-Bart, Gene Lake, Tutu Puoane, Yul, Marvin Sewell, Jean-Paul Bourelly en Terence "Sub Z" Nicholson. Een mooie diversiteit.
Het is een breed project van genres dat we hier horen, van jazz, world, rap , hiphop, pop enz. Elke song ademt voor elke bevolkingsgroep de drang naar vrijheid uit, zonder echt een mening te verkondigen of een standpunt in te nemen. Hier telt de muziek. Elke song bevat een eigen insteek om dit doel te bereiken, een dubbelcd als geheel, als een lang verhaal met de boodschap van hoop, vertwijfeling, of protest tegen wat verkeerd gaat in de maatschappij.
Black Lives brengt een een stem van hoop, harmoni een gelijk (waardig) heid, over generaties , culturen en mensen van welke kleur ook. We beïnvloeden elkaar, en zorgen voor een mooie wereld, waar het voor iedereen fijn vertoeven is.
Jazz/World/Pop
Black Lives: From Generation to Generation
Various Artists
DISC 1
3.E.J. Strickland - Language Of The Unheard
Hats Off Gentlemen It's Adequate is het eenmansproject van Malcolm Galloway. Maar de multi-instrumentalist /componist doet beroep op z’n echtgenote Kathryn Thomas die fluit en zang voor haar rekening neemt. En verder is er Mark Gatland op bas, Rudy Burrel op drums en zijn zoon Ethan Galloway die ook vocals op zich neemt.
Eerder verschenen albums als 'Still Standing' (2017) en 'Out Of The Mind' (2018). En op 'Nostalgia For Infinity', de vijfde plaat al van deze rasartiest (2020), horen we een veelkleurig klankentapijt.
Het langste nummer op het album, “Refuge”, brengt het verhaal van z’n overgrootmoeder. Ze moest tweemaal ergens haar toevlucht zoeken door het racistisch geweld, eerst om te ontsnappen aan antisemitische pogroms in Oost-Europa, later aan de nazi's in bezet Frankrijk, waar ze zich jarenlang heeft verborgen op een zolder in een dorp in de Pyreneeën om te ontsnappen aan de Holocaust.
Het algemene thema van het album is giftige overmoed en buitensporige zekerheid, de manier waarop we vertrouwen verwarren met competentie, en ons falen om te leren van het herhaaldelijk maken van dezelfde fouten door de geschiedenis heen.
Het is interessant hoe Hatts Off Gentlemen It's Adequate deze gevoelens weet uit te drukken in muziek en zang. “Silence is a Statement” is op die manier erg aangrijpend, visueel materiaal die de fantasie prikkelt
"Over de hele lijn voelt de plaat dan ook aan als een avontuurlijke ontdekkingsreis door adembenemende landschappen, waar hobbelige valleien, stormachtige watervallen en paden boordevol bloemenpracht elkaar ontmoeten en je verwonderen." , schreven we over de vorige schijf 'Nostalgia for Infinity'.
Het overweldigend gevoel van onbehagen, onrust en kalmte ervaren we ook op 'Confidence Trick'. Luister maar eens naar een voortkabbelende songs als “End of the Line” en “World War Terminus”. De zachtmoedigheid , de fluitklanken en de rauwe teksten vocals staan naast elkaar . Er is dus sprake van uiteenlopende emoties, pakkend, intiem en wild om zich heen slaand.
Er zijn weinig artiesten die het op die manier kunnen uitdrukken. Hij neemt een plaatsje in bij de groten als Lou Reed, Nick Cave, Mark Lanegan en Leonard Cohen. Mooi toch.
Tracklist: Silence is a Statement - 4:25 Back Where I Started - 4:45 End of the Line - 6:54 Perky Pat - 6:03 World War Terminus - 3:12 Pretending to Breathe - 6:31 Another Plague - 7:30 Refuge - 10:23 Interlude - 4:04 The Confidence Trick - 6:31 Lava Lamprey - 3:17 All Empires Fall - 3:24 Cygnus - 1:14
John Roan maakt deel uit van Arsenal, een band die al meer dan 2 decennia furore maakt met hun dansbare elektronische popmuziek en sterke live-reputatie.
Lalma - dit bijzonder persoonlijk verhaal kon echter enkel verteld worden middels een geheel andere entiteit of identiteit. Lalma is hier de perfecte belichaming. Zonder enige significante kennis over het genre begint hij te graven in de duistere onderwereld van de black metal. Ondertussen heeft Lalma live al bewezen dat ze een eigenzinnige wending kunnen geven aan het genre. ‘ănˈtʌmbrə’ is dit muzikale resultaat.
Over het optreden van de band op Lokerse Feesten 2021 schreven we: '' Een charismatische zanger die de aandacht naar zich toe wist te trekken . Hij schreeuwt emotie , pijn, frustratie uit. Een beweeglijk man , die in z'n act doet denken aan Matt Berninger van The National.
De gitaarriffs en de drumsalvo’s sieren en kleuren de sound. Ze gaan snoeihard als gevoelig te keer. Wat een uithalen. Ze verbinden verschillende stijlen , het is unieks van Black Metal, pop, Arsenal, en meer … Het krijgt een donker kantje mee.
“A Safe Distance” en het korte “Youth” delen mokerslagen uit. Ook het complexe van “Echo the wolf”, “Umbra” en “The grey she was” zijn de moeite. Lekker gebald , vuurkrachtig en aanstekelijk.
Lalma zit tussen licht en donker, biedt verrassende wendingen en heeft een griezelig ondertoontje.
Lalma is een avontuurlijk project en biedt een kleurrijke trip doorheen de duisternis, die met brio wordt afgesloten met “Anatumbra (Lalma 's theme)” als het slot van een lang interessant verhaal. Het is als een gids van een spannend boek
Frontman John Roan beschikt niet over die typische black metal uitstraling, ook vocaal niet, maar dit maakt dit project zo bijzonder. De term Black Metal is niet echt op zijn plaats maar het is een project waarbij Roan en de muzikanten hun donker kantje latan zien.
Tracklist: A Safe Distance 06:25 Youth 00:39 The Realm 07:28 Echo The Wolf 07:23 Umbra 03:13 The Grey She Was 06:59 Beyond The Pale 04:11 Penumbra 02:02 The Irrecoverables 04:55 Antumbra (Lalma's Theme) 05:48
Duitse thrash metal iconen Destruction vieren hun 40-jarig jubileum met hun hard-hitting nieuwe full-length, 'Diabolical', via Napalm Records! We hadden reeds een tof gesprek met Martin Furia over die plaat en de toekomstplannen - het interview kun je hier nog eens nalezen .
Destruction blijft trouw aan hun roots , maar proberen steeds nieuwe elementen aan te halen, wat zorgt voor variatie in hun concept. Op de titelsong en “Repend your sins”, weten ze lekker en stevig uit te pakken, en voegen er een donker, occult kantje aan toe. Duivelse rituelen komen tot uiting op deze knappe plaat. Een fris geluid binnen de trash, waarbij de band buiten de comfortzone durft treden.
De band zit ietwat op dezelfde lijn van ‘Born To Perish’ (2019), trouw aan het genre en hun roots , even intens, maar met nog een sterkere tekstuele inhoud. ‘Diabolical’ draait om de zeven hoofdzonden en het egoïsme van de mens.
Muzikaal zetten ze het om in messcherpe riffs, rauwe zangpartijen (nog rauwer en energieker dan vroeger). Check “Ghost From The Past” en de G.B.H. cover “City Baby Attacked By Rats” (met een punk vibe). Een knappe plaat dus van deze Duitse thrash metal grootheden. Klasse plaat, klasse band.
Tracklist: Under the Spell 01:13 (instrumental) Diabolical 04:09 No Faith in Humanity 04:1 Repent Your Sins 04:08 Hope Dies Last 03:34 The Last of a Dying Breed 04:09 State of Apathy 03:46 Tormented Soul 04:45 Servant of the Beast 03:49 The Lonely Wolf 03:54 Ghost from the Past 03:04 Whoreification 03:59 City Baby Attacked by Rats (GBH cover) 02:29
Ashtoreth zit met z’n muziek in pure duisternis, Zonlicht is nergens te bespeuren binnen de projecten van Peter Verwimp. De donkere ambient klanken doen evenwel geen pijn, maar bieden ruimte van warmte en intimiteit.
‘Pilgrimage To Pleroma’ is het nevenproject van Mechelaar Mattias M. Van Hulle, die we kennen van Pothamus. Zijn sound sluit perfect aan bij Asthtoreth. ‘Pilgrimage To Pleroma/Ashtoreth - UR (split album)’ is uit via Consouling Sounds. De schijf van de twee muzikanten bevat maar twee songs, maar voelt aan als een full album.
‘Pilgrimage To Pleroma’ zijn duistere soundscapes, geïnspireerd op de schoonheid en de grillen van de natuur. Het is een donkere, intensieve trip, die je door de overweldigende sound, verweesd doet achterblijven.
"Apeiron'' is een twintig minuten durende tocht, donkerweg, in je onderbewustzijn door de klanktapijtjes , hard en zacht tegelijk klinkend.
Peter (Ashtoreth) en goede vrienden Stratosphere (Ronald Mariën) - Marko Neumann (Dark Buddha Rising) zijn aanwezig op “Phobos & Deimos” . De beklemmende soundscapes van vroeger werkzijn ook hier aanwezig. “Phobos & Deimos” durft alle geluidsnormen te overschrijden in een intiem en dreigend kader. De vocals, crescendogewijs, huiveren. Ashtoreth zit hier tussen licht en duisternis, weg weliswaar van pijn en smart, maar die innerlijke gevoelens durven omarmen.
Vijftig minuten intensief genot, een confrontatie tussen licht en duisternis. Wat een split album.
Ambient
UR/Pilgrimage To Pleroma
Ashtoreth
Tracklist:
PILGRIMAGE TO PLEROMA - `Apeiron` 20:35
ASHTORETH / MARKO NEUMAN / STRATOSPHERE - `Phobos & Deimos` 29:58
Dishwasher_ - Onze artistieke en muzikaal verhaal verder blijven uitdiepen door de jaren heen, dat is de voornaamste ambitie …
De laureaten van Sound Track Oost-Vlaanderen Dishwasher_ hadden in oktober 2021 een eerste single “Home Cinema” uit; ze zijn ondertussen aan een serieuze opmars bezig binnen de 'jazz’ , met heel wat uitstapjes en experimentjes in het genre.
Op de website van N9 staat te lezen: ''Ze breken muren tussen genres af en creëren een geheel eigen sound en stijl. Ze improviseren met elektronica, rock en minimal music en kneden dat tot een uniek, avontuurlijk doch dansbaar geheel.'' We kunnen ons hierin terug vinden.
Wat een virtuositeit en speelsheid van deze drie muzikanten van Dishwasher_ ; ze zij nu in 2022 Artist in Residence* bij muziekclub N9. Ze speelde een top set, het eerste weekend van juli hier, en hadden naderhand een kort maar zeer fijn gesprek met de band
In de eerste plaats proficiat met jullie fijn optreden; jullie zijn ‘artist in Residence’ bij muziekclub N9; welke invloed heeft dat op jullie carrière als band?
Door het vele spelen groei je vooral als band, je plukt daar de vruchten van. Het samenwerken met mensen binnen de scene, om te zien wat mogelijk is zorgt ook voor die verdere doorgroei. Door hier Resident te zijn, spelen we bovendien telkens een thuismatch, we voelen ons hier na al die tijd dan ook thuis komen eigenlijk. Je weet uiteindelijk hoe die zaal klinkt, kent de akoestiek. Dat geeft ons een comfortabel gevoel. We kunnen hierdoor ook op onszelf repteren en krijgen mogelijkheden om onszelf dus als band verder te blijven ontwikkelen en ontplooien. Door deze ervaring kunnen we ook zien hoever we kunnen geraken als muzikant en band. Door te experimenteren met monitors en dit soort dingen leren we eveneens heel veel bij, door live te spelen voor een publiek leren we dan weer hoe dat publiek te bespelen en kennen. Niks dan voordelen dus deze ervaring
Het viel me op dat het zelfvertrouwen sterk gegroeid is op een paar maanden tijd, de eerste keer zag ik jullie in januari. Maar wat is de volgende stap nu eigenlijk?
Binnen een maand of zo zitten we in de studio, en gaan een debuut plaat maken dat is de volgende stap. We gaan ook in het Buitenland spelen, in Wales. Een klein toertje maken, kijken wat dit geeft. dat is in grote lijnen wat we nu willen doen met de band.
Ik vermoed dat jullie niet de ambitie hebben om Sportpaleis uit te verkopen of zo, wat is dan wel jullie ambitie met Dishwasher_?
Nee, sportpaleis hoeft niet. Gewoon veel spelen is onze voornaamste ambitie. Met een vast publiek, of fans een connectie kunnen opbouwen is wat ons betreft, belangrijker dan in een sportpaleis staan. Dat kunnen er weinig zijn, maar als we al enkele mensen kunnen overtuigen die ons blijven volgen in wat we doen? Dat zou heel mooi zijn. Onze artistieke en muzikaal verhaal verder blijven uitdiepen door de jaren heen, dat is de voornaamste ambitie.. De rest komt dan wel , of niet. Maar heel belangrijk. We moeten er zelf wel blijven achter staan en in geloven. We zouden misschien een soort muziek kunnen maken dat een groot publiek aanspreekt, waardoor we wel in dat sportpaleis zouden kunnen staan, maar dat strookt niet met wie we zijn en wat we willen doen.
Maar dan kun je toch ook in een sportpaleis staan, genoeg voorbeelden van bands die nog steeds doen wat ze wel graag doen, maar het geluk hebben daarmee door te breken (mits enkele kleine toegevingen weliswaar)?
Uiteraard kan dit, er zijn wellicht wel muziekstijlen waarbij dit perfect mogelijk is. Maar ik denk met wat wij doen, een grote zaal of sportpaleis gewoon te hoog gegrepen is. We brengen luistermuziek, waarbij een dichte connectie met mensen nodig is. Dat kun je moeilijk in zo een grote zaal, daarom hebben we zo zaaltjes als dit (of clubs) nodig om dat publiek bij wijze van spreken te kunnen raken en aanraken.
Wat muziekstijl betreft leunen jullie, ondanks dat experimenteren, nog steeds hard aan bij jazz. Mede door die warme saxofoon klank, dat maakt jullie toch uniek. Wat vind je daar zelf van dat je steeds in dat hokje jazz wordt geduwd?
We maken iets waar we achter staan, als men daar een stijl wil op kleven, dan is dat gewoon maar zo. Dat is trouwens het mooie aan muziek maken dat er eigenlijk geen hokjes zijn.. Je ziet en hoort gewoon dingen om je heen als muzikant, filtert die en doet er iets mee. Dat is de basis van hoe we tewerk gaan. Het heeft ook veel te maken met je achtergrond, die heeft een invloed op wat je doet als muzikant. We hebben jazz gestudeerd, dus die invloed zit er dus sowieso in. We kunnen dat ook niet echt zelf controleren wat andere mensen daarvan vinden of denken. We kunnen enkel controleren wat we zelf doen.
Jullie klinken vooral heel ‘groovy’ en dat heeft vooral te maken met de warme saxofoon klanken , die doen je letterlijk wegzweven. Maar zoals je aangeeft, iedereen voelt daar persoonlijk wel zelf iets bij…
Nog een vraagje over Corona. Heeft deze tijden jullie als band veranderd, doen botsen op grenzen (sommige bands zijn ermee gestopt), zijn jullie er sterker uit gekomen?
We waren alle drie bezig met andere projecten, en zijn net voor corona samen gekomen. door COVID en dat die andere projecten min of meer stil vielen. Konden we ons volop concentreren op Dishwasher_ Wellicht was het zonder COVID gewoon een soort zij project gebleven, maar dat is nu anders beginnen evolueren. Maar zelfs dat weet je nooit , het kon even goed helemaal anders zijn gelopen. Er is ook iets dat opvalt. Nu is er plots een overaanbod aan optredens, terwijl er in die periode niets was dat kon worden ingepland. Dat is natuurlijk super fijn. Ik denk dat we daar de vruchten van plukken nu.
Maar is het niet net door dat overaanbod aan organisaties en optredens, dat het voor sommige organisaties net moeilijk is om zalen vol te krijgen of om bands om ergens geboekt te worden?. Want oorspronkelijk waren deze avonden gepland in Huysmanhoeve trouwens
Op korte termijn is dat wel zo, vooral omdat iedereen nu tegelijkertijd op die kar springt en absoluut wil spelen. Bands die een plaat hebben uitgebracht, en die overal willen voorstellen bijvoorbeeld. Maar dat is ook beetje normaal, dat dit nu allemaal samen komt waardoor het moeilijker is om echt iets te organiseren, maar ook dat komt wel weer goed.
Jullie brengen ook een plaat uit , die jullie gaan voorstellen veronderstel ik. Wanneer komt die plaat uit?
Als alles goed verloopt volgend jaar, we kruipen dus spoedig samen in de studio. Maar ook hier weet je nooit hoe het echt evolueert. Maar we werken eraan.
Bedankt voor dit kort en fijn gesprek, heel veel succes in alles wat jullie doen we blijven jullie op de voet volgen
Volg de activiteiten van Dishwasher_ verder op de voet via hun Facebook pagina: https://www.facebook.com/dishwasherunderscore/ https://dishwasher1.bandcamp.com/album/improv-jazz-in-the-rain
Enzo Kreft heeft een nieuwe single uit. “Duck and Cover” is de eerste track van het toekomstige album ‘Shelter’. Zoals wel vaker zit Enzo Kreft op deze nieuwe track op het kruispunt van EBM, synthwave, postpunk en zelfs wat new beat. Catchy, dansbaar, onderkoelde vocalen en warem beats, en met inhoud en relevantie.
De lyrics zijn meer dan een knipoog naar de oorlogstaal van de Russische president Poetin. Duck And Cover was een tekenfilm die Amerikaanse kinderen duidelijk maakte hoe ze moesten reageren bij een atoomaanval. Nu is een dergelijke dreiging opnieuw actueel. Enzo Kreft speelt na een album over de viruspandemie zo nog eens mooi in op de actualiteit. Wie zei daar dat synthwave a thing from the past is?
https://www.youtube.com/watch?v=KT41UDAcARQ
De Noorse popband A-ha kende zijn grootste hits in 1985 en 1986, met “Take On Me”, “The Sun Always Shines On TV” en “Hunting High And Low”. Van daar ging het – inzake singleverkoop – bergaf en in 2010 splitte het trio. In 2015 was er al de comeback met het album ‘Cast In Steel’ en daar komt met het nieuwe album ‘True North’. De nieuwe release valt waarschijnlijk niet toevallig samen met een documentaire over de band.
Van dat nieuwe album ‘True north’ is “I’m In” de vooruitgeschoven single. Het hoge stemgeluid van Morten Harket herken je meteen, maar de catchyness van vroeger is ver te zoeken. Bands evolueren en we lopen niet hoog op met bands die tot in den treure doorslagjes maken van eerdere hits, maar deze trage en zeurende ballade stemt ons niet vrolijk. Ergens halfweg kantelt de song en hoor je een glimp van het muzikale talent van de Noren. De lyrics maken dat een beetje goed, maar de bezieling is niet tastbaar genoeg.
https://www.youtube.com/watch?v=qR0NN8DBcVc
''Die naturelle speelsheid werkt aanstekelijk die lekker wiegt op de bedwelmende, groovy en brede klankentapijtjes van hun instrumenten, contrabas en mondharmonica'', schreven we over het optreden van Steven De Bruyn & Jasper Hautekiet op Gent Jazz, waar ze hun schijf 'Aanhou Geraas Maak' live kwamen voorstellen.
We vroegen ons af of die speelsheid ook op de plaat tot uiting kwam; het oorstrelende “Hajime'” bood meteen een warmhartig antwoord.
Wat een mooie instrumentatie. Hier spreekt ze voor zich trouwens in de versmelting van een groovy contrabas en een aanstekelijke mondharmonica. Wat een muzikale prikkeling en beleven.
“Fever Dream” klinkt dromerig, mooi door die warme omkadering en het speelse, improviserende karakter. Met o.m. “Speechless”, “Almost summer, “Tourette” en het afsluitende “Terra Incognita” zetten ze de lijn verder.
Het zijn twee klanktovenaars, die een magische sound realiseren op hun instrument. Met een ‘waauw”’ gevoel .
Tracklist: Hajime - Fever Dream - Aanhou geraas maak - Yügen - Speechless - Korogocho Flashback - Almost Summer - Tourette - Wake-Up Call - Terra Incognita
Old Crow Medicine Showdoet al vele jaren de typische country muziek heropleven. De band weet bij elke release iets fris en monter aan toe te voegen. 'Paint this Town', onderstreept het nogmaals.
De aanstekelijke “Paint this town'” en “Bombs Away” geven meteen een adrenalinestoot. Ze klinken groovy en werken in op de dansspieren . Doe je boots maar aan!
Old Crow Medicine Show weet een breed publiek aan te spreken van country/rock/folk. Hun broeierige rootssound intrigeert steeds opnieuw. De onderwerpen stralen nochtans andere zaken dan friste en swing uit … Ze gaan deels over echtscheiding, verslaving en de rassenkwestie; er is ook ruimte voor wat meer ongecompliceerde zaken.
De sound mag dan eerder 'opgewekt' klinken , ze wijzen je op de ernst van de problemen, luister maar “John Bronw's Dream”, een man wie in 1859 werd opgehangen nav een mislukte poging om een slavenopstand te starten.
Het magisch mooie “Hillbilly Boy” sluit mooi, overtuigend de aanstekelijke plaat af.
Tracklist: Paint This Town (3:57) Bombs Away (2:41) Gloryland (4:12) Lord Willing and the Creek Don't Rise (2:41) Honey Chile (3:49) Reasons to Run (4:35) Painkiller (3:23) Used to Be a Mountain (3:17) Deford Rides Again (3:20) New Mississippi Flag (3:01) John Brown's Dream (3:26) Hillbilly Boy (4:33)
Dick De Graaf is veertig jaar musicus. In die vier decennia heeft hij ontelbare momenten opgestapeld … Een monument werd opgericht in klank en beeld, wat gebeurd is met een zogeheten gatefold, waarin een veertig pagina's dik boek en een elpee zijn opgeborgen: 'Dick De Graaf - 40 jaar thuis op het jazzpodium - FESTIVE' . Naar aanleiding daarvan had we in mei dit jaar een interview met het Nederlandse Jazz icoon hier
Niet alleen is deze 'Festive' een reis door de tijd, het is ook een plaat waarbij verwezen wordt naar anekdotes uit zijn persoonlijk leven. Zo is « Luca » opgedragen aan zijn kleinzoon,
Het is een reis doorheen vele culturen, o.m. de reis door Afrika, die een zachte botsing is van pure jazz en wereldmuziek, luister maar naar het aanstekelijke « Festive ». Grenzen tussen die twee worden afgetast. Zijn liefde aan Monk, een virtuoos die eveneens hield van comfortzones verlaten, sijpelt geregeld door. « Alla Prima » verwijst naar het nat-in-nat schilderen en is vrij gebaseerd op Monks 'Bemsha Swing'.
De muzikant als de plaat zijn een unieke parel binnen die globale jazz. Zachtmoedig doet hij je verder zweven over een jazz wolk met het zeemzoeterige « The night before the morning after », die je hart verwarmt ; die lijn horen we verder op « Alla prima » en « Fly on the wall », die de plaat afsluit.
De plaat is meer dan een doorslag van veertig jaar jazz, hij kijkt vooruit en boort nieuwe bronnen aan. Het is een warme jazz klank, die een melancholische ondertoon heeft.
De virtuoos laat zich door sterke muzikanten, die zijn muziek perfect aanvoelen.
Line up: Dick de Graaf - tenor saxophone; Barry Green - piano; Jos Machtel - bass; Pascal Vermeer - drums
Tracklist: Luca 06:02 Festive 07:15 The Night Before the Morning After 06:31 Wetland 05:57 Eleanor Rigby 06:40 Alla Prima 03:57 Passeggiata anno Corona 05:35 Fly on the Wall 06:53
Terugblik - In 2020 verschenen nog 2 studio-albums (‘The Unraveling’ en ‘The New OK’) - lees onze recensies er maar op na
https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/77525-the-unraveling.html
en https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/80513-the-new-ok.html - van de Amerikaanse roots rock formatie Drive-By Truckers; daarna leefden ze echter anderhalf jaar achter de schermen.
Een driedaagse repetitie voor wat shows mondde echter begin dit jaar al snel uit in een nieuw album, ‘Welcome 2 Club XIII’, een persoonlijk en minder politiek gericht album; 'recorded live in Athens/Georgia, with almost every song cut in one or two takes, fully harnessing the band's freewheeling energy, mostly looking back on the formative years, paying homage to the Muscle Shoals honky tonk'. Geproduceerd door David Barbe en met gast-vocals van Margo Price, R.E.M.'s Mike Mills en Schaefer Llana.
“The Driver” klinkt catchy, aanstekelijk door de gruizige gitarriedels en met een warme zang; we voelen ons zo wegrijden in de prairie. Een zalig gevoel. De vocals van Patterson Hood en Mike Cooley zijn prominent. Songs als “Shake and pin”, “We will never wake you in the morning” zijn mooie pareltjes.
Misschien voor de doorsnee fan van de band wordt er een te gezapige lijn opgezocht, minder uitspattingen of experimentjes maar pure, lekkere rock’n’roll, van “Forged in Hell and Heaven sent” tot afsluiter “Wider Days”.
Op 'Welcome 2 Club Xiii' grijpt Drive-By Truckers terug naar het oude geluid, eenvoudige, gemoedelijke rock’n’roll dus.
The Driver (7:00) Maria's Awful Disclosures (3:50) Shake and Pine (3:45) We Will Never Wake You in the Morning (5:37) Welcome 2 Club XIII (3:22) Forged in Hell and Heaven Sent (4:45) Every Single Storied Flameout (3:55) Billy Ringo in the Dark (3:45) Wilder Days (6:37)
Whorses komt rechtstreeks van de Kortrijkse prairies … Deze vier cowboys vonden elkaar in een wederzijdse zoektocht naar iets nieuws, anders … eigenzinnig in de scene vonden ze elkaar, ruw, hard en compromisloos.
Tijd om hen in de spotlight te plaatsen - live
https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/86048-whorses-een-schizofreen-is-nooit-alleen.html (live verslag cd voorstelling) https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/87132-rock-herk-2022-het-ultieme-feestje-van-de-alternatieve-muziekliefhebber.html (rock Herk)
“Have You seen Bob” is meteen een klepper en klinkt energiek. “Black museum” is meeslepender van aard. Veel rustpunten zijn er eigenlijk niet, ook al durft Whorses eens intiemer te zijn.
Whorses beukt lekker door; knap, overtuigend klinken “Metaball Sub” (kort, krachtig) en “Bye bye memory” door hun vitaliteit, kracht, intensiteit en intimiteit. Een muzikaal schizofreen uitstapje dus door de talrijke variaties, onverwachtse wendingen en chaotische stekeligheid, wat je verder hoort op een “Humble”, “Broken plates” en het mooie “Up To Town”.
Gevoelige noise rock in z’n totaliteit!
Have You Seen Bob 03:54 Splinters 00:59 Motherfucker 04:38 Five Minute Bike Ride 01:15 Bounce 01:39 Rattlerat 03:49 Soy Cuck 02:00 Black Museum 03:23 Meatball Sub 01:27 Bye bye Memory 03:04 Shaking 03:33 Random Luck 02:50 Stranger 04:28 Ol' Company 04:04 Attitude 03:00 Humble 02:59 Broken Plates 03:09 Up To Town 02:42
Rock Zerkegem 2022 - Einde in schoonheid
Rock Zerkegem 2022
Festivalweide (aan de Schooiweg)
2022-07-23
Zerkegem
Ollie Nollet
Na vijftien jaar gooien organisatoren Jonas en Pieter-Jan de handdoek in de ring maar niet zonder nog één keer alles te geven. Het werd een einde in schoonheid want dit was misschien (ik was er niet altijd bij) wel de beste editie ooit. Zeer veel volk, een zalig weertje en vooral goeie muziek met als uitschieters Tuff Guac en Tramhaus.
Vooraf was er even sprake van een lichte prijsverhoging maar uiteindelijk bleef alles bij het oude en werden de pintjes er aan één euro geserveerd wat altijd hét uithangbord is geweest van Rock Zerkegem.
Missen zullen we het zeker maar het is vooral jammer voor die groepen die anders enkel in groezelige cafeetjes of in het beste geval in het voorprogramma van een wat grotere band mogen spelen en hier eens mochten aantreden voor een ruimer en altijd even enthousiast publiek.
Eerste band, I Am Batman, hoorde ik enkel van ver terwijl ik stond aan te schuiven aan de ingang, waar een doodsprentje op ons lag te wachten. Nooit eerder meegemaakt hier maar blijkbaar wou iedereen er deze laatste keer vroeg bij zijn.
Eerste groep die ik zag was het Gentse viertal Nimbus Cart en wat ik hoorde deed toch even mijn wenkbrauwen fronsen. Seventies rock! Bijna schreef ik 'belegen' maar dat was het niet en daar zorgde vooral Janis voor, een fenomenale frontvrouw die haar naam niet gestolen had. Wat een strot en wat een attitude! Zo presteerde ze het om al vroeg in de set voor één nummer een dwarsfluit op te duikelen, niet meteen het instrument waarmee je veel vrienden maakt in de rock-'n-roll maar dat kon haar geen reet schelen. De laatste die ik het zag gebruiken in een rockgroep moet John Dwyer van Thee Oh Sees geweest zijn. Mocht dit een referentie zijn dan was het er alvast één die kon tellen.
Met Purrses uit Brussel zagen we opnieuw een kwartet met een zangeres in de frontlinie, zij het van een geheel andere orde. Zelf noemen ze het daddy's rock, ik hoorde vooral soulvolle indiepop met veel stijl gezongen door de charmante zangeres Laura, afkomstig uit Marseille. Naast een dartele cover van "My girl" (The Temptations) mocht er al eens een nummer in het Frans gezongen worden terwijl Laura tussendoor ook nog eens bewees een aardig deuntje te kunnen fluiten. Knap allemaal maar toch net iets te vrijblijvend.
Meteen daarna ontpopte de drummer van Purrses zich op het hoofdpodium tot de hyperkinetische frontman van Warm Exit (Brussel). Gehuld in een korte broek en een opvallend "FBI" topje stuiterde Max Poelmann, zo heet hij, met zijn basgitaar over het podium. Samen met zanger-gitarist Valentino Sacchi en drummer Martin Tafani ploegde hij zich door een set razende postpunk waar de energie vanaf droop. Toch kwam het mooiste moment er toen Poelmann zijn bas ruilde voor de gitaar van Sacchi en Tafani zijn drumstel verliet om aan de synths een donker en dreigend nummer te zingen. Schitterende groep!
Met de tongbreker Kalaallit Nunaat (wat staat voor Groenland in de taal van de Inuit) kregen we een trio uit Rotterdam te zien. Met een grote gretigheid beten ze zich vast in nietsontziende, met veel noise doorweven postpunk. Een door merg en been snijdende gitaar, een doldraaiende bas en voortjakkerende drums stoffeerden de explosieve nummers die soms deden denken aan Metz en een enkele keer aan Wire. Maar helemaal overtuigen deden ze niet. Spelbrekers waren de te monotone zang en het geluid dat nooit echt goed zat.
De podiumtruck raakte goed gevuld met het negenkoppige Antwerpse gezelschap Condor Gruppe. Met in de indrukwekkende line up drie gitaren, bas ,drums, conga's, orgel/ synths, trompet, sax en bariton sax dompelden ze de weide onder relaxerende vibes.
De groep heeft een volstrekt unieke sound gecreëerd die bestaat uit een amalgaam aan stijlen en invloeden zoals psychedelica, seventies exotica, krautrock, surf, Calexico of Ennio Morricone. Heel mooi allemaal maar soms iets te kabbelend zodat ik stiekem hoopte op wat vuurwerk. Daar hadden de drie uitstekende blazers, die naar mijn gevoel te weinig aan bod kwamen, beslist voor kunnen zorgen.
Ach, het was slechts een kleine oprisping die trouwens volledig werd weggespoeld door het hypnotiserende slotnummer met Nicolas Mortelmans op sitar.
Het was reeds de derde keer in ruim een half jaar tijd dat ik het Antwerpse Tuff Guac aan het werk zag en ik kan alleen maar constateren dat ik ze steeds beter vind. Op plaat is Tuff Guac het soloproject van ‘Belly Button Records’ baas Rafael Valles Hilario maar op het podium zagen we toch een solide, steeds beter geoliede groep met naast Hilario bassist Jasper Suys, drummer Gert-Jan Van Damme (beiden Mogo) en de telkens opnieuw begeesterende Wim De Busser (King Dick, Zita Swoon, Helmut Lotti,...) op gitaar en toetsen. Hun aanstekelijk rammelende mix van bubblegum pop en garagerock liet de tent ontploffen terwijl ze nu, dankzij de verplichte oefening op Humo's Rock Rally, met "Sitting on the dock of the bay" ook een song bij hadden die iedereen kon meezingen of meefluiten. Opgejut door het kluwen van beukende lijven voor hen overtrof Tuff Guac alle verwachtingen. Ze werden slechts in laatste instantie na het wegvallen van het Spaanse Pódium aan de affiche toegevoegd, toch zorgden ze voor een eerste hoogtepunt.
Door een luchtvaartstaking waren The Gluts helemaal uit Milaan met de auto naar de West-Vlaamse polders gereden. Zo groot was hun enthousiasme om hier te mogen spelen en dat vertaalde zich ook op het podium. De groep begon met een heerlijke homp modern klinkende spacerock. Ik was er meteen helemaal klaar voor, helaas zorgde zanger Nicolo Campana voor een domper op de feestvreugde. Gebrek aan inzet kon je hem moeilijk verwijten - hij smeet zich letterlijk in het publiek - maar zijn totaal ontspoorde gebrul raakte kant noch wal. Gelukkig was er nog de smerige en af en toe aan The Stooges refererende gitaar van broer Marco tot die ongeveer halverwege de set besloot zijn instrument enkel nog als stoorzender te gebruiken. Wat wel overeind bleef was de strak spelende ritmesectie, bestaande uit bassiste Claudia Cesena (een Italiaanse Kim Gordon) en drummer Dario Bassi, die verhinderde dat het schip helemaal de dieperik in ging.
Tramhaus, genoemd naar een legendarisch tramhuis in hun thuisstad dat nu dienst doet als eettent, is een vijftal uit Rotterdam waarvan de leden reeds eerder aan het werk waren bij groepen met ronkende namen als Vulva, Pig Frenzy of Nagasaki Swim.
Ik had al veel lovende woorden over deze groep gehoord en die bleken stuk voor stuk te kloppen. Tramhaus wordt meestal gecatalogeerd onder de noemer postpunk maar daar ben ik het niet helemaal mee eens. Buiten die donkere, giftige zang vond ik hun bijzonder heldere sound eerder glibberen tussen noiserock en punk. In ieder geval wisten ze met een adembenemende set de tent te transformeren in een kolkende heksenketel. Zanger Lukas Jansen, die de uitstraling had van een jonge Mick Jagger gekruist met Jim Morrison, stuiterde met een ongeziene naturel over het podium. Iemand waarvan je meteen weet dat hij geboren is om op de planken te staan. Achter hem zorgden twee jongens en twee meisjes voor een strakke, sprankelende sound waardoor de gitaren verrassend melodieus mochten kronkelen. Dit klonk bedrieglijk eenvoudig en tegelijkertijd verbijsterend uniek. Het tragere, dreigende "I don't sweat", het explosieve "Karen is a punk" en het van een wonderlijke gitaar voorziene "Amour amour" waren maar enkele van de parels die ons naar adem deden happen.
Het aantal nieuwe jonge en uitstekende punkbands uit Australië is stilaan niet meer bij te houden. Denk maar aan Amyl and The Sniffers, Civic, Stiff Richards en het al wat oudere Eddy Current Suppression Ring van wie Mickey Young de platen van Vintage Crop telkens mag mixen en masteren. We hoopten Vintage Crop, niet te verwarren met het legendarische racepaard, aan dat rijtje te kunnen toevoegen maar dat zou toch wat te veel eer zijn voor dit zootje uit Melbourne. Nochtans deden ze er alles aan om een waardige afsluiter te zijn als laatste groep ooit op Zerkegem.
Het begon ook heel mooi met de nu al legendarische aankondiging van de gitarist: "We are an Australian band from Australia". Daarna beten de vier zich vast in stampende postpunk opgejaagd door de nijdige zang van frontman Jack Cherry. Intussen kon ik het geeuwen nog amper onderdrukken en dat kwam niet alleen door het late uur.
Met de nummers van Vintage Crop was op zich niet veel mis mee maar ze waren onderling veel te inwisselbaar om te blijven boeien.
Rock Zerkegem, bedankt!
Organisatie: Rock Zerkegem
Nederlands 
Français 
