Loop is een Londense cultgroep uit de jaren tachtig die nooit echt uit de ondergrond is geraakt. Destijds kregen ze de stempel shoegaze-band opgekleefd, maar dat was een beetje kort door de bocht. Loop was veel meer dan dat, ze haalden hun inspiratie uit de rauwe sound van The Stooges, de sonische krautrock van CAN, de experimentele punk van Wire en de overstuurde elektro van Suicide.
Loop smeedde daaruit een unieke eigen sound die werd vereeuwigd op ‘Heaven’s End’ (1987), ‘Fade Out’ (1988) en ‘A Gilded Eternity’ (1990), drie verborgen pareltjes die nooit hun weg hebben gevonden naar een groot publiek, enkel naar een select groepje vooruitstrevende die-hard muziekfans. Door het uitblijven van succes en erkenning verdween de band al na drie jaartjes uit de ether.
Maar zie, 32 jaar na hun laatste wapenfeit komt Loop plots aanzetten met een gloednieuwe plaat ‘Sonancy’ en ’t is verdomme een goeie. Het is een album geworden waarin de band voor een stuk trouw blijft aan de sound van weleer maar toch ook weer zijn horizonten verbreedt.
Loop is nog steeds even vooruitstrevend, divers en vreemd als toen. Alweer zijn de invloeden van oudgedienden als Can en Wire navenant aanwezig, verder treffen we raakpunten met de repetitieve psychedelica van Wooden Shjips (of de spin-of Moon Duo als u wil) en met de geïnspireerde hedendaagdse kraut-rock van BEAK>.
‘Sonancy’ is geladen met hypnotiserende riffs, dissonante gitaren, een verslavende ritmesectie en vocals die stijf staan van de echo. Loop’s sound klinkt bezwerend in “Isochrone”, fel en ruig in “Halo” en “Fermion”, weird en spacy in “Penumbra 1 en 2”.
Soms kan een terugkeer na zoveel jaren een flop van jewelste zijn, maar dit hier is een meer dan geslaagde come back.
Moderne metallers Dagoba zijn terug! Ze drukten hun stempel op de metal scene met hun unieke mix van metal en nekbrekende grooves; ze tourden onophoudelijk en het podium deelden ze met legendarische acts als Metallica, Machine Head en In Flames. Dagoba’s onmiskenbare talent werd ontdekt door Napalm Records.
Het Franse viertal gaat er nu voor, ambitieus, met hun nieuwe plaat 'By Night'. We hadden een leuk gesprek met zanger/frontman Shawter, gingen even terug in de tijd, en er werden verdere plannen voor de toekomst onthuld. Het interview kun je hier nog eens nalezen .
De band zit tussen toegankelijkheid en extreme metal. Ze willen nu een breder publiek aanspreken. “Neons” is een dreigend nummer, en wordt aangevuld door een ijzingwekkende “The Hunt”. De band speelt op het scherpst van de snee en deelt mokerslagen uit. De emotioneel beladen vocalen van brulboei Shawter die zijn longen schor schreeuwt zijn veel betekenend. “Sunfall”; “Bellflower drive” en “On the run” volgen. Elektronica wordt toegevoegd, het is een meerwaarde en gedurfd .
Dagoba durft evolueren en tast de grenzen af, niet geforceerd , maar mooi overtuigend.
We zijn alvast te vinden voor de verrassende, avontuurlijke aanpak van Dagoba.
“The last crossing” en het afsluitende “Stellar” tonen het nog eens aan. Kortom, we genieten van hun nieuwe plaat.
Tracklist: Neons (2:08) The Hunt (4:26) Sunfall (4:40) Bellflower Drive (4:53) On the Run (4:04) Break (0:46) City Lights (4:47) Nightclub (3:51) Summer's Gone (4:23) The Last Crossing (4:37) Stellar (2:36)
De Dubliners van Fontaines D.C. hebben de zeldzame gave dat ze kwaliteit en kwantiteit kunnen combineren in hun werk. Om het onbeleefd te verwoorden: ze schijten echt albums. Drie reguliere en één liveplaat op minder dan vier jaar tijd, faut-le-faire! Toch worden de langspelers van Grian Chatten, Conor Deegan III, Carlos O'Connell, Conor Curley en Tom Coll telkens lovend onthaald. Na ‘Dogrel’ in 2019 en ‘A Hero’s Death’ in 2020 zal dit niet anders zijn voor ‘Skinty Fia’.
Opener “In ár gCroíthe Go Deo” is heerlijk onheilspellend. Veelvuldig herhaalde mantra’s also ‘She defines the only answer…’ tonen aan dat ook dit weer een album wordt vol harde en rauwe teksten, uit het leven gegrepen. “Big Shot” en “How Cold Love Is” zijn aardige tussendoortjes, maar bij het vierde nummer slaat de bom pas echt in. “Jackie Down the Line”, wat een vet nummer is me dat!
Iets verderop krijgen we een relatieve pauze voorgeschoteld met het duo “Roman Holiday” en “The Couple Across the Way”. Deze songs vormen een welgekomen ietwat rustiger intermezzo, ideaal om even op adem te komen vooraleer de titeltrack losbarst. “Skinty Fia” is erg aanstekelijk, en ook hier wordt opnieuw duidelijk dat de heren elkaar vonden door hun liefde voor poëzie.
De apotheose van het album volgt echter meteen daarna. “I Love You” is veruit mijn favoriete track, zo ‘in your face’, dit raakt je waar het pijn doet. Wat een heerlijk grimmig sfeertje ook weer! Love it. De dreigende sound waarvan de plaat doorspekt is, is nog door te voelen tot in de allerlaatste noten van afsluiter “Nabokov”.
Net geen drie kwartier genieten en huiveren tegelijkertijd, hier moet je even van bekomen. Al bij al is dit een topalbum van constant niveau, de vooruitgeschoven singles “Jackie Down the Line” en “Skinty Fia” zijn goed, en vooral “I Love You” is een fantastisch nummer.
Naast die uitschieter is er ook geen enkel nummer dat echt uit de toon valt. Ik heb het idee dat er nóg rek op deze band zit, uitkijken dus naar de plaat van volgend jaar – als ze dit helse tempo blijven volhouden, tenminste!
La Femme - Kraut punkers verkeren in bloedvorm
Er was even radiostilte rond psych punk kraut band La Femme maar na vijf jaar hebben Sacha Got en Marlon Magnée hun derde langspeler ‘Paradigmes’ (2021) de wereld ingestuurd. Dezelfde herkenbare hypnotiserende en surrealistische deuntjes uit ‘Psycho Tropical Berlin’ (2014) en ‘Mystère’ (2016) weerklinken ook in hun laatste muzikale telg. Afgelopen zondag kregen ze (eindelijk!) de kans om die laatste plaat live uit de doeken te doen.
Een uitverkochte AB was hun aandeel want in eigen land, Frankrijk, zijn ze al een klein decennia een waar fenomeen. En wat bij onze zuiderburen gebeurt, slaat al eens makkelijk over tot bij ons. De broeierigheid van het publiek voelde wonderwel prettig aan.
Nog voor dat het duo met vijf backing muzikanten, waaronder twee zangeressen, het podium opkwamen, zorgde het publiek voor een opgewekte sfeer. Met opener “La femme” was de toon en de sfeer meteen gezet. De herkenbare kraut-elementen en het ijle maar toch zachtaardige Franse gezang gaf een vertrouwd gevoel. Ze lieten er geen gras over groeien want al meteen kwamen daar de nieuwe songs als het funky nostalgische “Nouvelle-Orléans” en het snedige quasi morbide “Le sang de mon prochain”. De hele beleving werd met indrukwekkende hologrammen ook visueel gesterkt. De roadtrip van “Cool Colorado” was een lekkere binnenkomer bij het publiek die het refrein heerlijk meezong.
Hypochonders moesten even de oren en de ogen sluiten bij “Mycose” dat luider, scherper en beukender dan anders klonk. Uit volle borst krielden de toeschouwers ook mee met “Nous étions deux”, wat de sfeer alleen maar ten goede kwam! La Femme vond het momentum en liet niet los tijdens “Foutre le bordel”. Magnée, intussen half uitgekleed, stond er zelf niet bij stil en nam regelmatig de zware keyboard in de handen om daar losjes een solo uit te tokkelen. Het tempo bleef hoog met het van onder het stof gehaalde “Paris 2012”. Een theremin kan uiteraard voor een psych-kraut band niet ontbreken en die werd gretig gebruikt in het absurde opborrelende “Antitaxi”.
Even hadden we de tijd om tijdens “Le jardin” (met spaanstalige lyrics!), “Va” en “Tu t’en lasses” om op adem te komen. Dit was ook het moment waar het geheel wat minder boeide en de band haar concentratie verloor… Gelukkig hielden ze hun meest bekende single “Sur la planche” maar ook “It’s Time to Wake Up” en “Tatiana” achter de hand om ons finaal door elkaar te schudden.
Setlist: La femme (intro) - Nouvelle-Orléans - cool colo - le sang - mycose - nous étions 2 - télé - foutre - Paris - anti - suive - Jardin - ou va le monde - Elle e t aime pas - plancher - wake up - vagues – tat
Organisatie: Backinthedayz (ism Ancienne Belgique, Brussel)
Belpop jaren 80 - WitLof from Belgium
Belpop jaren 80
CC De Wissel
Zwevezele
2022-03-19
Johan Meurisse
Woensdagnamiddag , BRT 2 Oost-Vlaanderen, Vrijaf … “How much are they” is de achtergrondtune van het programma … Deejay Gust De Coster presenteert onder deze Vrijaf de ‘Belpop’ = we spreken dan begin van de jaren ’80, een periode waarin de Belgische rock in de slipstream van de punk en vooral de new wave hoogtij vierde.
Wij als jonge gast zaten gekluisterd aan onze radio (toen nog geen stereodeck , maar een ordinair radio- cassette spelertje met een cassettetje in de hand om de nummers van toen op te nemen (met de hoop dat Gust ze volledig kon draaien) . Het lijkt wel de oertijd waarover ik spreek.
In zijn veelbeluisterde programma ‘Vrijaf’ op Radio 2 besteedde Gust De Coster bijzonder veel aandacht aan groepen als TC Matic, The Kids, De Kreuners, Luna Twist, Arbeid Adelt!, Jo Lemaire + Flouze, Red Zebra, The Scabs, Lavvi Ebbel, The Machines, 2 Belgen, The Employees, Nacht Und Nebel, Elisa Waut… En droeg zo bij aan een nooit eerder gezien succes van Belgische bands in die tijd.
40 jaar later … De hoogdagen worden even weer tot leven gebracht met enkele Belpopartiesten , die live optredens brengen, en die samen met den Gust een handvol culturele centra afschuimen . De artiesten worden o.m. begeleid door leden van Red Zebra , Hans Helewaut en Ad Cominotto, in CC De Wissel, Zwevezele … Twee mannen en twee vrouwen: Marcel Vanthilt (Arbeid Adelt!), Peter Slabbynck (Red Zebra), Jo Lemaire en Elsje Helewaut (Elisa Waut). Elk brengen ze hun beste nummers uit de jaren ’80 live en coveren ze ook hits van andere Belpop-artiesten op eigen unieke wijze . Gust De Coster staat aan de decs en zorgt voor de rustpunten met interviews en straffe verhalen uit de Belpop-periode. De Belpop herleeft even , met foto’s, platenhoezen, affiches en tickets uit die tijd; ze doen ons nog meer onderdompelen in de geest van de Belgische muziek van de jaren ’80. Op de achtergrond prijkt een grote hoes van ‘Witlof from Belgium ‘, een collectie die verscheen met talrijke Belgium classics. Muzikale nostalgie ten top . Zucht … we zijn ouder geworden na 40 jaar …
Ladies first
Elsje Helewaut uit de streek , woont in Zarren en heeft daar een B&B, blikt terug naar haar overwinning op de Rock Rally 84; succesvolste periode was tussen 85-90 , muzikaal situeerde ze zich binnen de melancho synthpop , dit was ‘Exotica from Belgium’ , omschreef men . Na het gesprek en de platenhoezen speelde ze iets later met Hans en band enkele nummers . Meteen raak was het met “Russia”, één van de eerste nummers van Elisa Waut en nu nog brandend actueel met de oorlog in Ukraine. Trouwens , de link werd meermaals gemaakt tussen verleden en nu , de Koude Oorlog, De Muur en wat er nu gebeurt. “After today” volgde . “Sailors don’t cry”, soundtrack van de film van Marc Didden werd evenzeer opgehoest . De samenwerking tussen haar broer , man Chery Derycke , Dirk Blanchart en Jean Blaute werd nog eens beklemtoond. In deze songs primeerde de weemoed. Accordeon en mandoline bepaalden de tune. Friste borrelde op in “Four times more” , de meest bekende hit. .”Beats of love” van Nacht und Nebel werd hier op slowmotion wijze gespeeld met elektronica en jazzy klanken door sax , het bouwde op en klonk groovier. Mooi overtuigend.
Iedereen kwam in de mood van de wave van deze tachtiger jaren. Jo Lemaire was de tweede vrouwelijke artieste , een ‘grande dame in de Belpop’, werd ze omschreven . Ze heeft een rijkelijk gevulde solo-carrière en beheerst het Nederlands- Frans-Engels als geen ander. De eerste stappen in de muziek zette ze met Jo Lemaire + Flouze , met de bekende hit “Je suis venue te dire que je m’en vais’ van Serge Gainsbourg, dat ook hier niet kon ontbreken .
Ze speelde haar nummers met full band, o.m. “Tentations” ,en uit het sterke ‘concorde’ album “Parfum de rêve” en “La mémoire en exile”. Ook hier staken de songs er bovenuit in een popelektronisch geluid, niet vies van jazzy tunes. Ze betrekt nauw het publiek aan haar materiaal . “Operation coup de poing” van 2 Belgen werd herwerkt als cover , de toetsen en de zanggeluidjes zorgden voor iets aparts.
De babbels zijn een nostalgische trip met een stap in het heden , ook muzikaal kon je dit wel aangeven als je de nummers van de twee artiesten totnutoe hoorde. Ze werden mooi verpakt in een nieuw jasje .
In de pauze rakelde Gust even wat Belpopnieuws op. Gust en C° gaven Arno een hart onder de riem, er werden herinneringen opgehaald van z’n projecten, TC Matic en solo van deze ‘Ostends-Brusseleirse’ nachtraaf.
Gentlemen please
Na de pauze kwamen de heren aan bod , Marcel Vanthilt en Peter Slabbynck. Meer rock en muzikale gekte.
Marcel kwam op z’n Marcels op , een spring-int-veld , een muzikaal kunstenaar , mediafiguur, presentator , enz . In de babbel spreekt hij van een hernieuwde samenwerking met (de herrezen) Luk Van Acker onder Arbeid Adelt! . Nieuw werk zal verschijnen onder ‘Het heelal is hier’.
Marcel Vanthilt speelde hier solo , met een keyboard en vooraf opgenomen tapes met z’n cassettespeler . Het debuut werd in de schijnwerpers geplaatst met ‘Ik sta scherp’ , een alternatieve versie met krachtige beats, allerhande geluidjes en experimentjes. Haarscherp klonk het. “Jonge helden” was een vingerwijzing naar de Koude Oorlog , werd tekstueel aangepast en is dus nu evenzeer brandend actueel. “De dag dat het zonlicht niet meer scheen” , origineel van John Terra , en “Lekker westers”, instant AA klassiekers, klonken uitermate groovy , aangenaam en toegankelijk tav het andere materiaal die Marcel vanavond speelde. De harmonium op die laatste zorgde voor een zomerse tune. De cover die Marcel aanhaalde was van Vaya Con Dios , “Just a friend of mine” . Hij had er een subliem verhaal aan gebreid . Het nummer was donker en was in zegzangstijl. Een muzikale link naar The Residents hoorden we hier.
Marcel zorgde voor een leuke set met gevatte en grappige interventies. Sjiek.
Tot slot een andere komediant , die evenzeer scherp , maatschappijkritisch uit de hoek komt, met name Peter Slabbynck van Red Zebra , die toen wave rock op z’n best brachten met het ongeëvenaarde ‘Bastogne’ en ‘Maquis’ , spraakmakende albums. Slabbynck is een manusje-alle-kunsten die Red Zebra steeds nieuw leven inblies en z’n medewerking verleent in allerhande projecten , zoals nu met Augustijn Vermandere (zoon van …), ‘Ossan zeer’, de aandacht voor chronische pijn.
Levendig gaat hij aan de slag. Na de twee nachtegalen (Elsje en Jo) kwamen nu de twee eksters (Marcel en hemzelve), merkte hij op. “The art of conversation” is na 40 jaar nog steeds een rollarcoaster van informatie , “Shadow of doubt” kreeg een PIL’s “This is not a love song” -refreintje en tune mee, “Beirut by night” was z’n link naar de huidige oorlogskwestie, sfeervol , melancholiek klonk het, met de support van de twee nachtegalen.
“Hey Ronny” van The Employees was zijn coverkeuze . Hij haalde o.m. inspiratie uit het conflict Reagan-Gorbatsjov toendertijd , met enkele leuke anekdotes. Tot slot werd op intens snedige wijze “Can’t live in a living room” gespeeld , dat nooit ontbrak op de plaatselijke kermisfuif. Hij verwees hierbij naar Harry Nilsson’s “Without you” en een zegswijze van acteur “Michael Caine.
Allemaal interessante info , om van deze avond een mooi los en compact geheel te maken , met deze verschillende artiesten. “Ohlalala” en “Operation coup de poing” waren de twee Belpopklassiekers die door alle artiesten samen nog eens werden gezongen en gespeeld; het wuifde definitief deze geslaagde nostalgie trip uit.
Tja, waar is de tijd he , als je deze nummers terug live eens hoort. We zijn (iets) ouder geworden en blikten ‘voldaan’ en ‘witLof’ terug op deze avond…
Organisatie: Kras (‘artists’) ism Davidsfonds en CC De Wissel, Zwevezele
Weedpecker + An Evening With Knives - Fijnbesnaarde psychrock
Asgaard is een sympathieke metalclub in Gentbrugge waar doorgaans nogal wat onguur en extreem metalgeweld de revue passeert, maar vanavond zocht men het toch wat meer in de richting van de psychedelische en harmonieuze stonerrock.
An Evening With Knives serveerde een massieve heavy sound die nogal dicht aanscheurde tegen de zware klanken van YOB. Het klonk misschien niet echt origineel, maar was wel stevig en bronstig genoeg om indruk na te laten. Sterke band. Nog iets meer aan een eigen sound en smoel werken en dan komen ze er wel.
Bij het Poolse Weedpecker werd de heavyness wat teruggeschroefd ten gunste van een meer gelaagde en bij wijlen melodieuze stonerrock sound. Fijner, avontuurlijker en meer verassend, meer in de richting van bands als Causa Sui, Yuri Gagarin, Samsara Blues Experiment, The Re-Stoned en ook wel een beetje Motorpsycho. De keyboards en de vocals werden naar onze zin iets te veel weggemoffeld in de mix, maar de songs hadden voldoende variatie en vernuftige muzikale hoogtepuntjes om dat euvel snel te doen vergeten. Onder meer het knappe soleerwerk van beide leadgitaristen bracht dit concertje tot een hoger niveau.
Voor een kot waar gewoonlijk de meest ruige metal genadeloos door de speakers knalt, viel dit misschien wat te licht uit, maar voor ons was dit zeker iets om met volle teugen van te smullen.
Organisatie: Asgaard, Gentbrugge
Bimfest 2022 - Vinger op de pols in het EBM genre
Bimfest 2022
De Casino
Sint-Niklaas
2022-03-18 + 19
Erik Vandamme
De organisatie van BIMFEST houdt al veel jaren de vinger op de pols van wat leeft binnen het EBM genre. Wat BIMFEST uniek maakt, is het creëren van een clubsfeer, wat het genre groot houdt. Het is een mooie combinatie van talentvolle bands en gevestigde waarden.
De editie van 2020 werd al een paar keer uitgesteld, door de pandemiecrisis, maar nu, uiteindelijk, kon editie 'XIX' doorgaan. De Casino was twee dagen heel goed gevuld , op zoek naar ontdekkingen en het behouden , bewaren van een nostalgisch karakter.
dag 1 - vrijdag 18 maart 2022
De Duitse Synthpunk band QEK Junior (***1/2) mocht de avond openen. Met een spervuur aan oorverdovende beats, en tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm, houdt de band je in tijden van oorlog in Europa een spiegel voor. Ze gooien er een verschroeiende klank tegenaan alsof je de bommen rond je oren hoort vliegen. Een militaristisch kader, dat je een krop in de keel bezorgt.
Niet echt nieuw in het genre , maar door de combinatie beeld-klank biedt het geheel iets extra’s.
Het is, binnen het wereldje van de elektronische donkere muziek, onmogelijk uniek te klinken, maar sommige slagen er wel in die grens te verleggen. True Zebra (*****) - ofwel Kevin Strauwens - bewijst al sinds 2012 dat er binnen dat genre zeker nog mogelijkheden zijn tot vernieuwing.
Met zijn recente meesterwerk 'Idiorhythmic' zet de kameleon binnen die donkere elektronische muziek, het in de verf. Live beweegt Kevin zich over het podium als een zwarte panter die elk moment zijn publiek zal verscheuren; Hij beschikt niet alleen over een stem als een klok, ook als gitarist bewijst hij een talent te zijn van een uitzonderlijk kaliber. Kevin zoekt voortdurend zijn publiek op, letterlijk zelfs, als hij op een bepaald moment gewoon doorheen de zaal heen loopt , tot ver naar achter, tot hilariteit bij de aanwezigen.
Wat zijn muziek en performance zo uniek maakt, is dat True Zebra live voortdurend blijft balanceren tussen grauwe beats en lichtvoetigheid.
Ultra Sun (*****) is binnen de duisternis, meer een zonnetje. Kort samengevat zou je de muziek van Ultra Sun nog het best kunnen omschrijven als EBM Beats, voorzien van poppy melodieën en minimale post punk. Lekker dansbaar, zwart… Overtuigend wat dit Brusselse duo bracht.
A Split Second (****) is in het genre overbekend … De legendarische band heeft naam en faam verworven. Vanaf de eerste tunes krijgen we die nostalgie trip naar de jaren '80. Minpunt, het klonk ietwat routineus. Maar die spraakmakende sound, de beweeglijke zanger Mark Ickx (die als vanouds zich weer profileerde als een showbeest) en de ontelbare knallende hits waren een zalving .
Portion Control (*****) is wel iets unieks; op die op de eerste avond brachten ze een set rond hun 'Seed’ EP's. De band intrigeert in EBM beats en pompende electro tunes. Ze voegen er iets vernieuwends aan toe. De beweeglijke zanger/frontman is vervaarlijk, kijkt z’n publiek strak in de ogen en heeft een rauwe stem . Het spreekt tot de verbeelding . Beklemmend , hypnotiserend , dansbaar klinkt het , mede door de beelden .
dag 2 - zaterdag 19 maart 2022
'Goed begonnen is half gewonnen' zegt het spreekwoord. Het geldt voor de tweede avond BIM Fest in Sint-Niklaas. Een avond vol hoogtepunten!
Het begon al sterk met Llumen (*****) de band rond brulboei Pieter Coussement, die op een bijzonder emotionele wijze tekeer ging op het podium. Hij had een muzikale omlijsting die ts licht-duisternis zit. Een gevarieerde set hoorden we van pulserende beats, met hoge sequenties en rake melodieën, samen met een lekker old school EBM geluid, en gecombineerd met gothic, techno. Een future-pop.
Causenation (*****) varieert ook graag in het genre. De band haalt elementen uit de traditionele EBM, maar durft die comfortzone te verlaten. Een magisch geluid. Causenation bestaat uit muzikanten die elkaar blindelings aanvoelen. Het gaat van ingetogen, hard en soms worden alle registers open getrokken. De beweeglijke frontman spreekt zijn publiek aan en stuift over het podium, terwijl de drummer hilarische kunsten uithaalt. In sterk contrast met de vrij statische houding van de keyboardspeler.
Op het einde brengen drummer Jonas Hernia en zanger Vain Sacrosanct samen een min of meer a-capella song aangevuld door Van Der Goes, waarbij die tweestemmigheid duidelijk een meerwaarde is. Net dat contrast tussen de drie bandleden koestert hen!
In de mysterieuze , donkere dagen van de vroege jaren '90 begon Jan Dewulf wat bizarre, onnavolgbare elektronische muziek te maken. Mildreda (*****) , vernoemd naar een heilige, is een donker, krachtig en extreem heavy electro project in de traditie van bands als The Klinik. Dat mysterieuze horen we duidelijk.
We krijgen een occulte industrial totaalbeleving door de muzikale omlijsting, de geverfde gezichten en de dansende nimf - uitgebeeld door danseres Miss C Pole - op 'Liaisons Dangereuses' en de grauwe stem van Jan zelf. Demonisch soms door die donkere brij.
Indrukwekkend!
ELM (****) is een alternatief electronic EBM project door de in Brussel wonende Zweedse artiest Peter Elm. Zijn muziek is poëtisch, rauw en direct. De man heeft een imposante drummer bij zich; de ene vuurbal na de andere wordt uitgespuwd. Door de rauwe vocals van Peter zelf krijg je het soort EBM gerelateerd aan Front242. Die intens dreunende mokerslagen zijn als een aardbeving. Een verpulverende sound.
Implant (*****) biedt een experimentele kijk op het genre. Len Lemeire en Jan D'hooge bieden een diverse klankkleur , zowel in de instrumentatie als in de vocals. Een dansbaar effect om lekker uit de bol te gaan. De mooie visuele effecten hebben een hypnotiserende inwerking. Dit is een donkere elektronische parel!
Absolute Body Control (*****) zijn levende legendes op iets als Bimfest. De band is nauw verwant aan Front242 en Neon Judgement. Absolute Body Control is nog steeds absolute top. Adrenalinestoten volgen elkaar op. De beweeglijke Dirk Ivens zoekt elke hoek van het podium op en spoort zijn fans aan om compleet uit de bol te gaan. Samen met klankwonder Eric Van Wonterghem is er sprake van een wervelend dansfeestje
Portion Control (****) zorgde, net als op de eerste festival dag, voor de kers op de taart. Op de eerste avond was het een set rond hun 'Seed’ EP's. Op dag twee een best of set. Uiteraard voel je, dankzij die EP's dat de band is blijven evolueren en innoveren. Ze zorgden voor een mooi afsluitend dansfeestje! Wat een totaalbeleving.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/bimfest-2022.html
Organisatie: Bodybeats (ism De Casino, Sint-Niklaas)
Bambara - Hypnotiserende, gothic aandoende klaagzangen
De honger naar luide rock-'n-roll bleek groot want de foyer liep helemaal vol voor dit optreden dat aanvankelijk in het café gepland was.
Lustrous, een vijftal uit Gent, had de eer het publiek te mogen opwarmen en ze deden dat met verve. De groep opende met "Good grief", meteen met een binnenkopper van formaat. Een lillende brok luide post-punk met een hardcore randje waarin meteen duidelijk werd dat zanger Laurens Van Moorleghem de sterkhouder van de band is. Een heen en weer wiegende rots in de branding die zijn woorden uitspuwde als waren het stuk voor stuk vreselijke krachttermen en zo onvermijdelijk deed denken aan Joe Talbot, voorman van IDLES.
Na dat eerste overweldigende nummer zakte het tempo en leek Van Moorleghem zich danig te verslikken in een poging om de woede in zijn stem wat te temperen. Een zinloze poging waarna de groep zich meteen herpakte en een beklijvende set neerpootte waarin een mooi evenwicht gevonden werd tussen hard en zacht maar de urgentie van die eerste song werd helaas nooit meer gehaald.
Bambara, genoemd naar een personage uit een mij onbekende animatieserie ‘AEon Flux’, werd in 2009 op de wereld gezet door de tweelingbroers Reid en Blaze Bateh (respectievelijk gitaar/zang, drums) en bassist William Brookshire. Plaats van het gebeuren was Athens, Georgia maar de groep zocht al snel haar geluk in Brooklyn, New York en heeft intussen 5 albums en 4 EP's op haar actief.
Joe Talbot zou grote fan zijn, in ieder geval toerden ze met IDLES door de VS. Een referentie die kan tellen en toch waren mijn verwachtingen niet bijster hooggespannen. Oorzaak was hun recent verschenen EP, ‘Love on my mind’ waarop zanger Reid Bateh zich vanop de hoes als een ware posterboy presenteert en de groep haar grillige post-punk lijkt ingeruild te hebben voor gladgestreken new wave.
Mijn vrees voor een nefaste koerswijziging leek toch te voorbarig. Bambara speelde uiteraard nog heel wat oud werk. De meeste nummers werden geplukt uit hun laatste twee platen, ‘Stray’ en ‘Shadow on everything’, terwijl zelfs een nieuwe song als "Mythic love" veel meer in huis bleek te hebben dan ik kon vermoeden.
Live laat de groep zich bijstaan door twee extra leden: Bryan Keller Jr. (gitaar) en Sam Zalta (gitaar, keys) zodat Reid Bateh zich volledig kan concentreren op de zang. En of hij dat deed! Hij mag er dan al als een posterboy uitzien op de hoes van hun laatste EP, hier verscheen eerder een bezeten roofdier op de planken. Hoewel hij de andere groepsleden voortdurend complimentjes gaf was het toch hij die met alle aandacht ging lopen. Getormenteerd struinde hij over het podium waarbij hij de aanslagen op zijn lichaam niet schuwde (hoe hij meermaals neerplofte op zijn knieën!).
Een intens schouwspel waarbij een uitstapje tussen het publiek niet kon ontbreken hoewel een botsing met zijn schouder mijn kaakbeen haast ontwrichtte. Zijn stijl en manier van zingen deed onmiskenbaar denken aan een Nick Cave ten tijde van The Birthday Party, een groep waarmee Bambara tot in den treure toe wordt vergeleken. Maar buiten die zang vond ik eigenlijk weinig gelijkenissen met dat legendarische groepje uit Australië. Bambara vaart een behoorlijk eigen koers waarbij ze put uit een amalgaam van niet altijd makkelijk te verifiëren invloeden.
Een zich uit de naad meppende drummer zorgde met een onversaagde bassist voor brutale tempo's terwijl de gitaren verrassend toegankelijk klonken. De gitaar van Bryan Keller leek wel weggelopen uit de soundtrack van een spaghettiwestern terwijl het subtiele spel van Sam Zalta voor de nodige nuances zorgde.
Samen met de hypnotiserende, gothic aandoende klaagzangen van Reid Bateh leidde dit tot gevaarlijk dreigende rock-'n-roll zoals ik die al lang niet meer meegemaakt had. Na een tijdje werd hun modus operandi wel wat voorspelbaar. Eerst declameerde Reid zijn poëtische, door de dood geobsedeerde teksten waarna de overige muzikanten invielen en het gehuil begon om uiteindelijk tot een brullende finale te komen. Maar dat werd telkens zo knap en intens gedaan dat ook dit geen bezwaar mocht vormen.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, leffinge
De New Yorkse band Bambara kwam ons meer dan aangenaam verassen in de Aeronef Club. Jazeker, na albums als ‘Shadows On Everything’ en ‘Stray’ waren we al overtuigd van hun kunnen, maar dat ze zo straf voor de dag zouden komen hadden we nu ook weer niet verwacht.
Live kwam er met name nog heel wat meer oerkracht, suspens en razernij uit deze gloeiende post-rockband. Dat was vooral te danken aan de alom aanwezige verschijning van zanger Reid Bateh. Qua presence en furie deed hij ons denken aan de jonge Nick Cave toen die nog ongedwongen het hellevuur deed branden bij The Birthday Party.
De rauwe live sound greep wel vaker terug naar de intense garage-rock van die tijd, met als referenties vooral de opgehitste jungle rock van The Gun Club of de grillige sound van The Scientists. Als we het wat korter in de tijd gaan zoeken kwam de onbegrensde intensiteit van Daughters ons ook meermaals voor de geest.
Bambara hield het een uur lang boeiend, furieus, overweldigend en gloeiend heet. Briesende songs als pakweg “Monument”, “José Tries To Leave”, “Serafina” en “Mythic Love” kwamen er met zijn allen steviger en intenser uit dan dat ze ooit in de studio werden opgenomen. “Filled Up With Night” was een razende afsluiter die neigde naar “Preachin Blues” in de kolkende versie van The Gun Club, maar dan zowaar nog een stuk feller.
Bloedstollend concertje.
Organisatie: Aéronef, Lille
8 Kalacas is een zevenkoppige Amerikaanse metalband. Kalacas, eigenlijk calacas, zijn de skeletten die in Mexico op de dia de los M
muertos gebruikt worden als decoratie en je spreekt de bandnaam uit als ‘Ocho Kalacas’. De twee zangers van Kalacas zingen in het Spaans en ze kruiden hun moderne metalsound met elementen die ze lenen van – naar eigen zeggen - de mariachi’s, maar eigenlijk komen die van de ska, met o.m. een trompet en een trombone.
Zo kom je natuurlijk al snel uit bij de ska van de jaren ’70 en jaren ’80 van vorig eeuw. Toen zaten ska en punk vaak op hetzelfde spoor en bij dezelfde fans. Denk aan Fishbone. Vandaaruit ging het in één lijn naar skacore (ska en hardcore) met de belofte ‘as hard as ska can get’. 8 Kalacas gaat als één van de zelfverklaarde godfathers van de skacore toch nog één stap verder en voegt metal toe op hun derde album ‘Fronteras’. Denk aan het explosieve van Social Distortion, de gekte van System Of A Down en de heavyness van Slipknot, al zal je die invloeden niet altijd meteen kunnen aanduiden.
En deze hispanics hebben nog iets te vertellen ook. Veel van de lyrics op ‘Fronteras’ gaan over de slechte ervaringen die Mexicanen en andere inwijkelingen hebben als ze (al dan niet illegaal) de grens met de VS oversteken op zoek naar werk en een beter leven in het algemeen.
Deze Californische band is dus heavy, dansbaar en leuk. Een beetje ska-liefhebber zal op minstens de helft van de tracks van ‘Fronteras’ willen skanken. Maar net zo goed zal de gemiddelde metalhead dit weten te waarderen, voor zover het niet één van die hokjesdenkers is. Skanken en moshen, dat wordt leuk in de pit voor het podium.
Producer TJ Rivera krijgt een extra dikke pluim op zijn hoed. Hij heeft ervaring zat met punkbands als Left Alone of skabands als The Mighty Mighty Bosstones, maar inzake skacore (meets metal) was dit zo ongeveer zijn debuut. Hij slaagt er wonderwel in om elke muzikant of zanger in elke track zijn moment of fame te geven en ook om in elke track het juiste evenwicht te vinden tussen metal, ska en hardcore. Dat kan geen eenvoudige oefening zijn geweest.
Hoogtepunten van dit derde album van 8 Kalacas zijn o.m. titeltrack “Frontreras”, “Mutante”, “Esquizofrenia” en “Garras” (wat een verbluffende intro!). Wat een heerlijke schop onder de kont is dit album.
https://www.youtube.com/watch?v=jLF4O7FVJ6w
Oorpool brengt Nederlandstalige roestbruine electro. Dat roestbruine is niet helemaal duidelijk, maar Yves Schelpe van Psy’Aviah is alvast fan en dat is toch al een goede referentie.
“De Vlucht” moet zowat de vijfde single zijn die Oorpool uitbrengt en hij is van een ander kaliber dan bv. het nerveuze “Keuzestress”, hun springerige Doe Maar-cover “Radeloos”, het tranerige “Noordzeewater” of “Tanken in Luxemburg”, met een mismatch tussen dreigende EBM en al te luchtige lyrics.
Dan is de “De Vlucht” een schot in de roos: knisperende new wave met een leuke baslijn, synths die heel scherp de sound van de jaren ’80 reflecteren en knappe lyrics die perfect matchen met de muziek. Nog een paar van dit niveau en dan kijken we al uit naar een volledig album.
https://open.spotify.com/artist/01LBn8KFD3kWDUg3w31TH8
Planepacked is een Amerikaans metaltronica-project dat aan zijn tweede release toe is. Metaltronica wil hier zeggen dat alles wat je hoort geprogrammeerd is (dus niet ingespeeld) en dat de nadruk ligt op synth-melodieën. De muziek van Planepacked heeft wel de heavyness en ongeveer de akkoorden die ook vaak in de extreme metal gebruikt worden en voor de vocalen worden de grunts en screams van Moss Girl afgewisseld met cleane zang van frontvrouw Jessica. Er zit ook een prog-element in, dat soms vaag verwijst naar Tangerine Dream en andere elektro-pioniers als Telex en Kraftwerk. De lyrics zijn een mengeling van gaming fantasy en serieuzere onderwerpen als transgenders, waarbij Jessica uit haar eigen ervaringen put.
Extreme metal vertaald naar elektronica en synths, het is geen evidentie. Dit is dan ook een album voor metalfans die zonder oogkleppen en zonder vrees voor een grote uitdaging willen gaan. Voor die durvers is ‘Transactinides’ een vat vol ontdekkingen en lekkers.
Voor wie deze band wil ontdekken op Bandcamp, begin dan misschien bij “The Demon Core”. Andere toppers zijn “Behind The Bitmask” en “Morphological Freedom”. Ook de titeltrack is zeker de moeite waard.
https://planepacked.bandcamp.com/album/transactinides
In de nieuwe Leuvense band Wollek herkennen we Geert Huybens en Filip Lauryssen van hun vorige band Rasmussen. Aangevuld met Florian Lauryssen op bas, Emiel Lauryssen op trompet en Masha Ceglar op keyboard en backings. Nog twee oudgedienden van Rasmussen werden opgevist als gastmuzikanten voor het debuut van Wollek: Tim Callebaut en Maarten Vandenbemden. Met Rasmussen haalden ze reeds de playlist van Radio 1 en dat lijkt ook de doelgroep voor ‘Tombola’ van Wollek.
De meeste songs zijn minimalistisch, intimistisch en melancholisch, zowel in teksten als muziek. Ergens tussen rock en kleinkunst in. Vaak wegen het cynisme, de melancholie en de Schmertz zwaar door en dat zorgt ervoor dat deze zes nummers het vooral moeten hebben van een troostende zuivering. Dat lukt goed op “Zandman” en “Kleed Van Pijn”, met de lapsteel-bijdrage van Tim Coenen (Maxon Blewitt, Few Bits, ..), terwijl op “Autocar” de Schmertz te grote proporties aangemeten krijgt.
Op “Tombola”, het rockende “Honi Soit” en “Dans Je Fit”, een heropgenomen onuitgebracht Rasmussen-nummer, komt Wollek in de buurt van Aroma di Amore en dat zijn voor mij ook wel de beste songs van deze EP. Er zit potentieel in deze Wollek. Nu de coronabelemmeringen wegvallen en er opnieuw volop gerepeteerd en gespeeld kan worden, kunnen de bandleden nog wat groeien in hun rol en in hun verhouding tot het bandgeluid. Met misschien een iets voller geluid en een sterk refrein ligt de weg naar het Radio1-publiek breed open.
https://www.wollek.be/listen
Mean To You - The feeling of letting your creativity run free and recording it, finally hearing what you have done, gives me satisfaction
Started as a band in 2013, Mean To You is now a one-man project. The guys parted ways in 2016 so Mulles, the bassist continued this project on his own. The new EP ‘Strong’, coming out end of 2021, contains 6 groovy guitar and bass oriented alternative rock/metal songs, which were recorded during the last few months. While the singer switches from more alternative rock verses to fully screamed pieces, the energetic drums add modern dynamics to the album. There are no inherently soft songs, but all driven by the concept and lyrics of falling or failing in life, but getting back up and keep fighting for your goals. We had an interview with Marc Mulles about the release, the project itself and future plans.
I must admit there is not much about you on the internet (or much has escaped me) so to begin with, tell me more about yourself?
Unfortunately no, but I think you need to dig a bit further. J Regarding Mean to You, it's a bit harder to read about the project on the internet since I/we've been off the scene for a few years. Nevertheless, you can read something small here and there about myself, my previous and current band activities. I’m Mulles, 35 years old, and I live in Luxembourg. I got my first bass when I was 17 and started to play along with my favorite bands. That’s how I learned to play the bass or even music, as I am an autodidact person. Most of it I learned by ear, by reading tabs, or by watching learning videos. I personally never took lessons or anything else. I was interested in progressive rock music very early on. Influenced by the music my parents listened to, heavier bands came along later. Later then, age 19, I got familiar with some band and live experiences. Since then, I only played rock, heavy metal, or prog rock with my bands. After several band projects, I’m playing today in a modern melodic death metal band called Miles to Perdition, which is a bit more present on the internet today. As I see Mean to You as my little side project, I would consider Miles to Perdition as my main band.
Started as a band, in 2013 , it's now a one man project, that's quite remarkable why took that step and how hard was this to bear?
Started as a band in 2013, we parted ways in 2016, I try now to continue this project in a versatile way. Sadly certain circumstances and inconsistencies drove us this way. As a founding member of this project and independent musician, I personally never wanted Mean to You to stop this way. So after all the years, I decided to continue, as there were still a lot of written parts, songs in progress, and even unfinished demo tracks from the “early days”, which I always wanted to record, but never got the possibility for. Not more than 2 years ago I dug them all out and started working on them again. I started writing the tabs down for each song or idea and after a few months, I finished 12 rock/metal songs I wanted to bring to the record. First I thought of recording a full album but changed my mind a bit later. There will now be two EPs with 6 tracks on each. I feel very comfortable with this whole situation. Nowadays, thanks to the internet, we are very spoiled. All doors are open to us, it’s pretty easy to do your stuff. You don’t feel stressed anymore as there are no discussions with other band members, obligations, or deadlines. I am in total control here. The individual work is quite easy because practically the whole world and numerous possibilities are at your disposal. I contacted a few musicians, a drummer, a guitarist, and a singer. I could have done all the guitar parts myself but this was during a period I wanted to finish the whole album as quickly as possible because I already lost a bit of time with some local musicians, which I asked before the three who ended up on the record. They were quite motivated to help me out and recorded all the stuff I asked them for in a very fast, straightforward, and professional way. Because I'm also very enthusiastic about electronic music and synthesizers, I released another album called „Electronicum I“ a complete instrumental electro album while waiting for some tracks to be recorded.
To start with, I reviewed your EP 'Strong' and was deeply impressed, that's why I absolutely wanted to do an interview, I got the feeling there's a story behind a lot of songs about frustration, pain or anger? Is that right or am I wrong?
Review EP
Strong EP (musiczine.net)
The EP „Strong“ contains 6 groovy guitar and bass-oriented alternative rock/metal songs, which were recorded during the last few months. As the singer switches from more alternative rock verses to fully screamed parts, the energetic drums add modern dynamics to the album. There are no inherently soft tracks, yet all driven by the concept and lyrics of falling down or failing in life but getting up again and standing fighting for your goals.
Strong, the opener and the title song is about the goals you want to achieve in life, the battles you need to fight, and the prejudices you should ignore to get through.
Back off is about dealing with oppression, struggling with the impact of being treated badly, your anxieties or emotions related to social and political issues, and finally finding your way out of a rut.
You lost your crown is about an unnecessary relationship and someone who struggled through, someone who has been cheated on, the traumatic experience and its implications.
Act of Reasoning deals with the same topics as „Strong“. But the song is more like a motivational kind of song with inspirational lyrics as a reminder about appreciating yourself, life, and your decisions.
What else? Talks about someone who is finally free. Someone who took the wrong direction takes his revenge now for being pushed for too long and discovers new strengths again.
Fallen is the most contradicting song of the Ep, as the previous songs are more like motivating someone to deal with daily problems, this one ends in a very depressive way. But I’m totally fine with it...No happy end here J
With this EP 'Strong' you make, in my opinion, not only a statement about your own life, but also about mine in a scorching and stunning way that makes many a sacred house in our subconscious go up in arms. Or am i wrong and is it unconscious?
Wow, man! That is a good question. It is really impressive to see how much you can interpret from this EP. I mean the lyrics are here and there quite deep, but I would not say that there’s that much about me in the lyrics. During the writing process, I love to project myself into different situations. I`m honest, I`m living a good life, a moderate life. Today, I have a good job, I`m healthy and I always had the opportunity to live my life along with my principles and needs. Unfortunately, other people are not so lucky, so what I try is to project myself, objectively into other people`s perspectives. They may not be fortunate enough to live in prosperity or normal circumstances and are therefore easily excluded from society. This reflection may lead to the point to appreciate more what you are or what you have in life.
Actually, it all started with one song I first called "Strong". This was just the working title at first. I like to work with working titles during the writing process. I write songs and listen to them later. My gut feeling or whatever I feel while listening to the songs will immediately be reflected in the working title. I can remember songs better that way and can easily sort them out later on. I quickly came up with a concept that should be about the strength of individuals and their fights in life.
The album came out last year actually (in full pandemic) how was the general response?
Rather mediocre. I mean family and friends were very surprised that I brought the project back to life and that I released an EP so fast by myself. Their feedback meant a lot to me and it felt pretty grateful. But, as hard as it is, there isn’t a real fan base, as there are no gigs. It’s hard to reach people via your social media accounts when you don’t play live. On the other hand, of course, I'm still waiting for various reviews. But the reviews I've read so far make me very happy. So far I have no complaints.
Speaking of which, how did you survive these COVID times, and was that an inspiration too?
I think the pandemic was pretty much the same for all of us. Although it certainly was way harder for a lot of people. I count myself among the people who had a bit more luck. Precautions were of course taken as in many other countries, but Luxembourg was one of the countries where, despite the virus, we fortunately still had many opportunities to keep ourselves busy elsewhere. We were not locked up and were still able to enjoy our freedom as much as possible, which unfortunately was not the case in many other countries. The precautionary measures didn't hit me that badly, since I'm not a big party-goer anyway and I tend to count myself among the loners. Otherwise, I was able to keep me busy with various household chores that were overdue for a long time anyway. However, there was still the music, the creativity, writing new songs, and of course the preparations for the new album, which took a lot of time. I would therefore not count myself among those on the basis that the pandemic has contributed to my creativity or even my inspiration. In order not to despair, I tried as best I could not to let this pandemic get to me and let it negatively influence me.
A little bit in the same direction. Did you come out stronger as a musician, do you think? Did you come out of these times stronger, or did you rather hit your limits (some have thrown in the towel, others have started releasing nonstop releases)
I wouldn't say I've gotten any stronger or weaker because, as I said before, I haven't let the pandemic affect me. Nevertheless, I was already aware that times had gotten a little harder, but this still motivates me to keep going and not give up. For a while, it even seemed to me that people didn't care much about music anymore. People had their own problems, existential problems, it seemed to me that music had become secondary all this time. But, as you can see, I was wrong. Concerts are organized slowly again, people are thirsty for the events again. And that gives you the feeling that music is and remains an important part of our society today.
It’s difficult to making plans , but still, what are the future plans? Are there any tour plans to?
I haven't even toyed with the idea of performing live with Mean to You until now. I started this experiment to let my creativity run free, and I don't want anything to change that. Never say never! I perform live with my other band and that's enough for me so far. You have to start again from scratch, recruit musicians, rehearse the songs, organize events, and in the end, thanks to my experience, a lot of things would get stuck on me again. So, I prefer to resign myself to the idea that future live performances with Mean to You are not on the agenda yet. But, like I said. Never say Never!
After this EP, what is the next step for you?
Well, as you can imagine a bit of promo work for the Ep is still ongoing. I certainly will contact some radio stations and rock/metal magazines to put the name Mean to You and the new Ep in circulation. Further, I will try to continue Mean to You in its versatile way, just like before...no boundaries here. There’s still another EP of 6 songs to drop, as well as a rock album of 12 songs written in the early days of Mean to You. I dug them out and rearranged them too, just for fun. This will be a complete auto production, where I played and recorded all the instruments myself. A new Electronicum album is planned, and I will work on some more styles as well. More progressive and heavier songs have already been written. We will see what the future brings. It depends all on my motivation as well J As I don’t have anyone to rely on, I can do whatever I want J
What are you ambitions as musician?
I like trying things that are completely new to me. I also like going in directions to play styles I've never played before. There are still many styles of music I would like to pursue. I like recording songs in the studio. I feel comfortable in the studio because it gives me the feeling of progressing. The feeling of letting your creativity run free and recording it, finally hearing what you have done gives me satisfaction.
And next to that, do you have some goals you want to archive (or not busy with that)?
I'm actually very modest when it comes to music. Since I'm rather relaxed about the whole thing as it's more just a hobby for me, I don't follow any larger goal. The most important thing for me is to have fun and stay true to myself. I will try to continue this project as best as I can. I still have no precise idea in which direction this will lead. But one thing is for sure I will never stop writing music and songs that I enjoy.
Nederlands 
Français 
