Mechanimal is de band rond Giannis Papaioannou, de Griek die in de jaren ’80 new wave maakte als Rehearsed Dreams. Niet zo bekend in België, maar ons beleefde toen muzikale hoogdagen en dan ontgaat er al eens iets uit iets ‘exotischer’ landen. Papaioannou vormt voor Mechanimal een team met de (in Griekenland wonende) Amerikaanse zanger Freddie Faulkenberry. Die legt een zacht fluwelen tapijt van spoken word en trage, warme zang. Hij is geen pure zanger, maar weet wel perfect wat werkt voor hem en wat niet. Er komen ook wat gast-gitaristen langs, maar die namen zullen hier geen belletje doen rinkelen.
Album ‘Crux’ opent met “Ghetto Level” als trage Faithless, met diep-donkere en loungy triphop. “Sharon” is dan weer hoe de Sisters Of Mercy vandaag zouden moeten klinken. “Stolen Flesh”, één van de singles op ‘Crux’, had van de Pet Shop Boys kunnen zijn. Faulkenberry klinkt hier als een kruising tussen Lou Reed en Andrew Eldritch.
“La Poverina Delle Ossa” is de meest experimentele track. Hij wordt opgehangen aan glooiende violen en cello met daarboven de slome spoken word van Faulkenberry. Heel bevreemdend en zelfs wat spooky. Het ook al diepdonkere “Easy Dead” begint als EBM (Front 242 of Pouppé Fabrikk) om dan op te schuiven naar een soft industrial. “Scavengers” ligt wat in dezelfde lijn. “Razor Tube” hangt ergens tussen Anne Clark en Enzo Kreft. Het heel dansbare “Vanquish” begint met de dezelfde beats en synths als ‘Headhunter’ van Front 242 maar mist de kracht en woede die de Belgen in hun single konden leggen. “Red Mirror” begint heel klassiek retro-elektro-postpunk om van daar open te bloeien tot de Belgische new beat van de jaren ’90 en Praga Khan.
Net als hun land- en labelgenoten Ixotopia zou Mechanimal niet misstaan op W-Fest en andere festivals die EBM en synthwave in ere houden. Mechanimal doet bovendien meer dan herinneringen oproepen met een retro-synthgeluid. Ze geven er een moderne draai aan zonder dat het plat commercieel wordt.
Sum 41 stond garant voor een avondje stevige, altijd catchy, keiharde, altijd melodieuze, punkrock, met altijd een sterke dosis fungehalte!
Zebrahead kreeg vanavond de eer om de fans van het Canadese Sum 41 vakkundig op te warmen. De band uit Californië, met intussen meer dan 23 jaren dienst, startte stipt om 20u. Door de lange wachtrij aan de ingang werd hierdoor helaas het eerste deel van de set gemist.
Gelukkig kon de band ons tijdens het slot van het concert toch nog ruim voldoende overtuigen van hun kwaliteit en pakken ervaring. Ze spelen het typisch soort commerciële punkrock in de stijl van Blink 182, Green Day, Bowling For Soup en, of course, Sum 41. Alleen klinkt het misschien net iets minder aanstekelijk of origineel, blijft het net iets minder lang hangen en of is het gewoon net dat tikkeltje minder goed om een zelfde status als de voorgenoemde bands te bereiken. Het zal de heren van Zebrahead evenwel worst wezen! Ze doen al heel lang trouw hun ding, touren de wereld rond en blijven met veel enthousiasme en humor hun muzikale boodschap brengen.
Ook vanavond probeerden ze als vanouds de boel op stelten te zetten en het publiek mee te nemen in hun punkrock act.
Origineel was de bescheiden ‘cocktailbar’ op het podium waar de muzikanten en 3 uit het publiek geselecteerde fans hun dorst konden lessen. Zonder twijfel een ideale opener voor Deryck Whibley en zijn bende uit Ontario, Canada!
Sum 41 was nog maar net terug van een succesvolle tour in Japan of ze trapten vanavond in Antwerpen hun nieuwe Europese tour op gang. De Lotto Arena was niet uitverkocht maar alle staanplaatsen waren wel de deur uit en de eerste verdieping (zitplaatsen) was ook zo goed als volzet. Ruim voldoende volk dus om er een leuk en luid feest van te maken en zo geschiedde.
De vooropgestelde timing werd zeer strikt nageleefd. Klokslag 21u maakte Sum 41 zijn opwachting en werden ze met veel lawaai, zeer hartelijk ontvangen in hun ‘arena’ op Belgische bodem.
Net als Zebrahead werd de band gevormd in 1996. De grote doorbraak kwam 5 jaar later met de CD ‘All Killer, No Filler’ waarop enkele singles prijken zoals “Fat Lip”, ”In Too Deep” en “Motivation” … stuk voor stuk klassiekers in het punkrock genre. Doorheen de jaren kende de band veel ups en downs en kampte frontman Deryck Whibley met gezondheidsproblemen (o.a.. rugproblemen en alcoholverslaving) maar telkens kwam hijzelf en de band naarstig terug en bleven ze nieuwe nummers en CD’s uitbrengen. Misschien niet meer met hetzelfde succes van weleer maar toch telkens met zeer degelijke songs en met een vaste schare fans achter zich.
In Antwerpen oogde mister Whibley alvast zeer gezond en energiek. De band volgde zijn goede voorbeeld en zette er meteen stevig de beuk in met “Turning Away”, de opener van de laatste Sum 41 langspeler ‘Order in Decline’ uit 2019, spatte gemeen hard uit de boxen en omvatte onmiddellijk het nodige soleerwerk. “The Hell Song” en “Motivation” maakten vervolgens duidelijk dat het letterlijk een leuke maar helse avond zou worden…wat een knallend begin! Om maar te zwijgen van “The Bitter End” een song in ware metalstijl, uitdrukkelijk verwijzend naar één van hun favoriete bands : Metallica. “Over my Head” en nog meer “All to Blame” zorgden voor de eerste massale singalong momenten. Dat laatste nummer komt van de CD ‘Chuck’ die precies 15 jaar oud is en vormt een mooie weerspiegeling van waar de heren van Sum 41 het sterkst in zijn…fijne up tempo punkrock nummers gecombineerd met een catchy (soms zelfs wat ‘melig’ en een tempo of 2 lager) refrein dat van bij de aanvang heel herkenbaar klinkt en zich stante pede in je hoofd nestelt en daar even blijft.
Tijdens de ballade “War” blijkt nogmaals hoe fris en goed bij stem frontman Deryck Whibley is. Het verschil is vrij groot met het optreden van een paar jaar geleden op Groezrock. In het midden van de set worden terug enkele songs van de laatste CD bovengehaald. De nummers “Out for Blood” en “The New Sensation” zijn misschien minder gekend maar klinken bijzonder pittig en zorgen voor enkele intense circle pits voor het podium, tot groot genoegen van het blonde Sum 41 opperhoofd.
Het 2de deel van de set gaat moeiteloos op het positieve elan verder en maakt met ondermeer “Walking Disaster” (aanstekers en gsm’s zorgen voor sfeermoment) en “No Reason” heel duidelijk waarom deze band na al die jaren toch nog kan rekenen op zoveel fans en bijval. Ze zijn echt meesters in het schrijven van ‘punkrockschlagers’. Zoals eerder gezegd, stevig maar altijd catchy, keihard maar altijd melodieus, punkrock maar altijd fun.
Bij “Underclass Hero” en “Pieces” acht Whibley zijn moment gekomen om daadwerkelijk tussen de fans post te vatten en van achteraan in de zaal de band met veel lef en enthousiasme aan te sturen. Het publiek reageert al even enthousiast en blijft de frontman constant vocaal ondersteunen.
Voor het slot van het concert worden uiteindelijk nog eens alle punkrock duivels losgelaten en ook dat laatste mag zeer letterlijk opgevat worden want een reusachtige opblaasduivel steekt achteraan het podium vervaarlijk de kop op. “It makes no Difference” is pure old school Sum 41 en luidt op gepaste wijze het Canadese volkslied in : “Fat Lip”. Samen met het nummer ontploft de ganse zaal en bereikt het concert een absoluut hoogtepunt. “Still Waiting” verlengt zonder problemen deze climax en het uitzinnige publiek overstemt zelfs moeiteloos zanger Deryck Whibley. Heerlijk slot van een geslaagde doortocht van dit ‘oude’ punkrock heerschap.
Als toegift speelt men een zalig smerige en vette versie van Queen’s “We will rock you” en mag de ganse zaal een allerlaatste keer helemaal los gaan op de tonen van “In Too Deep” onder het goedkeurende oog van orkestleider en meester entertainer Whibley en zijn muzikanten. Logische afsluiter van een knap concert.
Hopelijk komt de band deze zomer terug naar ons land voor de zomerfestivals! Fingers crossed!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Sum 41
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/sum41-14-01-2020.html
Zebrahead
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/zebrahead-14-01-2020.html
Organisatie: Live Nation
De Ierse zangeres is back … De 53 jarige Sinead heeft er terug zin in om op het podium te staan , is innemend, goedlachs en dankbaar. Ze is stemvaster en tekende vanavond in een uitverkocht Depot voor een uitermate evenwichtig concert; gretig grossiert ze in haar backcatalogue van songs, gedrenkt in een knetterend haardvuur, die sfeervol , aangenaam , bij het nekvel grijpen en een solidariteitsgevoel ademen . Mooi haar terug zo te zien . Haar bloemetjesjurk van onschuld werd er maar fleuriger op …
Sinead O’Connor heeft een nogal een hobbelig parcours achter de rug gehad , muzikaal werd haar werk beduidend minder spannend, brei er een rits omstreden uitspraken aan, de knipperlichtrelaties met het geloof, en haar wisselende stemming, die haar psyche naar beneden haalden, waarbij ze zelfs een paar jaar terug dood werd verklaard, en oei, je hoopt, duimt dat ze uit dit dal geraakt … En jawel, de zangeres kwam , gelouterd uit het strijdtoneel, boven water. Intussen is ze bekeerd tot de islam , zelf geeft ze aan maar een keer van geloof te zijn veranderd .
Vele keren fronsten we de wenkbrauwen toen er over haar werd gesproken en over de wisselende live optredens de voorbije decennia . Gemengde reacties, gevoelens, begrip en onbegrip , die net haar pakkende , pure en warme songs ondermijnden .
This was then, this is now, 2020, we waren dus benieuwd hoe het nu kon zijn … Ons verhaal is uitermate positief.
Sinead heeft een sterke begeleidingsband achter zich , die goed op elkaar is ingespeeld en zij, die er vocaal moeiteloos op inpast.
De openingssong , de John Grant cover, “Queen of Denmark” , moest nog eventjes haar stem op dreef laten komen . Het nummer van een goede tien jaar terug uit ‘How about I be me’, was verder overtuigend door de goede consistente band ; een gloed van intensiteit straalde het en klonk spannend door de tempowissels. Een erg goede start dus van de set , die ze verder zette met een eerste danspas op het semi-akoestische folkpopminnende “Take me to church”. Een andere, recentere, “Reason to me” en “Wolf is getting married”, (2012), hebben een sfeervol karakter en tonen breekbaarheid.
De band met het publiek groeit. Ze grossiert in het rijkelijk gevulde oeuvre van haar succesvolle platen als ‘I do not want what I haven’t got’(90), ‘Universal Mother’(94) en ‘Faith & Courage’ (2000), o.m. een gevoelig , mooi georkestreerd “Jealous” , een solo acapella pakkende “I am stretched on your grave”, om kippenvel van te krijgen, en een sober aangepakt “In this heart”, met twee bandleden, die ergens het beeld van een kampvuur deden aanwakkeren.
Iedereen genoot van dit triootje songs, een warm hart werd haar toebedeeld. Ze blikte maar al te graag terug naar die grote doorbraakplaat in 90, introspectie en emotionaliteit waren op hun plaats in de selectie van volgende nummers , “Black boys on mopeds”, “The last days of our acquintance”, “Emperor new clothes” en Prince’s “Nothing compares to U”, nog altijd één van die hartverwarmers. Het sfeervol opbouwende “Thank you for hearing me”, ruim 25 jaar oud , is een vaste waarde in de set; hoe konden we naar het eind toe nog intenser bedankt worden, de sterke , warme respons die Sinead en haar band genoot , deden deugd . “Hold back the night” had alvast meer extravertie en sloot na een goed uur af. Een nederige buiging , een schuchtere handwuif, en Sinead verliet het podium.
Niet getreurd , we kregen er nog twee in de bis , recenter werk ; trouwens , haar debuut ‘The lion & the cobra’ (87) met classics “Troy” en “Madinka” , wordt in haar sets steevast links gelaten; “Back where we belong” , geënt op 70s rootspop , verweven in een pushend orgeltje en het sfeervolle “Milestones” , stelde ze voor , die haar op het voorplan opnieuw bracht.
Ondanks het hobbelig privéparcours is Sinead terug bij haar publiek, die vanavond de veertigplussers aansprak . Een evenwichtig concert, puur en oprecht. Intieme pracht in een sfeervolle benadering en gedragen haar haar indringende, emotievolle , hemelse soms lichthese zang, de sleutel voor haar werk.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/het-depot/sinead-o-connor-11-01-2020.html
Organisatie: Depot, Leuven
Grimm Gent 2020: Splendidula - Fabulae Dramatis - Left Eye Perspective - Turpentine Valley - Een ontdekkingsreis in duistere, fantasie prikkelende paden
Grimm Gent 2020: Splendidula - Fabulae Dramatis - Left Eye Perspective - Turpentine Valley
Jeugdhuis Asgaard
Sint-Amandsberg (Gent)
De liefhebber van Doom, post en andere eerdere donkere aan stoner verwante rock en metal kon op zaterdag 10 januari in het gezellige Jeugdhuis Asgaard een uitgesteld nieuwjaarsfeestje vieren. Nieuwjaarswensen werden uitgesproken, traktaties op een drink op het nieuwe jaar eveneens. De organisatie GRIMM Gent stelt alles in het werk om de muziekliefhebber dan ook een donker en aangenaam nieuwjaarsfeest te bezorgen. Op de affiche stonden vier bands die we, gemakshalve, het label 'veelbelovende acts naar de donkere toekomst toe' zouden opkleven. Ook al hebben sommige al wat meters op hun teller staan. Het zou echter de rode draad vormen op deze bijzonder aantrekkelijke avond.
Eén van de reden waarom ondertekende afzakte naar Asgaard was Turpentine Valley (***1/2). De band bracht een ijzersterke post rock plaat uit, die overal goede recensies mocht ontvangen. Ook onze recensent was danig onder de indruk. De recensie kunt u hier nog eens nalezen. http:-www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76773-etch.html . Na meerdere luisterbeurten viel ons vooral de bijzondere intensieve geluidsmuur op, die als een mokerslag je compleet van je sokken blaast. We waren in Asgaard dan ook voorbereid op een oorverdovende samensmelting van drum geweld en snijdende gitaar lijnen, die de muren van het jeugdhuis op hun grondvesten zouden doen daveren. Maar we stelden vast dat dit deze keer niet volledig het geval bleek te zijn. Die riffs - we waren danig onder de indruk van wat de gitaristen puur technisch bekeken voortdurend deden met diezelfde gitaren - sneden wel degelijk als een bot mes doorheen onze ziel, en de drummer van dienst geselde zijn drumvellen voortdurend door het uitdelen van meppen rond de oren die klonken als oorverdovend vuurwerk. Laat het dus duidelijk zijn deze band beschikt over drie top muzikanten binnen hun gelederen, over voldoende potentieel om binnen die post rock en metal kringen meerdere potten te breken. De energie om dit punt te bereiken was in Asgaard dus zeker aanwezig, maar het vuurwerk en de uiteindelijke mokerslag die ons totaal verweesd zou moeten achterlaten in de donkerste hoek van de kamer, ontbrak helaas een beetje, waardoor we lichtjes op onze honger bleven zitten.
Dat laatste bleek toch helemaal anders uit te draaien bij Left Eye Perspective (****) die zich ontpopt tot de ontdekking van de avond. De band wordt op hun facebook pagina omschreven als ProgSludge en bracht in 2019 een EP uit 'Defiance' die zodanig gevarieerd klinkt dat je op deze band geen label kunt kleven; dat laatste trok ons nog het meest over de streep. De verwachtingen waren dan ook zeer hoog gespannen. In het begin van de set was het even zoeken om de juiste drive te vinden en vreesden we ook nu weer op diezelfde honger te blijven zitten, maar eens de teugels gevierd en alle registers open getrokken naar een verschroeiende finale toe, vloog dat dak er uiteindelijk toch compleet af. En kregen we uiteindelijk toch die gevarieerde set, die alle kanten van de zaal uitging, waar we op hadden gehoopt. Naast stomende stoner klanken gekruid met voldoende verschroeiende grunge in een bijzonder golvende beweging, waren we danig onder de indruk van de bijzondere vocale inbreng die zelfs wat vreemd aanvoelt binnen dat stomend geheel, maar daardoor een interessant onderdeel blijkt te vormen. Want daardoor blijf je aandachtig luisteren, headbangen en genieten tot de toppen van je tenen. Ondanks al deze positieve superlatieven voelen we echter toch ook aan dat er nog groeimogelijkheden zijn binnen deze band, het eindpunt is zeker nog niet bereikt. Vooral hebben we een band ontdekt die vrij duistere Progressieve StonerGrunge aankleedt met voldoende aanstekelijke elementen waardoor een lichtje schijnt aan het einde van die donkere tunnel. Left Eye Perspective is dan ook band om in het oog te houden naar de toekomst .
Naderhand vernamen we dat de band volop bezig is aan een nieuwe schijf, en dat is op basis van dit zeer geslaagd optreden in Jeugdhuis Asgaard dan ook iets om naar uit te kijken.
Fabulae Dramatis (*****) is een band die een streepje avant-garde verbindt met een occulte inbreng waarbij natuurelementen als water, vuur en aarde een belangrijke rol spelen. Waardoor zowel de poorten van de Hel als deze van de Hemel prompt open zwaaien. De band bestaat uit één voor één top muzikanten die als tovenaars klanken uit hun instrumenten toveren die zorgen voor een bijzonder intensieve sfeerbeleving waardoor zowel emoties van angst als weemoed je doet wegdrijven naar verre oorden, in een sprookjesachtige fantasiewereld. Echter, mijn excuses aan de muzikanten, is het de frontvrouw Isabel, die met haar uiteenlopend stembereik en tot de verbeelding sprekende uitstraling de meeste aandacht naar zicht toetrekt. Zowel door de vele verkleedpartijen, als door middel van haar stem, krijgen we enerzijds een demonisch wezen te zien, uit de donkerste bossen en anderzijds een fee van het licht die je hart verwarmt. Zo draagt ze op een bepaald moment een masker. Met dat masker op , boezemt ze je eerder angst in, mede wanneer grauwe growls zorgen voor rillingen over je lijf. Eens ze dat masker afneemt, en met haar kristalheldere stem je doet neervlijen in het malse gras brengt Isabel hetzelfde hart echter wederom tot intensieve rust. Door dat voortdurend schipperen tussen vele uitersten, tussen Hemel en Hel dus, krijg je geen seconde rust.
Bovendien is Fabulae Dramatise een band die niet alleen op plaat, maar dus ook live, de fantasie van de aanhoorder prikkelt waardoor je vertoeft in een sprookjesachtige wereld boordevol wezens uit de duisternis en het licht, die de strijd aangaan om je ziel ofwel te doen branden in de Hel of je een Hemels geluk bezorgen waardoor je zweeft over de wolken. Na deze bijzonder gevarieerde trip, moesten we even bekomen en hapten naar adem.
Met dank aan de inbreng van een tot de verbeelding sprekende vocale en visuele inbreng van Isabel die perfect inspeelt op deze emoties, gerugsteund door muzikanten die haar daarbij telkens perfect aanvullen. Indrukwekkend!
Setlist: Kein Schmerz - Agni's Dynasti (Fire) - Coatlicue , serpent, skirt (Earth) - Smoke for the clouds (Water) - Vigil - Heresy (Steel) - Sirius wind - Roble Para el corazon (Wood) - Sati (Fire) - Bastion
Een van de ontdekkingen van 2019 was Splendidula (****1/2) , dit zowel op als naast het podium. Het is altijd fijn om een band te zien evolueren en dat blijven doen tot het oneindige. Bij onze eerste kennismaking viel vooral de bijzondere stem van zangeres Kristien Cools het meest op. Dat is anno 2020 nog steeds het geval. Bij het laatste optreden in JC Paddestoel in Groot-Bijgaarden bleek haar stem regelmatig te worden aangevuld door deze van Pieter wiens rauwere stem perfect aansluit op deze van Kristien.
Ook in Jeugdhuis Asgaard was dit een enorme meerwaarde. Bovendien werden er mooie beelden getoond op het scherm, die deze doom atmosfeer ten goede kwamen. Een visuele inbreng prikkelt namelijk altijd de donkere gedachten in je hoofd. De band bracht enkele nieuwe nummers, en die laten een voller geluid horen waarbij de muzikanten en vocalisten dichter bij elkaar komen te staan, letterlijk. Het is dus niet meer zo dat de last enkel op de schouders van Kristien rust, hoewel haar magische inpakt zowel vocaal als wat uitstraling betreft je hart sneller doet slaan.
We hebben echter wel de indruk dat de nieuwe nummers nog verder moeten worden uitgewerkt op dat podium, het ging er vaak wat stroef aan toe. We wijten dit aan de zenuwen, want eens die nummers meerdere keren zijn gespeeld zullen ze zeker zorgen voor een climax die je weg doet zweven naar weer eens donkere oorden. Een intensiever einde van deze bijzondere avond konden we ons niet wensen. We zien dus vooral een band die groeit en blijft groeien op het podium staan, dat eindpunt is niet bereikt en dat stemt ons gelukkig. Want eerlijk Splendidula voorspelden wij een gouden toekomst binnen typische doom en aanverwante stijlen, en op basis van dit concert worden steeds meer grenzen verlegd waardoor dat er eens echt gaan van komen.
Setlist: When God Comes Down - Oculus - Void - 38 - Drocht – Somnia
We zien om die reden dan ook al uit naar een volgende meeting op 1 februari: https://www.facebook.com/events/1269184889926327/ met ook Wiegedood, The Fifth Aliance en Onrust.
Organisatie: GRIMM Gent + Jeugdhuis Asgaard + Splendidula
Als mondharmonica virtuoos heeft Steven De Bruyn ondertussen voldoende zijn stempel gedrukt op de blues en aanverwante muziekstijlen. Dit door middel van zijn medewerking bij bands als El Fish en The Rhythm Junks. Maar ook aan bands en artiesten als Zap Mama tot Raymond van het Groenewoud, Eugene Chadbourne en het Brussels Philharmonic leende hij zijn mondharmonica kunsten. Dat Steven aspecten toevoegt aan dit instrument, waarvan we het bestaan niet kenden, blijkt uit dit filmpje https://www.youtube.com/watch?v=YtdgivoaT7c . Steven doet daar de uiteenlopende mogelijkheden van dit instrument uit de doeken. Hij speelde op menig nationaal en internationaal podia die virtuositeit en zin voor experimenteren voldoende uit. Het heeft hem geen windeieren gelegd, integendeel. De man is uitgegroeid tot één van de grootste mondharmonica talenten die ons land rijk is.
Steven De Bruyn vond het nu tijd worden om een solo plaat uit te brengen. 'The Eternal Perhaps' werd op 10 januari voorgesteld in een goed vol gelopen AB Club.
Je kunt kiezen om helemaal naakt op dat podium te staan, of je laat je omringen door een muzikant die een meerwaarde vormt in het geheel. Steven deelde het mee: ''Als muzikant kun je het best laten begeleiden door een muzikant die beter is dan jezelf''. Het zorgde voor de nodige hilariteit in AB Club. Het gebeurt echter zelden dat een begeleidend muzikant het niveau van de artiest die hij begeleidt , evenaart. Dat laatste was deze keer zeker het geval. Jasper Hautekiet bespeelt namelijk de contrabas met even veel virtuositeit als zijn kompaan, niet alleen op plaat maar dus ook live in AB Club. Waardoor een kruisbestuiving ontstaat, die de atmosfeer alleen maar ten goede komt. Zeker op die momenten als mondharmonica klanken en groovy klinkende contrabas geluiden elkaar kruisen, ontstaat een magie die we moeilijk onder woorden kunnen brengen. Annelies Van Dinter, die op verschillende nummers haar wondermooie stem in de strijd gooit, is niet aanwezig in AB Club.
Steven blijkt echter zelf over een warme stem te beschikken, die de aanhoorder kippenvelmomenten bezorgt. De man beschikt trouwens over een charismatische uitstraling, en schudt regelmatig pakkende en grappige kwinkslagen uit zijn mouw. Zo heeft hij het over zijn uitstap in de metro, een avontuur dat hij iedereen kan aanraden. Waarna een wonderbaarlijk mooi 'BXL midi' volgt. Vaak kun je een speld horen vallen in de zaal, anderzijds gaat het de swingende tour op.
Hoogtepunten genoeg in AB Club als we de setlist overlopen, maar vooral bleek dat elk van de songs uit de solo plaat vaak poëtisch tot melancholisch klinken. Dat voortdurend variëren zorgt ervoor dat je je geen seconde verveelt. De aanhoorder wordt door deze aanpak dan ook over de hele lijn aangenaam verrast door zoveel kleuren en geuren die het duo hen voorschotelt.
Besluit: We wilden als titel gebruiken 'De nieuwe Toots Thielemans is opgestaan'. Uiteraard is de speelwijze van Steven wat verschillend, maar net als Toots bespeelt Steven geen mondharmonica. Hij is een onderdeel van dat instrument geworden, en brengt het daardoor letterlijk tot leven door met dit instrument tot het oneindige te experimenteren en improviseren. Ook daaruit blijkt nog maar eens de meerwaarde van een man als Jasper Hautekiet die op diezelfde betoverende wijze tewerk gaat. De heren vullen en voelen elkaar dan ook perfect aan. Het zorgde voor een dampende blues getinte atmosfeer, waarbij intimiteit en aanstekelijkheid op de dansheupen inwerkten en hand in hand samengingen.
Steven De Bruyn gaat met deze plaat op tournee door het land, en het is op basis van dit wondermooie concert in AB Club een aanrader een concert van de man mee te pikken.
Een volledig overzicht van de tournee vindt u trouwens hieronder: https://www.stevendebruyn.com/#concerts
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Absolva is ontstaan in 2012. Opgericht door Chris Appleton en Martin McNee, beiden afkomstig van de band Fury UK. Hun debuutplaat 'Flames of Justice' sloeg in als een bom. In 2014 verliet bassist Dan Bate de band. Luke Appelton bood nog maar eens zijn diensten aan bij Absolva. Ook het in 2015 uitgebrachte heavy metal pareltje ‘Never A Good Day To Die’ was een schot in de roos. De band heeft ondertussen een sterke livereputatie opgebouwd en bestaat uit muzikanten die heel wat watertjes hebben doorzwommen. Uit hun nieuwste plaat 'Side By Side' blijkt die virtuositeit meermaals. Een nieuwe bladzijde, en plaat, om te koesteren als typische heavy metal fan.
De eerste adrenalinestoot krijg je al te verwerken bij de eerste song “Advocate Your Fate”, en er zouden er nog meerdere volgen. Want dat is de grote sterkte van Absolva. De energie die ze op het podium uitstralen, vind je gelukkig ook terug op hun platen. Ook al wordt ook nu weer gegrasduind doorheen we al wisten, je blijft lekker headbangend aan de boxen gekluisterd zitten luisteren en genieten van die riffs en straffe drum salvo's, die door je vege lijf klieven. Aangesterkt door een hoog stembereik dat de haren op je armen doet rechtkomen van puur genot. Tenminste als je houdt van die gestroomlijnde en typische heavy metal. Dat blijven doorgaan op dit elan zal voor sommigen een minpunt zijn. Maar wij voelen ons telkens bij de strot gegrepen en lekker door elkaar geschud bij songs als “Side By Side”, “Living A Lie” en andere lekkere mokerslagen in het gezicht als “Eternal Soul”.
De band stijgt nog steeds boven zichzelf uit en straalt hetzelfde spelplezier uit naast als op dat podium. Dat zorgt ervoor dat we over de hele lijn over de streep worden getrokken. Absolva brengt ook twee covers “2 Minutes To Midnight” van Iron Maiden en “Heaven And Hell” van Black Sabbath. Twee songs waar, wat ons betreft, het label 'niet aankomen' op kleeft. Maar Absolva doet die beide songs alle eer aan die ze verdienen, zonder aan de bron te raken. Daarvoor krijgen ze een extra pluim op hun hoed. Het bewijst nogmaals die hemelse virtuositeit waardoor ondertekende al jaren viel en nog steeds valt voor deze typische heavymetalband die ons telkens aangenaam verrast, alsook hun gedreven podiumact.
Absolva weet ons ook met 'Side By Side' compleet te overtuigen. Ook al wordt daarbij niets vernieuwend gebracht, het trok en trekt ons na al die jaren nog steeds helemaal over de streep. Klasse, van puur heavymetalniveau, schotelt Absolva ons weer eens voor en daarvoor ga je maar beter compleet uit de bol als je een beetje liefhebber bent van de meest pure heavy metal vorm.
Want ook nu weer smeekt deze plaat om live gebracht te worden. Absolva speelt een headliner show in het gezellige evenement 9 jaar Elpee in Deinze, een soort thuismatch voor de band, op basis van dit nieuwe werk en hun reputatie, gaat het dak daar compleet afgaan. Meer informatie: https://www.facebook.com/events/391391231783840/
'12 Bombazos Bailables’ is een verzamelalbum met de populairste tracks die ooit uitgekomen zijn op het Colombiaanse platenlabel Disco Fuentes dat al 85 jaar bestaat. Het Colombiaanse label blinkt uit in genres als cumbia, boogaloo, hard salsa, descarga, cumbelé en bomba. Vampisoul brengt sinds 2017 heel wat albums van Disco Fuentes opnieuw uit op vinyl en CD en dit verzamelalbum noemen ze zelf een ‘budget’ of instap-album voor beginners, DJ’s en al wie op zoek is naar een sample of inspiratie wil halen uit het meest dansbare uit Zuid-Amerika. Deze collectie zal het ook goed doen als achtergrond voor zomerse feestavonden. Every Track Is A Winner!
Met’ Voices Of The Void’ zit de postmetalband Carneia aan zijn vierde langspeler. Jan Coudron zingt eveneens bij King Hiss en drummer Joppe Vandewalle slaat ook op de drums bij MIAVA. Ze maken stevige postmetal geïnspireerd door bands zoals Tool, Deftones en Faith No More. Hun nieuwste werkstuk is geen licht verteerbaar brokje muziek geworden. De lyrics zijn vrij heavy en handelen over het worstelen met je demonen en het vechten tegen je eigen zwakheden.
Opener “The Making Of The Universe” laat een Tool-geïnspireerde riff horen maar de opbouw van de song is helemaal anders dan die band. Carneia vliegt er meteen goed in qua tempo, zang en intensiteit. “Blood And Candy” begint met sounds die lijken van op voorhistorische games afkomstig te zijn. Een stevige riff en ritmesectie doorbreekt dit. Een heel catchy song zonder in meezingbare refreinen te verzanden. Heel mooi opgebouwd nummer. Eén van de toppers op dit album. “Black Coffee” is een heel degelijke en stoere song, maar “The Hangman” is net iets beter vanwege de fijne ritmes door de percussie. “Shadow Man” is iets introverter en de zang is iets ingetogener. Een geslaagde sleper met een fijn basgeluid. Op “Alter Ego” gaat de zang richting geschreeuw en ligt het bij momenten ergens tussen grunt en zang. Als afwisseling best te pruimen. “Anthem For The Wasted” is een vrij toegankelijk nummer dat geleidelijk opgebouwd wordt. Heerlijke sfeer dat mij ergens wat aan bands zoals Alice in Chains doet denken. Afsluiter “Epiloque” is een instrumentale song die begint met een soort van drone-achtige sound vooraleer de rest erbij komt.
‘Voices Of The Void’ weet het ganse album te boeien. Het biedt voldoende afwisseling, is stevig van sound, bezit een uitgekookte ritmesectie en kan menig postmetalfan bekoren.
De Engelse zanger/gitarist Chris Hooson aka Dakota Suite is uitgegroeid tot een fenomeen binnen het slowcoregebeuren samen met Low, Red House Painters en Codeine. Hij gaat een fijne samenwerking aan met Quentin Sirjacq met wie hij een nieuwe schijf uitbracht: 'The Indestructibility Of The Already Felled. Dit album is geproduceerd tijdens de tweede 'Dakota Suite & Quintin Sirjacq' tour in Japan medio 2017, en nu dus op plaat uitgebracht via Schole Records.
Dat beide heren elkaar blindelings vinden, is gezien hun staat van dienst en de reeds vele jaren fijne samenwerking niet zo verwonderlijk. Uit die eerste ‘Safe Within Your Arms’, geplaveid over zeemzoetigheid die je hart verwarmt, blijkt dit al. Nergens zul je dit duo betrappen op deuren instampen of geluidsmuren verpulveren. De zachtmoedige en warme stem van Dakota gecombineerd met bedwelmende piano-inbreng doet op een ingenieuze wijze eerder een deugddoende gemoedsrust over jou neerdalen. We vlijen ons gemakkelijk neer in onze stoel en laten de magie van dit klankentapijt verder zijn werk doen door middel van oorstrelende pareltjes als “Silences Are All The Words I Have”, “Away” en het wonderbaarlijke en bijzonder breekbare “These Nights Without You” waarbij je een traan wegpinkt, en koude rillingen over je rug voelt lopen.
Zachtmoedigheid is de rode draad op de volledige plaat en toch word je net door die bijzonder intense manier waarop Dakota Sweet met zijn stem je gemoed bespeelt, aangevuld door die verdovende piano klanken, niet in slaap gewiegd. Ook al gaat het over de gehele lijn diezelfde weg uit, het stoort allerminst. Integendeel zelfs. Bij de daaropvolgende songs als “How Scared I Am To Live”, “What You Could Not Know” wordt die snaar op een bijzondere wijze geraakt waardoor de aandacht scherp wordt gehouden. En dat getuigt, gezien de toch wel monotone aanpak, van pure klasse. Niet zo verwonderlijk gezien de status van beide heren binnen de muziekwereld. Maar dan nog moet je het maar doen, en spontaniteit blijven uitstralen i.p.v. je gemakkelijk vanaf te maken door het afleveren van een routineklus. Wat dit duo dus niet doet. Dat laatste trekt ons op deze zachtaardige parel van een plaat nog het meest over de streep.
The Indestructibility Of The Already Felled
Dakota Suite & Quentin Sirjacq
Schole Records
Deleyaman is de formatie rond multi-instrumentalist Aret Madilian. Met 'Sentinel' brengt de band zijn ondertussen achtste album op de markt. De dromerige soundscapes die Aret op jou afvuurt worden telkens aangesterkt door een bijzondere blaasinstrument, de duduk, bespeeld door de Armeense muzikant Gerard Madilian. De zangpartijen van de Franse zangeres Beatrice Valantin voelen aan als een warm deken tegen koude winternachten. Dat is in grote lijnen hoe deze parel van een folk/indieplaat nog het best in elkaar steekt.
“Exil” is al zo een dromerige song, die je gevoelige snaar raakt op zeer bijzondere plaatsen. Deze band is uiteraard niet aan zijn proefstuk toe, maar blijkt na al die jaren binnen sprookjesachtige en dromerige muziek nog steeds grenzen te verleggen. Daar waar vroeger werd teruggrepen naar de postpunk en new wave invloeden is daar - buiten de song “Still Waters” - nagenoeg niets meer van te merken. De ingetogenheid en knipogen naar Dead Can Dance komt dan weer wel boven drijven. Meer nog. Brendan Perry levert, net als op de vorige plaat, ook nu weer een bijdrage. Dit bij het nummer “The Valley”. Die dromerige ingetogenheid is wellicht het grootste pluspunt aan deze parel van een schijf, en dat is toch de verdienste van een combinatie tussen bijzondere instrumenten als piano, viool, duduk, bouzouki tot klavecimbel die je niet elke dag tegen komt.
De zwoele stem van Beatrice Valentin is daarbovenop een extra kers op een zeer mooie taart. De schoonheid van een band als Deleyaman is dat ze virtuositeit combineren met een ingetogenheid en diepte die je tot een zekere gemoedsrust brengt waaruit je niet meer wil ontsnappen. Ondanks die relaxte sfeer wordt je daardoor niet in slaap gewiegd maar blijf je geboeid luisteren en genieten. Ook al heeft de band dit allemaal wel al eens voorgedaan. Songs als “Electric Sky”, “Still Waters” en “1973” blijven om die reden aan je ribben kleven. Eens gehypnotiseerd door de perfectie die Deleyaman tentoon spreidt, is een terugkeer onmogelijk, dat was in het verleden als zo dat is na acht albums boordevol ingetogen pracht en praal nog steeds het geval. Dat laatste wordt in de verf gezet op afsluiters “Deer On The Run” en “Slaves”. Geluidsmuren worden niet afgebroken, harten op een bijzondere wijze wel geraakt.
DIRK. maakt hedendaagse indierock met een aantal elementen uit de jaren ‘90. Het doet daarom soms denken aan Weezer, Pixies of Dinosaur Jr maar evengoed aan het melodieuze van School is Cool. Zo ook op de vooruitgeschoven single “Artline”. Er wordt melodieus en heel toegankelijk gestart. Het venijn zit in de staart waar ze loos gaan en de boel opentrekken. Een catchy, speels en vinnig liedje met een catchy melodielijn!
Ik zag wel dat ze al een album hebben uitgebracht in 2018 (genaamd ‘Album’) en dat ze dat jaar op Pukkelpop speelden. “Sick ’n Tired” stond toen enkele weken in De Afrekening van Studio Brussel. En met deze single zou dat ook wel eens kunnen gebeuren.
Artline -single-
Dirk.
Mayway Records
De Leuvense band My Dog Is Radioactive werd opgericht door de broers Mats (zang, gitaar), Jasper (bas, synths, backing vox) en Vincent Mulier (drums). In 2014 trok de band Motormusic studio in, waar ze drie tracks opnamen. Dit resulteerde in een tal van speelkansen.
Twee jaar later volgde de release van twee singles (“Break These Walls” en “Wake Up Call”). Deze sterke tracks brachten hen op verschillende podia van onder meer Jospop, Gentse Feesten, Marktrock Leuven, Genk On Stage, Vestrock (NL), ...waar hun krachtige liveshow in combinatie met de verrassend frisse solide sound van het trio voor veel bezoekers dé ontdekking van de dag was.
Na deze periode trok het drietal zich terug om te schrijven aan een nieuw hoofdstuk genaamd: ‘More Than This’. Door de mix van alternatieve indierock, synths en catchiness kan u zich verwachten aan een totaal nieuwe sound. Voor de EP werd samengewerkt met niemand minder dan Tim Toegaert (Janez Detd, Fleddy Melculy, De Fanfaar) en producer Stef Exelmans (Atmospheres). (Bron: vi.be pagina My Dog is Radioactive)
Tot daar de introductie. Deze Leuvense band doet de studentenstad op zijn grondvesten daveren met deze EP waarop elke song wel aan je ribben blijft kleven, en waarop stil zitten onmogelijk is. De eerste deftige mokerslag in het gezicht krijgen we al in de vorm van “More”, een korte, bondige uppercut die gevolgd wordt door de volgende adrenalinestoten: “Chase”, “Stay” en “Home”. Waarop de band nog maar eens alle registers compleet opengooit. Het meest opvallende echter aan deze EP is de bijzonder radiovriendelijke aanpak. Dit zijn songs die je na enkele luisterbeurten prompt zit mee te brullen. De toegankelijkheid zorgt ervoor dat hier een ruim publiek over de streep kan worden getrokken. Wij bleven ook bij “Run” lekker meebrullen en compleet uit de bol gaan. Want die adrenaline die door je adders stroomt, bij elke aanstekelijke riff en drum partij, daar kun je gewoon niet op stil blijven zitten.
De zanglijnen vullen die stevige aanpak trouwens perfect aan, waardoor je kunt stellen dat My Dog Is Radioactive vooral een goed geoliede machine blijkt te zijn waar iedereen dezelfde kant uitkijkt, het spelplezier loeit namelijk voortdurend uit de boxen. Die feestelijke stemming zorgt voor een rockfeestje in je hoofd. Waardoor je vanaf de eerste tot de laatste seconde de neiging voelt opkomen om gewoon uit de bol te gaan tot de vroege uurtjes. Het zorgt ervoor dat deze EP een bijzonder aantrekkelijk pareltje is geworden, waar we vooral een band horen die klaar is om de alternatieve rockwereld snel te gaan veroveren. In de festivalzomer volgend jaar of in vele clubs en concertzalen, zal dat alvast zorgen voor daken die eraf vliegen. Want deze band is dus vooral een band die muziek speel die nog het best tot zijn recht komt op een podium waar die tonnen energie kunnen worden omgezet in een wervelend rockfeest, waar maar geen einde aan komt.
My Dog Is Radioactive is duidelijk klaar voor de grote stap voorwaarts, dat wordt in de vorm van deze fijne EP stevig in de verf gezet. Een band om in het oog te houden, deze radioactieve honden.
Le Corbeau is een uit Noorwegen afkomstige noir-indierockband die sinds 2006 ervoor zorgt dat de wereld donker kleurt, op een bevreemdend aanvoelende wijze. De band bracht al enkele experimentele meesterwerken uit, wij wierpen ons licht over de drie recente. Een drieluik dat zodanig perfect op elkaar aansluit dat we ze niet afzonderlijk kunnen bespreken en dat dus in één artikel doen. 'IV Spider Bridge' , 'V C's Theme' en 'VI Sun Creeps Up The Wall' kwamen eigenlijk al in 2018 op de markt, maar verdienen toch onze aandacht.
De band is ontsproten uit de geest van Oystein Sandsdalen, in Noorwegen bekend als de gitarist van Serana Maneehs. Muzikaal worden ze sinds hun debuut in 2008 omschreven als een wilde combinatie tussen Velvet Underground, Sonic Youth en Nick Cave met David Lynchiaanse invloeden. Spookachtige garagerock, omgeven door drone en doom tot lo-fi-atmosferen is wat we op deze trilogie ook terugvinden.
Op 'IV - Spider Brigde' hoor je een noise- en punkinvloed die je bij elke song weer als een spookachtig puzzelstuk op het verkeerde been zet. Een sound die ook op 'V-C's Theme' boven de oppervlakte komt drijven, maar hier zijn de lo-fi-aspecten toch iets meer overheersend. Om af te sluiten dompelt 'VI - Sun Creeps Up The Wall' je eerder onder in indierock.
Le Corbeau is duidelijk van vele markten thuis en dat wordt op dit drieluik meer dan ooit uit de doeken gedaan. De donkere vocale aankleding en die uiterst dreigende atmosfeer wordt over de drie platen uitgesmeerd. Maar het is vooral de zin om met alle bovengenoemde muziekstijlen tot het uiterste te improviseren dat ons het meest over de streep trekt.
Le Corbeau blijkt met deze trilogie dus vooral een soort overzicht te geven van hun kunnen. De aanhoorder wordt over alle schijven voortdurend op dat verkeerde been gezet en dat zorgt ervoor dat deze Noorse formatie een te ontdekken parel is als je houdt van voornoemde artiesten en zeker die platen waarbij diezelfde buiten hun comfortzone traden. Want dat is ook wat Le Corbeau op deze trilogie compleet doet. Daarom steekt ook geen song boven de andere uit, maar is elke schijf een ander puzzelstuk dat perfect aansluit op het vorige.
Teach Me -single-
Lizzy
Wij leerden Lizzy ofwel Lise Reyners, kennen via het project Feliz. Daaraan besteden we via onze website al de nodige aandacht.
In 2018 verraste Feliz met een niet onaardige EP.
De recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/70751-feliz-ep.html .
Lise is echter van veel markten thuis. Onlangs verscheen nog de single “Zoveel Te Geven”.
De recensie daarvan kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/76115-zoveel-te-geven-single.html
Ook met haar soloproject Lizzy bracht ze een zeer gesmaakte single uit: “We Can Make This Beautiful”. Recent werd daar een vervolg aan gebreid in de vorm van “Teach Me”. Een smeekbede van Lizzy aan haar moeder, om haar alles te leren, zo lezen we in de biografie. Dit allemaal verpakt in een emotioneel beladen song, waar Lizzy het midden houdt tussen breekbaar je tot tranen dwingen en aanstekelijk op de dansheupen inwerken. Uiteraard werpt Lizzy ook hier haar veelzijdige stem in de strijd. Waardoor je wordt ondergedompeld in een weemoedige atmosfeer, zonder echter al teveel in een tranendal terecht te komen. Het feit dat ze met die stem zoveel emoties naar boven kan brengen bij ons, zorgde in het verleden er al voor dat we compleet overslag gingen voor deze top zangeres/artieste. Ook nu is het net die veelzijdigheid, dat ons het meest over de streep trekt.
Breekbaar maar ook ijzersterk. Zo klinkt Lizzy op “Teach Me”. ''Fragiel en breekbaar als porselein, maar sterk genoeg om de grootste stormen in het leven te doorstaan." Het was onze conclusie over de titelloze EP van Feliz in 2018. Met deze single zet Lizzy dat nog maar eens op een zeer gevarieerde wijze in de verf. Want ook als solo artieste slaagt ze er dus in bij ons datzelfde gevoel naar boven te brengen, dat ze deed bij de band Feliz. Uiteenlopende emoties, van weemoed, melancholie en vreugde. Allemaal mooi verpakt in een frêle aankleding die je hart verblijdt.
Nederlands 
Français 
