Evil Invaders - Je moet de kans krijgen, maar ze ook durven grijpen. Hard werken is het sleutelwoord tot succes
Evil Invaders timmert al van 2007 aan de weg, en is ondertussen uitgegroeid tot een absolute top band. We zagen de band live op Alcatraz Metal Fest.
Onze reporter schreef daarover: “Evil Invaders deed wat het altijd doet, het publiek omver blazen met hun agressieve, rechttoe-rechtaan attitude, muziek om duimen en vingers mee af te likken, allemaal gecombineerd in een ruw en old school jasje! Beide albums (‘Pulses of Pleasure’ en ‘Feed Me Violence’) zijn krakers, en dus werd door de aanwezigen volop mee gefeest tijdens een combinatie van deze albums, moshen en thrashen was verplicht, anders werd je volgens mij direct meegezogen in de vele moshpits. Ooooh, zo moet speed metal gebracht worden, met veel pit dedju!’’
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen.
We hadden naderhand een fijn gesprek met bassist Joeri over de honger om live te spelen, en vooral ook over de toekomstplannen.
Toen ik jullie zag, bedacht ik dat ik jullie ooit (2011) live heb gezien in Mol en in de T-Klub Lokeren, en ik de band steeds zie groeien, groeien, groeien... Op het niveau dat jullie nu zitten, zijn jullie even goed dan gelijk welke internationale top thrash metal band. Zijn er nog groeimogelijkheden denk je?
Er zijn zeker nog groeimogelijkheden. Ons laatste album dateert van 2017, en zowel wij als de fans vinden het toch tijd om eindelijk eens iets nieuws uit te brengen. En tijdens die periode van corona hebben we wel degelijk een nieuwe plaat opgenomen, die in het voorjaar van 2022 zou moeten verschijnen. Als je me die vraag vorig jaar had gesteld, had ik geantwoord ‘we zullen wel zien’. Nu de plaat opgenomen is, op uitzondering van de mix, durf ik stellen, dit wordt onze beste plaat. De nummers zijn gewoon veel meer divers. Het is uiteraard nog steeds Evil Invaders, maar een heel ander niveau. Ik denk zelfs dat het bepaalde deuren gaat openen. Net omdat er zoveel onverwachte wendingen inzitten, waardoor mensen zeker zullen opkijken. We willen de oude fans zeker blijven bekoren, maar gaan bewust en andere kant uit dan de pure thrash metal van voorheen. Dus ja, er zijn zeker nog groeimogelijkheden dat zal die nieuwe plaat bewijzen. Ik ben heel benieuwd naar de reacties, maar ben er zeker van dat deze plaat een mijlpaal zal zijn voor de band.
Je maakt me heel benieuwd, want ik volg jullie al sinds 2009 of zo. Enig punt van kritiek was eigenlijk ook dat de set die jullie brachten veel gelijkenissen vertoont met deze uit 2017, ‘kritiek‘ is een groot woord, maar dat viel me wel op. Mee eens?
We hebben binnen de set oud en nieuw wat proberen combineren, maar het komt natuurlijk op hetzelfde neer. Het zijn dezelfde nummers, in een ander jasje gestopt. We snappen dat punt van kritiek ook, want denken het zelf ook. Hoe lang gaat het publiek dit nog willen zien? We waren ook verwonderd dat er , ondanks dat we circa dezelfde show deden als in 2017, er zoveel volk stond te kijken vandaag. Het publiek wil ons precies nog, ondanks het feit dat wij een beetje teren op die oudere nummers; Het was ons plan om die nieuwe plaat ook in 2020 uit te brengen, maar dat is om gekende reden dus ik het water gevallen. We hebben de release ook bewust uitgesteld tot 2022, omdat we niet wilden releasen als we beperkt waren om op te treden. Maar het zal dus zeker dan uitkomen..
Ik pik even op wat je zegt ‘er stond veel volk’ maar dat is meer dan gewoon staan. Ik ben bewust naar voor gekomen, en daarna achteraan. En ik zag een enthousiasme tot ver voorbij de PA, dat wil toch veel zeggen. Is het op dat vlak geen voordeel dat jullie in het buitenland hebben gestaan, waardoor meer publiek komt kijken? Doorgaans is dat het geval, een band die in het buitenland heeft gestaan krijgt pas dan in ons land meer appreciatie
We zijn , net zoals elke band, uiteraard ooit begonnen gewoon in eigen land iets uit te bouwen. En daar wil ik toch op in pikken. België heeft veel top bands, maar ik vind dat ze soms teveel in eigen land blijven, en dan beperk je uzelf toch erg. Zeker omdat ons land zo klein is. Uiteraard houden we van België, we hebben hier een geweldig publiek. Ik vind het gewoon belangrijk om net buiten de grenzen te gaan om België bij wijze van spreken op de kaart te zetten. Je leert daar trouwens veel uit, door die ervaring in het buitenland. Neem Carnation, die doen hetzelfde als wij en verleggen hun grenzen bewust naar het buitenland. Dat zorgt ook in eigen land voor een extra touch, zoals je aanhaalt, als je in het buitenland hebt gespeeld. Je moet natuurlijk de kans krijgen, maar je moet die kans ook durven grijpen. Want die tours die we hebben gedaan was geen vakantie of zo, en zelfs met enig risico. Als je vooruit wil gaan, moet je dat durven doen met vallen en opstaan. Want vanzelf gaat het niet. Want laat ons eerlijk zijn, je hebt vaak een job of een vrouw en kind, je neemt een risico als je dat doet. Je gaat op tour, zult er niet veel aan verdienen en optreden voor weinig volk. Op korte termijn heeft dat geen enkel voordeel. Maar als je iets wil bereiken moet je echt door die zure appel durven bijten. En dan is het zeker hard werken.
Rijk worden met muziek is in ons land uiteraard nog steeds onmogelijk?
Geld en rock-’n-roll zijn twee dingen dat gewoon niet samen gaan. Het is niet dat we er niets aan overhouden, integendeel. Ik ben van job boekhouder ik doe die job graag ook al is dat compleet iets anders. Je moet er een dosis geluk bij hebben om ook van je muziek iets over te houden aan toeren. Toeren is ook wachten op alles eigenlijk. Ik wil bijvoorbeeld in Amerika gaan toeren, we zijn daar bekend maar hebben daar geen faam dat zal sowieso niet gemakkelijk zijn, maar ik wil dat gewoon doen. Ook al zijn dat verschrikkelijke toestanden en is het geen gemakkelijk publiek vaak. Ik bedoel maar, je moet de kans krijgen maar ze ook durven grijpen en weten dat je daar financieel wellicht niet steenrijk van wordt, maar er wel iets aan overhoudt dat je nooit meer vergeet. Maar ik herhaal, het is niet zonder risico. Hard werken. Daar draait het om. Soms denken mensen dat het ons gewoon in de schoot wordt geworpen, maar we weten wel beter. We zijn in bij sommige optredens onheus behandeld (dat is zacht uitgedrukt) en dan moet je daarmee omgaan, en toch doorzetten. Dat nemen we erbij, maar dat ziet de buitenwereld niet.
Wat ik ook eens wou vragen, ik heb in andere interviews vernomen dat sommige muzikanten sommige skills terug moeten ‘opnemen’ doordat ze niet genoeg hadden kunnen repeteren en zo, is dat bij jou ook zo?
Dat heeft wel even geweest, maar toen we de nieuwe nummers begonnen te opnemen en repeteren was dat snel terug ok. Het is een beetje als fietsen, je verleert dat nooit maar door wat minder te oefenen voelt het na lange tijd wel eventjes raar aan. Maar je pikt snel de draad weer op eigenlijk.
We zijn ondertussen bij het onderwerp corona aanbeland, zijn jullie er als band sterker uit gekomen denk je? Er zijn heel wat bands die er de stekker hebben uitgetrokken?
Er zijn inderdaad heel wat bands die het opeens niet meer zagen zitten. Of we er sterker uit gekomen zijn? Is misschien een groot woord. We zijn sinds 2017 continue bezig geweest met toeren. En we hadden allemaal onze job om financieel rond te komen. Corona heeft ons in staat gesteld om het nieuwe album, waar we gingen aan werken, tot de puntjes uit te werken zodat het klaar is om te releasen. Dat heeft ervoor gezorgd dat we vrij intensief in contact zijn gebleven. En zijn we daardoor daar sterker uit gekomen? Ergens dus wel. Zoals ik zei, de nummers zijn klaar en we zijn er trots op.
Naast de release van die nieuwe plaat, zijn er nog verdere plannen?
We gaan daar rond toeren uiteraard. Er komt ook een release show in België. Dat gaat ergens in het voorjaar zijn. We gaan ook op toer naar Duitsland en zo, enkele festivals die al vaststonden maar zijn uitgesteld. Niet alle plannen staan al echt vast, rond die release en de verdere tourplannen voor de wintermaanden. Maar dat is het plan, en dan dus rond die nieuwe plaat. Veel spelen en veel zien is vooral het grote plan nu. Als we de kans krijgen uiteraard, want we moeten nog steeds afwachten met die corona situaties en zo.
Zijn er nog ambities of doelstellingen die je wil bereiken?
Die headline tour die gepland stond, en die dus is uitgesteld is zeker een doel en ambitie op zich. Headline tour is heel iets anders dan gewoon toeren eigenlijk. Naar die toer die vaststaat, kijken wij dus echt uit. En ook met het nieuwe album, waarvan we hopen dat het een succes zal zijn. Het album kapot promoten en zien waar we dan uitkomen, is een beetje de grote doelstelling van volgende jaar en de komende jaren die daarop volgen. En blijven met volle passie spelen en op toer kunnen gaan.
Ik zie echt uit naar die nieuwe plaat en ben heel benieuwd wat het gaat worden. Hopelijk tot binnenkort
STAKE - Er zijn altijd doelen … Als je echter bereikbare doelen voor ogen hebt, lukt dat doorgaans altijd
STAKE is een soort doorstart van Steak Number Eight. Toen het viertal aankondigde om te stoppen, maar vrijwel meteen daarna aankondigde dat ze met een ander project gingen beginnen, was het afwachten welke richting het zou uitgaan. We kunnen de Steak-fans geruststellen want het nieuwe project ligt niet zo heel ver van wat ze ervoor maakten. Met ‘Critical Method’ bewees de band volwassener te zijn geworden, en ook meer melodieuzer. De recensie van onze recensent kun je hier nog eens nalezen
Hoe dat live klinkt? Dat kun je hier lezen in ons verslag van Alcatraz Metal Fest
We hadden vóór het optreden een heel fijn gesprek met Brent
Brent, deze vraag is wellicht al honderd keren gesteld, maar waarom de naam Steak Number Eight veranderen in STAKE?
Steak Number Eight was eigenlijk een proces dat al veel jaren bezig was, we voelden aan dat we die periode achter ons konden laten, en klaar waren voor een andere stap. We hebben STAKE behouden omdat iedereen al Steak zei als het over ons ging. Laat ons dus stellen dat we gewoon die bladzijde hebben omgedraaid, en een nieuwe bladzijde zijn begonnen.
Puur muzikaal bekeken klinkt STAKE , ook live, meer melodieuzer dan Steak Number Eight. is dat ook een bewuste keuze? Zijn er ook nog groeimogelijkheden?
We zijn bewust een iets andere richting ingeslagen, en zullen dat op de volgende platen ook min of meer doen. Vooral met de bedoeling om ons een beetje los te scheuren van ons verleden, en naar de toekomst te kijken. We waren jonge pubers toen we met Steak Number Eight zijn begonnen, en zijn nu toch wat meer volwassen geworden. Alle verdere veranderingen zullen we dus omarmen , zoveel is zeker. Er zijn zeker nog groeimogelijkheden wat STAKE betreft.
Wat deze coronatijden betreft, die waren voor iedereen wel zwaar op een of andere wijze, zijn jullie er als band sterker uit gekomen?
We zijn allemaal in onze schulp gekropen voor de eerste vier a vijf maanden. We zijn dan beginnen werken aan een nieuwe plaat, ergens was het een soort tijd voor bezinning voor iedereen maar zijn we vrij snel terug naar elkaar toegegroeid.
Als ik het goed begrijp komt er dus nieuw platenwerk uit?
In februari of maart gaan we singles beginnen droppen. Het zal dus toch nog even duren eer die plaat effectief uitkomt. Maar die komt er zeker.
Ik merkte het bij veel bands, de honger om live te spelen was op Alcatraz Metal Fest bij iedere band heel groot, bij jullie ook veronderstel ik?
Onze eerste show in Italië, nog steeds met maatregelen en zo, was echt een stressvolle bedoening voor ons omdat het de echte eerste keer was na zovele maanden dat we nog eens op het podium stonden. Daarna hebben we een show gehad in Antwerpen en Werchter Parklife. Die zijn allemaal zeer goed verlopen, we hebben ons zeer goed geamuseerd. De show op Alcatraz Metal Fest is zeker iets waar we enorm naar uitzien.
Ik heb jullie gezien op de Lokerse Feesten, maar moet toch toegeven een band als STAKE heeft die twaalfde man – zijn publiek – echt nodig om voluit te kunnen gaan, door die afstand met mondmaskers en stoeltjes was dat toch anders dan op Alcatraz Metal Fest? Mee eens?
De show op Lokerse Feesten was voor mij persoonlijk iets minder geslaagd, ook al was iedereen dik tevreden daarover. Maar het klopt dat we dat publiek echt nodig hebben om voluit te kunnen gaan, dat is nu dus inderdaad heel anders.
Zijn er wat live optredens betreft nog verdere plannen?
In Oktober doen we een mega toer doorheen kleine zaaltjes. Allemaal zaaltjes van maximum 200 tot 300 man. We gaan ook een soort try-out doen van de nieuwe plaat, links en rechts wat nieuwe nummers brengen en zo een nieuwe set op poten zetten. We zien het volledige zitten om er in het najaar dus stevig tegenaan te gaan. Maar het zal dus kleinschalig zijn. Na februari/maart komt de plaat uit en dan zullen we een grotere show spelen, en de komende zomer terug wat festivals.
Zeer benieuwd naar die nieuwe plaat. De vraag is al een beetje beantwoord, STAKE heeft zijn stempel weten te drukken op het Belgische rock gebeuren, en dik verdiend, zijn er nog ambities of doelstellingen die jullie voor ogen hebben?
Er zijn altijd doelen, als je bereikbare doelen voor ogen hebt lukt dat doorgaans. Een doel is zeker in het Buitenland wat meer spelen, dat is een volgend doel op zich. Altijd blijven verder werken en bouwen aan de band , is wellicht de grote ambitie.
Wat me ook opvalt, ondanks het succes sta je nog steeds met beide voeten op de grond dat waardeer ik enorm aan jou. Op weg naar hier voor dit interview spraken mensen je aan voor een foto en zo, je deed dat zeer gewillig. Top
Zonder ons publiek zijn we niets, dat is iets dat we altijd voor ogen hebben gehouden. Ons publiek is een belangrijke pion binnen de carrière van ons als band en artiest.
Je bent natuurlijk nog steeds jong, maar wat ik me afvraag. Spelen bij een band als STAKE is energiek heel zwaar, wanneer stopt het voor jou en zeg je het is genoeg geweest denk je?
Binnen een jaar of vijf ga ik met pensioen gaan denk ik (haha). Mee evolueren op artistiek vlak, en rekening houden met wat je mogelijkheden zijn. Dan kan je nog heel lang doorgaan. Ik zit nog in andere projecten, waar ik mijn ding doe. Met STAKE kunnen we misschien eens een instrumentale of akoestische plaat maken, wie weet? De mogelijkheden zijn zo oneindig waardoor je dat zelf in handen hebt wanneer het stopt. En mits wat artistieke wilskracht om te durven andere wegen in te slaan, lukt dat zeker om nog heel lang door te gaan. Alles kan en alles mag.
Zou je, moest je die kans krijgen en veel geld verdienen, een plaat kunnen uitbrengen die misschien niet past binnen wat je wil doen? Maar daar toch steenrijk mee worden? Zou je het doen?
Nee, ik wil muziek maken waar ik achter sta. Zoveel is zeker. Puur voor het geld muziek maken zal ik niet doen. Trouwens vele van die bands die er veel geld mee verdienen, doen doorgaans nog steeds hun goesting. Dus nee, zeker niet iets waar ik niet achter sta. Moest het iets zijn waar ik wel achter sta…
Veel jonge bands kijken op naar wat STAKE heeft bereikt , sommige willen in je voetsporen treden. Welke goede raad wil je hen geven?
Het belangrijkste, blijf gewoon ten alle tijden je eigen goesting doen. Laat je niet een richting induwen die je niet wil, blijf de weg volgen waar je zelf achter staat. Want je leeft maar één keer. Geniet ervan met volle teugen, zonder opkijken. Het is een proces dat zich ontwikkelt, op basis daarvan. Neem nu die nieuwe plaat die we gaan uitbrengen? Als die plaat uit is, dan is ze uit en doen we gewoon verder. Dat is het advies dat ik wil meegeven. Doe uw eigen goesting, te allen tijde.
Mooi verwoord. We blijven gewoon ons goesting doen .. bedankt voor dit fijne gesprek. Ik hoop jullie spoedig (in het najaar) nog eens live te zien. En veel succes met de nieuwe plaat in 2022.
Pics homepag @Karl Vandewoestijne
Tim’s Favourite - Het principe is gewoon, of je nu op een groot festival staat of in een klein café, je moet als band alles geven
Tim’s Favourite maakt muziek die wel een eigen stijl heeft. Ze mengen progressieve rock/metal en grunge tot wat ze zelf zen metal noemen. Met ‘We, The Willing’ waren ze in 2018 aan hun derde album toe in hun bijna 20 jarig bestaan. De band heeft dus heel wat waters doorzwommen, en stond op zondag 15 augustus op Alcatraz Metal Meeting . Na hun optreden hadden we een fijn gesprek met de band, over hoe ze deze corona-tijden hebben doorstaan, het verleden, heden en toekomstplannen.
Om met de deur in huis te vallen, hoe groot was de honger om terug op te treden? Ik veronderstel dat dit een van jullie eerste optredens was sinds lang?
Groot! Dit was wel ons derde optreden ondertussen. Die eerste optredens waren met de nodige corona-maatregelen — zittend publiek, mondmaskers —, wat toch wel een beetje raar (gepensioneerd?) aandeed. Maar plezant was het zeker en natuurlijk waren het goede generale repetities voor Alcatraz Metal Fest. Fijn dat we opnieuw op een normale manier festivals kunnen beleven!
Hoe heb je deze corona-tijden eigenlijk als band, mens en artiest doorstaan? Zijn er nieuwe composities uit gegroeid?
Alle eerlijkheid gebiedt ons toe te geven dat we er als band niet zwaar onder geleden hebben. Niet ‘face to face’ kunnen repeteren is uiteraard niet plezant, maar ‘Every crisis is an opportunity’. We hebben die kans dan ook gegrepen en zijn o.a. full gas nieuwe nummers beginnen schrijven, met onze single “A Deeper Advantage” als eerste wapenfeit. Er zit dus nog wel wat aan te komen...
Ik heb in interviews ook van bands vernomen dat ze de skills om hun instrument te bespelen een beetje ‘kwijt’ (groot woord) waren?
Wel, daar hebben wij eigenlijk ook al niet echt veel last van ondervonden. We hebben namelijk online gerepeteerd via Jamkazam, een speciale app daarvoor. Dat vergde eerst wel wat ‘uitdokterwerk’, maar gelukkig hebben we een geniale geluidsman (Gerrit Van Bellingen, die ook met Jan bij metal-coverband Albion speelt), die enorm veel ‘fingerspitzengefühl’ voor dat soort technische zaken heeft. Zonder hem waren we nu waarschijnlijk nog aan het knoeien geweest met die app. Enfin, dankzij die online repetities was onze eerste échte repetitie samen al direct een schot in de roos (allez ja, dat vonden wij toch). De ‘vibe’ zat onmiddellijk goed en al zeker na het eerste optreden, waar we nauwelijk 10 minuten tijd hadden om heel onze ‘gear’ op te stellen, wisten we dat we klaar waren voor het ‘grote’ werk. We hadden dan ook veel meer stress voor ons allereerste optreden, dan dit optreden op Alcatraz Metal Fest eigenlijk. Dit was gewoon puur genieten.
Hebben jullie trouwens streamings gedaan tijdens die periode, ik niets anders gedaan dan dit bekijken en heb daar wel dingen ontdekt die ik anders wellicht aan mij had laten voorbij gaan?
We hebben er wel even aan gedacht, maar hebben er uiteindelijk van afgezien. Afzien in de louter praktische betekenis dus van ‘er niet mee doorgaan’, niet in de ons geheel inhoudelijk kenmerkende betekenis van zwaar mentaal/psychisch/metafysisch lijden en zo, voor alle duidelijkheid. Enfin, geef ons maar gewoon het live spelen, voor een écht publiek. En ook: om die streamings goed te krijgen moet je technisch toch het juiste materiaal en verstand hebben en zo. Het moet kwalitatief toch in orde zijn en we concentreerden ons dan liever op het schrijven voor de nieuwe plaat.
Nog iets anders, Zijn jullie er als band sterker uit gekomen uit die tijden eigenlijk?
Net voor de corona-apocalyps hadden we een paar personeelswissels doorgevoerd. Wolf kwam er eerst bij om het voor ons echt wel zéér tragische (no irony intended there) vertrek van onze bassist Gorik op te vangen, die puur om gezondheidsredenen (gewrichtsproblemen) geen bas meer kon spelen... Later kwam Tim erbij, als tweede gitarist. We vonden elkaar wonderbaarlijk snel en dat is eigenlijk in dat anderhalf jaar niet verminderd, integendeel. Met deze onwaarschijnlijke slavery-tour van 3 (!) optredens achter de rug zijn we gemotiveerder zijn dan ooit!
Ik denk dat metal muziek spelen fysiek vrij zwaar is, jullie zijn nog niet zo oud, maar wanneer stopt het voor jullie denk je, niet per se leeftijdsgebonden?
Euh… Is ‘Wanneer we erbij neervallen’ een goed antwoord? Elie, uwe prostaat lekt weer!
Zijn er nog ambities of doelstellingen die jullie willen bereiken, zoals op grote festivals of podia staan?
Na alles wat we allemaal al bereikt hebben? Allereerst willen we natuurlijk in de eerste plaats een zoveelste steengo… een zo goed mogelijke nieuwe plaat afleveren. Die zal er waarschijnlijk tegen de zomer van volgend jaar zijn. Als we tegen dan natuurlijk allemaal al niet gestorven zijn.
Wat die optredens betreft: bring it on! Je eigen, in ons geval dan ook nog eens onwaarschijnlijk ambitieuze, muzi…. Waarom u lacht nu alwéér? Sorry hoor, maar dus om voort te gaan, je eigen muziek aan de man brengen is wel wat anders dan de riff van ‘Smoke on the Water’ of zo te spelen en dan doet het zeker deugd om op een groter podium te staan. Als de mensen van Graspop of Wacken mee lezen, mogen ze dit dus als een uitnodiging beschouwen (we gaan er natuurlijk vanuit dat ze dit van a tot z lezen, inderdaad). Maar of we nu op een groot festival staan of in een klein café, het belangrijkste blijft het speelplezier. Metallica zei dat indertijd namelijk ook altijd. En zie waar ze nu sta… Euh… Kunt u dat van Metallica misschien weglaten? Ok. Whatever. Genieten van muziek maken en dat met je fans kunnen delen, dat is het belangrijkste. Onze repetities zijn altijd weer een feestje en dat is ook wat we willen overbrengen op het podium. En we denken dat dat vandaag wel gelukt is. Alcatraz is natuurlijk een festival dat openstaat voor alles. Dat voel je als je hier op het podium staat en als je hier ontvangen wordt. Als ze ons opbellen voor een volgende editie (de telefoon staat hier niet stil, weet u), twijfelen we geen moment!
Er staat ook een meer mainstream publiek op een metal festival, het grote publiek aanvaardt metal meer ? Komt dit door bijvoorbeeld bands als Metallica?
Het wordt meer aanvaard dan vroeger, dat is zeker het geval. Kijk maar naar de opkomst dit jaar! Maar succes, daar zijn we natuurlijk totaal niet mee bezig. We willen vooral muziek maken die we zelf goed vinden, ons amuseren en geslaagde optredens geven. Wanneer is een optreden geslaagd? Als je mensen raakt. Daar streven wij naar.
Ik ga het hier bij houden heren, dank voor het fijne gesprek ?
Ha, dat werd tijd. We rammelen namelijk van de honger. En dorst dat we hebben! Hahahahaha!!!!!!!!! ;-)
Pics homepag @Yoshi Mortelmans
Killer - Na veertig jaar gezond kunnen blijven en nog enkele jaren op deze elan kunnen doorgaan, is een ambitie op zich
Killer bestaat ondertussen 40 jaar! De bandleden zijn grootmeesters in het spelen van gitaarriedels. Met een technisch hoogstaande set, toveren ze na veertig jaar nog steeds een glimlach op ons gezicht, en laten je hevig headbangen tot in de vroege uurtjes Op Alcatraz Metal Fest mochten ze de La Morgue stage op vrijdag afsluiten, en ze bewezen nog steeds te staan als een huis.
Vóór hun optreden hadden we een fijn gesprek met de drie bandleden. Over die veertig jaar in de metal scene en naar de toekomst plannen. Want Killer is niet van plan om de handdoek in de ring te gooien na veertig jaar, er staat zelfs een nieuw album op de planning.
Ik had gelezen dat jullie veertig jaar bestaan, wat is voor jullie de grote verandering door de jaren heen?
Internet vooral, dat hebben we in een ander interview ook verteld. Vroeger moesten we zelf voor alles zorgen, zelfs als we in bijvoorbeeld Duitsland of Nederland moesten optreden. Roadies en lichtinstallatie en alles erop en eraan. Nu staat alles klaar, als je een optreden hebt in Spanje bijvoorbeeld heb je, bij manier van spreken, maar je gitaar in te pluggen. Ook om aan te vragen, gaat dat gewoon via mail, je print het af en klaar is kees. Vroeger was dat veel telefoons en papierwerk om ergens op een optreden te geraken. Dat is wel de grootste verandering ja.
Is het voor jongeren ook niet gemakkelijker nu om in het Buitenland te spelen dan vroeger?
Dat was vroeger ook anders ja, als je Will Tura of Willy Sommers heet lukte dat wel. Maar als metal band was je sowieso een buitenbeentje, en vond je moeilijk feedback bij een ruim publiek of promotors. Het was dus heel moeilijk om verderop te geraken daardoor. Nu zijn er veel meer bands en is er veel meer concurrentie, dat is de andere kant van de medaille. Maar langs de andere kant, ze krijgen wel meer speelkansen.
Metalbands kunnen in deze tijden ook sneller op mainstream festivals spelen dan vroeger, heb ik de indruk
Dat klopt, een metal band op bijvoorbeeld Torhout.Werchter was vroeger ‘not done’ , na Metallica en dergelijk is dat stillaan verbeterd. Een festival als Graspop bijvoorbeeld was vroeger een pop/rock festival. Daar zijn ze meer heavy groepen beginnen zetten, omdat het toen meer en meer kon, en nu is het een metal festival geworden. Dus ja.. het grote publiek heeft zeker meer respect voor het metal genre dan vroeger, zeker en vast.
Ik wil het toch even over Killer zelf hebben. Jullie spelen straks (Killer stond als afsluiter op de La Morgue stage) – als afsluiter op de La Morgue stage. Jullie eerste optreden? De honger is groot zeker?
Ik heb juist gegeten maar de honger is nog steeds enorm groot ja (haha).
Denk je dat je er als band sterker bent uit gekomen uit deze periode van Corona en zo, waar bands niet konden optreden en dergelijke?
Sterker weet ik niet, maar zeker niet minder sterk dat is zeker. Maar zeker niet het idee gehad om de stekker eruit te trekken, dat zeker niet. We hebben ook nieuwe songs geschreven, er zal volgend jaar een nieuw album uit komen. We hebben de oudere songs met de huidige bezetting opnieuw opgenomen, met de moderne techniek. En dat komt ook waarschijnlijk uit als een soort tussen release. Iedereen is dus zeker bezig geweest, ook al ging repeteren uiteindelijk niet en zo. Maar we hebben zeker niet stil gezeten als band tijdens deze periode.
Wat zijn eigenlijk de verwachtingen voor het concert van vandaag? (vrijdag 13 augustus)
Ik hoop dat de fans even enthousiast zullen zijn dan wijzelf. En hopen dat ze er samen met ons een waar heavy metal feest van maken.
Jullie hebben zeker nog ambitie om verder te doen, dat is goed nieuws. Maar wanneer stopt het voor jullie dan? Als je ziet naar een band als Slayer die de handdoek in de ring gooit, metal spelen is fysiek niet te onderschatten
Het gaat nog steeds, soms is het in de ochtend wel moeilijk, maar dat is bij iedereen zeker? Als ik me daar zorgen begin in te maken stop ik gewoon. Ik heb een voordeel, ik ben gitarist en zanger. Als ik artrose krijg en kan geen gitaar meer spelen, kan ik nog zingen. Als ik mijn stem kwijt geraak kan ik nog als gitarist verder doen. Tot het echt niet meer gaat of de mensen er iets over zeggen, dat wil ik niet meemaken. Dat is bij Sportmannen ook, als ze stoppen terwijl ze nog goed zijn, wordt daar over zoveel jaren nog over gepraat, als ze op hun retour zijn en ze maken zichzelf belachelijk gaat het net daarover. En ook als je merkt dat er geen publiek meer naar jou komt zien, is het tijd om die stekker uit te trekken.
Het is wel een iets ouder publiek ook op Alcatraz Metal Fest?
Dat kwam op VTM ook ter sprake; en de spreker zei ook dat het op Alcatraz Metal Fest een iets ouder publiek is, die zijn gevaccineerd , getest en dergelijke en daardoor kan Alcatraz wel doorgaan. En festivals voor jongeren nog niet.
Zijn er na veertig jaar nog ambities en doelstellingen?
Groot worden en de wereld domineren zit er niet meer in na al die jaren. Er rijk mee worden ook niet. Gezond blijven en nog op deze elan enkele jaren kunnen doorgaan, is een ambitie op zich. We hebben onlangs nog een vriend uit onze entourage begraven, 57 jaar jong.
Dank voor dit fijne gesprek, veel succes nog in alles wat jullie doen de komende jaren!
Lefwerk - Ons belangrijkste ambitie is de muziek blijven maken waar we zelf een goed gevoel bij hebben …én dat uitbrengen
We citeren even uit de vi.be pagina van Lefwerk: 'Lefwerk is Vinnie "Tjons" en Niels "Swieso" François uit Wetteren. Twee broers die als kind niet enkel met Action Man speelden maar ook met drums en gitaren. Beiden groeiden op 'op den buiten', experimenteerden in de stad en keerden terug naar het platteland om hun focus te leggen op hun gedeelde passie: beats en woord.’’
Na hun EP in 2020 kwam in februari dit jaar een eerste full album op de markt via Pig Parade Records, ‘Blijf Klein’.
We zagen de heren op 18 juli live aan het werk in DOK, Gent, en waren danig onder de indruk van de performance. Ons verslag kun je hier nog eens nalezen.
We hadden een fijn gesprek met de broers in een gezellig café in Wetteren. Het ging niet alleen over die release, maar ook over hoe de Hip Hop scene leeft in ons land, tot de verdere toekomstplannen.
Heren, om met de deur in huis te vallen, voor wie jullie nog niet kent, ?, wie is Lefwerk, hoe is alles begonnen, vertel eens wat meer over jezelf?
We zijn broers en spelen al vrij lang muziek van jongs af aan in verschillende andere projecten, al dan niet samen of los van elkaar. Ook The Grassroots Movement, dat is een vrij grote bezetting, van een twaalf muzikanten. Lefwerk is eigenlijk ontstaan uit de drang naar meer vrijheid en om eens niet rekening te moeten houden met anderen buiten ons twee.
Is er een soort hip hop scene in ons land? Ik vind dat er iets bloeit, rond Brussel bijvoorbeeld; Heeft Stikstof en Zwangere Guy daar iets mee te maken?
Het is zich meer en meer aan het verspreiden eigenlijk. Over heel het land. Zowel in Brussel, Vlaanderen als Wallonië. De populariteit van Zwangere Guy zal hier zeker wat mee te maken hebben. Het genre is enorm gegroeid, en blijft groeien. Het is een muziekstijl die ook in ons land de mainstream aan het bereiken is, lijkt ons.
Hip Hop is ook geëvolueerd door de jaren heen eigenlijk. De basis is en blijft ‘de straat’; men keert terug naar de basis, vind ik
Dat is ook zo, zeker als je ziet wat er in Brussel aan het gebeuren is. Hip Hop keer terug naar de zogenaamde ‘Urban’ en ‘streetfight’ waaruit de stijl is ontstaan, zoveel is zeker. Het is niet de hoofdreden dat we hieraan begonnen zijn, zelf hebben we in onze kindertijd of jeugd niet moeten ‘husselen’, maar die bepaalde stijl van hip hop was zeker een inspiratie. Het is net een leuke uitdaging om een ‘doorsnee levensstijl’ in Hip Hop tracks te gieten.
Wie waren eigenlijk jullie inspiratiebronnen wat artiesten en dergelijke meer betreft?
Als je ver terug gaat in de tijd, heeft Hip Hop er eigenlijk zelf niets mee te maken. We zaten eerder in het straatje van alternatieve rock en punk en dat is later veranderd naar meer Elektronische muziek. Het voordeel van Elektronische muziek is dat je dat alleen kunt doen, een beat maken en daar iets mee doen. Het was ook een soort eyeopener dat je niet per se een gitarist of bassist nodig hebt om muziek te kunnen maken. De stap naar Hip hop is dus pas later gekomen, mede door het idee om muziek te maken zonder een al te grote bezetting, beats en stam aan de basis.
Hoewel jullie in dat hokje Hip Hop worden geduwd zag ik in DOK dat jullie eigenlijk net daarbuiten kleuren, zie ik het mis? Of is er binnen dat Hip Hop iets veranderd dat me is ontgaan?
Dat is bewust, we kunnen niet het soort hip hop brengen als bv. Stikstof of Zwangere Guy. Wij hebben niet hetzelfde verhaal te vertellen als hen.
Ik pik daar toch even op in. Hip Hop uit de straat? Zwangere Guy vertelt zijn verhaal uit zijn jeugd in Brussel, ook de Amerikaanse Hip Hop had het over het leven op straat. Ik veronderstel dat jullie een goede jeugd hebben gehad in Wetteren? Jullie halen de inspiratie dus ergens anders. En door wat laten jullie zich beïnvloeden bij het schrijven van teksten (en het uitvoeren)
Inderdaad, ook wij (en dan vooral Swieso) schrijft(-ven) vanuit onze jeugd. Maar dan ook zoals deze was: zorgeloos, met veel ruimte om te genieten, uit te gaan en te creëren. Op de plaat zal je merken dat onze instrumentals vaak een donker kantje hebben. Na een eerste luisterbeurt zou je dus durven stellen dat we ruwe songs maken, maar wanneer je naar de teksten luistert, denk ik dat velen zich zullen herkennen in wat verteld wordt, net omdat het zo ‘gewoontjes’ is.
Ik (Swieso) vind het wel heel leuk om metaforen te gebruiken en de dagdagelijkse dingen anders te vertellen. Dit zorgt er ook voor dat de inhoud van de teksten voor interpretatie vatbaar zijn. Op die manier blijven de verhalen zeer persoonlijk, en tegelijk herkenbaar voor velen. Zowel negativiteit als positiviteit vergroot ik graag uit.
Is er een toekomst voor Hip Hop in ons land? In Amerika worden die hip hop artiesten daar soms steenrijk, met villa’s en zo ? maar dat zit er hier niet in? Geografische ligging of wat denken jullie zelf? Of is dat geen ambitie?
Als je ziet welke artiesten het goed doen in ons land, dan is er zeker ook hier toekomst.
Denk maar aan Brihang, Blackwave, Roméo Elvis, Coely,… dat zijn toch allemaal artiesten die goed scoren en in het genre in de smaak vallen bij een ruim publiek. Wat het financiële kader betreft is het volgens mij gewoon moeilijk om je boterham te verdienen met muziek, en dat is niet alleen in Hip Hop zo. Je moet hierbij allicht ook een dosis geluk hebben. Wat het Geografische betreft zijn er artiesten die dat doen, maar er lijkt precies zoiets te zijn als ‘een taalbarrière’, we maken Nederlandstalige muziek, dus de muziek verder verspreiden dan ons eigen landje en Nederland lijkt me sterk J.
In DOK had ik ook gemerkt dat er opvallend veel jonge mensen voor het genre te vinden zijn, er zijn ook artiesten die er wat uitspringen zoals IKRAAAN die het trouwens ook goed doet bij een ruimer publiek. Er broeit iets, vind ik toch. Leeft het echt bij de jeugd?
Zeker. Eigenlijk als je ziet wat punk vroeger deed bij de jongeren, dat is dezelfde ingesteldheid bij Hip Hop, het afzetten tegen de maatschappij en tegen heilige huisjes stampen, ieder op hun eigen wijze.
Wat wel een verschil is, is dat Punk en Hard Rock toen veel gedraaid werd op de radio, nu heb ik de indruk dat veel radio zenders bang zijn om buiten de lijntjes te kleuren waardoor bepaalde Hip Hop zoals jullie zelden op de radio komt, heb je daar een persoonlijke verklaring voor?
Dat lijkt inderdaad wel zo, ze durven niet echt of er moet iemand anders hen zeggen dat het echt goed is om ook op de radio te worden gedraaid, lijkt ons.
Bij Radio 1 hebben we wel het geluk gehad en werd onze tweede single van het album, ‘Anders Da Ga Nie ft. Jan Paalhut’, opgepikt, tot op vandaag is deze trouwens nog steeds hoorbaar op de zender.
Laten we het ook eens over Lefwerk zelf hebben. Jullie brachten vorig jaar een EP uit, hoe werd die ontvangen? Heeft die ook bepaalde deuren geopend?
De EP is inderdaad vorig jaar uitgebracht, dit jaar was er het album ‘Blijf Klein’. Die EP , uitgebracht in januari 2020, heeft zeker enkele deuren geopend. In die zin dat we daardoor voor het eerst een live set hebben kunnen brengen. Vooraleer alles weer op slot was , hebben de mensen ons dus al eens live kunnen zien dat was mooi mee genomen. Alles was trouwens binnen het jaar klaar waardoor we vrij vroeg na de release van onze EP al dat full album konden uitbrengen.
In oktober 2020 brachten jullie “Binnenstebuiten” uit als eerste single van dit album. Eerder dit jaar volgde “Anders Da Ga Nie” als tweede single waar Swieso zich laat bijstaan door Jan Paalhut (Ntrek). Hoe werd dit onthaald?
Die single haalde de nationale radio (Radio 1), heeft de naam Jan Paalput daarbij geholpen, dat kan, geen idee. Vermoedelijk heeft dat wel een belletje doen rinkelen ergens... In elk geval; een zeer fijne samenwerking, en toch een opsteek voor ons door die radio feedback. Blijkbaar een goeie singlekeuze, wat altijd wel een gokje is.
https://www.youtube.com/watch?v=PamL6ONVZJ0
Heeft deze track, of andere van jullie tracks, een politieke boodschap?
Nee, zeker en vast niet. Tussen de lijntjes circuleert er wel een ‘mening’ of zo, maar er schuilt zeker geen politieke boodschap achter onze teksten.
Ik heb jullie gezien in DOK en vond het alle kanten uitgaan, een zeer beweeglijke set ook, maar veel te kort... helaas. Ik wist zelfs niet dat jullie met twee waren want op een bepaald moment was ik een beetje de tel kwijt
Voor de live set zijn we sowieso met drie, Koen Bracke brengen we sinds de ‘Blijf Klein’ set mee voor begeleiding op gitaar, bas en extra synthesizer. In bepaalde nummers is die elektrische gitaar super belangrijk. En dan is er ook Stefanie die het nummer “Wallen” heeft ingezongen. En die ook live, als ze kan , meegaat met ons. We proberen dus zeker wat meer mensen te betrekken binnen onze live set. Ook wanneer Jelle Lauwers, Rian Snoeks of Jan Paalhut zin hebben , zijn ze steeds welkom op het podium.
Ik vond het ook niet echt een optreden van aparte bands, maar een groot feest. IKRAAAN stond daar als enige helemaal alleen, maar voor de rest ging iedereen bij iedereen een beetje op het podium. Heerst er een soort vriendschap binnen de scene, op jullie concert kwamen sommige andere artiesten die voorheen hadden opgetreden gewoon mee op het podium , ook dat vond ik zo leuk ?. Ik kreeg niet het gevoel dat er concurrentie heerst?
Er heerst niet echt concurrentie ofzo, iedereen is heel vriendelijk voor elkaar, er wordt interesse getoond naar wat iedereen zowat doet. Dusja, er heerst zeker een soort vriendschap binnen die scene. Ze zullen wij ook anderen zeker niet beoordelen. Wie zijn wij om dat te doen?
In Gent enzo, maar in Brussel?
Zelf komen we ‘vanop den buiten’, dus buiten de grote interesse en de liefde voor de Brusselse muziek is er nog geen rechtstreekse connectie. Maar als je ziet hoe zowel Nederlandstalige en Franstalige rappers met elkaar omgaan in en rondom Brussel merk je wel een sterke band tussen hen. Zo vullen elkaar ook vaak in elkaars nummers, het lijkt me een zeer coole en sterke kliek.
Daardoor kunnen eventuele samenwerkingen makkelijker ontstaan, zijn er plannen in die richting om met anderen samen te werken?
Er zijn naar de toekomst toe zeker plannen in die richting. De Samenwerking met Rian Snoeks is nu last minute gebeurd eigenlijk. Oorspronkelijk is de track “Anders Da Da Nie” met Jan Paalhut zoals je weet. Helaas heeft hij recentelijk beslist om niet meer het podium op te gaan. Daarom hebben we beroep gedaan op Rian Snoeks, we houden van zijn stijl en ruwheid in zijn lyrics, en hij speelde toevallig ook op het DOK ;). We stuurden Rian via Instagram de vraag of hij een vers wou schrijven op de track, hij was hier meteen enthousiast over. Voor het optreden hadden we elkaar nog nooit ontmoet (enkel dan digitaal ;)).
De versen die hij voor ons nummer schreef , paste perfect in ons verhaal, ook z’n flow hierbij ging lekker. Een onverwachtse samenwerking die heel goed zat naar onze mening.
Dus misschien zijn hierdoor wel ideeën ontstaan naar de toekomst toe…
We staan open voor veel, het hoeft zelfs niet Hip Hop gerelateerd te zijn.
Op 22 februari brachten jullie 'Blijf Klein' uit, ik vroeg me wel af, midden in deze coronatijden, een debuut uitbrengen (zelfs de EP viel een beetje bij de eerste lockdown) waarom niet een jaartje langer gewacht?
We hebben daar over getwijfeld en nagedacht… Zo waren we ook een beetje bang dat we zouden verdwijnen in de massa. We gingen ervan uit dat enorm veel bands en artiesten van de gelegenheid gingen gebruik maken om tijdens een lockdown te werken aan nieuw materiaal en dus ook dit zouden uitbrengen. Maar de goesting was gewoon te groot om onze release te laten doorgaan, we moesten NU ons ei leggen dus zijn we ervoor gegaan. Sommige nummers zijn vorig jaar geschreven, als we daar nog lange mee wachten om die uit te brengen, klinken ze wat gedateerd naar onze goesting. We blijven nog even verder surfen op dit album, we willen onze ‘Blijf Klein’ set op zoveel mogelijk plaatsen voorstellen. En ondertussen zijn we al met nieuwe dingen bezig eigenlijk.
Nu we aan corona aanbeland zijn, tussen de regels door, hoe hebben jullie deze tijden doorstaan?
Bij de eerste lockdown was het vooral moeilijker werken, ook al is het nu ook iets met die mondmaskers enzo he…. We werken beiden in het onderwijs trouwens. We hadden gehoopt dat het nu in September iets of wat normaal zou zijn , maar dat was het ook nog niet; bijzonder moeilijke omstandigheden, maar dat gold voor iedereen natuurlijk.
We hebben het overleefd en gaan lekker door.
Wat het debuut betreft, zijn de persoonlijke verwachtingen ingelost?
Ik denk het wel. De radio airplay die we niet hadden verwacht, onze eerste show met het album was een zeer mooie beleving en een toffe kans die we kregen. De samenwerking met Democrazy om ons album voor te stellen, en onze set compleet te mogen spelen. de goede feedback van fans en media … Ja, de verwachtingen zijn best wel ingelost. Zonder meer.
Wat zijn naast deze release de verdere plannen van Lefwerk. Optredens en andere?
Concrete plannen zijn er nog niet. Zoals eerder gezegd willen we nog doorgaan met onze ‘Blijf Klein’ set. Deze is vers, de evenementen in deze zomer kwamen, zoals verwacht, traag op gang. Dus we hopen nog wat ‘Blijf Klein’ shows plannen in het najaar ’21 en voorjaar ’22. We willen hiermee ons publiek verbreden, dat is al een plan op zich. Ons label, Pig Parade Records, zal ons hierbij allicht helpen.
Tegen het einde van het jaar start ook de focus naar het schrijven van nieuwe songs.
Doen jullie ook nog andere projecten? En valt dit allemaal te combineren?
Ik (Vinnie aka Tjons) ben nog actief in twee andere projecten. Als drummer. Dat allemaal combineren is niet altijd even gemakkelijk. Maar het gaat vooral over een goede planning maken. Swieso neemt er naast Lefwerk nog drie projecten bij. Een goede planning is alles, wat Tjons zegt ;).
Als je de kans moest krijgen om met een van die projecten door te breken naar een ruim publiek en op de radio gedraaid worden of in een AB kunnen spelen, wat in ons land al heel wat is, zou je dan je andere projecten links laten liggen? Hoe sta je daar tegenover?
Dat bereiken zoals je omschrijft, is het perfecte scenario. Maar wat eventuele andere projecten betreft, vraagt het – zoals hierboven al aangegeven – een goede planning.
Het is ook vaak zo, in elk project heb je wel iemand die voortrekker is van dat bepaald project. Doordat die andere projecten worden gestuurd door iemand anders, kunnen we ons beter concentreren op puur het onze en kijken hoever we daarmee kunnen gaan. Bij alles is het dus vooral een planning wat waar past, en dat is niet altijd even gemakkelijk. Wat een voordeel is bij ons, elk van die projecten zijn gevestigd bij het ene label uit Wetteren, Pig Parade Records, dat helpt ook om de juiste afspraken te maken. Doordat de releases een beetje gestuurd kunnen worden door Pig Parade.
Leeft en beweegt er iets in Wetteren wat muziek betreft? Er is een scene in Gent, maar dus ook in Wetteren?
Er leeft hier zeker iets, dat is altijd wel zo geweest. En het blijft altijd terugkomen.
Niet alleen vanuit Gent gestuurd, maar ook in Wetteren zelf. Het is alsof iedere generatie uit onze gemeente wel zijn local heroes gehad heeft en blijft hebben. Denk maar aan Wim De Craene, geboren en getogen in Wetteren, gekend bij het grote publiek. Maar ook Charles Traveauw Blues die in de jaren 2000 onze Wetterese trots was… Zo blijven er muzikale projecten uit Wetterse grond komen. De meest recente zijn denk ik Young Foxes.
Er moet toch iets in ons Wetterse water zitten… Best om fier op te zijn. Het is ook heel leuk dat de genres zo uiteen lopen… Er heerst hier geen Hip Hop-, Rock-, Punk- of Metalscene. Er heerst hier gewoon een muziekscene. Wetteren heeft ook enkele coole spots om concerten te checken; zo moet je zeker eens langs Café Posthotel of Lemon Bar gaan.
Ook krijgt onze gemeente na zoveel jaren eindelijk een nieuw jeugdhuis. We hopen dat ook dit een nieuwe ontmoetingsplek wordt voor veel jonge muzikanten waar ze hun eerste creaties op een podium kunnen brengen.
Het leeft dus zeker. Ik krijg wel de indruk dat tegenover vroeger de ‘rock’ een beetje is verdwenen uit de muziek? Voelen jullie dat ook?
Vroeger ging het er misschien wat ruwer aan toe in de backstage, ook bij ons. Tegenwoordig gaat het er allemaal nogal heel braaf aan toe.. althans dat ondervinden we toch ook wel. We worden natuurlijk ook een jaartje ouder en de apenstreken liggen achter ons. Al zat het nooit in ons om de boel af te breken hoor. Maar een beetje meer Rock & Roll mag zeker voor ons!
Die energie brengen op het podium is belangrijk, jullie zijn nog jong en kunnen dat nog voluit natuurlijk. Maar wanneer zou het punt er zijn om te zeggen ‘hier stopt het’?
Dat is een zeer moeilijke vraag. We kunnen dit nog lang volhouden, het moment dat je op een podium kruipt met een gevoel van ‘het is genoeg geweest’, dan lijkt het ons de tijd om de stekker eruit te trekken. Wanneer die moment er zal zijn, weet je nooit. Je hebt voldoende artiesten die als zeventiger nog als een bom energie op de planken staan, andere zijn op hun vijftigste al opgebrand.
Wat zijn de echte ambities en hebben jullie een soort einddoel voor ogen of ben je daar niet mee bezig?
Een einddoel is lijkt ons een moeilijke kwestie. De grootste ambitie is de muziek blijven maken waar we zelf een goed gevoel bij hebben. En dat uit brengen, en dat er mensen naar luisteren, dan is ons doel bereikt.
Weet je, je maakt nooit ‘dé track’, als je denkt dat je deze hebt, dan lijkt het ons beter dat je stopt. Niemand gaat graag bergaf, toch? Maar de oneindige zoektocht naar ‘dé track’ is een belangrijke drijfveer om te blijven creëren. Vroeg of laat ben je allicht die zoektocht beu, dan ben je, naar ons idee, opgebrand.
Als een promotor jullie de kans moest bieden om Sportpaleizen uit te verkopen, of in het Buitenland door te breken op de voorwaarde dat je je richting verandert en dus toegevingen doet die misschien niet volledig je ding zijn (sommigen doen dat) , zou je dat doen?
Nee, daar zouden we eerder niet op ingaan. Met alle respect daarvoor, op dat moment word je gemaakt en maak je niet meer zelf de muziek waar je achter staat. Als het niet meer uit onze eigen leefwereld komt, waar we achter staan, zullen we dit naar alle waarschijnlijkheid afwijzen. Liever dat er, bij wijze van spreken, maar vijf mensen ons oprecht goed vinden dan dat we tienduizend exemplaren verkopen waar we zelf niet achter staan. Het zou ons moeilijk bevallen, en op het volgende album zouden we dan toch iets maken zoals we het zelf willen. Uiteraard langs de andere kant weet je het natuurlijk nooit. Er zijn inderdaad artiesten die het hebben gedaan, en er zullen er blijven volgen. Als iemand met een prachtige deal voor je deur staat, is de druk om de juiste keuze te maken hoog waardoor je misschien snel van mening of strategie verandert.
We zullen zeker geen kansen laten liggen maar we moeten er wel zelf 100% achter staan.
Pics homepag @Koen Bracke
Laten we het houden bij dit statement. Veel succes nog in de nabije en verre toekomst.
Eternal Breath - Gewoon elke kans die we binnen krijgen, grijpen is een doel en ambitie op zich
Eternal Breath is sinds 1996 bezig en heeft ondertussen al heel wat watertjes doorzwommen. Zowel op en naast het podium heeft de band voldoende zijn stempel gedrukt op de Belgische metal, met succes zelfs in het Buitenland.
Zoals elke band keek ook Eternal Breath enorm uit om weer echt live te spelen. Op Alcatraz Metal Fest 2021 was dit eindelijk, na anderhalf jaar, weer het geval.
We hadden een fijn gesprek met Andy, Kenny en Marino over hoe ze deze tijden hebben beleefd en welke impact het op de band had. Ook de Belgische muziek op zich kwam aan bod, en uiteraard de verdere toekomstplannen werden uit de doeken gedaan.
Jullie zitten al een tijdje in de muziek business en ik kreeg onlangs de opmerking dat alles in deze tijden veel braver is geworden, dan vroeger. ‘minder rock-’n-roll’ zelfs? Hoe sta je hier tegenover?
De regels waren vroeger wel relaxter, alles moet veel strakker in dezer tijden. Of dat daardoor minder rock-‘n-roll is daardoor? Misschien wel. Maar anderzijds is er meer respect voor de metal muziek tout court. Vroeger werd metal bekeken als iets vies of zo, en op dat vlak is er vanuit een ruim publiek toch wat meer respect voor de metal muziek op zich. Dat is een groot verschil tegenover vroeger, en de positieve kant van het plaatje.
Is dit in grote mate niet de verdienste van bands als Metallica die metal naar het mainstream publiek hebben gebracht? In de jaren ’80 stond metal niet op een Torhout/Werchter. Na Metallica in 1993 , kon dat plots wel
Door ‘Black Album’ werd het metal gebeuren zeker wat meer op de kaart gezet bij dat ruim publiek, dat is zeker. Waardoor het meer wordt aanvaard, ook al komt het nog steeds met mondjesmaat op radio en TV. Dat is iets anders, maar binnen het doorsnee publiek wordt het aanvaard. Die lijn kunnen we doortrekken, als je vroeger ergens ging werken met tattoos of lang haar was dit totaal ‘not done’, ook op dat vlak wordt daar in deze tijden niet echt een probleem van gemaakt.
Andy: Ik ondervind dit ook in mijn job als schrijnwerker, dat ik nu bij de mensen binnen kom, met mijn tattoos daar, wordt er niet meer van op gekeken. Dat was vroeger wel anders. En dat vind ik dus wel een positieve verandering.
Je sprak er al over, dat metal muziek niet echt op de radio wordt gedraaid. Maar is dat eigenlijk een ambitie van jullie om meer radio airplay te krijgen? Misschien op uitzondering van Channel Zero of Fleddy Melculy?
Kenny: het zou fantastisch zijn om werkelijk onze muziek op de radio te kunnen horen. Weliswaar zou dit eerder in een top 100 op StudioBrussel te horen zijn; en dan moet er weer gestemd worden… maar natuurlijk vind ik dat deze ambitie er zeker is!
Over Buitenland gesproken , Is het, wat ons land betreft, niet eerder interessanter om eerst in het Buitenland door te breken zodat je ook in België wat bekender wordt?
Mijn mening is ‘Go with the flow’. Je maakt je muziek en dan moet er toch een dosis geluk bij zitten om ontdekt te worden, We hebben zelf al veel in het buitenland gespeeld, en je moet op de juiste moment toch de juiste personen tegen komen om ontdekt te worden. Ofwel speel je echte commerciële muziek, en doe je andere dingen . Ons land is trouwens geografisch heel klein, het dus is net doordat we hier in België leven sowieso wel meer interessant om eerst naar het buitenland te proberen kijken. Als je op tournee bent geweest met die of deze band in het Buitenland, kun je al wat meer je stempel drukken in ons land. Dat is zeker en vast het geval. Neem als voorbeeld Evil Invaders, die hebben (onder andere) in Japan gestaan en plots krijgen die hier meer feedback. Ze zullen in het begin ook niet gedacht hebben zover te geraken, maar zijn ontdekt geweest en konden zich lanceren, en dan kom je een beetje bij wat we in het begin van het beantwoorden van deze vraag al hebben gezegd. Zo zijn er trouwens nog voorbeelden genoeg. Een dosis geluk speelt dus zeker mee. Kenny: Natuurlijk moet je ook muziek maken die aanslaat. Soms is het geluk hebben, soms is het uniek uitpakken met je muziek, … en andere gevallen kan het ook door gewoon goede connecties te hebben.
We leven in rare corona tijden, hoe heb je als band en mens dit overleefd (om het zo uit te drukken) maar vooral als band?
Repeteren ging niet, optreden zeker niet. Nee, het was totaal niet gemakkelijk om als band effectief iets te kunnen creëren samen. Laat staan repeteren voor optredens die er konden aankomen. Vooral online met elkaar chatten en zo, dat deden we wel. Veel beperktheden dus door die digitalisering, maar ook de enige mogelijke oplossing om toch ‘samen’ te komen.
Zijn er geen nieuwe composities uit gegroeid, er zijn artiesten die net in deze periode volop zijn beginnen songs schrijven en zo?
Marino: Ik probeer als gitarist aan bepaalde skills te werken, en daar had ik nu wel wat meer tijd voor.
Kenny: Voor mij was het weer een ander verhaal, ik heb een huis gekocht en was daar intensief mee bezig. Daardoor heb ik wat minder kunnen drummen, en merk ik wel dat ik toch weer wat moet oefenen op bepaalde skills. De corona tijden hebben we dus vooral individueel gewerkt aan wat nodig was. Zonder de band in de steek te laten want er werden oa ook plannen gemaakt voor onze 25jarig bestaan iets leuk te organiseren. 12 februari 2022!
Andy: Ik heb wel wat songs ingezongen en doorgestuurd naar de rest, waar verder werd aan gewerkt. Daarvoor heb ik iets aangeschaft om dat te doen, maar mijn leven heeft niet stil gelegen op andere vlakken daardoor, ook niet wat muziek maken betreft eigenlijk.
Het moet dus een opluchting zijn geweest om terug te mogen optreden; hoe groot was de honger?
Veel bands hebben een jaar en half niet opgetreden, het is niet simpel om als band direct op een groot festival als Alcatraz Metal Fest te staan. De zenuwen waren gespannen, maar we hebben op Alcatraz dus zeker alles uit de kast gehaald, aan de reacties achteraf bleek dat iedereen heel tevreden was. We hebben voor ons optreden hier enorm veel gerepeteerd, heel intensief zelfs. Zodat we op elkaar ingewerkt waren, ook met licht en geluidsman. Het moest echt goed zitten… en dat heeft blijkbaar toch zijn vruchten afgeworpen. Maar de honger was zeker groot, de zenuwen dus ook. En wat ook belangrijk is, we hebben eigenlijk elkaar voortdurend gestimuleerd in deze periode, dat heeft eveneens geholpen.
Kunnen we stellen dat Eternal Breath er als band sterker is uitgekomen, sommige bands hebben er de stekker uitgetrokken net door deze periode
We zijn naar elkaar gegroeid, en hebben steeds contact gehouden. Of we er sterker zijn uitgekomen , zal eigenlijk later moeten blijken; In deze fase kunnen we stellen dat het zeker goed is gekomen, dat hebben we met ons optreden op Alcatraz zeker bewezen. (( bij deze vraag was er enorm veel geroezemoes van de buren))
Kenny: De band zelf is enorm gemotiveerd op alle vlakken. Dat andere bands de stekker er uit trekken is heel spijtig maar overtuigd dat elk zijn reden zal hebben. We zijn een leuke vriendenbende die elk optreden of tour alleen maar beter wordt. Ikzelf zit nu 10 jaar in Eternal Breath en zag de sfeer van goed naar het beste gaan. Alleen al door een goed gevoel te hebben met wat we maken en bereiken.
Dus we worden telkens sterker en dat doorheen de jaren.
Laten we het dan over de toekomst plannen hebben, zijn er plannen voor nieuw platenwerk en dergelijke?
Het is nog een beetje te vroeg om echt een nieuwe cd op te nemen, we moeten eerst wat deftige nummers maken en zo. Aan die fase zitten we nu nog niet; Er zijn al nieuwe nummers, daar niet van. Maar ze dienen nog wat meer uitgewerkt te worden en er dient nog te worden gewerkt aan andere songs eer we dat doen. We willen ons nu vooral focussen op terug volop optreden, en ons terug live op de kaart zetten.
Op Belgisch niveau is Eternal Breath een absolute top band, dat hebben jullie door de jaren voldoende bewezen. Zijn er nog ambities en doelstellingen waar jullie mee bezig zijn?
Gewoon de kansen grijpen die we binnen krijgen is een ambitie en doelstelling op zich. Een tour die ons wordt aangereikt, die mogelijkheid om nu op Alcatraz Metal Fest te mogen spelen. Dat zijn allemaal kansen die we met twee handen aannemen en waar we iets mee doen. We zijn eigenlijk altijd een band geweest die elke kans die we krijgen niet aan ons voorbij laten gaan, daardoor hebben we met al veel bands op tour kunnen gaan en daar ook uit leren. Dat is en blijft een doel en ambitie op zich dus. Natuurlijk binnen de mogelijkheden die we hebben, want er zijn ook altijd beperkheden door ons werk en persoonlijk leven. We leven niet van onze muziek alleen.
Bedankt voor dit fijne gesprek, en ik hoop je snel terug live te kunnen zien. Veel succes ondertussen.
Mooneye leverde de laatste twee jaar enkele mooie singles zoals “Black River”, “Thinking About Leaving” of het mooie duet “Bright Lights” met Meskerem Mees. De overwinning van de Nieuwe Lichting in 2019 ligt nu, mede door covid, drie jaar achter hen maar er werd niet stil gezeten. Deze vooruitgeschoven single van het gelijknamige album dat er in september aankomt (10 september) is terug een pareltje van hetzelfde kaliber: melancholisch, warm en catchy.
Volwassener ook en de band klinkt heel hecht. Dat belooft voor het album.
De Britse Toyah Willcox was in de jaren ’80 één van die Britse artiestes die ergens tussen de pop en new wave zat, een beetje als Kim Wilde na haar. Niet de bekendste naam in onze Lage Landen, maar ze leverde met haar band Toyah toch een paar verdienstelijke albums af. In 1981 scoorde de band in de UK met 'It's a Mystery' en 'I Want to be Free'. We waren haar hier al lang uit het oog verloren toen ze in volle coronacrisis opdook in Youtube-filmpjes met haar echtgenoot Robert Fripp, de gitarist van King Crimson. Ze namen in hun keuken samen covers op van popklassiekers als “Enter Sandman” van Metallica, “Sweet Dreams” van de Eurythmics, “Love In An Elevator”, “Sharp Dressed Man”, ... Als je ziet welke van die video’s het populairst zijn, weet je meteen ook dat het niet altijd voor de puike cover is, maar soms ook voor andere troeven die Mevrouw Willcox in de strijd gooit.
Maar we wijken af. Toyah heeft een nieuw album uit en dat is een heel goed album geworden. De songs werden geschreven door Willcox en Simon Darlow, die ook in de jaren ’80-bezetting van Toyah zat. Het spectrum gaat van glamrock (op “Zoom Zoom”) tot synthpop (“Barefoot On Mars”) en de composities zijn ouderwets degelijk, met interessante intro’s, knappe melodieën en arrangementen en ook de lyrics houden steek. Verwacht wel geen grote emoties of filosofische bespiegelingen, maar er zit muzikaal en in de lyrics alvast meer vlees aan het been dan bij menig nieuwe popartiest(e). Fripp speelt gitaar en dat is bij momenten fantastisch. Je wordt niet gitarist bij King Crimson omdat je ‘een beetje’ gitaar kan spelen.
De songs die het snelst kunnen overtuigen, zijn “Levitate”, “Space Dance”, “Kill The Rage” en “Rhythm In My House”. “Summer Of Love” is dan weer net iets te cheesy in de lyrics en arrangementen.
Voor veel Belgische muziekliefhebbers zal Toyah vandaag een ontdekking zijn. Check zeker haar oude werk (bv. album ‘The Anthem’), maar geef dan ook dit album zeker een kans.
https://www.youtube.com/watch?v=yF84u5PmloU
ABBA is terug. Binnenkort met het nieuwe album ‘Voyage’, nu al met twee singles. Behalve de stemmen van Agnetha en Anni-Frid klinken de twee singles alsof de wereld in 1982, bij de split van ABBA, gestopt is met draaien: dezelfde heerlijke pop-composities, zeemzoete arrangementen, identiek afgestelde instrumenten, … De twee vrouwenstemmen herinneren ons eraan dat de bandleden inmiddels de zeventig voorbij zijn, maar je herkent ze wel meteen.
Herkenbaarheid is dus het absolute pluspunt van deze twee singles. Wat hebben we dit lang moeten missen. Bij zo’n muzikale comeback liggen de verwachtingen natuurlijk onhaalbaar hoog en lopen de emoties op. Kunnen we “I Still Have Faith In You” en “Don’t Shut Me Down” naast ABBA-klassiekers zetten als “Gimme! Gimme! Gimme!”, “Dancing Queen” of “Knowing Me, Knowing You” ? In alle eerlijkheid moeten we de nieuwe singles eerder in het rijtje zetten van “Head Over Heels”, “One Of Us” en “Under Attack”: degelijk dus, maar niet de hitsingles die je spontaan kan opnoemen of die je na 20 jaar nog steeds onder de douche staat te neuriën. Nog steeds sublieme popmuziek waarvoor andere artiesten met plezier een arm, been of nier zouden voor afstaan.
“Don’t Shut Me Down” is een zacht-kabbelende swing en heeft een sterke intro, maar zakt na een doorsnee refrein in en heeft een slot dat veel beter verdiende. “I Still Have Faith In You” is de sterkste van de twee nieuwe singles. Hoewel de titel universeel is, zullen vele fans er ook een boodschap van songschrijver Benny aan de andere bandleden in horen.
Blij dat ABBA terug is, maar hopelijk zit er in de rest van het album iets meer schwung.
ABBA - I Still Have Faith In You - YouTube
Popallure 2021 - De Kreuners - Dinosaurussen die nog niet met pensioen moeten
Popallure 2021
CC Het Centrum
Nazareth-Eke
2021-08-09
Rating: 8
Filip Van der Linden
Het blijft soms zoeken naar de juiste formule voor coronaproof concerten en festivals. Voor de Zomerbubbels van dit jaar (Daan, Ozark Henry, Admiral Freebee, …) maakte Popallure één uitzondering op het 'zittende' publiek. Voor De Kreuners mochten de fans in hun bubbel rond een tafeltje staan en dansen, maar wel met mondmasker (hoewel het buiten was). Om uitspraken te doen over de veiligheid ben ik te weinig expert (daarvan zijn er al genoeg op facebook), maar gezellig werd het - ondanks de regels - zeker. Net als vorig jaar perfect georganiseerd.
Dat De Kreuners hun zomertournee starten in Nazareth, is geen toeval. Ze repeteerden enkele weken in dezelfde gemeente om de nummers van hun zomertournee opnieuw in de vingers te krijgen. Toch was het concert meer dan een try-out of een generale repetitie. Voor een band die al meer dan 40 jaar on the road is, was de honger naar het podium en het publiek deze zomer groot. Ze hadden dan ook een setlist waarmee ze zowel zichzelf als het publiek een groot plezier deden: anderhalf uur hits, met af en toe een minder bekend oud of nieuw nummer. Ze hebben de Nederlandstalige rock uitgevonden en mee kleur gegeven en alleen daarvoor verdienen ze eindeloos respect.
De legendarische band opende naar goede gewoonte met "Gezellig Samenzijn" en er stonden nog meer nummers op de lijst van 'S Nachts kouder Dan Buiten' (uit 1981): de hits "Zij Heeft Stijl" en "Nee Oh Nee" en het minder bekende "Black-Out". Ook uit dat jaar: de Billy Idol-vertaling "Ik Dans Wel Met Mezelf". Uit 'Er Sterft Een Beer In De Taïga' uit 1982 hoorden we "Cous-Cous Kreten" en "Layla". De hoofdbrok kwam uit succesalbum 'Hier En Nu': "Ik Wil Je", "Door Jou", "Zo Jong", "Chris Lomme", "Maak Me Wakker", "Op Zoek" en "Nu Of Nooit" (van de Tröckener Kecks). "Liever Alleen", uit 'Knagend Vuur', hebben ze niet meer live gespeeld sinds het nummer uitkwam in 1992. "Met Alle Gevolgen Vandien" werd volgens Walter Grootaers geschreven door Wimmeke Punk van de Wolf Banes en dan volledig herwerkt door De Kreuners. Een nummer met het potentieel van een goeie single. "Meisje Meisje" werd gezongen door Axl Peleman en Ben Crabbé, enkel begeleid door de gitaar van Jan Van Eyken.
Op de keuze van de nummers valt weinig af te dingen. De Kreuners laten nog een handvol hits liggen als "Kom Terug. Ik Mis Je", "Jongens Hebben Geluk" en "Sha-La". Ook de vroegere traditionele afsluiter "Vuil Water" ontbreekt in Nazareth opnieuw.
Maar als je anderhalf uur de aandacht van het publiek vasthoudt zonder die nummers, dan ontbreekt er eigenlijk niets. Ook op de performance van de dinosaurussen van de Nederlandstalige rock kan je nauwelijks kritiek hebben. Goed, Walter is geen absolute nachtegaal, maar dat is hij misschien ook nooit geweest.
En het publiek zingt vaak zo luid mee dat ze hem toch overstemmen. Deze band staat ondanks of net dankzij hun leeftijd nog heel gretig, passioneel en professioneel op het podium. De voorspelbare grapjes van Walter neem je er dan maar bij.
Deze dinosaurussen kunnen nog wel een paar jaar mee. Geniet ervan.
Organisatie: Popallure
Pauwel & Elias - Op gevoel(ens)
Naast de recent geloste, geweldige, coronavriendelijke affiche van Leffingeleuren (onder meer Amenra, Altin Gün,...), organiseert De Zwerver deze zomer ook andermaal een reeks fijne optredens aan de Groenhagemolen. Door de tegenvallende weersomstandigheden werd de avond met de fijne double bill met Pauwel en Elias echter verplaatst naar de ruime, comfortabele concertzaal. Dit resulteerde in een gezellige setting met vooral het voordeel van een ruim podium onder de sloffen te hebben, in plaats van een kleiner outdoor podium.
Het beperkt aantal toeschouwers, we schatten een dertigtal, mocht eerst genieten van Pauwel (****). Een man met een stem uit de duizend, koos ervoor om intiem en kleinschalig aan het optreden te beginnen. Zo pakte hij het publiek helemaal in met het breekbare “Bones”. Pauwels stem is door de hoge toon, best wel speciaal. Verder dan het vergelijken met acts zoals Asaf Avidan en The Tallest Man On Earth komen we moeilijk. Na de twee inleidende nummers, mocht de rest van zijn band mee het podium op om het middensegment, met vooral nieuwer werk, aan ons voor te stellen. De nieuwe songs, zo vertelde Pauwel ons, werden recent ingeblikt in de buurt van en tijdens de overstromingen in Wallonië, waardoor de songs over het algemeen niet erg happy-catchy of oorwurmend waren en bijgevolg dus ook niet echt bleven plakken. Dit was echter wél het geval met de songs uit zijn debuut EP bij het Gentse Unday Records waarmee hij en z’n band de set vervolmaakte. Het levendige karakter van “Witches” en “Molly” werkte aanstekelijk en zorgde voor een mooi slot van de breekbare set.
Na Pauwel, mocht de meest recente signing van Unday, Elias (***), de bühne betreden. Elias (Devoldere) draait al jaar en dag als drummer mee in tal van bands, waaronder Nordmann, maar voor het eerst neemt hij de rol van frontman op zich. Dit brengt een bijzonder resultaat met zich mee. Live wordt Devoldere bijgestaan door maten uit andere projecten uit het jazzlandschap (Nordmann, SUWI,...) het blijft een kleine familie dat jazzmilieu. Elias bracht een eclectische mix van muziek die zweeft tussen Radiohead enerzijds, meer experimentele muziek en zelfs een scheut post-rock. De songs, die zich live vooral lieten kenmerken door hun grootste opbouw, vallen echter niet eenvoudig te behappen. De band leek op songs als “Day Two” nog zoekende naar een muzikale smoel en ook vocaal is er nog wat werk voor de boeg. De band miste ook nog wat routine, maar door de gekende omstandigheden én het feit dat hun gitarist holder-de-bolder uit Dranouter, na een show met Mooneye, werd opgetrommeld, valt dit meer dan zeker te relativeren. Hoogtepunten in de set was het aanstekelijke, krachtige “Parasites” en het rustigere “South”.
Organisatie: Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Lokerse Feesten 2021 - DAG 10 - Gabriel Rios, Novastar - Songwriting op z’n best!
Lokerse Feesten 2021
Grote Kaai
Lokeren
2021-08-08
Sien Ranschaert
Lokerse Feesten! Na een jaar onderbreking, staan we hier uiteindelijk weer op de Grote Kaai. Het voorbije anderhalf jaar beheerste corona al ons leven, en ook dit jaar zijn we het nog niet kwijt. Geen gezellige drukte, geen overvol plein maar tafeltjes, keurig op 1,5m en meer. De Lokerse Feesten zijn een ontmoetingsplaats voor de Lokeraar en anderen , én dat is ook nu nog duidelijker...aan de verschillende tafeltjes met 4 personen zie je regelmatig de arm omhoog gaan naar een andere tafel, want je mag nu eenmaal dansen rond je tafel...aan een andere tafel mag dit niet.
Vandaag is de affiche niet van het soort dat we onmiddellijk de beentjes gaan losgooien, we kunnen wel genieten van mooie muziek van sterke artiesten.
Op de laatste dag van de Lokerse Feesten hebben we gekozen om de namiddagsessie bij te wonen, want ook dat is anders dit jaar. Op weekdagen kan men genieten van gemiddeld 2 optredens per avond met aansluitend een DJ, op weekenddagen wordt gekozen om zowel in de namiddag als 's avonds dezelfde artiesten op het podium te plaatsen, de avondsessies worden ook aangevuld met een DJ.
Het belooft een rustige afsluiter te worden, we komen aan op een halfgevuld plein … ligt het ietwat aan de weersomstandigheden? Hoogstwaarschijnlijk wel, want na een halfuurtje Gabriel Rios in de regen, slaagt hij er toch in de wolken te verdrijven en wat zon aan de hemel te toveren met zijn muziek. Door een nieuwe straffe plaat en dito muzikant, konden we horen dat ze er zin in hadden. De Gentse Puerto Ricaan weet hoe hij mooie nummers moet maken, kan super zingen, maar de algemene sfeer die hij anders zet , was dit keer wat minder door de kleine bezetting als muzikaal kader. Hij kreeg het publiek niet echt mee, tot hij aan het gekende werk begon als “Broad Day Light”.
Na een half uurtje kwam Joost Zweegers alleen het podium op waarbij hij algauw vergezeld wordt door zijn goede vriend en muzikant Mikey Rowe. Op zijn typische manier, gitaar en micro hoog, en zingend alsof hij naar de sterren aan het kijken is, brengt hij zijn nummers. Hij laat ons ook kennismaken met nummers van de komende nieuwe plaat in oktober, waarbij hij ook verklaart dat het zeer logisch is dat we die niet kunnen meezingen?.
Maar ook het vroegere werk komt evenwichtig aan bod, o.m. nummers als "Life is all", "Closer to you" en "Mars needs women".
Hij krijgt het publiek iets makkelijker mee door er swung in te steken. Als hij voor de tweede maal op het podium komt voor de bis weet hij het publiek pas echt te koren met “Where did we go wrong”. Het laatste nummer begeleidt hij zelf aan de piano en krijgt hij het plein aan het zingen.
De samenzang met het publiek zorgt voor een fantastische afsluiter, “The best is yet to come". Novastar bracht een sterk concert, met een gezellige mix van oude en nieuwe nummers. Op die manier vertrokken we met een voldaan (muziek)gevoel aan de Grote Kaai.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2021.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
PESCH - Moeilijk om het dansen te weerstaan
PESCH, het EBM-project van Peter Slabbynck, Sam Claeys en Chesko van Red Zebra en Der Klinke, beleefde zijn live-vuurdoop in de B52, als aanloop naar de officiële wereldpremière op de Sinner’s Day voorafgaand aan het W-Festival in Oostende. Daar deelt PESCH de affiche met prestigieuze namen als Front 242, the Neon Judgement, VNV Nation en Whispering Sons. Afgaan is dan geen optie en daarom is er eerst een try-out voor een klein publiek.
PESCH heeft nog maar één EP (‘Melba’) met vier nummers uit. Die werden in Eernegem aangevuld met alweer drie nieuwe tracks. Dat (opgeteld met een reeks aangekondigde concerten na Oostende) belooft alvast voor het voortbestaan van PESCH. Begonnen als een wild idee om de tijd te doden tijdens de coronastilte is dit op kousevoeten uitgegroeid tot een band met allure.
De set in de B52 startte met de nieuwe track “Comming To A Boil”. In plaats van het voor het genre klassieke misttapijt koos PESCH daarbij voor een kleine waterkoker die vooraan op het podium wat waterdamp verspreidde. Leuke gimmick voor de eerste rijen in een clubzaal, maar op een festivalpodium zal dat grapje toch moeten uitvergroot worden. “Comming To A Boil” was wel meteen het bewijs dat PESCH een ernstig project is: meteen een heel dreigende sfeer en haunting lyrics, volgens het boekje. De rolverdeling is ook duidelijk: Slabbynck krijgt vrij spel aan de microfoon en Chesko en Claeys broederlijk naast elkaar op identieke synths die af en toe backing vocals leveren. En alles wordt netjes live gespeeld.
PESCH gaat verder met drie tracks van de EP: “Low Libido”, “No Handshake” (gaat niet over coronapreventie) en “What’s Wrong With People?”. De zaal is inmiddels helemaal mee en hoewel de organisator heel duidelijk heeft gemaakt dat er niet gedanst kan worden, zijn er in het publiek enkelingen die de grens aftasten tussen heupwiegen en dansen. Kan ook moeilijk anders, want deze EBM is gemaakt om vleermuizen te laten dansen. Na deze reeks is er nog het op Facebook aangekondigde en ook al op de dansspieren werkende “Sneaker Preacher” om dan helemaal te knallen met “Let’s Invade America”, de grootste hit van PESCH tot dusver. Sam Claeys komt dan vanachter zijn synth om vooraan het podium de backing vocals naast Peter Slabbynck te brengen. Die laatste beëindigt het nummer door zijn monitor eerst te slaan en dan te knuffelen.
De set wordt afgesloten met “Our Accountant Says We Need A Hit, Because We Are Financially Deep In The Shit”.
Kijk, als zelfs het advies van een boekhouder een geslaagd nummer oplevert, dan moet je vooral verder gaan met dit project. H
et publiek in de B52 was overtuigd en er moet al heel wat verkeerd lopen vooraleer het publiek in Oostende of eender welke stad niet ook voor de bijl zou gaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Pesch - 6/08/2021 (musiczine.net)
Organisatie: B52, Eernegem ism PESCH
Festival Dranouter 2021 - Zomersessies xl - donderdag 5 augustus 2021
Festival Dranouter 2021
Festivalterrein
Dranouter
2021-08-05
Johan Meurisse
Festival Dranouter werd voor de tweede maal op rij door de coronacrisis omgedoopt tot Dranouter zomersessies xl, waarbij coronaproof volgens de regels maximum 5000 bezoekers per festivaldag toegelaten zijn . De bezoekers moeten met hun bubbel afstand houden van andere bubbels, en een mondmasker dragen bij verplaatsingen over het terrein.
In de concerttent Kayam werkte de organisatie met een zelf uitgewerkt systeem met vlaggetjes. Als de festivalgangers aankomen, dan kiezen ze met hun bubbel een statafel. Staat het vlaggetje op de statafel recht, dan is die plek nog vrij. Willen ze een statafel innemen met hun bubbel, dan nemen ze het vlaggetje weg. Daarna vormt die plek hun locatie voor alle optredens van die festivaldag.
Tussen de optredens door genieten ze uiteraard van al het lekkers en moois dat het festivalterrein te bieden heeft, met een knipoog naar het echte Dranouter festivalbeleven, met de themabars, foodstanden, straatanimatie enz.
De festivalweide van Dranouter kreeg de voorbije dagen enkele regenbuien over zich. Iedereen zette alles op alles om het terrein zo goed mogelijk voor te bereiden door schors en stro in en rond de tenten te strooien. De organisatie leverde enorme inspanningen op vlak van decor, inrichting en veiligheidsmaatregelen om het de festivalganger zo goed mogelijk te maken.
Het straattheateract 'Feestcomiteit Dikkebusstraat' was dit jaar weer van de partij. Het fictieve, absurde feestcomiteit haalt alle festiviteiten die in 2020 niet konden plaatsvinden, zoals Valentijn, Kerstmis en oudejaar, in op deze Zomersessies XL.
Een overzicht van dag 1; van de overige dagen kun je het beleven ervaren en de sfeer opsnuiven via de pics
Een rustige start van deze donderdag was het , met Bipolar bows en Sam De Nef als openers . De bezoekers kwamen mondjesmaat aan. We sloten aan op het programma met Naima Joris, Eefje de Visser en Hooverphonic.
We werden op innemende wijze in de festivalsfeer gebracht . Na al die corona ups en downs deed het deugd. Naima Joris , dochter van jazzvirtuoos Chris Joris , heeft zich aardig opgewerkt de voorbije jaren . Onlangs was ze nog te zien op de ‘vive le vélo’ sessies en werd het pad van het onbekend zijn verlaten.
Een huiveringwekkende trip naar het donkere Zuiden , een pop noir geluid , dat pop , fado, soul , jazz vermengt. Een sfeervol broeierige , ingetogen sound met een donkere inslag , die ons deed balanceren waarmee we bezig zijn in ons leven , verdriet verwerken (Naima o.m. van haar zus) en wegdromen. Vertwijfeling , treurnis en hoop zijn de thema’s. Ze is een multi-instrumentaliste en haar warme , tedere diepe vocals zijn bepalend in het songmateriaal. Ze werd omringd door een puik collectief , die de zachtmoedige, sober, gehouden songs mooi ondersteunen . Een subtiele, ingehouden afwisseling in de instrumentatie kregen we. De gitaarriedels , contrabas en blaasinstrumenten (o.m. euphonium en trompet ) zijn oorstrelend en durven de song wat meer opentrekken. Met vijf waren ze.
“Missing you” , “Soon” en “Bellybutton” onderstrepen het concept van fijne , pakkende melodieën, met een knipoog naar Gabriel Rios in deze tijden. Geen feeststemming, maar wel een uitnodigende opener voor het festivalweekend in Dranouter …
Eefje de Visser werd vorig jaar in Nederland uitgeroepen als één van de artiestes van het jaar . Ook hier bij ons kreeg ze sterke bijval en had ze een rits concerten to do , maar corona gooide roet in het eten en na de handvol optredens die nu konden tijdens de versoepeling , zal ze een rustperiode inbouwen , omdat ze haar eerste kindje verwacht in oktober . In 2022 trekt ze terug op tournee , maar toch wouden we nog snel deze artieste/muzikante even aan het werk zien.
‘Bitterzoet’ , haar vierde album al , betekent de definitieve doorbraak. Herkenbare, vertrouwd klinkende melodieuze sfeervolle popelektronica, met een donker randje is het uitgangspunt . De songs worden omgeven door haar lichthese, hemelse , indringende , zachte dromerige zang . Ook hier dringt de melancholie door en zijn dance invloeden verwerkt in de synths .
Haar materiaal siert in de voetsporen van een Doe Maar of Bazart, en met een Aafke Romeijn heeft ze de komende periode een ideale opvolgster in andere Nederlandse artiestes.
Ook hier een ruim collectief die haar intiemere sound een boost geeft . Twee backing vocalistes/danseressen die synchrone pasjes, (hand) bewegingen doen als de muzikante zelf, de keys, gitaar en zachtmoedige drums brengen weemoed en extravertie samen. De keys durfden de sound op te zwellen , boden een boost, swing, en werkten in op de heupspieren. Ritmisch en avontuurlijk klonk het als geheel mooi overtuigend.
Zelf was ze gehuld in een wapperend kleedje en speelde ze regelmatig gitaar. “Storm” en “Bitterzoet” zijn sterke singles en openden de set . Meteen trok ze aandacht naar zich toe . De donkere spotlights en de rode gloed gaven de sound nog meer elan, met iets verderop het innemende “Zwarte zon” en het sfeervolle “Oh” , ook van de huidige plaat . De keys etaleerden zich op het eind , met heel wat gefreak als krachtige outtro. Eefje de Visser zweeft als een nachtraaf in het daglicht. Net als Joris hadden we hier een sterke ‘woman force’!
Tot slot Hooverphonic die zo goed als 25 jaar terug in de oude bezetting stonden, Callier, Geerts en Geike Arnaert. Muzikaal grossierden ze in hun breed oeuvre , en kreeg het recent verschenen sfeervolle ‘Hidden places’ voldoende ademruimte. In hun sound brengen ze pop, elektronica, sixties (swing) , rockabilly en Ennio Morricone samen . Het werd een fijn afwisselende set , waarbij Geike moeiteloos de nummers van de vroegere zangeressen die bij het duo waren , kon zingen . De band klinkt cool, beredeneerd en warm innemend . Intussen was het buiten kil en waren er forse regenbuien die hun sound een overtuigende klankkleur bezorgden .
Ze maakten het zichzelf niet makkelijk in het begin met het nieuwe materiaal , dat een donkere groove heeft ; “The wrong place” was meteen het meest herkenbare , gezien het onze Eurovisie anthem was . “Vinegar & salt” werd erg intiem gespeeld, enkel gedragen door haar warme stem en het indringend gitaargetokkel. Het was de aanzet van hun popsound , doorbraak “2 wicky” kwam, trippop nummer bij uitstek, gevolgd door het frisse, vol klinkende “Sometimes”.
Ze wisten het nieuwe materiaal te plaatsen binnen de rits pop hits, “ Anger never dies” , “Romantic”, “Eden” , “Jackie cane” en “The night before” . Geike zong ze overtuigend . Opvallend waren de keys die hier sterk uitgewerkt , uitgebalanceerd werden . Strijkersarrangementen voegden ze toe. Trouwens , die arrangementen worden in live bezetting opnieuw aangehaald tijdens hun wintersessies.
Na een eerbetoon aan Ennio volgden het jazzy “Badaboum” , het innemende “Mad about you” en het groovy “Thinking about you” , gebaad in een Abba-tune .
Hooverphonic was z’n (trouw) publiek dankbaar voor het warme onthaal en we kregen nog een ruime bis erbij, met o.m. “Amalfi” en “The world is mine“, die ons allen wist te omringen met zoveel liefde om het regenweer te trotseren , gezien intussen Dranouter een drassig weiland geworden was.
Hooverphonic is nog steeds wat ze al altijd waren, cool, beredeneerd en warm innemend. Sjiek.
En nu huiswaarts … Was het vorig jaar net de warmste week van het jaar , hadden we nu te doen met grillig weertje , met de goede muziek in ons achterhoofd …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de vier dagen
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-zomersessie-xl.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Nederlands 
Français 
