Jan Dewulf (ook actief in Your Life on Hold en Disconnected…) heeft Mildreda van onder het stof gehaald. Dit is de voorbode van het album ‘I Was Never Really There’ dat eind augustus via Dependent uitkomt. Met deze single trekt hij een gitzwart potje open. Een nummer dat je meteen bij de ballen grijpt en tegen de grond trekt. Hij klinkt bezwerend, donker en wordt gedragen door een ferme ritmesectie dat wat industrial invloeden/elementen lijkt te bevatten. Voeg daarbij de donkere stem en voilà je hebt een prima dark electro track die het beste doet vermoeden voor het gehele album.
Geert en Pigeon van Pigeon Eggs zijn verantwoordelijk voor de videoclip die je hieronder kan bekijken.
Ontdek hem op https://www.youtube.com/watch?v=5HYfohEZxFA
EBM/Dark electro
Liaisons Dangereuses -single- (single/official music clip)
Mildreda
Wat als we Eefje De Visser, Garbage en Lilly Allen zouden kruisen? Dan zouden we misschien bij Nylon Six uitkomen. Een duo waarvan zangeres Lasashka uit Nederland is. De andere helft van het duo is David K. en die woont in de USA. Ze ontmoetten, zoals zovelen dezer dagen, via het internet. De twee songwriters huurden sessiemuzikanten in om alles deftig op te nemen in o.a. Chicago, Berlijn en Amsterdam.
Het resultaat zijn vier deftige songs die tussen synthpop, funk, melancholie en meer donkere muziek beweegt.
De opener is “We Are Smart”, een luchtig synthpop nummertje met een diepere songtekst over vervuiling en zoeken naar oplossingen hiervoor. Het volgende nummer “Meer” is in het Nederlands gezongen en gaat qua opzet richting een Garbage light uit. Een donkere track dat gaat over nooit genoeg hebben. “Moving To Mars” heeft wat funky elementen in zijn DNA en is catchy. Een nummer dat na enkele beluisteringen zich in je hoofd nestelt. “Adem Tekort” gaat over de zin van het leven en er leren mee omgaan. Een aangenaam uptempo liedje.
De songs zitten vakkundig in elkaar. De teksten hebben iets te vertellen; iets wat in dit genre minder voorkomt. Ze heeft een aangename zangstem. Nu zingt ze in het Engels en in het Nederlands. Ik zou niet weten wat er het best bij past. De zang klinkt immers ook vloeiend in het Nederlands. Om internationaal te gaan zou ik dan het Engels voor nemen denk ik zo.
Een mooie release waar enkele songs niet mis zouden staan op de radio.
Lizz (Liselore uit het Brusselse) bracht zopas “the Valley” uit, nadat ze in mei reeds “Outside” uitbracht. Deze nieuwe single vind je zowel op Spotify als Bandcamp. Het opnieuw akoestische nummer begint veelbelovend. Mooie stem, goed Engels, … beetje jammer dat er geen echte ontknoping zit in de lyrics en ook de sobere begeleiding zakt voorbij halfweg wat in. Met « Outside » wist Lizz de aandacht langer vast te houden. Met de juiste ploeg erachter (extra muzikanten, leuke arrangementen, …ietsje minder braaf) komt dit wel goed.
https://lizzofficialmusic.bandcamp.com/track/the-valley
Lore De Raeymaekers begon met een paar covers op Youtube te zetten: dodie, The Tallest Man On Earth, Coldplay, … Vandaar gaat het verhaal in sneltreinvaart naar ‘Heartbreak And Home’, haar eerste album als Arnisty.
Een paar songs op dat debuut zijn hemelse ontdekkingen. “Back And Forth” en “Second Home” klinken als akoestische versies van de dreamy fluisterpop van This Mortal Coil. “Push Myself Down” had een albumtrack van de vroege Kristin Hersh kunnen zijn. Met net iets meer stemvolume en grinta zou Arnisty’s pianoballad “Realise” naast het beste werk van Bette Midler kunnen staan. In deze brave versie lijkt Arnisty net te veel op pakweg Birdy.
Het gaat bij die vergelijkingen om meer dan overeenkomsten in de stem. Inzake songopbouw en (soms zuinige) arrangementen hoor je een muzikaal heel mature jongedame die keuzes durft maken en die die keuzes dan ook omarmt. De introspectieve lyrics zijn al prima en daarin zit er misschien ook nog wat groeimarge.
Het zijn niet allemaal oogverblindendende parels op ‘Heartbreak And Home’. Een paar keer laat Arnisty zich te ver leiden door haar speelse enthousiasme en haar blote voeten/wilde haren-adagio. “Room” en “This Is Me” komen daardoor uit bij een ietwat doorsnee hippie-kampvuur en slaapkamer-dagboek-gevoel. “Not A Lovesong” heeft goeie lyrics, maar loopt een beetje verloren in de verschillende ritmes.
Arnisty houdt het op haar debuutalbum bewust klein en onschuldig. Nu ze uit haar schelp is gekomen, moet ze haar talent en haar verhalen de wereld laten veroveren.
https://arnisty.bandcamp.com/releases
Brent Beukelaer is als Brent Buckler de stem en songschrijver van The Radar Station. Met die band won hij Stu Bru’s Nieuwe Lichting in 2020 en bracht hij het prachtige debuutalbum ‘Life Inside A Tornado’ uit. Zo snel na dat album een solo-uitstap in het Nederlands lijkt een ietwat vreemde zet in zijn carrière, maar je voelt dat deze songs al lang zaten te broeien in Brent’s brein.
Brent Beukelaer brengt op ‘Heen Zonder Weer’ kleine verhalen uit een alternatief universum dat net om de hoek ligt of maar één dag geleden lijkt. Als een diaprojector die vanonder het stof wordt gehaald. Brent Beulelaer geeft aan dat hij voor dit solo-werk werd geïnspireerd door artiesten als Nick Drake, Spinvis, Boudewijn De Groot, The National en in het bijzonder Lieven Coppieters (met zijn legendarische, onlangs heruitgebracht album ‘Jus d’Orange’ uit 1976). Wij gaven bij de singles voorafgaand aan dit album ook al enkele referenties op waar we na het horen van dit album nog steeds achter staan: Zjef Vanuytsel en Augustijn. De geest van een Dimitri Van Toren waart ook rond, op “Klein Maar Gigantisch“. En we vullen aan met Bram Vermeulen, voor het spelen met taal en het verbeeldende vermogen.
Dat spelen met taal is mooi. Fragmenten als ‘samen een verleden opbouwen’ (ipv een toekomst) en een songtitel als “De Verwelkoning“ zijn het peper en zout van dit album. Tegelijk moet je als luisteraar wel goed bij de les blijven. Beukelaer’s stem is van dik velours en bij The Radar Station heb je vaak al genoeg aan wat tekstflarden om de richting te ontwaren. In het Nederlands struikel je wel eens over hetzelfde mompelende zingen en mis je de leukste zinnen. Maar elk vogeltje zingt zoals hij gebekt is. Die herkenbare diepwarme stem is tegelijk zijn handelsmerk en de ploeg achter dit album heeft netjes alle wit ingekleurd dat overblijft als Beukelaer zingt.
De hoekige, stuiterende rock van “Kunst Der Keuze“s doet denken aan TC Matic en Aroma Di Amore. In het mysterieuze “Oerwoud Van Niks“ klinkt de echo van ‘Bij Nacht En Ontij’ van Boudewijn De Groot en Zjef Vanuytsel’s “Zotte Morgen“. De mooiste momenten – bovenop de eerder uitgebracht singles – zijn “Het Blinker Meisje“ en “De Schemering“.
Benieuwd of Vlaanderen dit solowerk van Brent Beukelaer net zo zal omarmen als dat van The Radar Station. Ook als dat niet gebeurt, blijft dit een fijne ontdekking.
Susanna heeft mij al verschillende keren kunnen bekoren met haar engelenstem en verstilde songs. De Noorse heeft ditmaal samengewerkt met David en brengt eigen interpretaties van bekende liedjes. Iets dat ze graag en goed doet. Het zijn acht opgenomen liedjes gedurende twee optredens in Noorwegen in 2019 en 2020 vlak voor de pandemie.
Het album opent magistraal met “Chelsea Hotel #2” van Leonard Cohen. Heel intens en langzaam opgebouwd. Die stem die zo mooi blend op de ondersteunende Rhodes pianotoetsen van haar neef David. Een piano/keyboardist die veel gevraagd wordt in Noorwegen en al op meer dan 150 albums heeft meegespeeld . Het klinkt minimalistisch en toch rijkelijk. “This Flight Tonight” van Joni Mitchell ligt wat in het verlengde van de vorige song en is eveneens van hoge kwaliteit. Tom Waits neemt maar liefst drie tracks in dit album. “Gin Soaked Boy” wordt meesterlijk begeleid. Haar stem is iets minder geschikt voor deze song vind ik persoonlijk. Het donkere “Underground” ligt haar vocaal beter en is een mooie bewerking. Het album sluit af met het gevoelige en ingetogen “Johnsburg, Illinois”. Heel mooi. Daarnaast staat ook “For No One” van The Beatles en “Wrecking Ball” van Emmylou Harris op dit album. Gevoelig en etherisch bij momenten. Het acht minuten durende “All My Tears” is een track van Julie Miller. Een heel uitgesmeerde intro met daarna afwisselend solo en fijne samenzang tot het eind.
Deze topzangeres levert weeral een prachtige plaat af. Met allemaal covers maar echt in haar eigen jasje gegoten. Zeggen dat je hoort dat het live is, is veel gezegd maar je hoort de wel de uitwisseling/vibes tussen beide muzikanten gedurende de songs. Wil je na het horen van dit album deze zangeres eens ontdekken luister dan eens naar ‘Go Dig My Grave’ uit 2018.
Live
Susanna & David Wallumröd
Rough Trade/Sonata
Onze favoriete noise-shoegazers hebben 3 jaar na hun laatste album “Pinned” terug een teken van leven gegeven, en dat mocht onderhand wel.
Zou er iets veranderd zijn aan hun sound? Misschien wel, “End Of The Night” lijkt immers in te zetten met een dansbare drumbeat. Het duurt tot de gitaren als sloophamers alle deuren tegelijk komen inbeuken, het moment waarop A Place To Bury Strangers weer volledig zijn eigenste zelve is. Er zit weer flink wat ruis, echo en distortion op.
Een onvervalste Nirvana riff wordt vervolgens met slijpschijven bewerkt op het razende “I Might Have”, de ramen gaan aan diggelen. Op het lichtvoetige “Playing The Part” komt dan heel even een zonnetje tevoorschijn, de decibelmeter mag een tukje doen en een luchtig surfgitaartje komt het mooie weer maken. “In My Hive” gaat ook nog enigszins voorzichtig van start maar wordt met de minuut gevaarlijker en schiet zijn pijlen alsmaar genadelozer af richting trommelvliezen. De gruizige dreampop van “I Need You” mag de deur zachtjes dicht doen. Nou ja, zachtjes, dit is A Place To Bury Strangers.
Knap tussendoortje.
Dirk Vreys kan je kennen van A Slice Of Life, Zombikini of tributeband The obsCure. Hij startte zopas het nieuwe project Silent Flag. Onder die naam zal hij tracks uitbrengen in samenwerking met collega-muzikanten.
De eerste track van Silent Flag is ‘Enter The Batcave’. De titel geeft al aan dat dit nummer naar de cold wave en postpunk gaat. De song werd al enkele jaren geleden geschreven, onder de naam “So What?”(met Yannick Rault) en verscheen in een heel beperkte oplage op het Spaanse verzamelalbum ‘Aleatory Chaos’ (op vinyl). Het werd in verschillende dj-sets opgenomen, maar nooit eerder digitaal verspreid.
De geremasterde versie van “Enter The Batcave” is een uptempo, dansbaar nummer met donkere en dreigende vocalen. De beat is koud en mechanisch: heel oldschool-coldwave. Zo doet de single-edit mij wat denken aan het eerste werk van Signal Aout 42 en Siglo XX.
Behalve de originele remaster is er ook een long edit, een Enzo Kreft-, Controversial-, Jupiter- en Juno Noel 90’s Trance-remix. Voor mij is vooral de Enzo Kreft-remix heel geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=B80oSG6BIhE
Marta Gabriel is de frontvrouw van de Poolse heavymetalband Crystal Viper. Haar eerste solo-album is een coveralbum. Naar eigen zeggen omdat ze met Crystal Viper al eens graag een cover speelt. Als er ook nog twee bandleden van Crystal Viper meespelen, is dit toch eerder een band-album dan een solo-prestatie.
Een aantal covers liggen voor de hand, zoals Warlock (met “Mr Gold”. Ook Rock Goddess (“My Angel”), Chastain (“Light In The Dark”) en Lee Aaron (van wie Marta de albumtitel leende) zijn min of meer te verwachten namen. Dat de Poolse haar klassiekers kent, bewijst ze door songs te coveren van de Belgische cultband Acid (met “Max Overload”), de vandaag minder bekende Amerikaanse bands Hellion (“Bad Attitude”), Blacklace (“Call Of The Wild”) en Malteze (“Count Your Blessings”), het Spaanse Santa (“Reencarnacion”, in het Spaans gezongen) en het Duitse Zed Yago (“Rebel Ladies”). Eén cover komt niet uit de metal-wereld: “Goin’ Wild” van Wendy O’ Wiliams.
Marta Gabriel is sterk in het kiezen van de juiste originelen, er is ook weinig dat ze vocaal niet aan kan zolang ze in heavy-, power- en speedmetal blijft. Er zijn mooie maar misschien overbodige gastrollen voor John Gallagher van Raven (bas op “My Angel”), Harry Conklin van Jag Panzer (zingt klein stukje mee op “Light In The Dark”) en Todd Michael Hall van Riot V (zingt mee op “Call Of The Wild”).
Al bij al valt er weinig aan te merken op dit coveralbum. Hopelijk komt er nog een vervolg op.
https://www.youtube.com/watch?v=yQK2cXWtOmw
De orchestral metalcoreband Kerbeross uit Gent en Oudenaarde bestaat al enkele jaren, maar ze komen nu pas aan de oppervlakte met hun EP ‘Servants’.
Metalcore met orkestrale of symfonische elementen hoor je niet zo vaak. De symfonische elementen leveren mooie contrasten op met het militante en drammerige van de core-elementen. En het interessante is dat ze die symfonische elementen niet beperken tot de intro’s of kalmere intermezzo’s, maar dat ze die aanhouden doorheen de volledige tracks. Door ook nog elementen van black en death in de kruiding te gooien, heeft het viertal van Kerbeross zichzelf een interessante speeltuin afgebakend. Bovendien klinkt Kerbeross - los van het orkestrale - heel fris in songopbouw en aanpak. De songopbouw is gelaagd en complex.
Opnieuw een veelbelovend debuut dat de Vlaamse metalcore-scene verrijkt.
De subtitel van deze nieuwe Walhalla-compilatie (A Compilation Of Belgian Cold Wave And Post Punk 78-84) laat inzake duidelijkheid weinig aan de verbeelding over. Deze ‘End Of The Corridor’ bevat onuitgeven werk van relatief ‘bekende’ bands als De Brassers, Siglo XX, Struggler en De Kommeniste, naast obscuurdere als De Scheuren en Protection +.
Lieven De Ridder van Walhalla Records blijft een meester in het bovenspitten (en documenteren) van onuitgegeven materiaal, zeker als je beseft dat er van die periode nauwelijks iets digital bewaard is. Deze enkel op vinyl te verkrijgen verzamelaar opent met twee eerlijke live-registraties. ‘Eerlijk’ omdat ze laten horen hoe dat er toen live aan toe ging. Deze versie van het bekende “En Toen Was Er Niets Meer” is daardoor nog een stuk rauwer dan de album/single-versie. Hetzelfde geldt voor “Music While You Work” van The Cultural Decay en “Answer” van Siglo XX. De albumtitel van deze verzamelaar (End Of The Corridor’) is overigens geleend van de B-kant van The Cultural Decay’s single ‘Brave New World’.
De demo-versie van “Something Dreadful” van Struggler is dan weer een pareltje. “Trikoloro” van De Kommeniste en “Mannekesdier” van De Scheuren (De Kreuners meets The Cure) zijn dat al net zo.
Vibø heeft in 1983 één EP uitgebracht (‘One To Many’) die inmiddels heel gegeerd is bij verzamelaars (40 tot 75 €). “FN Kills”, een aanklacht tegen de Belgische wapenproducent FN, staat daar niet op, maar is zeker een fijne ontdekking, net als “Final War” van Protection +.
Opnieuw een bijzonder leuke en interessante verzamelaar van Walhalla Records. Dit sluit mooi aan op de eerder verschenen ‘Underground (Belgian) Wave’-reeks en op The Whispering Trees.
End Of The Corridor
Various Artists
Walhalla Records/Cluster Park
IKRAAAN + Lefwerk + Simon + Rian Snoeks - De toekomst van de Belgische hiphop scene ziet er rooskleurig uit
We kregen een reeks van 15 concerten, van 10 juni tot 18 juli, in de magische DOK loods in een organisatie van Democrazy. De honger van de muziekliefhebber werd op die manier gestild. We genoten van enkele fijne concerten in die tot de verbeelding sprekende omgeving. De concertreeks werd afgesloten met vier jonge, beloftevolle artiesten in het hiphop/soul/popgenre, IKRAAAN + Lefwerk + Simon + Rian Snoeks.
Rian Snoeks (***1/2) - Terwijl het publiek met mondjesmaat komt binnen sijpelen., begon het duo Rian Snoeks eraan . Ferm gemotiveerd trok Rian Snoeks alle registers in het genre open en slaagde in zijn opzet om het publiek te overtuigen . Volhardend.
Rian Snoeks waren nog winnaar van 'Sound Track 2019’, finalist van 'De Nieuwe Lichting' 2020 , en afgelopen zomer nog support voor ‘de Anderhalvemetersessie’ van Flip Kowlier in Het Depot.
Het jonge duo heeft al een heel mooi parcours afgelegd. Hun teksten komen vanuit het hart, en ze entertainen vol overgave. Sjiek. Een verdiende respons.
Lefwerk (*****) - Een eerste hoogte punt alvast … Lefwerk combineert op ideale wijze de elementen binnen het genre . Vanuit hun hart sporen ze het publiek aan en ze blijven doorgaan tot niemand meer stil kan zitten. Een gevarieerde sound , ingetogen extravert .
We waren onder de indruk van de vrouwelijke en mannelijke vocals, die een zekere schwung brengen.
Er viel heel wat te beleven . Rian Snoeks kon zelfs even het podium op. Hier ontstond een wervelend hip hop feestje, dat beslist langer mocht duren .
Lefwerk was een aangename ontdekking. Het enthousiasme en de respons was enorm! Helaas was de tijd te beperkt voor een bis .
Simon (****) - Simon is een jonge talentvolle hiphop artiest die reeds bij Roedel z’n strepen heeft verdiend. Hij was al te horen op de digitale muziekstreams Hooray en #ikluisterbelgisch We ervaren een zeemzoetige aanpak; hij heeft een sterke uitstraling, charisma en raakt met z’n gevoelige stem. Het publiek geniet… Hij wist ons in te pakken . Klasse. Missie geslaagd na het overdonderende Lefwerk.
IKRAAAN (*****) - IKRAAAN mag dan een beetje de vreemde eend in de bijt zijn, het charisma en de sound zijn overtuigend. We genoten van de veelzijdigheid en de performance. Toen we haar nog zagen in de AB, Brussel in 2020 (ikv Sound of the Belgian Underground) schreven we "Deze artieste straalt een zelfverzekerdheid uit die we enkel zien bij artiesten die al zeer veel waters hebben doorzwommen, en stelt zich zeer charismatisch op waardoor ze met het grootste gemak iedereen uit haar hand kan doen eten. De opzwepende R&B en Hip hop klank combineert ze bovendien met een zeer soulvolle stem."
We zagen toen duidelijk groeimogelijkheden . Nu bevestigt ze en overtuigt ze ons compleet.
We houden van IKRAAAN. Zij is een uitzonderlijk talent die stijlen in het genre integreert en er een boeiende, creatieve draai aan geeft. Groovy, dansbaar , innemend. Ze heeft een warme soulvolle stem , zachtmoedig , intens, gedreven . Op hemelse wijze zet ze het in de verf.
Een korte set weliswaar , maar hoogst interessant…
Organisatie: Democrazy, Gent
Gent Jazz Festival 2021 - Loverman, Absynthe Minded en Eefje De Visser - In de Zevende Hemel
Gent Jazz Festival 2021
Bijlokesite
Gent
2021-07-16
Jasper Vanassche
Gent Jazz Festival 2021 - dag 8 - In de Zevende Hemel
James De Graef is student pop piano en muziekproductie aan het KASK & Conservatorium, de School of Arts van HOGENT en Howest. Zijn alter ego Loverman warmt het publiek op met zijn verrassende stem en dito songs. Het zijn allemaal verhaaltjes over de dingen des levens waar we allemaal wel eens mee te maken hebben. Heel herkenbaar en oprecht gebracht.
Bert Ostyn is ondertussen al lang geen student meer. De Vichtenaar viert dit jaar de vingtenaire van zijn band Absynthe Minded, en dat zal Gent Jazz (toevallig ook 20 edities jong) geweten hebben. Ze zullen je meeleiden doorheen ‘twee decennia van belpopgeschiedenis’, belooft het programmaboekje, en het programmaboekje heeft altijd gelijk. Absynthe Minded brengt een mix van oude hits en okselfrisse nieuwe nummers, voor de gelegenheid in een swingend jazz-kleedje gestopt. Vorig jaar lieten ze met ‘Riddle of the Sphinx’ hun zevende langspeler op ons los, en dit jaar vormt best-of album S’aved Along the Way’ een ware bloemlezing van straffe poprock-muziek. Veel inspiratie dus om uit te putten.
Hoewel de laatste vijf nummers op ‘Saved Along the Way’ leuke covers zijn uit Ostyns gesmaakte deelname aan Liefde Voor Muziek, krijgen we vandaag geen “Zeven Anjers, Zeven Rozen”; wel “Heaven Knows”, “Echo Chamber”, en het prachtige “Space” om mee te beginnen. Iets later herkennen we het nieuwe “Easy” en het onvermijdelijke “End of the Line”. Na opnieuw recente schijven als “Cherry Picking” en “Mixing the Medicine”, zingt iedereen uit volle borst mee met de klassiekers “Moodswing Baby “en “My Heroics, Part One”. De afwisseling werkt wonderwel en de veertigjare Ostyn lijkt in de vorm van zijn leven.
De ganse band straalt geluk uit tijdens hun samenspel. Sergej Van Bouwel en Toon Vlerick gaan wild tekeer op respectievelijk hun bas- en elektrische gitaar, Laurens Dierickx behandelt zijn keyboard alsof het een plechtig orgel uit de Sint-Pieterskerk iets verderop is, en Isolde Lasoen drumt als vanouds op hoog niveau. Terwijl iedereen nog nageniet van “Envoi”, springt de groep opnieuw het podium op voor twee rake bisnummers: “The Passenger” - dus toch een link naar Liefde Voor Muziek! - en “The Execution”, de instant classic vanop ‘Jungle Eyes’. Het moet gezegd, Absynthe Minded legt de lat enorm hoog.
Of dit bij Eefje De Visser voor stress zorgt? Geenzins, zo blijkt. Tien jaar geleden leerden we De Koek kennen, en in 2013 blies ze ons helemaal omver met het innemende ‘Het Is’, om uiteindelijk vorig jaar met de plaat ‘Bitterzoet’ helemaal door te breken. De zwoele synths van Annelie de Vries en Daan Schepers, de donkere drums van Klaas de Somer, en natuurlijk de bezwerende dansjes van Aysha de Groot en Wieteke Wijte, ze dragen allemaal bij aan deze oog- en oorverblindende ervaring. Een enorme spiegel boven de artiesten zorgt voor unieke lichteffecten, de catchy songs doen de rest.
Na opener “Storm” volgt meteen de monsterhit “Bitterzoet”, het publiek is op die manier direct mee, maar neer blijven zitten is een hele opgave, zeker als het volgende lied “Staan “heet! Met de vierklapper “Controle”, “Zwarte Zon”, “De Parade”, en “Oh” bewijst Eefje dat zij en alleen zij hét album maakte waarmee wij de lockdown(s) doorkwamen. Verder toont ze ook aan dat haar zwangerschap haar niet tegenhoudt om synchroon de choreografie van Aysha en Wieteke te volgen, en ondertussen moeiteloos iedereen te betoveren met haar heerlijke stem. “Maak Het Stil“ en “Lange Vinnen” zijn de prachtige afsluiters van een wondermooie avond, we voelen ons werkelijk in de zevende hemel.
Een dikke pluim opnieuw voor de programmatie van deze ‘Back to Live’ jubileum-editie van Gent Jazz.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2021 - Tutu Puoane, Lady Linn en Jef Neve - Het mysterie van klasbakken
Gent Jazz Festival 2021
Bijlokesite
Gent
2021-07-13
Jasper Vanassche
Gent Jazz festival 2021 - dag 5 - Het mysterie van klasbakken
Tutu Puoane is een fenomeen. Punt. Tot zover de korte samenvatting van het eerste concert op de vijfde Gent Jazz-dag. Haar leven leest als een roman. Geboren in Pretoria, 1500 kilometer verder verhuisd om in Kaapstad haar droom na te jagen: zangeres worden. Ontdekt door de Nederlandse pianist Jack van Poll, die erg onder de indruk was van Tutu’s relaxte présence op het podium. Zo komt ze ook over tijdens deze druilerige vooravond. Tutu’s kwartet (met ook Ewout Pierreux op piano, Clemens van der Feen op bas en Dré Pallemaerts op drums) maakt heerlijk chille muziek waarbij je helemaal kan wegdromen. Haar stem heeft een enorm bereik, en ondanks het overtrokken wolkendek krijgen we een lekker zomers gevoel.
“I am gonna build it with my voice, that’s the only thing I have got to give”. Maar ze heeft echt wel meer te bieden. Ze werkte reeds samen met toppers als Bart Peeters, maar ook op zichzelf toont ze moeiteloos aan dat ze overloopt van talent. “Somewhere past forever, the world is listening”. Zelden kreeg een voorprogramma de tent én wei zo stil en aandachtig. “Love is Elastic” doet ons zowaar de armen uitstrekken en ritmisch klappen. Even later volgt een nummer in het Xhosa, de Zuid-Afrikaanse kliktaal klinkt die de song helemaal doet viben.
Afsluiten doet ze met de gevleugelde woorden "I will not live in boxes". Dat klopt ook wel, je kan onmogelijk één label kleven op haar muziek.
Een mix van genres die mensen raakt en laat genieten, het hokjesdenken met gemak overschrijdend.
Na Tutu Puoane is het de beurt aan Lien De Greef, vergezeld van haar partner Filip Vandebril. Lady Linn in duo vormt een intieme variant op haar vertrouwde Magnificent Seven, waar Vandebril ook al de bas verzorgde. Starten doet Lien met een uitgeklede versie van “Never Grow Old”, bij het daaropvolgende nummer gaat ze zelf achter de piano zitten. We krijgen enkele naakte versies van haar bekende nummers, zo komt “Slowly” onder andere heel mooi uit de verf. De oorsprong van deze opener van haar voorlaatste album ‘Keep It a Secret’ is helemaal geen geheim. Het koppel vertelt vol trots hoe ze dit lied schreven tijdens Liens eerste zwangerschap, in volle verwachting van hun eerste zoontje. De prikkelende pauzes in dit nummer doen ons naar meer verlangen.
Lien excuseert zich omdat ze bij de pianonummers met haar rug naar een deel van het publiek zit. Toch benadrukt ze haar dankbaarheid voor het feit dat ze hier mag staan ‘tout court’. Het is duidelijk een thuismatch voor het duo uit Sint-Amandsberg, zo laat “I Don't Wanna Dance” iedereen mee klappen en knikken, hier en daar swingt er zelfs een been vanonder de tafeltjes van vier.
Een cover van Fleetwood Mac en het sterke bisnummer “High” zorgen voor een staande ovatie, en het publiek blijft rechtstaan voor de boeiende afsluiter “Here We Go Again”.
Het is de avond van de girlpower... En Jef Neve. België’s bekendste componist bracht vorig jaar ‘Mysterium ‘uit, een plaat waarvan hij zelf zegt “I invite you to get lost with me in my fantasy world where surprises are never far away”. Verrassend klinkt het wel, fris ook. Een jazzband zonder drummer, maar bijgestaan door drie tenorsaxofonisten (Nicolas Kummert, Bruno Van der Haegen en Andy Dhondt), Pieter Kindt op bastrombone, de Deense Jasper Høiby op contrabas en de Nederlands trompettist Teus Nobel brengt Neve complexe en toch eenvoudige arrangementen. Alles vloeit losjes in elkaar over en vormt een gevarieerd en broeierig geheel.
Wereldklasse van eigen bodem, zo kan je deze avond vol klasbakken nog het best resumeren.
Tot zover de iets langere samenvatting van drie topconcerten.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Nederlands 
Français 
