Lokerse Feesten 2021 - DAG 6 - Brihang, Het Zesde Metaal - Dialect ten top!
Lokerse Feesten 2021
Grote Kaai
Lokeren
2021-08-04
Vincent Govaert
Tijd voor de vriendelijke Knokse rapper ofte de fonetische versie van Brigand … Brihang!
En hebben we er allemaal zin in ? Presentatrice Jolien dweept iedereen op en iedereen, dat is zo’n 1200 liefhebbers, een mix van Westvlamingen en Lokeraars.
Al van in 2019 is het laatste werk van Brihang, ‘Casco’ is die plaat, later vertelt zanger/rapper Boudy zelf meer daarover.
‘Casco’ wil zeggen, ‘beton en staal’, en ook al is Brihang geen Metalgroep, toch zijn de teksten soms rauw en zeer to the point en dat is wat Boudy wil. Met “Rommel” steekt hij van wal, en voor “Binnenkant” start , vraagt ie ons of we allemaal flink en braaf de regels gevolgd hebben, dat we toch allemaal gejost zijn door Corona…
Erna volgt “Oelala” met de prachtige zin ‘Ik pak altijd op als de media belt’… We krijgen nog te horen dat ze vooraf mosselen gegeten hebben en dat het ‘geen krab’ geworden is, neen ‘niet krab’ maar ‘krap’, bedoelt hij … misschien laat ik wel een boerke zegt ie, maar dan weten we waardoor dat komt. Heerlijk geestige vent toch die Brihang.
Bizarre dansmoves zien we van hem tijdens “Ik wil alles, behalve” … , op het einde zegt hij, ‘veel bling bling en … bitches’ ! En dan draait hij alles in “Alles draait” en dit is samen met rapper Dieter Meeuws.
“Ver Weg” wordt opgevolgd door het nummer waarmee Brihang zijn vriendin ooit ten huwelijk vroeg, “Avenue Deschanel” … met de zin, ‘ik wil nog niet gaan slapen want ben nog nie moe’, het is duidelijk, Lokeren ook niet helemaal!
Een anekdote volgt nu : ‘er is panne geweest, het is nipt geweest, er was een marter: een kat/rat die aan zijn kabels van de auto heeft gebeten, ze eten dat graag’… Zelfspot is leuk en hij zegt, kijk dit is mijn anekdote, je kan ook niet veel verwachten van een ‘goedkoop’ voorprogramma van Het Zesde Metaal hé. Wat een understatement.
“De kleine dingen” komt voor “Morsen” , en dan is het tijd voor de laatste nummers en dat zijn natuurlijk niet de minste. “Steentje” zet hij in staande in een ‘blok’ goud, ‘het mag al wat kosten hé’ !!
Ergens tussendoor wordt het publiek ook nog aangeraden via de QR-code de plaat ‘Casco’ te kopen, we gaan dat nog horen vanavond.
In het bisnummer zien we plots uit de verte een hoogtewerker bewegen, en dit stond 1 minuut na het optreden al op social media. En welk nummer hebben we dan het best, juist ja “Balanceren”. Hij voelt zich als Béyonce of Rihanna, maar wij weten dat hij eigenlijk Pink bedoelt.
We zitten met een aantal gelijkgestemden in bubbel aan een tafel en we zijn unaniem, ‘Lokerse Feesten, jullie hebben ook niet bespaard op het geluid, dat is TOP !’
Brihang was schitterend en ze dat is vooral Boudy, Deejay Essence (SNS), Mick Lemaire gitaar/keys, en gastrapper Dieter Meeuws.
We wandelden achter het podium mee met Boudy … Brihang, hij had geen schrik op de hoogtewerker, maar het zicht was enorm mooi , zegt hij. We wensen hem proficiat met zijn puike prestatie.
Het Zesde Metaal - Presentatrice Jolien stapt exact om 21u45 het LF-podium op en heeft van Wannes geleerd hoe ze het moet zeggen : “Het is nog al nie naar de Wuppe “ later komt Wannes nog terug op de uitspraak.
Een piano, een zanger en meer moet dat niet zijn om hun avond in te zetten met “A je mie mist”; een mooie start na Brihang
“Niets doen is geen optie” wordt gevolgd door “Dag zonder schoenen” , en dan is Wannes Cappelle er met zijn steeds leuke, boeiende bindteksten: “we wouden den hoogtewerker ook gebruiken maar die was nie meer beschikbaar na 22 uur”
‘Lokeren, jullie zien er amazing uit, vooral als jullie gaan meezingen’. “Tid van ton” wordt ingezet ; Wannes vraagt de mensen die niet kunnen zingen om mee te zwaaien, leuk dat niet iedereen dat dialect begrijpt , want de meesten zwaaien lustig mee.
‘Waar is den tid van ’t volgende liedje’ … “Ploegsteert” komt vroeg in de avond en klinkt gelukkig weer als vroeger ; het is een prachtig eerbetoon aan VDB.
Plots klinkt REM door de boxen van de LF, het wordt een Nederlandse versie van “Everybody Hurts”, ofte “Gelijk Hoe”, gevolgd door “Geef mie n’en dag” , en dan beslissen anderen wie je bent, maar dan in het Westvlaams in “Stempel”.
Is iedereen nog mee ? Soms denk je, is dat mijnen favoriet ? Neen, maar dan komt die nog… Ook Wannes vraagt iedereen via de QR code hun laatste plaat te kopen.
En dan mogen we alles afzeggen voor morgen, “Gie den otto en ik” met een sterk gitaarspel van Tom Pintens.
“Nie gezond” wordt gevolgd door “De onvolledigen’ en het mooie “Ik haat u nie” . Lokeren Rocks zegt Wannes, met z’n rode pet op … “Ier bie oes” komt er nu aan.
“Naar de wuppe” is het laatste ; jammer want we konden nog langer meegaan in hun muziek op deze zomertemperatuur en het heel klein beetje miezerregen….
Het laatste concert van hen zag ik vorig jaar in februari, en opnieuw kan ik aanhalen dat het formidabel goed was …
Direct ‘na de wuppe’ klinkt ABBA en is Radio Rommelmarkt gestart, en ja, ze hebben al hun platen, … op rommelmarkten gekocht !
Lokeren gaat de nacht in en ik ga naar huis …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2021.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Naima Joris - Meegedreven worden in weemoed
Naima Joris kwam in een ware rollarcoaster terecht na haar release. Naast de talrijke artikels, de optredens in ‘Vive le Velo’ werd ze ook op de radio gedraaid. Sjiek.
Check de release hier
Toen we ze in Gent vorig jaar zagen optreden, stond ze nog eerder onwennig op het podium. Het verslag kun je hier nog eens nalezen
Naima staat ondertussen zelfverzekerd op het podium en ze laat zich omringen door top muzikanten … jawel , klaar om de wereld compleet te veroveren.
Na een livestream wilden we haar dus letterlijk terug live aan het werk zien, hoe ze is geëvolueerd als artieste. We zakten deze keer af naar de ‘Great Gigs in the Park’ in De Casino, Sint-Niklaas waar ze met haar band speelde voor een full house.
Naima Joris (****) - Het is moeilijk te duiden wat precies het genre is van haar muziek. Uiteraard hoor je die jazz , maar in haar vocals klinkt soul en het Franse chanson door. Ze steekt samen met haar muzikanten enorm veel gevoel in de sound . Ze heeft zelf een sterke indringende stem en uitstraling. Je wordt gehypnotiseerd in dit geheel.
De nummers gaan over pijnlijke onderwerpen, luister maar naar “Missing You” , het hartverscheurende mooie “Belly Botton” en “Soon” .
Naima ontroert en neemt je mee naar weemoedige oorden, maar biedt , schept net dat sprankeltje hoop en dat zonnestraaltje achter een donkere wolk.
Naima Joris staat hier dus opnieuw zelfverzekerd op het podium, geruggesteund door haar muzikanten die haar perfect aanvoelen. Ze sprak de mensen aan en wist het publiek te boeien.
Naima heeft als artieste , performer en muzikante grote stappen gezet , maar behoudt die jeugdige speelsheid. Mooi.
We waren opnieuw sterk onder de indruk van deze dame die een ingetogen set speelde. Harten-brekende songs, waarop het combo durfde te improviseren . We ervaarden een innerlijk genot in deze set. We werden meegedreven in die weemoed .
Na de regulaire set bezorgde ze ons solo in de bis een krop in de keel. Erna volgden enkele met de band die breekbaarheid en extravertie samenbracht. Ze ontroerde en wist een zen-gevoel te verwezenlijken?
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Lokerse Feesten 2021 - DAG 5 - Black Box Revelation, De Staat - Duizend bommen en granaten
Lokerse Feesten 2021
Grote Kaai
Lokeren
2021-08-03
Erik Vandamme
"Duizend Bommen en Granaten'' is niet alleen een beroemde uitspraak uit de strips van Kuifje. Het is ook hoe we deze ondertussen vijfde avond op de Lokerse Feesten echt beleefden. Black Box Revelation en De Staat haalden alles uit de kast, energiek, gedreven als Duizend Bommen en Granaten. Ze slaagden met brio in hun opzet.
Een wedstrijdje Nederland -België? Haha, we dachten er even aan … beide bands moeten het inderdaad hebben van die energieboost die mensen doet springen en dansen … In deze corona tijden een zeer moeilijke opgave.
De Staat (*****) is altijd een band geweest die absurditeit tot kunst verheft. Een nors kijkende frontman, gespeeld uiteraard, port zowel zijn publiek als de band aan om het rockfeest echt te doen uitbarsten. Een bende virtuozen die een mooi betoverend rockend klankentapijt spelen. Een overtuigende combinatie van humor en energie.
Het publiek begon rond de tafels in hun bubbel te dansen, de handen gingen in de lucht en het feest barste compleet los. De Nederlanders hebben al veel ervaring om een festival in vuur en vlam te zetten … Op Pinkpop en op Werchter deden ze het reeds moeiteloos. Ook nu vanavond op de Lokerse Feesten slaagde De Staat er met brio in. Ijzersterk.
De Black Box Revelation (****) nu … De band is ondertussen uitgegroeid tot een trio. Sommige nummers klinken breder dan de kenmerkende drum-zang-gitaar. De elektronica van Jasper Morel zorgt voor een fris geluid. Een iets meer voller geluid dus.
In de energieke aanpak is er bij Black Box Revelation daardoor niet zoveel veranderd,
Het eerste deel van de set klonk strak, gedreven , net genoeg om ons lekker te doen headbangen en mee te bewegen. Toegegeven , we misten dat klein beetje meer pit en gif in om de boel te laten exploderen. Ook de gevaarlijke capriolen op het podium - ooit zagen we Paternoster op Dries Van Dijck zijn drumstel gek doen - zijn er echter met het ouder worden een beetje uit.
Black Box Revelation is echter, net als De Staat, een band die zijn publiek nodig heeft, die hen weet op te hitsen. We zagen hier in enkele bubbels wat mensen heen en weer bewegen.
Jan en Dries dreven het tempo en legden de lat nog wat hoger; op die manier kregen we dus een wervelende finale.
Black Box Revelation klinkt volwassen en speels. Het duurde misschien nu wat langer eer de opdoffers ons knockout sloegen …
Setlist: Gloria - Gravity Blues - Built to Last - War Horse - Tattooed Smiles - Do I Know You - High on a Wire - Never Alone / Always Together - Blown Away - Love Licks - I Think I Like You - My Perception - Sealed With Thorns - Set Your Head on Fire
Willem Jongeneelen (*****) was de afsluitende DJ vanavond, die we o.m. kennen als freelance muziekjournalist. De Nederlander prijkt op alternatieve rock, jazz en pop lazen we. Al meteen hoorden we het uit de eerste songs. Die gekende songs steekt hij echter in een totaal nieuw kleedje door er allerlei beats aan toe te voegen, waardoor je niet naar een jukebox met klassiekers staat te luisteren. Hij wist er iets extra’s aan toe te voegen . Een avontuurlijke zet en set, die getuigt van eigenzinnigheid. Overtuigend dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2021.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Chris De Burgh zal tot het eind van zijn dagen herinnerd worden als de zanger van “The Lady In Red”, een wereldhit in 1986. Weinigen weten dat hij daarvoor en vooral daarna nog een hele carrière uitgebouwd heeft met tientallen degelijke albums. Zijn jongste album is een thema-album rond de legende van Robin Hood. Chris De Burgh is een afstammeling van Hubert De Burgh, mogelijk één van de mannen die achter Robin Hood aanzaten, voor zover de legende op waargebeurde feiten is gebaseerd.
De Burgh werd gevraagd om muziek te schrijven bij een Duitse musical over Robin Hood. Hij borduurde daar op voort en zo kwam hij uit bij liefst 23 songs (vermoedelijk meer dan er in de musical aan bod komen). Een paar zijn herwerkingen van eerder door De Burgh opgenomen songs die wel in het concept passen. Een beetje overdaad? Misschien wel.
Muzikaal is dit degelijke, brave folkpop, maar weinig grensverleggend. In de meeste songs staan de verhalen central en De Burgh weet die met een zekere ingehouden passie en overtuiging te brengen, toch als je weet dat ze geschreven zijn met het uitgangspunt dat ze voor een musical bedoeld zijn, waar de emoties doorgaans uitvergroot worden. Chris De Burgh is een degelijke componist en zanger, maar het had geen kwaad gekund om een paar versies met de musical-cast toe te voegen. Het duet “I’m Falling In Love (All Over Again)” is o.m. een welgekomen afwisseling.
Het is moeilijk om er één of twee uit te pikken, maar het treurende “Where My Last Arrow Falls” roept het meeste emoties op. Voor andere tracks, zoals “We’ve Got The Money” moeten we hopen op een cover door de Dropkick Murphys.
De Belgische metalband October Changes heeft de nieuwe single “Medusa” uit. Het is een gothic/industrial versie van een symfonische powerballad met een hoofdrol voor zangeres Wendy. Het wisselt tussen breekbaar en lieflijk in het begin en gevaarlijk en (licht) agressief in de finale.
Dit is inhoudelijk het vervolg op de eerdere single “The Dark Paradise”, maar muzikaal klinkt de nieuwe single veel klassieker en tegelijk meer matuur dan de vorige singles. Op “The Dark Paradise” hoorden we deze band nog grenzen verleggen door te jongleren met techno en metalcore. Die scherpte mist de nieuwe single dan wel.
“Medusa’ is een sterke single. Na een handvol van die sterke singles wordt het tijd om kleur te bekennen op een full album. Wij kijken er alvast naar uit.
https://www.youtube.com/watch?time_continue=85&v=vl_zXBkiwoY
Er komt binnenkort een film uit over Aretha Franklin. De hoofdrol is voor actrice Jennifer Hudson, die al in verschillende eerdere producties schitterde. Voor haar rol in ‘Dreamgirls’ won ze de Academy Award voor Best Supporting Actress. Hudson acteert niet enkel fantastisch, ze zingt ook fantastisch. ‘Respect’, de soundtrack bij de film Respect is dan ook volledig door haar ingezongen. Behalve 17 Aretha Franklin-covers staat er ook één eigen nummer van Hudson op dit album: "Here I Am (Singing My Way Home)",
Voor de fans van Aretha Franklin is de soundtrack ‘Respect’ daarom waarschijnlijk een album dat een dubbel gevoel oplevert. Leuk dat Jennifer Hudson zo dicht bij de originele opnames van Aretha Franklin komt, maar hoe goed ze ook is, ze is geen Aretha. De echte fans blijven misschien vasthouden aan hun liefde voor het origineel.
Het album bevat alle te verwachten hits: “Respect”, “(You Make Me Feel Like A) Natural Woman”, “Chain Of Fools”, “Think”, “Spanish Harlem”, “I Say A Little Prayer” en “Amazing Grace”.
‘Respect’ is een mooie verzameling covers en een leuke herinnering aan een ongetwijfeld goede film. Maar misschien doen we met die vaststelling dan weer Jennifer Hudson te kort, want ze zingt hier echt wel de sterren van het da ken dat ene eigen nummer is ook wel heel goed.
Enkele maanden na de veelbelovende single “A Visit” is Nneema daar met een EP. Zes nummers die schipperen tussen retro soul en donkere jazz en die je meenemen naar ergens in de jaren ’70 of begin ’80, toen die genres nog gemeengoed waren op de nationale radio. De tijden van sterke vrouwen met gouden stemmen, die vaak ook nog iets te vertellen hadden. Arteha Franklin, Randy Crawford, Anita Baker, Oleta Adams, … Nneema weet die groove en de onbevangenheid van die periode te laten reïncarneren. De verhalen op ‘Ear Of Clay’ zijn universeel: de liefde, het leven, goede en slechte herinneringen, weemoed en verlangen, … de blues, …
De band speelt voortreffelijk en elkeen krijgt momenten om te schitteren en om in de schaduw te vertoeven. Inzake songwriting is dit bovengemiddeld goed. De goals worden echter vooral binnengekopt door zangeres Emilie Leysen. Wat een stem en wat een emotie die zij in deze songs weet te leggen.
In de review van de single gaven we al Blue Blot aan als referentie en Nneema profileert zich op deze EP als een waardige opvolger.
A Visit -single- (musiczine.net)
Mijn favorieten op deze EP zijn behalve de vooruitgeschoven single “A Visit” nog het funky “N.E.N.O SACCO” en “Bad Girl’s Lament”.
Het duo Open Op Zondag (over de Google-baarheid was misschien beter iets langer nagedacht) wil doorbreken met frisse, Nederlandstalige discopop met invloeden van Stevie Wonder, Jamiroquai, Michael Jackson en Ertebrekers. Hun debuutsingle “14 dagen” voldoet helemaal aan dat concept: okselfris, beetje disco, veel funk.
Het gaat nog wat alle lanten op, maar dit is zo al leuk. De lyrics over de tweestrijd tussen het alledaagse leven (opstaan-werken-slapen) en eindelijk nog eens kunnen uitgaan (maar daar dan wel een prijs voor betalen achteraf) halen nog niet het niveau van Ertebrekers, maar de basis is er en er zit nog groei op.
Trad Records doet voornamelijk, gelet op hun naam niet zo verwonderlijk, in folk en volksmuziek. Daar valt deze Naragonia ook onder. Pascale Rubens en Toon Van Mierlo vormen de band. Om aanvullingen en variatie te brengen nodigen ze veel gastmuzikanten uit. Waaronder Guy Swinnen (ja van The Scabs), wat familie en vrienden. Karakteristiek is het gebruik van de diatonische accordeon. Deze plaat is hun negende sinds 2003.
De nummers die ik hoor zijn nu eens speels zoals op de opener “Gooik” en dan weer somberder zoals tijdens “Alio”. Ook soms dramatisch en verbeeldend zoals op “De Poort van de 4 Vuren”’. Sterke track trouwens. Op “songlines” horen we Guy Swinnen die mooi blend met de begeleidende muziek. Je vergeet zijn verleden als rockzanger. Geslaagd wat mij betreft. Zo ook op het duet “We Map The Stars” dat een mooie ballad is geworden. “Amaris” werkt geduldig naar een climax toe om er dan net terug weg te zakken. “Tout Le Temps” lijkt op een Franse chanson met zijn piano, zang en andere . Voor de zang tekent Pascale Rubens present. Charlotte Van Mierlo voegt met haar zang een moderne toets aan “The Swallow”.
In totaal 14 songs waarvan twee derde instrumentaal zijn. Instrumentaal betekent zeker niet saai want ze steken er veel gevoel en melodie in.
Wat kan ik zeggen over dit? Goed gemaakt en divers maar toch telkens is hun specifieke sound aanwezig. Een aanrader voor wie op zoek is naar organische, folk muziek.
Folk, traditionele muziek
The Guesthouse Sessions
Naragonia
Zowat 40 jaar na het eerste Stray Cats album blijft Brian Setzer nog altijd trouw aan die gouwe ouwe rockabillysound die geschapen werd door swingende rockers als Eddie Cochran, Gene Vincent, Carl Perkins en Johny Burnette, stuk voor stuk pioniers die al tientallen jaren onder de zoden van het rockabilly kerkhof liggen. Ook de hoes liegt er niet om, Setzer stuurt zijn retro-moto rechtstreeks richting fifties en komt aan in een ballroom-blitz van dansende meiden gehuld in opwaaiende jurkjes en stoere vetkuiven gehesen in leather jackets met de meest coole rechtopstaande kragen.
‘Gotta Have The Rumble’ is dus vertrouwde kost die gebracht wordt door een ervaren rot, een klasbak die zijn gitaar lekker laat rollen.
We kunnen misschien wat morren dat het allemaal een beetje te clean klinkt, een iets rauwere sound had best wel gemogen, maar toch is dit wederom dikke fun. Echt wel het soort plaatje dat we van Brian Setzer mochten verwachten. Niet meer, maar zeker ook niet minder.
En als u ons nu wil excuseren, we gaan op zoek naar de haargel.
Lokerse Feesten 2021 - DAG 4 - Kids With Buns, Hooverphonic - Amicaal groovende melancholie
Lokerse Feesten 2021
Grote Kaai
Lokeren
2021-08-02
Erik Vandamme
Eindelijk was de zon nu eens van de partij op de Lokerse Feesten … en de Grote Kaai mocht bovendien het bordje 'Sold out' boven halen. Alle adjectieven om hier een geslaagde avond van te maken waren dus aanwezig.
En ja, we werden aangenaam verrast door zowel de performance van Hooverphonic als van het opkomend talent Kids With Buns.
"Laat je betoveren'' , zei de presentatrice toen ze Kids With Buns aankondigde. Iets wat we persoonlijk meenamen voor de ganse avond!
“Een sprookjesachtige wereld opent zich op de hypnotiserende, bedwelmende ingetogen sound van Kids With Buns, die in z’n opzet slaagde met hun intense, zachtmoedige aanpak. We werden ingepakt door een setje weemoed!", schreven we nog over het recente optreden van Kids With Buns (****) in De Casino, Sint-Niklaas toen ze optraden in het kader van 'Great gigs in the park'. Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen
“We spelen vandaag voor zowat het grootste publiek waarvoor we al ooit hebben moeten optreden'' , vertelde de band, in coronatijden is dat wellicht niet zo moeilijk want 1600 mensen die samenkomen voor een concert is een onlangs gevolg van de versoepelingen. Er was één verschil met het ingetogen concert in Sint-Niklaas. De teugels werden iets meer gevierd, de beide dames brachten zelfs iets meer pit in de set. Ze kregen de handen moeiteloos op elkaar, en bewezen dat ze nog veel meer in hun mars hadden.
Op de Lokerse Feesten zagen we dus vooral een duo die breekbaarheid en kracht laten samenvloeien . Een heel opmerkelijke, pakkende song was de cover “She” van Dodie Clark , vingerwijzend op de homohaat, wat zorgde voor kippenvelmomenten.
De registers werden opnieuw open getrokken; het publiek wist lekker mee te klappen en ging uit de bol ging in de finale met een daverend, welgemeend applaus. Terecht, Kids with Buns verraste aangenaam met hun vurige set, zonder de melancholie en weemoed uit het oog te verliezen. Sjiek.
Hooverphonic (****) behield die weemoed tijdens hun set op de Lokerse Feesten. Nu, dat is niet zo nieuw eigenlijk, gezien het de stijl is waarmee de band ons al sinds 1998 weet in te pakken.
De band put in Lokeren echter grotendeels uit de nieuwste schijf 'Hidden Stories'. Sommige konden degelijk op wat bijval rekenen, waaronder “The wrong place” , hun Eurovisie song. De oudere songs “Sometimes” en “Jackie Cane” maakten het publiek echt warm. Alex Callier is de publieksmenner en Geike, de persoon die met haar bijzondere stem en uitstraling de meeste harten veroverde. De bedwelmende, hypnotiserende stem van Geike in combinatie met het muzikaal klankentapijt is breekbaar en groovy; de sound is omgeven van een mystiek donker laagje. De sterkte van Hooverphonic btw!
Waren er mindere momenten? Jawel, soms viel het optreden een beetje stil maar doorgaans swingde het wel binnen dat badje van melancholie. ‘Melancholie die op de dansspieren inwerkt' hadden we in het achterhoofd. Het vat eigenlijk het hele concert van Hooverphonic samen. De band kwam terug met een overtuigende bis , waaronder “The World is Mine”. Titelsong “Hidden Stories” sloot met brio het zeer geslaagde concert af, waarop een daverend applaus volgde. Kortom, iedereen genoot van een fijn innemend concert.
Setlist: A Simple Glitch of the Heart - The Wrong Place - Belgium in the Rain - Vinegar & Salt - 2Wicky - Sometimes - Circus - Anger Never Dies - Romantic - Eden - One Big Lie - Jackie Cane - The Night Before - Full Moon Duel - No More Sweet Music - Lift Me Up - Badaboum - Mad About You - Thinking About You
Encore: If You'd Really Know Me - Amalfi - The World Is Mine
Encore 2: Hidden Stories
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2021.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2021 - DAG 2 - Lalma, STAKE, Channel Zero - It's only rock'n'roll … and I like it!
Lokerse Feesten 2021
Grote Kaai
Lokeren
2021-07-31
Erik Vandamme
Het was met een dubbel gevoel dat we afzakten naar het festival in onze geboortestad. De Lokerse Feesten moeten het dit jaar door de coronacrisis kleinschalig aanpakken. In plaats van de volle capaciteit, konden er nu maximum 1600 muziekliefhebbers binnen, met zitplaatsen in bubbels van vier. Het voelde wat onwennig aan, zeker op een avond van rock en metal. Echter, eens de avond viel, vielen ook alle maskers af en ging Lokeren - op zo goed mogelijke veilige wijze - compleet uit de bol.
We schrijven “It's only Rock'n'roll', and I like it'' …Een ontladen energieke avond na 16 maand sluimering ; wat deed het deugd …
Lalma (****) was de openingsact, nog voor een beperkt publiek. De band toonde aan dat ze heel wat in hun mars hebben. We kregen een sneert energieke doom/black metal. De emotievolle vocals waren een toegevoegde waarde. Een charismatische zanger die de aandacht naar zich toe wist te trekken . Hij schreeuwt emotie , pijn, frustratie uit . Een beweeglijk man , die in z’n act doet denken aan Matt Berninger van The National.
Lalma deelt gitaarriffs en drumsalvo’s uit, gaat door en durft buiten de lijntjes te kleuren, snoeihard en gevoelig uithalend .
De band komt eigenlijk nog het best tot z’n recht in een donkere omgeving . Lalma speelt nog op Alcatraz Fest. Een aanrader.
STAKE (*****) kreeg meer handen op elkaar. Het plein begon aardig vol te lopen, maar een 'full house' zou het helaas niet worden. De laatste keer dat we STAKE nog zagen , was het nog onder Steak Number Eight. STAKE of Stake Number Eight , het klinkt even vitaal , gedreven , energiek, kortom een jeugdige speelsheid.
STAKE klinkt volwassen en durft ook een meer melodieuze tour op te gaan. Brent is een klasse entertainer die zijn publiek omarmt en aanport. Hij slaagt met brio in zijn opzet.
De band legt de lat heel hoog; in de instrumentatie halen ze fors uit . Wat een vurigheid in die duivelse riffs, om de registers open te trekken en even ingetogen te klinken. Een overtuigende act .
Intussen warden de hemelsluizen open gedraaid …
Het grootste deel van het publiek kwam duidelijk voor Channel Zero (*****). De band stond te springen om eindelijk weer te mogen optreden; Check ons recent interview met frontman Franky hier .
Na dertig jaar brengt Channel Zero nog steeds pure rock-'n-roll zonder franjes en recht door zee, hun leuze trouwens . Op de Lokerse Feesten kregen we een fijne mengelmoes van hun songmateriaal. Het werd , zoals we de band kennen, een stevig metal feestje. Sterke songs als “Suck my Energy”, “Back to the Bone” en “Fools' parade” waren één voor één kleppers; met het nodige vuur en de vlammetjes.
Channel Zero houdt het vuur aan de schenen en weet z’n (metal) publiek te vermaken. Het siert hen; Channel Zero staat als een huis. Het charisma, de zang van Franky en de capaciteiten van z’n band blazen ons omver; de drumsalvo’s van Seven Antonopulos gaan door merg en been en zorgen voor innerlijk genot. De scherpe gitaarsoli van Mikey Doling en Christophe Depree - die elkaar trouwens perfect aanvoelen - snijden en tot slot de verschroeiende bas van Olivier De Martino maakt het muzikaal verhaal compleet . Wat een totaalbeleving.
Franky weet door z’n zang op “Help” te ontroeren; het is een song die uit volle borst wordt meegebruld. Op het afsluitende “Black Fuel” paradeert hij door het publiek en er ontstaat zelfs een kleine moshpit binnen de bubbel en de mensen gaan zelfs crowdsurfen.
Channel Zero is na die dertig jaar nog steeds een goed geoliede machine, die ons compleet murw weet te slaan.
We konden nog even nagenieten van dj Goe Vur In Den Otto (****), een wild rockfeestje tot het sluitingsuur om 1u. Een laatste keer nog eens uit de bol kunnen gaan in onze bubbel, heerlijk!
Een knallende avond werd het van hongerige bands die maar al te graag wouden optreden en met brio een geslaagde set brachten …‘It's Only Rock'n'roll'… and i like it’ …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2021.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2021 - DAG 1 - Goose, The Haunted Youth - Rock’n’Beats pieces!
Lokerse Feesten 2021
Grote Kaai
Lokeren
2021-07-30
Véronique Govaert
Zondag 11 augustus 2019 middernacht vertrokken we hier na een knaller van een afsluiter van Belgische makelij, inderdaad Oscar and the Wolf, wie had toen kunnen vermoeden dat we zo lang op onze honger zouden moeten blijven zitten … Mijn nichtje al zeker niet, die won toen op de slotavond een duo-ticket voor de volgende editie LF, nooit een vrolijkere snoet gezien als toen ? …
Het programma LF 2020 was zo goed als klaar maar toen trok de corona-de stekker eruit. Ons hart bloedde, maar met veel geduld en nog veel meer sympathie en medeleven voor de LF organisatie keken we reikhalzend uit naar editie LF 2021, het is een hoofdzakelijk Belgische versie geworden, maar wie maalt daarom, we zijn hier, we zitten hier!
Inderdaad, we zitten, in bubbels van vier, bediening aan tafel. Waar er normaal tot 14.000 gasten verwelkomd kunnen worden, dwingen de beperkingen tot een 1.600 feestvierders, ttz 400 bubbels. Plekken worden vlot ingenomen, wind & regen laten we zijn gang gaan, een waterzonnetje verwarmt onze rug en laat de rock’n’beats nu maar los.
De regenhoezen worden van het materiaal gehaald en de eer valt te beurt aan de Hasseltse band The Haunted Youth opgebouwd rond frontman Joachim Liebens om de LF, editie 46 af te blazen. Vooral gekend van de nummers “Teen Rebel” en “Coming home”, het eerste wordt dan ook ingezet als opener en het laatste als hekkensluiter. Daartussen krijgen we nog een 5-tal nummers met verve gebracht door de 5 koppige band. De sound neigt naar dromerige pop gelardeerd met gitaarriffs wat het geheel héél erg catchy maakt. Een klein technisch mankement kan de pret niet drukken, een nieuw verlengsnoer brengt soelaas en ‘it works’ en daar gaan ze weer …
Dat Joachim het Lokerse publiek in het Engels toespreekt, ach dat zijn details … we genoten en begrijpen hun succes in het (verre) buitenland. Wanneer de laatste noten van hun set weerklinken barst er een regenbui los, maar de zon was niet snel genoeg weg, met resultaat een dubbele regenboog boven het podium … Een mooiere manier om af te ronden konden we zelf niet verzinnen.
En dan is het toch vooral aftellen naar de main act, van Limburg naar West-Vlaanderen, meer bepaald Kortrijk, waar GOOSE triomfeert en creëert. Het podium wordt razendsnel omgebouwd, muziekinstrumenten verdwijnen en verschijnen, gitaren worden getemd of beter nog … gestemd. Het is een komen en gaan on stage tot alles naar behoren blijkt en Jolien Roets (Q-music DJ en zelf Lokerenaar) Goose mag aankondigen.
Of er gedanst zal worden ? We staan in de startblokken, ‘bring it on’ Mickael. En of hij dat doet … met “Lucifer” staat het niveau gelijk op punt en daar wijkt de band niet meer vanaf. De nummers knallen door de lucht en geen mens staat nog stil, “Heaven”, “Control”, “Call me”, “Something New”, … allen passeren ze de revue en allen worden ze gesmaakt … Ongelofelijk dat zo een compacte Teisco Synth zoveel verschillende geluiden kan voortbrengen. En meer dan begrijpelijk dat wereldconcerns als Audi, Coca-Cola, Dior in Kortrijk gaan aankloppen voor commerciële doeleinden. Kwaliteit herkent kwaliteit, laat dat duidelijk wezen.
Wij deinen verder mee op de tonen van “Can’t stop me Now”, “Black Gloves”, “Words”, … dat zalige “Words” wordt lekker lang uitgesponnen en dan verdwijnen de heren even om terug te keren met “What you need” waarbij Mickael van het podium springt en gaat wandelen van bubbel naar bubbel. De security zweet peentjes, maar het publiek vindt het geweldig en alles verloopt gedisciplineerd, dat moet gezegd. Ik weet niet te zeggen wie meer genoot, hij of wij …
En dan gaat het dak er helemaal af met het fenomenale “Synrise”; goede wijn behoeft geen krans en zo is het ook hier. Genieten van de bovenste plank, wat een Topschijf, wat een Topband.
Volgens de heren was dit hun beste concert ooit in Lokeren, we geloven het graag ?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2021.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Kloot Per W - Over een leven vol muziek
Kloot Per W voorstellen neemt veel tijd in beslag want hij is al bezig sinds eind de jaren zestig en hij is vooral ook heel actief. In het kort dan: gespeeld bij de The Misters, Polyphonic Size, The Employees, De Lama’s, De Kreuners, solo- en samenwerkingsprojecten, producerswerk, Cromwell en de Kloot Per W groep. Hij speelt meerdere instrumenten, hij schildert en ik kan zo nog even doorgaan.
Kloot Per W nodigde mij bij hem thuis uit voor een live interview. Altijd leuker dan via mail en vrij zeldzaam in deze Covid-tijden. Het was warm weer en ik werd onthaald in zijn schilder ateliertje. De man zit momenteel noodgedwongen in een rolstoel vanwege zijn voet. Vrijwel meteen ging het over muziek en over de herkomst van muziek. Op dat vlak is hij een beetje een encyclopedie (voor de jonge lezers: wikipedia).
De 3 songs op ‘Nuits Blanches’ doen mij aan Gainsbourg, j.j. Cale en zo denken. Vooral qua sfeer en opzet. Kan je ze eens duiden? Of heb je liever dat elk er zijn eigen verhaal over maakt?
Review hier
Nee, die songs gaan wel degelijk over iets. Nuits Blanches gaat over het internet en dat internet is een poort geweest naar de porno. Toch is porno nog altijd een taboe gebleven. Dus er lopen een heleboel ongelukkige mannen, van mijn leeftijd, rond die heel moeilijk aansluiting vinden met vrouwen. Ikzelf ben een charmeur en kan gemakkelijk contact leggen met vrouwen en ik ga heel graag om met vrouwen. Dat vormt geen probleem maar ik zie heel wat mannen in mijn omgeving waarvan ik denk: wat doen jullie nu? Exotische vrouwen kopen… alee vinden die hier geen vrouw of kunnen ze die niet aan? En op Nuits Blanches vertel ik het verhaal van zo ’n man die altijd heet is maar dus nooit een vrouw kan versieren. Die staat bij wijze van spreken met zijn broek open en nog moet er geen vrouw hem hebben. Die man ligt dan in zijn bed en kan niet slapen en denkt aan al die vrouwen die hij ziet passeren. Hij gaat dan langs de hoerenbuurt maar durft er niet binnengaan omdat hij te grote schrik van vrouwen heeft. Daar gaat dat in grote lijnen over. Ik probeer te spelen met dat thema in mijn teksten en die werk ik dan uit samen met Dominique Buxin die mij helpt om die Franse tekst te kneden zodat hij meer is dan een gewone tekst. Met woorden en gezegden die Fransen begrijpen.
Nu begrijp ik beter de hoes met de afbeelding van die drie halfnaakte vrouwen omdat die de lading dekt
Voila, Op dat model ben ik gevallen en ze had de juiste uitstraling ervoor. Ik werk ook al jaren samen met een Franse band (Sandie Trash) uit Bordeaux. Via mail en files want ik heb ze nog maar twee keer in het echt gezien. Die zijn zwaar gothic en psychiatrisch qua stijl. Zelf heeft ze al een zwaar leven achter de rug. Het zijn bijgevolg heavy teksten maar het is geen façade. Daarom wil ik daaraan meehelpen. Ik speel daarop met sixties en seventies gitaren en zo en dat contrast vormt een origineel geluid.
Ik weet dat je met nog projecten bezig bent, zal dit verder in het Frans gebeuren?
Momenteel heb ik idd een plaat af, ook in t Frans, en dat zal redelijk donker zijn. En dat gaat over mensen die op het internet leven en alles liken etc… Maar ook over de dood. Dat houdt mij veel bezig omdat mijn tijd hier op aarde korter wordt.
Is dat dan met dezelfde bezetting?
Nee, ik had een groep maar met corona is dat wat uiteengevallen. Ik heb nog de drummer waarmee ik samenwerk en waarmee ik ook Cromwell doe ( een project met bassiste Emily Blom van The Scene). Da’s Achiel, die ook bij Spiral of Silence speelt trouwens. Hij zou mijn zoon kunnen zijn en is heel anders dan ik, maar daardoor past dat goed in elkaar. Hij heeft dezelfde drive. En voor de live dingen gaat Blom ook meespelen. De opnames doet ze niet mee vanwege de moeilijkheden rond de corona en de quarantaine. Dat begrijp ik, ze kan moeilijk haar werk opgeven om hier weken hier te komen wonen. Ik heb dan voor de opnames sessiemuzikanten bijeen gebracht. Pascal Deweze (producer) zat met de handen in zijn haar. Hij dacht nooit dat dat als een band ging klinken. Maar juist door die enorme verschillen is er iets moois uit ontstaan. Dat heeft Pascal mij trouwens ook achteraf gezegd.
Als je nu een album schrijft, schrijf je dat voor jezelf, iets waarover je tevreden wil zijn?
Het is een combinatie. Ik doe het omdat ik het moet doen en wil doen maar ik heb wel altijd een aantal mensen voor mijn ogen als ik schrijf. Nooit honderd procent voor mezelf maar altijd met een publiek voor mij. Ik heb wel een beetje een probleem omdat ik geen imago heb zoals bv Roland, Arno of zo. Ik ben een gewone pee en als ik op straat loop verdwijn ik in de massa. Met Mauro is dat ook zo. Die zou eens een hoed opzetten maar dat is het dan ook. Ik sprak hem eens en hij moest naar de tv studio en hij zag dat niet zitten. Hij doet dat niet graag en ik zei hem dat hij dat moest doen want hij wordt gevraagd en krijgt applaus. Ik krijg dat allemaal niet, ik moet daar zelf om vragen. En ja hij verstond het. Zo kwam die klik en zijn we met dat gezamenlijk album begonnen. Ik zei tegen hem: het mag niet om te lachen zijn en laten we het witte album van de Beatles voor ogen houden, qua variatie, want ik ben een manneke dat uit verschillende stijlen bestaat. Zo waren we vertrokken.
Voor de nieuwe plaat die klaar is sprak ik met Deweze. Ik zei hem: eigenlijk wil ik Engelse rock maar dat Fransen dat zouden spelen. Met al de cheesness erin. Ik ben natuurlijk geen Fransman, ik ben een Vlaming. Maar ik denk toch dat ik het goed heb kunnen weergeven.
Je hebt geen Franse achtergrond dan?
Ja een beetje, maar da’s van heel ver. Zie naar mijn Franse naam. Ik ben wel in de tijd opgevoed dat de arbeiderskinderen goed Frans moesten kunnen spreken zodat ze niet als idioten werden afgeschilderd. Want Frans dat was chique. Dat gaf wat klasse. We moesten tonen dat arbeiders ook klasse konden hebben.
Met Spiral of Silence heb je vorig jaar een nieuwe single gemaakt. Is dat ook terug vertrokken?
Ja, we repeteren terug. Een tweehonderd meter van hier. Ik wilde iets doen met Achiel omdat door de corona alles wat gepland stond op zijn gat lag. We namen een single op en we hebben nog een viertal nummers erbij intussen. We hebben al wat optredens zoals W-fest en we kijken ook voor enkele Duitse gothic festivals. Het is een beetje postpunk en gothic, maar zonder de verkleedshow erbij. Ik speel dan daar wat David Gilmour-achtige solootjes erbij. Met een goeie plaatselijke violist erbij dat live goed een verrijking zal zijn.
Ik zei tegen Achiel laten we nog iets anders doen: iets met Dream pop of lichtere New Wave. Dat werd dan Cromwell.
Daarna hebben we met Rudy Trouvé en Marcel Vanthilt nog een andere plaat gemaakt. Een beetje een artplaat met teksten van Marcel en abstracte muziek. Met dub bass. Heel origineel maar we vinden tot nu toe geen label dat dat op een 200 a 300 exemplaren wil uitbrengen. Met de naam van Vanthilt zou dat toch moeten lukken. Door de Brexit kan Rudy zoiets niet betalen omdat de perserij bijna het dubbele vraagt in Engeland. Dus komt er daarvan nu eerst een split single uit. We zouden als promo stunt die plaat een keer opvoeren met allemaal leerlingen van de Singel in Antwerpen. Dat zou de media wel kunnen trekken.
Dat zijn drie projecten die staan te wachten om uit te komen. Nu zet ik al mijn demo’s en outtakes op bandcamp uit en dat brengt ook een beetje op. Nu is het wachten tot alles weer op gang komt he.
Bedankt voor het gesprek!
Nederlands 
Français 
