The Sound Of The Belgian Underground 2020 - De vinger aan de pols van de Belgische Underground anno 2020
Het is in ons land niet altijd even gemakkelijk om, vooral bij een groot publiek, de waardering te krijgen, die internationale bands of artiesten binnen een vaak middelmatiger niveau wel mogen ontvangen. Dat is niet alleen in de muziekwereld zo, de Belg staat gewoon een beetje sceptisch tegenover eigen kweek krijgen we vaak de indruk. Wij weten het echter al langer, er bloeit wel degelijk al veel jaren iets in België. Vanuit o.a. Gent en Brussel ontluiken er opmerkelijke projecten en bands die wachten op een beetje erkenning. Gelukkig zijn er nog organisaties als Subbacultcha die al jaren proberen om deze tendens te doorbreken, door het organiseren van optredens waar artiesten die buiten de lijntjes kleuren de nodige speelkansen te geven.
Ook de Ancienne Belgique sprong in 2014 op de kar door samen met hen The Sound Of The Belgian Underground te organiseren. Een tweejaarlijks gebeuren waarbij de vinger aan de pols wordt gelegd van wat leeft in die Belgische underground. In 2020 is dit evenement aan zijn vierde editie toe, wij waren er uiteraard ook bij.
Voor het plaatsgrijpen van de optredens in AB Box was er een 'The Talk of the Belgian Underground' in de AB Club. Met interviews over het reilen en zeilen in het muziekland België en alles daarom heen. Een zeer interessant concept dat eveneens voor herhaling vatbaar is.
Gezeten op de grond net voor het podium met een bas klarinet en een mengelmoes aan mengpanelen, doet Ben Bertrand (****) de aanwezigen voor het eerst zweven. Een groot deel van het aanwezige publiek gaat er zelfs rustig bij zitten, om ten volle te genieten van de minimalistische en dromerige soundscapes die de man uit zijn klarinet tovert. Bovendien gebruik makende van de vele toetsen rondom zich om zo een klankentapijt uit te spreiden dat je tot een soort innerlijke rust brengt, waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt. Het zorgt voor een spookachtige, soms lichtjes dreigende, maar voor intensieve totaalbeleving die zeer onaards mooi aanvoelt. Ben Bertrand krijgt iedereen muisstil, en is zelf onder de indruk dat er al zoveel volk is komen zien naar zijn optreden. Het daverend applaus na zijn optreden, was even warm en oprecht als de man zelf. Tussen de songs spreekt hij namelijk zijn publiek even warmhartig aan, als de klanken die hij uit zijn klarinet en mengpanelen tovert. En dat laatste is minstens even opmerkelijk.
Percussie is de rode draad doorheen het werk van Rogergoon (****). De man is ook bekend van het Brusselse Slagwerk collectief. Maar doet het in AB eigenlijk iets rustiger aan. Achteraan de zaal zorgt hij voor een mooie strijd tussen licht en klank. Wat dan weer zorgt voor een filmische totaalbeleving die de lading dekt. Rogergoon slaagt er daardoor, net als zijn voorganger, in een intense gemoedsrust te doen neerdalen over de zaal. Zonder je daarbij in slaap te wiegen, integendeel. Rogergoon experimenteert ten volle met elektronische muziek, strooit daar enkele Ambient getinte kruiden bovenop en doet je daardoor voortdurend naar adem happen. De beats die hij uit zijn instrumenten tevoorschijn brengt schipperen dan ook voortdurend tussen opzwepend op de dansheupen inwerken en intimiteit die je hart verwarmt. Waardoor de aanhoorder niet echt staat te dansen, maar eerder in een diepe trance heupwiegend wordt weggevoerd naar die andere oorden.
IKRAAAN (***1/2) is een 21 jarige artieste die nu al een gouden toekomst wordt voorspeld. Via haar Instagram noemt ze zichzelf ‘glitterprincess’. Glitters en kitsch zijn er zeker bij, maar ook veel soul en hip hop vanuit het hart. IKRAAAN is ondertussen finalist voor de Nieuwe Lichting op StuBru, en drukt ook in de AB haar stempel op de nieuwe lichting artiesten binnen R&B met een soul invloed. IKRAAAN brengt dan ook een aanstekelijk potje R&B/hip hop op een energieke en gedreven wijze, alsof ze al twintig jaar op de bühne staat. Deze artieste straalt een zelfverzekerdheid uit die we enkel zien bij artiesten die al zeer veel waters hebben doorzwommen, en stelt zich zeer charismatisch op waardoor ze met het grootste gemak iedereen uit haar hand kan doen eten. De opzwepende R&B en Hip hop klank combineert ze bovendien met een zeer soulvolle stem. IKRAAAN brengt haar teksten op de koop toe in het Nederlands en verovert door de combinatie van al die superlatieven nu al menig harten. We merkten echter ook dat er zeker nog groeimogelijkheden zijn naar de toekomst toe, onlogisch is dat niet uiteraard gezien haar jonge leeftijd. Maar potentieel om potten te gaan breken? Daarover beschikt IKRAAAN zeker en vast, wij waren alvast overtuigd. Nu de rest nog.
We citeren even de omschrijving op de website van Ancienne Belgique over OLD PAINLESS (***) 'inspireerde zich voor zijn naam op het vuurwapen van sergeant Blain Cooper uit de sciencefictionserie The Predator.' En daarmee is zo een beetje alles gezegd. Prompt wanen we ons midden in een oorlogsgebied met geluiden van ontploffende granaten en geluid van luide schietgeweren. Luid, luider en luidst is dan ook het sleutelwoord bij deze artiest die trouwens als waanzinnig geworden over het podium, en vóór het podium zijn woede uitschreeuwt. Wie graag zijn trommelvliezen liet barsten door zoveel opeenhoping van snerpende geluiden, bleef rustig staan. Oordopjes waren daarbij zeker geen overbodige luxe, maar velen verlieten de zaal. Buiten de zaal hoorde je echter nog steeds dat oorverdovende geknetter. Zo luid dat we even vreesden dat er barsten zouden ontstaan in de muur van de AB. Zijn 'noise-hop' - zoals het eveneens wordt omschreven op de website - zorgde dan ook voor een eerste aardverschuiving zoals er eigenlijk geen meer zouden volgen. Bij wie was blijven staan, viel vooral de intensiviteit op waarbinnen deze artiest geluidsnormen overschrijdt waardoor hij je totaal verweesd achterlaat in de donkerste hoek van de zaal. Dat niet iedereen hier voor te vinden is, kunnen we echter best begrijpen.
Eerlijk gezegd, we houden van luide muziek maar deze trip was er toch lichtjes over. Geef ons dan maar het duo Femke Fredrix en James de Graef ofwel Partners (*****). Dit duo dompelt de zaal onder in een badje van donkere soundscapes met voldoende beats om je tot dansen aan te zetten. De band bracht met ' City of Freaks' een gloednieuwe plaat uit. Was het debuut 'Faust' nog genoemd naar hun kat, dan graaft de band, volgens de biografie op de website, naar wie we echt zijn als de zon onder gaat en de maskers afvallen. Het duo slaagt er inderdaad in een sfeer te creëren die we vereenzelvigen met de mysterie van de nacht, als iedereen slaapt, en bepaalde wezens uit de duisternis ontwaken.
Het meest opmerkelijke echter is de uiteenlopende wisselwerking tussen de heel verschillende stemmen van Femke en James, die elkaar zowel muzikaal als vocaal perfect aanvoelen tot aanvullen. Zo ontstaat een kruisbestuiving, waardoor een vreemde magie in de lucht hangt, alsof die nachtelijke wezens uit bepaalde songs elk moment zullen verschijnen. Angst krijgen we er niet van, maar er daalt wel een rust over ons heen die rillingen over onze rug doen lopen binnen een dansbare omkadering. Want eens gehypnotiseerd door dit duo, zweef je over de dansvloer in een diepe trance. Een trance waarbij licht en duisternis akelig perfect met elkaar worden verbonden.
Ze combineert Nederlandstalige en Russische teksten. De twintigjarige Sabina Nurijeva aka Chibi Ichigo (*****) heeft immers Russische roots. In 2019 kwam haar EP 'Legenda' uit, waarvoor ze onder andere samenwerkte met Zwangere Guy. Chibi straalt de zelfverzekerdheid uit van een Russische diva, en combineert dat met een soulvolle warme stem die aanvoelt als een deken tegen koude winternachten. Daardoor raakt ze menige snaren, en doet door de toch wel zeer toegankelijke maar daarom niet minder interessante manier waarop ze teksten brengt en de dansspieren nog maar eens in actie schieten. Chibi kan met deze aanpak een leuke club doen zweten, maar ook een volledig Sportpaleis omzetten in een kolkende massa dansende lichamen. Ze heeft het gewoon in zich om groot te worden, want ze beschikt over een charisma dat je zelden tegen komt. Deze dame brengt trouwens het soort hip hop vanuit het hart van die muziekstijl, daarvoor krijgt ze een sterretje meer op haar plantsoen.
Dat Chibi Ichigo bovendien een entertainer is die iedereen uit haar hand doet eten, zorgt ervoor dat we hier een hoogtepunt van de dag/avond beleefden. Een artieste om in het oog te houden naar de toekomst toe. Ons kon ze door deze adembenemende set alvast nu al compleet overtuigen en over de streep trekken.
Benjamin Abel Meirhaeghe (*****) zorgt voor de meest humoristische noot op deze editie van The Sound of the Belgian Underground. Benjamin is acteur, theatermaker en zoveel meer en dat zie en hoor je ook. Hij beschikt over een sopraan stem waarmee hij zo hoog gaat dat het dak er dreigt af te vliegen, maar kan ook intiem en binnen een walm van weemoedigheid een gevoelige snaar raken. Ondanks de vrij melancholische aanpak, is ook daar die humor en zelfrelativering nooit veraf. De theatrale aanpak werpt zijn vruchten af, want het publiek gaat volledig voor de bijl met een lach en een traan. Wat Benjamin voorschotelt, is dus vooral een theater waar woord en beeld worden verbonden. De man haalt zijn kunsten als acteur boven en voegt daar die bijzondere vocale capaciteit aan toe waardoor ook wij compleet uit de bol gaan, en vallen voor zijn veelkleurige aanpak.
Grid Ravage (****) is Gino Coomans op cello, Louis Evrard op drums en Yves De Mey aan de elektronica. Drie top muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. De vrij statische houding op het podium stoort allerminst. Elke toverkunst die de heren met hun instrument uithalen, zorgt ervoor dat elk haartje op onze armen recht komt te staan. Dit trio vult elkaar perfect aan, en daar knelt eigenlijk ook het schoentje een klein beetje. Want van enige spontaniteit is weinig sprake. Echter laat Grid Ravage vooral de muziek voor zich spreken, en daar valt dan weer geen speld tussen te krijgen. Groovy klinkende cello lijnen worden aangevuld met een strakke drum inbreng, aangesterkt door elektronische klanken die elke hoek van de kamer uitgaat. Waardoor je vol bewondering voor zoveel virtuositeit ademloos staat toe te kijken en intens te genieten. Intensiviteit is dan ook het sleutelwoord bij dit project, want Grid Ravage zorgt voor een veelkleurig klankentapijt dat emoties verbindt met dansbare beats die je echt doen zweven over de vloer van de AB. Prachtig!
Afsluiter Clara! Y Maoupa (****) brengt een dansbare mix van trap, perreo en dance hall muziek gekruid met de nodige reggae invloeden. Het zorgt voor een Zuiders aanvoelende kers op de taart, waarbij de laatste aanwezigen - de zaal was sterk uitgedund voor deze afsluiter - nogmaals begon te zweven en zwieren met de dansspieren. Want inderdaad, ook op deze aanstekelijke kruisbestuiving tussen opzwepende klanken en een zangeres die daar gewoon enkele scheppen bovenop doet, is het onmogelijk stil zitten. Neem daarbij dat knoppendraaier Maoupa eveneens een lekker streepje trompet kan spelen, en zich ontpopt tot een ware multi-instrumentalist. En dan is het hek volledig van de dam. Clara! Y Maoupa zorgt voor een club sfeertje, dat ons wegvoert naar een dans tent of pub waar de DJ van dienst zijn publiek doet zweten terwijl de bevallige zangeres de gemoederen tot een kookpunt doet stijgen. Want inderdaad, prompt ging de temperatuur in de AB helemaal de hoogte in bij deze bijzonder warme performance van dit duo. Waardoor dat dak er nog een laatste keer volledig af op deze tweejaarlijkse ontdekkingsreis door de Belgische underground. Een mooiere kers op een geslaagde dag/avond konden we ons niet dromen.
Organisatie: Subbacultcha ism Ancienne Belgique, Brussel
John Ghost is een instrumentale jazzformatie uit Gent, bestaande uit Jo De Geest (elektrische gitaar, loops), Rob Banken (altsax, fluit, basklarinet), Wim Segers (vibrafoon, marimba, glockenspiel en percussie), Karel Cuelenaere (Fender Rhodes, buffetpiano, synths), Lieven Van Pée (basgitaar en ‘bowed guitar’) en Elias Devoldere (drums, marimba en ‘prepared glockenspiel’). Eén voor één muzikanten die binnen en buiten de grenzen van jazz hun sporen ruimschoots hebben verdiend. Debuutplaat ‘For A Year They Slept’ is ondertussen uitgegroeid tot een blijvertje. Met 'Airships Are Organisms' verlegt John Ghost ook weer meerdere grenzen waar geen grenzen zijn en doet die op de koop toe vervagen.
De volledige recensie van deze schijf kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76178-airships-are-organisms.html
Eén van de top ontdekkingen van het jaar 2019, een tweede plaats in onze top tien 'albums van het jaar 2019'. Het zijn maar enkele van de vele reden waarom wij op 25 januari afzakten naar het zeer gezellige en pittoreske muziekclub N9 in Eeklo.
De verwachtingen voor deze avond waren dus heel hoog gespannen, doorgaans valt dit dan naderhand lichtjes tegen. Deze keer werden al die hoge verwachtingen echter ruimschoots overschreden. VENTILATEUR (*****) mocht de zaal alvast opwarmen. Ter introductie citeren we even de informatie uit hun vi.be pagina: 'VENTILATEUR is een Brugs trio dat invloeden uit jazz, rock en fusion combineert om instrumentaal een krachtig geluid neer te poten dat elk moment kan wisselen tussen zweverige soundscapes, potige ritmes en wervelende licks. Liveshows worden steevast opgesmukt door improvisatie, waarmee de band hun nummers aan elkaar breit.' Dit gezegd zijnde, verlegt dit trio inderdaad meerdere grenzen wat improviseren betreft. Door middel van de gedoodverfde opstelling gitaar/bas/drum zou je verwachten een gezellig instrumentaal allegaartje voorgeschoteld te krijgen, niets was minder waar. De lekker groovy riffs die Daan Soenens (gitaar) en Jasper Holevoet (bas) uit hun mouw schudden blijven hangen aan je ledematen, waardoor je prompt ongecontroleerd begint te headbangen. Alsof je eens onder hypnose gebracht, in een trance bent terecht gekomen. Iben Stalpaert, zijn drumwerk is bovendien zeer opmerkelijk. Niet alleen is hij de man die het publiek aanspreekt. Vaak krijg je de indruk dat hij, zeer bewust vermoeden we, uit de maat slaat. Daan volgt hem daarin, met een brede glimlach op de lippen, en vult hem uiteindelijk samen met Jasper gewoon aan. Het lijkt er dus op alsof dit trio ter plaatse aan het jammen slaat, en in golvende bewegingen daarbij alle richtingen van de zonnewijzer uitgaat.
Besluit: Als improviseren een kunst is, dan heeft VENTILATEUR in muziekclub N9 meerdere grenzen verlegd, na dit bijzonder smakelijk concert. Zelden zo een sterk voorprogramma gezien, aan de hoofdact om even goed of beter te doen.
En ja hoor, John Ghost (*****) heeft de boodschap zeer goed begrepen. Deze jonge band legt de lat zowaar nog hoger dan hun voorganger, alsof dat nog kon. Elke radar binnen de band klopt, en elke schakel is daarbij even belangrijk. Rob die met o.a. altsax een warme gloed over de hoofden doet waaien, daarbij aangevuld door de wilde vibrafoon en percussie tot drums van Elias en Wim. In golvende bewegingen boordevol intensieve uitspattingen rijgt Jo de indrukwekkende gitaar riff na de andere aan elkaar, hierbij bijgestaan door Lieven wiens bas en 'bowed gitaar' inbreng meer dan hemels klinkt. Karel zijn twinkelende piano/keyboard inbreng zorgt voor een rustpunt, dat eigenlijk geen rustpunt is. Eerder zorgt hij voor een meerwaarde. Want ook hij slaat letterlijk aan het improviseren daarmee.
Om maar te zeggen. Met zes op het podium wordt een klankentapijt uitgerold dat in golvende bewegingen gaat van minimalistisch, over flirten met geluidsnormen overschrijdend gedrag. Maar vooral hoor en zie je dat de heren zich amuseren op dat podium, en hun songs met zoveel overgave brengen dat niet alleen zij boven zichzelf uitstijgen. Ook wij belanden in een intensieve trance, waaruit we nooit meer willen ontsnappen. Er wordt daarbij vooral gegrasduind doorheen die laatste prachtplaat, waarvan we dachten dat de grens was bereikt. Live blijkt John Ghost echter voortdurend te flirten daarmee, en uiteindelijk wordt die grens over de hele lijn zelfs verlegd en overschreden. Binnen de lijntjes kleuren is er trouwens totaal niet bij. Deze avontuurlijke trip over uiteenlopende muziekstijlen, zorgde ervoor dat we compleet omver geblazen even op adem moesten komen.
Ook de aanwezigen bleven verweesd achter, en beloonden John Ghost, maar ook VENTILATEUR met een dik verdiend daverend applaus.
Het is nog vroeg in het jaar, maar we maakten in muziekclub N9 nu al één van dé optredens van het jaar 2020 mee, en dat jaar is maar pas goed begonnen.
Besluit: We kregen een indrukwekkende avond voorgeschoteld van twee jonge bands die als een pletwals ons hart veroveren en onze ziel doen branden door een gelukzalig gevoel over ons te laten neerdalen, Toen we Jo naderhand vroegen naar een setlist moest hij even glimlachen, en ook dat stemt ons gelukkig. Want het blijkt dat deze jongens gewoon lekker improviseren tot kunst verheffen, en dat dus vooral ter plaatse doen. Daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan. En daarvoor krijgt de band nog meer onze waardering dan voorheen.
John Ghost staat op 8 februari op het evenement 'We Are Open' in TRIX en is om bovenstaande reden dan ook een stevige aanrader. Meer informatie via onze website: http://www.musiczine.net/nl/item/76993-we-are-open-2020-showcasefestival-trix-antwerpen-op-07-en-08-februari-2020-preview.html of de website van We Are Open (TRIX) http://www.trixonline.be
Organisatie: N9, Eeklo
The Colorist Orchestra feat. Gabriel Rios - Een warme gloed, in alle kleuren van de regenboog
Even een introductie. The Colorist Orchestra is een collectief van muzikanten die sinds 2013 als doel heeft om de songs van singer-songwriters in een totaal ander kleedje of kleurtje te steken. En op die manier probeert om pop met klassiek te verbinden op een wel zeer bijzondere wijze. Dat zorgde een samenwerking met o.a. Emiliana Torrini en bracht hen tot in o.a. China, Rusland en Italië. Andere artiesten die aan dit project deelnamen waren Lisa Hannigan, Sumie Nagano en Howe Gelb. 'Re-Coloring' is dus het sleutelwoord bij dit project, en dat is wat het gezelschap rond Aarich Jespers en Kobe Proesmans ook doet met de songs van Gabriel Rios in een uitverkochte Handelsbeurs , Gent.
Leah Sanderson is een Britse singer-songwriter die onder de naam Keto (****) folk brengt volgens de 21ste-eeuwse traditie, lezen we in de biografie. Deze artieste bracht met 'Blackned Pool' een bijzonder warm debuut uit, met een weemoedige twist die het stil maakt in ons hart. Keto stond in Handelsbeurs helemaal op haar eentje op het podium, in eerste instantie gewapend met een akoestische gitaar. Die werd na een kwartier al ingeruild voor een elektrische gitaar. Gebruik makende van haar kristalhelder en warme stem deed Leah het zelfs muisstil worden in de zaal, en dat is op zich een zeer sterke prestatie, niet iedereen slaagt daarin. Keto weet je door haar uitstraling en stem echter zodanig te hypnotiseren, dat je je gewoon aan haar voeten neervlijt in het malse gras en geniet van de huiskamer muziek sfeer boordevol intieme weemoedigheid en melancholie. We sluiten de ogen en laten ons eveneens meedrijven naar die verre oorden die Keto ons aanbiedt. Naast een bijzonder tot de verbeelding sprekende stem, krijgt de jongedame bovendien de handen moeiteloos op elkaar door de manier waarop ze het publiek bedeesd bedankt. Het zorgt op alle vlakken voor een warme gloed in alle kleuren van de regenboog, die heel de avond zou blijven hangen.
Wij vonden, en vinden dat nog steeds, Gabriel Rios één van de mooiste en warmste stemmen die ons landje rijk is. Want ondanks zijn Puerto Ricaanse roots is Rios toch ook een beetje Belg, niet? Door een mengelmoes van ouder bekende songs, zoals het prachtige en volledig uitgeklede 'Gold', gecombineerd met zowaar enkele verrassende nieuwe songs, zorgt het collectief voor een kleurrijke aankleding die wederom die warme gloed doet neerdalen over de menigte heen.
Enerzijds zorgt dit voor intieme momenten, anderzijds worden teugels gevierd en krijgen sommige songs zelfs een lekkere aanstekelijke en Zuiders aanvoelende beat klank mee, waarop stil staan onmogelijk is. Daarbij valt op hoe percussie, strijkers en keyboard klanken zo mooi in elkaar vloeien met die warme stem van Rios, waardoor zorgt dat die songs prompt een nieuw leven beginnen te leiden. Elk puzzelstuk past daarbij perfect in het ander. Geen enkele schakel binnen de ketting is daarbij belangrijker dan de andere, het is dus eerder het geheel - achtkoppige band + artiest in kwestie - dat zorgt voor een magie die je zelden tegenkomt. Het extra leuke aan dit project is trouwens dat nergens binnen de lijnen wordt gekleurd. Die avontuurlijke aanpak van zijn songs beviel Rios ook zichtbaar, want hij ging gewillig mee in wat de muzikanten deden daarmee. Je hoorde en zag hoe iedereen op en naast dat podium intens genoot, dat viel allemaal nog meer in zijn plooi toen de band in de bisronde een puur instrumentaal gebracht “'Dreamland” als slotakkoord mocht brengen, gevolgd door Rios die nog een laatste keer zijn bijzondere stem in de strijd gooit bij “Ausencia” en “El Raton” als kers op die experimentele taart die de avond zo kleurrijk maakt.
The Colorist Orchestra heeft dan ook zijn naam niet gestolen, en doet veel meer dan de songs van bepaalde top singer-songwriters in een nieuw kleurtje steken. Het lijkt wel alsof die songs ter plaatse worden heruitgevonden, en dat is nog het meest opmerkelijke aan dit concert in Handelsbeurs.
Besluit: Het concert van The Colorist Orchestra feat. Gabriel Rios (*****) in Handelsbeurs was adembenemend mooi, als een 'begeleiding band' echter een artiest in kwestie, die zelf op top niveau zijn ding staat te doen, zelfs lichtjes overklast, dan zegt dit genoeg over dit toch wel zeer bijzondere project.
Dat laatste kan zowel voor Rios als de band gezien worden als een compliment. Want Gabriel Rios doet met zijn warme, integere stem gecombineerd met een charismatische uitstraling wel degelijk ons hart en dat van elke aanwezige telkens opnieuw smelten.
Maar de inbreng van het achtkoppig gezelschap rondom hem blijkt daarbij eerder een grote meerwaarde te zijn, om zijn songs naar een nog heel andere en zelfs hoger niveau over te hevelen. Waardoor we vol bewondering genieten van de eerste tot de laatste noot, en met een warme gloed vanbinnen de koude nacht induiken op weg naar huis nog steeds nagenieten. Aan de reacties en het warme, gemeende applaus, van het publiek te horen en zien staan we niet alleen met deze vaststelling.
Setlist: Madstone - King - Burning Son - Apprentice - Good World - Angelhead - Gold - Skip The intro - Let The Gods Grow Jealous - Straight Song - Impediment - Swing Low -
ENCORE - Dreamlands - Ausencia - El Raton
Organisatie: The Colorist Orchestra ism Handelsbeurs + Democrazy, Gent
Voor de 138 ste keer (ik zal er niet ver naast zitten) naar een concert van Arno geweest... Heeft hij mij verrast ? Niet direct. Heeft hij bevestigd ? Meer dan dat... Arno + co speelden een ijzersterke set, met een bloemlezing uit oud en zeer oud werk... afgewisseld met nieuwe songs uit zijn recent meesterwerk ‘Santaboutique’.
Eerst kregen we zijn Oostendse copain Paul Couter voorgeschoteld. Zijn -gelukkig- korte set was bluesy en chaotisch. Er zat weinig variatie en structuur in zijn nummers. Bovendien slaagde hij er in om de klassieker “I can dance” van Tjens Couter te verkrachten. Kan iemand hem duidelijk maken dat hij niet kan zingen en dat een halfvolle AB geen geschikte biotoop voor hem is ? Laten we het als een vriendendienst van zijne hoogheid beschouwen..
Over naar de hoofdschotel zelf... Arno slaagt er nog altijd in om met zijn charisma, zijn songs en zijn oneliners een volle zaal -weliswaar vol beweegloze 50-plussers- te begeesteren. Hij bracht een bijzonder sterke set, goed qua samenstelling en opbouw, met een sobere, maar passende belichting en prima geluid !
Een gedurfde set met heel wat nieuw werk. De nieuwe nummers staan echter als een huis naast en tussen het goed gekozen ouder werk.
De snedige gitaren en energieke bas uit de beste TC Matic waren opmerkelijk aanwezig. Hij koos niet alleen voor massaal meegezongen klassiekers, maar ook voor minder voor de hand liggende topschijven : een bijzonder strak en funky “Whoop that thing”, een naar een climax stijgend “Funky or not” en een meeslepend “Middle class en blues eyes”. Een hoogtepunt middenin de set : mijn alltime favorite “The parrot brigade”.
De set kende geen zwak nummer, geen zwak moment. Af en toe een break met -zittend op een vintagestoel- een rustig, gevoelig, beklijvend moment.
Tussen de nummers door nam Arno de tijd voor uitgebreide overgangen, met humor waar Geubels & co poepje kunnen van ruiken. Een welgemeende ‘fuck you’ naar de verrechtsing, een veeg uit de pan voor Jambon/hesp, Johnson en andere Trumps, het Vlaamse cultuurbeleid, ...
De overgangen haalden er misschien het tempo wat uit, maar dit nemen we een 70-er verre van kwalijk, integendeel... Arno op zijn best dus...
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set op 23 januari 2020
Arno
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/arno-23-01-2020.html
Paul Couter
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/paul-couter-23-01-2020.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
We weten dat het Wilde Westen al jaren meer dan stevig in het Vlaamse muzieklandschap staat. Tom Vangheluwe en co en hun puike organisatie wisten alweer een serieus salvo op ons los te laten.
De voorzet met hun rockabillygaragerock Romano Nervoso was er eentje om u tegen te zeggen. Achteraf tongen vertelden me dat ze minstens even goed, zo niet beter geweest zijn dan de afgetrainde volksmenners van Danko Jones. Deze Belgisch Italiaanse zelfverklaarde spaghettirockers zijn niet vervaart van enige show. Bewijze hiervan een bril waar zelfs Gwendoline Rutten een arm veil voor zou hebben. Stampende ambiance met de absolute meezinger “Wildboy” . Danko himself kwam meezingen. Er werd ons een kleine pauze gegund met iets (een lied dus) over drie honderd Sicilianen.
Klaargestoomd voor een heus feestje na zo’n driesterren voorgerecht liet Danko Jones het Kreunpubliek uiteraard niet los. “Fists Up High”, “First Date”, “Lipstick City” en “I Think Bad Thoughts” werden stand up comedian gewijs aan elkaar geregen met grappige quotes en bindingen. De arrogantie wordt subtiel doorweven met zelfrelativerende humor. Zanger Jones en bassist Calabrese houden op het melige af een wedstrijdje opvallen op het podium en filteren zo de kleine akkefietjes en onvolkomenheden weg.
Nog een definitieve moker bisronde met onder andere “Rock Shit Hot” stellen enkele lokale wanna be crowdsurfers tevreden. Net niet het concert van het Kreunjaar, de Kreunjanuari.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/danko-jones-24-01-2020.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Polderrecords heeft in 2019 veel interessante Belgische releases waargemaakt voor wie van stevige rock houdt. Ik denk dan aan Cowboys & Aliens, Wheel of Smoke en Von Detta om maar enkele te noemen. Van Motsus is er een nieuwe vinyl pressing van ‘Oumuamua’ (uit 2018) terwijl Carneia zojuist hun vijfde album genaamd ‘Voices of the Void’ uit heeft. Samen interessant genoeg om af te zakken naar De Kreun voor een café concert. Zo’n kleinschalig concert heeft meteen wel iets intiems wanneer je zo dicht bij de band staat. Bovendien was de ruimte goed gevuld. Ook het tapijtje op het podium gaf het geheel een huiselijk sfeertje.
Maar laat je niet misleiden door dat tafereeltje want Motsus bracht stevige instrumentale stoner en doom metal. De songs uit hun album ‘Oumuamua’ staan als een huis. Dit trio rockt, zweet en doomt als de beesten, en in een mum van tijd was het concert voorbij geraasd.
Velen waren voor Carneia gekomen. Een band die toch al wat kilometers op de teller heeft. Vanavond bleek nog maar eens dat ze live echt de moeite waard zijn. Eigenlijk verdienden ze de grote zaal in de Kreun want die zouden ze moeiteloos inpakken. Daar ben ik van overtuigd. Niet alleen live want hun nieuwe plaat is eveneens om vingers en duimen van af te likken.
De nieuwe plaat is vet en gebald met een sublieme productie. De stem van Jan Coudron (ook zanger bij King Hiss) klonk live sterk en ferm. Al bij één van de eerste liedjes ging de micro aan de kant om de foyer puur op eigen stem in te pakken. Bijgestaan door een uitstekende ritmesectie konden de nieuwe songs ons meer dan overtuigen. Het was intens en energiek. Ze speelden heel veel nieuw werk wat natuurlijk de bedoeling is van zo'n release-party. Op de eerste rij waren de mensen aan het headbangen en er werd zelfs één keer gestagedived. Coudron en zijn band pakte iedereen in maar daar waren we niet van verrast eigenlijk. Een geslaagde avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/carneia-23-1-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/motsus-23-1-2020.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Ruben Hoeke - De blues is wel altijd de rode draad. Dat zit in mijn DNA
De Ruben Hoeke Band is een formatie die de pure bluesrock vanuit het slop haalt, afstoft en in een nieuw kleedje stopt. En daardoor het doet aanvoelen alsof ze die muziekstijl heruitvinden. Dat resulteerde in eerdere pareltjes als 'Sonic Revolver' (2016), 'Legacy ' (2017) en '25 Live' (2018). Met 'All Saints' bracht de band een nieuw album uit waarover we schreven. ''De bluesrockliefhebber zal dan ook gegarandeerd watertandend klaarkomen bij zoveel adrenalinestoten die The Ruben Hoeke Band hier uitdeelt op 'All Saints'. De ene na de andere mokerslag in het gezicht, die je verdooft of met de luchtgitaar in de hand doet headbangen tot in de vroege uurtjes , krijg je hier voorgeschoteld. Ook al is dat allemaal wel ergens voorgedaan, deze muzikanten bezorgen het bluesrockgenre die welgekomen injectie die het kan gebruiken om de muziekstijl in 2020 binnen te loodsen."
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76777-all-saints.html . We vonden het op basis van deze schitterende plaat hoog tijd wat vragen af te vuren op de band, en hadden een fijn gesprek met Ruben Hoeke zelf, over verleden heden, toekomst en ook het voetbal.
Ik heb jullie nieuwste schijf 'All Saints' besproken. De Ruben Hoeke Band is naar mijn mening een formatie die de pure bluesrock vanuit het slop haalt, afstoft en in een nieuw kleedje stopt. En daardoor het doet aanvoelen alsof ze die muziekstijl heruitvinden. Wat is uw mening daarover eigenlijk?
Ik ga doorgaans niet planmatig te werk. De blues en rock is nou eenmaal de muzieksoort die ik heel fijn vind om te maken en te spelen. Bij zanger The Lau (The Scene) heb ik jarenlang Nederlandstalige pop gespeeld. Bij Roberto Jacketti & The Scooters uptempo Ska en Reggea. Ik speel ook graag blues, boogie-woogie en soul. In de laatste 27 jaar heb ik mijn rugzak dus aardig gevuld met allerlei stijlen en dat komt allemaal samen in de RHB. Het leuke is dat alle bandleden ook weer andere invloeden hebben. Bassist Mike Kamp is een echte soul-jongen. Mijn drummende broer Eric heeft jarenlang in de jazz en fusion wereld rondgestapt. Lucas, onze zanger, is meer van de hardrock en metal. Samen klinken we, of we nou willen of niet, anders dan andere bands. Dat is op zich al een groot goed.
Hoe zou je zelf uw muziek omschrijven?
Een kruising tussen Rhythm & Blues, Rock, Pop, Soul. Soms neigend naar 70’s en 80’s Hardrock. De blues is wel altijd de rode draad. Dat zit in mijn DNA.
Misschien een rare vraag. Maar waarom blues en waarom de gitaar?
Zoals gezegd zit de blues nou eenmaal in mijn DNA. Dat is iets wat je toevallig hebt, of niet.
De gitaar kwam op mijn pad omdat een van mijn voetbalvriendjes uit mijn jeugd ermee aan kwam zetten. Nadat ik het intro van “Sweet child O’ Mine” (Guns N’ Roses) hoorde, was ik totaal verkocht. Dat wilde ik ook. Ik heb dat Slash zelf later nog eens verteld toen ik hem ontmoette. Dat vond ie ‘fucking awesome’. Dat maakte wel even een cirkeltje rond bij mij.
Helaas wordt er te weinig blues gedraaid op de radio. Heb je daar een verklaring voor?
Voor de massa is het blijkbaar geen populaire muziek. Echte muziek lijkt er langzamerhand wel een beetje uit te sluipen, maar zal nooit helemaal verdwijnen. Ik trek me overigens sinds mijn eerste noot helemaal niets aan van trends. Ik maak de muziek die ik fijn vind, ben blij dat mensen dat waarderen en ik er nog van kan leven ook. Hoe gezegend ben je dan?
Ruben Hoeke band is vooral een band, ook al gaat de meeste aandacht naar jou toe. Waar heb je die topmuzikanten gevonden? De stem van Lucas Pruim bijvoorbeeld, zeer bijzonder. Hoe is hij bij jou terecht gekomen?
Voor mij is het een (h)echte band. Daar ben ik altijd naar op zoek geweest; spelen met mensen die a) goed zijn en b) leuk zijn. Lucas viel 5 jaar geleden eens in omdat ik de samenwerking met de vorige zanger had beëindigd. Het zou gaan om drie optredens. Ondertussen hebben we er een paar honderd opzitten. Lucas is een ‘natural’, met een bijzondere gave. Altijd zuiver, melodieus en een goede tekstschrijver bovendien. Eric is mijn broer dus verdere uitleg lijkt mij wat overbodig. We delen dezelfde DNA. Hij is drummer en ik ben ook altijd ritmisch ingesteld dus we kunnen elkaar blindelings vinden. Mike is de perfecte schakel tussen mijn broer en ik. Zowel als persoon als bassist. Ontzetten muzikale rakker.
Elk van de bandleden heeft een eigen unieke smaak, je broer zit zelfs eerder in jazz heb ik gelezen? Hebben die verschillende smaken een invloed op de muziek die jullie maken? En hoe
Welzeker. Al die verschillende invloeden maken onze sound. Ook al zouden we anders willen klinken. Ik denk niet eens dat dit lukt.
Hoe waren de algemene reacties op jullie nieuwe plaat eigenlijk?
Nou, die waren niet mis, eerlijk gezegd. Ik wist ook wel dat ‘All Saints’ een bijzondere plaat zou worden, want alle puzzelstukjes vielen op deze plaat ineen. De reacties waren allemaal in superlatieven. Het wordt nog een pittige klus dit te overtreffen. Hoewel… We worden elk optreden nog beter en hechter, dus ik kijk met het volste vertrouwen uit naar de opvolger.
Ik veronderstel dat je nogal vaak wordt vergeleken met uw vader. Voelt dat aan als een last om dragen, of net niet?
Gelukkig speel ik geen piano, want er was niemand beter in de boogie-woogie en blues dan hij. Dan had ik wellicht het onderspit gedolven… Voor de rest ben ik gewoon trots op het feit dat hij mijn vader was. In de eerste plaats als vader in de tweede plaats als zijnde ‘de muzikant’. Met andere woorden. Ik heb het niet echt als een ‘last’ ervaren. Ik houd gewoon van mijn ouders. Simpel zat.
Kunnen we stellen dat de muziek met de paplepel is ingegeven of heb als puber net iets anders gedaan? En waarom dan uiteindelijk toch voor muziek gekozen?
Ik groeide op met een vader als muzikant. Als je niet beter weet, dan is dat ook niet ‘extra speciaal’ of zo. Mijn moeder zorgde doorgaans voor de stabiliteit in huis. Koppie thee nadat je uit school kwam. Helpen met huiswerk. Spelletjes doen etc. Ik heb een gelukkige jeugd gekend, hoewel er ook weleens wat fout ging. Maar… Onder de streep was het goed. Er was doorgaans niet veel muziek in huis. Nu ik zelf vader ben van twee zoons (David 9 en Boaz 12), merk ik dat ik ook niet altijd met muziek thuis bezig ben. Ga net zo lief met de jongens naar buiten om te voetballen. Muziek maken doe ik al genoeg. Mijn vader heeft me eerder ontraden de muziek in te gaan vanwege de vele rompslomp die er bij komt kijken. Maar, ik was blijkbaar eigenwijs en het bloed kroop toch waar het niet gaan kon.
Naast muziek heb je namelijk ook een passie voor voetbal heb ik gelezen. Vertel daar eens wat mee over? Ooit ambities gehad in die richting?
In Krommenie, waar ik opgroeide, waren er enorm veel kinderen van mijn leeftijd. Waar we elke dag mee voetbalden. Pure lol en vriendschap. In een club gaan ging me te ver. Dan moest je scheenbeschermers om. Ik heb dat nooit begrepen dat iemand je expres onderuit kan schoppen. Dat hield me tegen om verder te gaan. Maar in mijn hoofd speelde ik als debutant in het Nederlands Elftal in de finale van de WK tegen Maradona, die ik passeerde met een lobje en middels een omhaal in de kruising Nederland wereldkampioen maakte. Maar ja; toen kwam Slash.
In een interview las ik dat je ook een gezin hebt, vrouw en kind. Is dat allemaal te combineren met toch een druk leven 'on tour'?
Ja. Er is niks of niemand die mij (te) lang kan weghouden bij mijn gezin. Ik heb de kansen gehad, maar ik hoef niet per se op wereldtour. Ik kan ze niet missen. Mijn kinderen zijn jong en dat zijn ze maar een keer. En daar wil ik bij zijn. Als ze groot zijn, sla ik mogelijke kansen wellicht niet meer af. Of wel. Ik ben er niet zo mee bezig eerlijk gezegd.
Je hebt je ook nog op een ander project gestort: Het Red House project. Vertel daar eens wat meer over?
Ik heb een grote veiling opgezet t.v.v. een noodlijdend weeshuis in Ecuador waar een vriend van mij, Erwin Musper, werkzaam is. Kinderen gaan me altijd aan het hart. Een lijdend kind is mij er altijd 1 teveel. Dus waar ik kan, help ik. Zie www.redhouse.nu
Laten we ook eens naar de toekomst kijken. Wat zijn de concrete plannen voor 2020?
2019 was voor mij een behoorlijk hectisch jaar. Nu ben ik wel wat gewend hoor, maar vorig jaar was gewoon een beetje ‘te veel’. Te veel hoge pieken en te veel diepe dalen. Ik heb me voor dit jaar voorgenomen er een ‘medium jaar’ van te maken. Aan de andere kant. Ik wil blijven creëren, dus naast de optredens die gewoon doorgaan ga ik me o.a. richten op het maken van een waardige opvolger van ‘All Saints’.
Wat het toeren betreft? Doe je ook ons land aan dit jaar? Met andere woorden, wat zijn de toer plannen voor dit jaar?
Zie het antwoord hierboven… Ik maak er hopelijk een medium jaar van.
Eventuele concerten in het Buitenland?
Jawel.
Wat de zeer verre toekomst betreft is er ook iets als een einddoel? Iets dat je wil bereiken binnen laat ons stellen tien jaar?
In goede gezondheid blijven spelen en platen maken. Met fijne en goede mensen samenwerken. Dat is wel het voornaamste. Ik plan nooit jaren vooruit. Ik wil mezelf constant muzikaal gezien blijven ontwikkelen. Betere liedjes, betere sound, betere plaat etc. In de toekomst wil ik nog weleens een puur blues album opnemen. Soms wordt me weleens verweten dat ik van het bluespad afstap. Dat klopt. Want ik wil, en kan mezelf niet ‘beperken’ tot een stijl. Maar zoals gezegd; de blues is mijn DNA. Ik ben echter voorlopig nog niet ‘uitgeraasd’, dus ga eerst nog even flink scheuren en zagen. Met een beetje mazzel speel ik nog zo’n 40 jaar, dus heb ik nog even.
Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in 2020 en hopelijk komen we u tegen als je ons landje aandoet
Voor alle verdere informatie over Ruben Hoeke Band verwijs ik jullie graag door naar de website van de band: https://www.rubenhoeke.com/
Natashia Kelly is een uit Antwerpen afkomstige componiste en zangeres die folkinvloeden verbindt met een dromerige stem, en kruidt met de nodige jazzvibes. In 2016 verscheen Nahashia Kelly’s debuut-EP. Nu volgt het album ‘Inside The Wave’ waarmee ze uitpakt in een double bill met Pentadox waarmee ze trouwens op tournee gaat in het land. Onder de naam Natashia Kelly Group bracht ze een uiterst veelzijdig album uit in eigen beheer. Hiervoor laat ze zich bijstaan door Jan Ghesquière op elektrische gitaar en Brice Soniano op dubbele bas. Het zorgt voor een sprookjesachtig mooie schijf, waar zowel instrumentaal als vocal, intimiteit je tot een gemoedsrust brengt waaruit ontsnappen onmogelijk blijkt.
Ondanks de magistrale inbreng van de muzikanten van dienst, die een enorme meerwaarde vormen binnen dit geheel, is het dat bijzonder uiteenlopend stembereik van Natashia dat ons het meest over de streep trekt. “Tightrope Dancer” is al zo een binnenkopper van jewelste die aan je ribben kleeft. Intiem raakt ze de gevoelige snaar, maar even goed gaan de registers open waardoor je zweeft over de dansvloer in een trance. Nee, geluidsmuren worden niet afgebroken. Maar die gevarieerde aanpak zorgt ervoor dat je gekluisterd aan Natashia’s lippen geboeid blijft zitten luisteren en genieten. Blues, country, folk en jazz, het passeert allemaal de revue. Dat deze virtuose zich niet vastpint op één stijl en met haar muzikanten aan het improviseren slaat tot het oneindige, doet ons nog het meest naar adem happen.
De vele kleuren van de regenboog komen boven drijven bij elke song opnieuw. Daarbij wordt de Ierse achtergrond van Natashia trouwens uitvoerig tentoon gespreid. Binnen deze sfeer gaat ze zeer ingenieus tewerk om de aanhoorder op het verkeerde been te zetten, en voortdurend schippert ze tussen die weemoedige intimiteit en een folky sfeer die op de dansheupen werkt. Luister maar naar “Sacred Song” waar de stem van Natashia zeer gevoelige snaren raakt, om dan lekker de teugels te vieren in een mengelmoes van vreemde geluiden die in een mix van golvende bewegingen de oorschelpen strelen en je gemoed tot een sprookjesachtige soort rust brengen. Binnen diezelfde folkse sferen verlegt Natashia dus meerdere grenzen. En dat blijft ze doen tot het wondermooie “Round Midnight” als afsluiter van dit meesterwerk.
Door middel van melodieën die je hart beroeren en een kristalheldere stem stelt Natashia Kelly group met 'Inside The Wave' een album voor dat zoveel kanten uitgaat dat het je enerzijds ontroert en anderzijds doet zweven over de dansvloer van het leven. Vooral wordt op deze wijze alle emoties van een mens aangesproken, waardoor een al even ruim publiek aan folk, blues tot jazz liefhebbers over de streep zou moeten worden getrokken door deze veelzijdige artieste en plaat, die in golvende bewegingen elke snaar in je hart diep raakt.
Als mondharmonicavirtuoos heeft Steven De Bruyn ondertussen voldoende zijn stempel gedrukt op de blues en aanverwante stijlen. Dit door middel van zijn medewerking bij bands als El Fish en The Rhythm Junks. Maar ook aan bands en artiesten als Zap Mama, Raymond van het Groenewoud, Eugene Chadbourne en het Brussels Philharmonic leende hij zijn mondharmonicakunsten.
Na al die jaren vond Steven het tijd worden voor een solo plaat. Met 'The Eternal Perhaps' laat Steven in zijn ziel kijken. Iets minder uitbundiger dan we van hem gewoon zijn, maar nog steeds heel aanstekelijke en met de nodige kwinkslagen krijgen we een zeer gevarieerde plaat voorgeschoteld, waar al die aspecten van de mondharmonica uit de doeken worden gedaan tot het oneindige.
Ook al vormt die jazzy en blues aanvoelende mondharmonica klank bij elke song, vanaf “Paradise Blue” over het bijzonder aanstekelijke “Maurice The Boss (Cat)” naar intieme momenten bij “Sometimes” de rode draad op deze plaat.
Je kunt niet voorbij aan de vocale inbreng van Steven zelf, die overigens over een stem beschikt die aanvoelt als een warm deken op koude winterdagen. Ook Annelies van Dinter doet door haar bijzonder soulvolle stem een speelse warmte neerdalen over je koude hart. Om niet te spreken over Jasper zijn contrabas, een grote meerwaarde op het podium - zo bleek op de voorstelling in AB op 10 januari. Ook op plaat blijkt dit dus het geval te zijn. Zowel bij de speelse als intieme songs valt ons dit op. Luister maar naar een song als “BXL Midi” - een melancholische ode aan Brussel - waar beide instrumenten in elkaar vloeien tot een magisch geheel. Indrukwekkend!
Deze sfeer waarbij melancholie en nostalgie wordt verbonden met het leven in een stad, keert eveneens terug op de daarop volgende songs als “Our Dream”, met die bijzonder soulvolle vocale inbreng van Annelies Van Dinter, “Onder De Regen” en “Ancient Memory”. Het beklemmende maar ook het wondermooie van een stad keert over de hele lijn terug in zijn songs. Of dat nu over Brussel, New York of Londen tot Parijs gaat , maakt hierbij weinig uit. Maar wie van de magie van elk van deze steden heeft geproefd, begrijpt wat ik bedoel. Het sombere van de buitenwijk dat afsteekt tegen de schitterende lichtjes op het marktplein, bij het vallen van de avond. Dat biedt Steven De Bruyn op zijn solo plaat over de hele lijn aan. Waardoor dit een melancholische plaat is geworden voor mensen die houden van de stad en alles daaromheen. Dat wordt nog een laatste keer in de verf gezet bij afsluiter “Stevo Wonder”.
Wie Steven De Bruyn een beetje kent van zijn andere projecten zal wellicht een beetje raar opkijken. Want op deze plaat gaat hij veel intiemer en weemoediger tewerk dan we van hem gewoon zijn. Jazz en blues worden verbonden met melancholie die gevoelige snaren raakt, zoals een artiest als Frank Sinatra dat deed als hij over “New York” song met zoveel liefde voor die stad, doet Steven dat ook als hij zingt en zijn mondharmonica laat samenvloeien met de contrabas van Jasper. En ons doet genieten van de stad en alles daaromheen, met volle teugen.
Blues/Jazz
The Eternal Perhaps
Steven De Bruyn
Mono Inc. is een Duitse alternatieve rock/gothicband die sinds 2000 aan de weg timmert. Hun laatste plaat dateert van 2018: 'Welcome To Hell' . Met hun nieuwste plaat, 'The Book Of Fire', grijpt de band terug naar de donkere middeleeuwen. Een tijd van inquisitie en dergelijke meer. Allemaal mooi uitgebeeld in dit conceptalbum dat ons doet terugkeren naar die tijden, op een intense en zodanige wijze dat je je die beelden voor de ogen haalt. Waardoor de band compleet in zijn opzet is geslaagd.
De toon wordt al aangegeven bij “The Book Of Fire”, “Louder Than Hell” en “Warriors”. Indrukwekkende verhalen over een ver en vooral donker verleden, worden uit de doeken gedaan op een zeer filmische wijze. Het meest opvallende is de verschillende stemmen die zorgen voor een gevarieerde sfeer, die uiteenlopende kanten uitgaat. Duisternis is het sleutelwoord bij Mono Inc. binnen een mysterieuze en mystieke omkadering die je tot een zekere waanzin drijft, zonder die geluidsmuur af te breken. Maar wel door je te confronteren met datzelfde verleden.
Bij “Shining List” krijgt Mono Inc. hulp van Tilo Wolff (Lacrimosa) en dat blijkt een extra meerwaarde binnen het geheel. De sfeer wordt steeds grauwer en doet een huivering door je lijf lopen die je onderdompelt in donkere gedachten. Door zo confronterend tewerk te gaan, slaagt de band in zijn opzet die middeleeuwen terug tot leven te brengen, wat dus ook de onderliggende bedoeling was van dit concept. Een verhaal vertellen, op een zodanige wijze dat je met de ogen gesloten je die beelden voor de ogen haalt. Alsof die tijden zijn teruggekeerd.
Mono Inc. blijft trouwens begane wegen verder bewandelen op de daarop volgende songs als “Death Or Life”, ”Nemesis” en “Right For The Devil” met Tanzwut die de groep versterkt. Afsluiter “Run For You Life” zet bovenstaande stellingen nog maar eens in de verf.
De vervolging, het verdriet en het lijden wat door die bloeddorstige inquisitie ervoor zorgde dat die Middeleeuwen worden gezien als één van de donkerste tijden ooit , worden op een ingenieuze wijze uit de doeken gedaan door deze geweldige muzikanten ; ze doen je dan ook letterlijk reizen in de tijd, en je dat beklemmende gevoel bezorgen van innerlijke pijn en smart binnen een mystieke omkadering die je dan weer doet baden in het angstzweet.
Missie geslaagd, over de gehele lijn.
'When We Stay Alive', het ondertussen vierde album van Poliça, komt op de markt na een bijzonder zware periode voor de band. Het leven van zangeres Channy Leaneagh hing na een ongeval in 2018 op een bepaald moment aan een zijden draadje. Deze schijf is geschreven rond het trauma en het verwerken daarvan en nieuwe energie vinden. Muziek kan daarop een helende werking hebben en dat wordt hier op tien pareltjes van songs voortdurend in de verf gezet. Poliça drukt reeds sinds 2011 zijn bijzondere stempel op de synthpop en doet daar met dit zeer persoonlijk verhaal nog een paar schepjes bovenop.
Dat wordt al duidelijk bij “Driving”. Je voelt de vertwijfeling en pijn en hoe Channy die ongelijke strijd toch aangaat. Zoals iedereen die eens wordt geconfronteerd met iets dat zijn of haar leven doorheen schudt, gaat Channy op deze plaat langzaam die ongelijke strijd aan en overwint. Want geleidelijk aan slaat die vertwijfeling om in positieve energie en zelfs enkele voorzichtige vreugde uitbarstingen zoals bij “TATA” of “Feel Life”. Telkens wel binnen een weemoedige omkadering, zo eigen aan een band als Poliça.
Ook al kunnen we bij dit alles niet voorbij aan de sprankelende inbreng van de muzikanten binnen de band, die de instrumentale omlijsting zodanig inkleuren dat het aanstekelijk werkt op je gemoed. Channy trekt onbewust de aandacht naar zich toe. Dat was eigenlijk al in 2012 het geval met het debuut 'Give You the Ghost' , dat is anno 2020 nog steeds het geval.
Wat uitstraling en stem betreft, deed Channy ons altijd wat denken aan Kate Bush, ook al wordt dat soms wel tegengesproken. Dat gevoel dat we ook hebben bij Kate Bush keert toch vaak terug bij Poliça, dus ook op deze nieuwe plaat. Luister maar naar songs als “Forget Me Now”, “Blood Moon” en het wondermooie “Sea Without Blue” en voel diezelfde vibe die een artieste als Kate Bush ook over jou kon doen neerdalen. Echter is het vooral dus die enorm helende inwerking op je gemoed dat het meest frequent uit de doeken wordt gedaan.
Muziek heelt vele wonden, ook als die bijna dodelijk zijn. Channy heeft die pijn en smart van zich afgeschreven op een wonderbaarlijk mooie wijze, waardoor je ook je eigen pijn hopelijk ook kunt bestrijden. Wat ons betreft heeft Poliça ons een sprankeltje hoop gegeven dat een mens kan gebruiken in donkere tijden, binnen een bijzonder melancholische en weemoedige omkadering, waaruit veel positieve energie voortspruit.
Kortom: 'When We Stay Alive' is een synthpoppareltje om te koesteren in de donkerste dagen, als een soort therapie die ervoor zorgt dat je de draad terug kunt opnemen.
Snuff is een Britse punkrockband die in het algemeen een beetje ondergewaardeerd wordt. Ze mixen in hun sound de meest catchy stukken van de Britse oerpunk met de toegankelijkheid van de Amerikaanse streetpunk. Als één van de weinige bands in hun genre voegen ze daar nog synths, een orgeltje of een stukje trombone aan toe. De klassieke Britse punk-thema’s (sociale ongelijkheid, politiek, armoede, …) zal je niet vaak tegenkomen in hun lyrics (wel op “Big Shot” en “Patient Zero”), wel de meer gemoedelijke onderwerpen als relaties en - uiteraard - drinken en feesten. In die schijnbaar niet-politiek-geladen songs zit dan weer vaak wel een onderhuidse maatschappijkritiek. Niets is wat het lijkt bij Snuff.
In de Fat Wreck-stal is Snuff een welkome afwisseling tussen al het Amerikaanse punkrockgeweld. Niet enkel de doorschemerende Britse identiteit maar zeker ook de synths zorgen voor een eigen smoelwerk. Zanger Duncan is geen nachtegaal. Zijn stem is al schor door 20 jaar de ziel uit zijn lijf te schreeuwen bij Snuff en dat zal er met dit album niet op beteren. Zijn schorre stem legt dan weer wel een authentiek patina over de tracks. Dat een band met zoveel jaren op de teller nog steeds zoveel ongein in de lyrics steekt, bedekken we met de mantel der liefde. Of we geven ze extra kudo’s voor doorzettingsvermogen en vastberadenheid. De beste momenten zijn “Hey Boff!”, “Dippy Egg”, “A Smile Gets A Smile” en de absolute uitblinker: “Gyoza”.
Dit album zal opnieuw niet de grote doorbraak vormen voor Snuff. Het is wel een nieuwe parel aan hun kroon. Deze band zal waarschijnlijk altijd candy-voor-de-kenners blijven en daar behoort u voortaan ook bij.
We leerden The Guru Guru kennen via hun debuut 'P C H E W'. Deze Limburgse formatie wist ons toen al omver te blazen met een stevige noiserockplaat, waarbij uitbundig werd geëxperimenteerd. Absurditeit tot in het oneindige was toen al de rode draad. Met 'Point Fingers' blijft The Guru Guru gewoon diezelfde wegen verder bewandelen en daar zijn wij niet treurig om.
Dat laatste bewijst The Guru Guru al met een knetterend “Mache”. Waar alle registers worden open getrokken. En dan zijn we klaar voor een hyperkinetische trip in een hobbelig landschap. Want tussen de lijntjes kleuren, daar doet The Guru Guru ook anno 2020 nog steeds niet aan. Die gedoodverfde absurde aanpak vinden we eigenlijk over de hele lijn terug. Agressief rondom zich heen stappen op “Charmer”, “Know” en “Delaware” dat doet de band eveneens op deze knappe schijf. Enkel met “And I’m Singing Aren’t I” gaat de band de iets intiemere toer op. Ook al is dit een understatement, want het dreigende en die heilige huisjes omver duwen is er ook hier volop bij.
Deze band houdt ervan om de luisteraar op het verkeerde been te zetten, ze lappen het ons ook elke keer opnieuw. Slimme gasten die van The Guru Guru. Naast enkele songs met een zekere meezing gehalte als “Know No” of “Delaware” slaat de band liefst duchtig om zich heen en laat geen spaander geheel van de woonkamer. De band blijft compromisloos verder stampen op de geluidsmuur, tot die breekt. Vettige baslijnen (“Skidoo”, “Chramer”) en ongecontroleerde uitbarstingen kleuren Point Fingers. Tegelijkertijd horen we duidelijke popinvloeden en refreinen met een relatief hoog meezinggehalte (“Delaware”, “Know No”). Dat is leuk, als het niet te lang aansleept. En dat gebeurt ook niet, want voor je nog maar de kans krijgt om naar lucht te happen, maakt de volgende scheurende riff zijn intrede. The Guru Guru verveelt nooit. De onvoorspelbaarheid is de grote troef van de plaat. “Origamiwise” lijkt in het eerste geval op rustige, melancholische indiepop. Natuurlijk heeft The Guru Guru ons weer liggen, want plots moet alles weer kapot, waarna de band het nummer weer, volledig uit het niets, afsluit met hetzelfde kalmerende deuntje. In “This Knee On Ice” duikt er zelfs een experimentele gitaarsolo op.
‘Point Fingers’ slaat de nagel op de kop. Het album is een achtbaan aan hoogtes en laagtes, aan zacht en hard. Het wordt wel heel duidelijk waarom de band ooit de term ‘borderline rock’ uitvond. En terecht, want de band creëerde hun eigen unieke stijl. Ook met ‘Point Fingers’ bewijst The Guru Guru dat opnieuw.
Info album https://smarturl.it/thegurugurupointfing
Jaguar Jaguar - We moeten elkaar blijven uitdagen om goede muziek te maken en hopelijk kunnen we in de toekomst nog veel mooie dingen doen
Jaguar Jaguar is een band rond muzikanten die al heel wat waters hebben doorzwommen, maar in 2017 een gloednieuw project op poten hebben gezet. Een exotisch allegaartje dat hen bij het debuut 'Montjoi' naar Spanje bracht. Voor de nieuwste EP 'Madelyn' ging Jaguar Jaguar op afzondering in Frankrijk. Het debuut was een zonnige plaat, die naar onze mening schippert tussen toegankelijk maar ook een streepje experimenteren. Op deze 'Madelyn' horen we een band die volwassen is geworden. Een band waarbinnen nog meer dan ooit, iedereen diezelfde kant uitkijkt. Maar vooral blijkt over de hele lijn dat de inbreng van elk lid even belangrijk is. Zelfs deze van Tina, wiens visuele inbreng je dus ook terughoort binnen elk van de filmische songs, waardoor ze in haar opzet is geslaagd. De jongens aanzetten om haar beelden in woorden om te zetten. Hoog tijd om de band eens op de rooster te leggen wat die samenwerking betreft, andere samenwerking en verleden, toekomst van Jaguar Jaguar.
We hadden een fijn gesprek met Jasper, Thomas en Emiel in het altijd gezellige koffiehuis 'Het Moment' in Gent daarover
Ik heb gelezen dat jullie er liever niet mee worden geïntroduceerd maar kunnen we, gezien jullie inbreng bij die bepaalde bands, jullie een soort 'Belgische Supergroep' noemen of is dat ver gezocht?
Het klopt inderdaad dat we allemaal bij andere projecten hebben gespeeld, en de meesten onder ons spelen nog steeds bij andere projecten. Iedereen speelt al langer muziek en het is mooi om te zien dat we elkaar op verschillende manieren beïnvloeden.
Hoe is die samenwerking eigenlijk ontstaan?
Iedereen in de groep is op een andere manier verbonden met elkaar. Een groot deel van ons is samen opgegroeid omdat we elkaar al kennen van onze jeugd. Voordat we met muziek begonnen waren we al vrienden. Jasper (bas) kent Ruben (drums) van in Gent waar ze elkaar tegenkwamen in het studentenleven, lang voordat er sprake was van Jaguar Jaguar. We zagen elkaar af en toe, tijdens concerten of op café en hadden bewondering voor elkaars muziek en besloten uiteindelijk samen muziek te maken.
Ik las in een interview dat jullie eigenlijk met zes zijn. Rekening houdende met Tina als visual artiest. Verklaar u nader
Tina is het ‘onzichtbare’ 6e lid van Jaguar Jaguar. Ze staat niet mee op het podium, maar eigenlijk zie je haar overal bij Jaguar Jaguar omdat ze samen met Emiel (gitarist) het visueel verhaal in beeld brengt. Samen maken ze de videoclips en visuele content. De kortfilm die bij onze tweede EP uitkomt werd ook gemaakt door hen. Het is een heel fijne manier van werken omdat het ons een bepaalde vrijheid geeft om een visuele wereld te creëren die perfect aansluit bij onze muziek.
Het debuut was een zonnige plaat, die naar mijn mening schippert tussen toegankelijk maar ook een streepje experimenteren, mee eens of niet? En gaat de nieuwe schijf diezelfde kant uit?
Onze eerste EP schreven we in het zonnige Spanje, voor onze tweede EP trokken we onszelf terug naar een Franse, bos- en bergrijke omgeving. Het is moeilijk om te zeggen in hoeverre deze omgeving ons heeft beïnvloed bij het schrijven van een nieuwe EP, maar onze aanpak was wel anders dan vorige keer. We vertrokken nu vaak vanuit langere jamsessies die uiteindelijk omgevormd werden tot kortere nummers geschikt voor een EP. Door de Lynch-iaanse omgeving ontstond wel het idee om een kortfilm te maken die samen met het muzikale een nieuwe en eigen wereld creëert.
Ik heb de nieuwe nummers beluisterd en die stralen iets exotisch, zomers en mysterieus uit, ook 'back to nature' zelfs. Een bewuste keuze? En waarom?
Als we nieuwe muziek schrijven , begint dit vanuit een bepaalde sfeer die een bepaald gevoel bij ons opwekt. Het ontstaat allemaal zo spontaan en organisch mogelijk vanuit dat buikgevoel. De omgeving waarmee we de EP schreven , was zelf ook heel onvoorspelbaar en mysterieus. Het plotse onweer, of de enorme mistbanken uitgestrekt over een enorm bergdal hebben ons misschien onbewust beïnvloed.
Het klinkt ook allemaal vrij uniek. Hoewel dat moeilijk is heden ten dage denk ik zo. Wie of wat waren jullie grote inspiratie bron eigenlijk?
Met vijf muzikanten in een band heb je heel veel verschillende inputs. Iedereen heeft min of meer dezelfde smaak, maar er wordt veel aangebracht tijdens het schrijven. Dit is leuk want dat maakt het gevarieerd. Het is heel anders dan dat één iemand alle muziek zou schrijven. Later tijdens de opnames zijn alle ideeën zo verwikkeld met elkaar dat je automatisch een symbiotische sound krijgt.
De titel van de vorige EP 'Montjoi' had iets te maken met een baai in Spanje. Heeft de titel van deze 'Madelyn' ook een onderliggende betekenis?
In de eerste plaats is ‘Madelyn’ eigenlijk de Engelse vertaling van ‘Monts de la Madeleine’. Dit is de naam van de streek waar we onze EP schreven. We vonden het een mooie naam voor onze tweede EP. Tijdens het schrijven van de teksten en het maken van de film zochten we naar een belichaming van ‘het onbereikbare’, een soort figuur of personage waar we ons als schrijver/filmmaker tegenover konden verhouden. We vonden het wel leuk om ‘Madelyn’ te nemen, maar dit kan voor iedereen iemand anders zijn.
Op 'Montjoi' viel de meerstemmigheid op, er is bewust gekozen voor geen aparte frontman, ook bij deze nieuwe EP is dat eigenlijk het geval. Mij spreekt dit enorm aan, maar waarom wordt voor deze richting gekozen?
We zijn geïnspireerd door de manier waarop men bij 70’s soul groepen zoals die van bij Motown naar vocals werd gekeken. Alle muziek werd opgenomen in één ruimte, vaak ook met een koor die voor de meerstemmigheid zorgt. Hierdoor krijg je ook overspraak in bepaalde microfoons waardoor het allemaal wat gelaagder en - voor ons- interessanter klinkt. Tijdens de opnames van onze tweede EP stonden we vaak in een kring rond één microfoon onze takes in te zingen.
Een opvallende song is “Out of sight” ft. Témé Tan. Lekker zuiderse tune, een beetje Afrikaanse roots ook. Lekker aanstekelijk. Hoe is die samenwerking ontstaan?
Toen onze eerste EP uit was liet Témé Tan weten dat hij fan was. Hij vroeg om eens iets samen te doen, maar op dat moment waren we volop bezig met de promotie van onze EP en onze eerste clubtour. Toen we “Out Of Sight” schreven , vonden we dat we een perfect nummer voor een samenwerking. We stuurden het nummer naar Témé Tan en hij was meteen enthousiast. Toen hij een demo terug stuurde voelden we dat het goed zat. Hij komt trouwens ook mee naar onze show in Ancienne Belgique op 1 maart.
Ik vind de hele EP heel vrolijk, je krijgt er een goed gevoel van, mijn favoriete track is eigenlijk “Weightless” een parel van zeven minuten waar jullie ook een beetje eerder melancholische toer opgaan. Beetje 'dream pop' en lichtjes experimenteel. Opent dat ideeën voor een volgende plaat? Of zie ik het verkeerd
“Weightless” is een nummer dat het schrijfproces van onze tweede EP het beste weerspiegelt. Langere muzikale stukken de tijd en ruimte geven om de luisteraar mee te nemen op een trip in het universum van Jaguar Jaguar.
Dat valt me ook op, waarom weer een EP en deze keer geen full album?
We zijn nog maar een jonge band die net begonnen is, we bestaan net geen anderhalf jaar en hebben nu onze tweede EP uit. We voelden ons tot en met nu het beste bij het maken van een EP omdat je dan ook heel gericht en concreet een verhaal kan maken. Het geeft ons ook nog de tijd om te blijven zoeken naar een eigen sound.
Valt dit allemaal nog te combineren met een druk persoonlijk leven, maar ook een druk schema bij die andere projecten?
Het gaat dus vooral om de juiste afspraken maken. Dus een goede planning maken is daarbij altijd belangrijk. :)
De EP wordt voorgesteld in AB op 1 maart, zijn er nog andere plannen voor 2020? Festivals? Buitenland?
Onze show in AB op 1 maart is iets waar we momenteel hard naartoe werken. Het wordt een speciale avond waar we ook het visuele verhaal willen tonen. Naar aanleiding van deze show spelen we een aantal try outs, en in februari gaan we in Nederland op tour als support van Balthazar.
De song “So Long” is meer dan 490 000 keer beluisterd via spotify, wellicht al veel meer ondertussen, kunnen we stellen dat die song deuren heeft geopend?
“So Long” is het nummer dat tot nu het meeste bereikt heeft, het werd gedraaid op de radio en wordt veel gestreamed via spotify. Waarschijnlijk hebben veel mensen ons via dit nummer leren kennen en dat is goed. We hebben al enorm veel fijne dingen mogen doen sinds onze eerste EP uitkwam en daar zijn we heel dankbaar voor.
Om daarop verder te borduren wat is jullie persoonlijke mening over het medium spotify?
Spotify is een interessant medium om nieuwe muziek te leren kennen. Als artiest kan je hier gebruik van maken en het is fijn om te zien als je muziek opgepikt wordt in allerlei playlists. Dit zorgt voor meer bereik en hierdoor leren mensen je kennen die misschien later wel naar een show komen.
Om af te sluiten. Wat zijn jullie eigenlijke ambities met deze band? Buiten world domination?
We moeten elkaar blijven uitdagen om goede muziek te maken en hopelijk kunnen we in de toekomst nog veel mooie dingen doen. Het zou fijn zijn om nog te groeien op veel manieren, we zijn nog een jonge band en er zijn veel mogelijkheden.
Nederlands 
Français 
