The Levellers - De wereld veranderen is onmogelijk. Als we individueel iemands leven vorm hebben gegeven zijn we echter in onze opzet geslaagd
The Levellers bestaan ondertussen meer dan dertig jaar. En stonden op 3 augustus op Fonnefeesten. De band is een voorbeeld geweest voor velen, en kruidt Folk invloeden graag met een Punk attitude. Ook anno 2019 blijkt dit nog altijd het geval te zijn. We hadden een gesprek met Jermey 'Jez' Cunningham over heden, verleden en toekomst. De man was aan een mooi schilderij bezig en vertelde ons dat dit een manier is om al zijn woede, frustratie en dergelijk agressie in zijn hoofd kwijt te geraken. Zich storten op de schilderkunst is een meditatie.
The Levellers stonden eerder al op Fonnefeesten, maar hebben ook een band met België. Jeremy zegt daarover. ''We komen graag naar België. Niet alleen worden we steeds goed ontvangen. Er is natuurlijk het Belgische bier. En we zijn ook zot van de Lokerse Paardenworsten. " We wilden ook weten wat Jermey hoopt dat de fans meedragen van een Levellers concert. ''We willen vooral dat de mensen zich amuseren, maar dat ze de boodschap meteen ook wil begrijpen en er iets uit leren. Want we maken muziek om op te dansen. Maar plaatsen eveneens graag meerdere statement. Als de link naar beide is gelegd, dan zijn we in onze opzet geslaagd''
BREXIT
Het is brandend actueel, maar wilden toch graag de mening weten van Jermey over de Brexit? En waarom hij denkt dat de mensen daar hebben voor gekozen? '' Wijzelf zijn tegen, we hebben een historische connectie met Europa. Veel mensen komen nooit buiten UK en zien dan ook niet hoe het er in de rest van Europa echt aan toe gaat, waardoor ze daar een verkeerd beeld van krijgen. Want in veel landen loopt het zeker even goed, of zelfs soms beter dan in UK. We hebben Europa trouwens nodig. Met Brexit komt er eerder een connectie naar Amerika, en daar kan ik me niet in vinden. Persoonlijk voel ik me dan ook meer verbonden met Europa, mede door de historische context''
De band heeft samen gewerkt met artiesten als Joe Strummer, Frank Turner en zoveel andere. Zijn er nog plannen voor een samenwerking? Komt er ooit een samenwerking met Shane McCowan?
''Shane is eigenlijk wat in pensioen, en is uit beeld verdwenen. We vrezen dat het er dus niet zal van komen. Sommige artiesten waar we dolgraag hadden mee samengewerkt zijn overleden, de mooiste herinnering hebben we dan ook aan Joe Strummer die voor ons een soort van God is. Als er toch een artiest is waar ik graag mee zou samen werken is het Neil Young.''
OUDER WORDEN MET JE PUBLIEK
We wilden toch eens weten of men na al die jaren het gevoel krijgt ouder te worden samen met het publiek? En of de band in deze toch wat moeilijkere tijden voor muzikanten zouden doen, wat ze in het verleden hebben gedaan?
''We ondervinden dat er nog opvallend veel jongeren op onze concerten afkomen. Uiteraard zijn er de fans die samen met ons ouder zijn geworden, dat is altijd leuk. Maar het is niet zo dat we enkel die fans aantrekken. Dat er dus ook nog jongeren voor ons kiezen? Is een stimulans om door te gaan.'' ''Wat betreft of we, in moeilijkere tijden als nu, nog steeds die weg zouden kiezen. Toch wel. Het is uiteraard allemaal veranderd. Vaak krijgen we het gevoel dat mensen worden geleefd door sociale media en alles daarom heen, i.p.v. dat die mensen diezelfde media gebruiken om te leven. En dat proberen wij te vermijden. We gebruiken dus wel die middelen, maar zorgen ervoor dat we niet worden geleefd daardoor. Daarom zouden we dingen net wel aanpakken zoals we dat vroeger ook hebben gedaan. Een band worden die een statement durft maken, maar ook de mensen wil vermaken en doen feesten.''
Sommige fans zeiden ons dat Levellers dé band is die hun leven heeft veranderd, niet alleen wat muziek betreft maar ook daarbuiten. ''De wereld veranderen, en iedereen overtuigen van onze bedoelingen is onmogelijk. Als we echter als band erin zijn geslaagd om iemand individueel te beïnvloeden? Of daadwerkelijk een leidraad te zijn in iemands leven? Dan zijn we in onze opzet geslaagd. Voor ons was dat toch Joe Strummer en The Clash. Bij het schrijven van nummers komt die geest van Joe zelfs nu nog vaak boven drijven. Het is leuk om weten dat ook wij op die manier mensen kunnen beïnvloeden door onze muziek. ''
BEAUTIFUL DAY
Op concerten staan mensen vaak te wachten op die ene of twee hits. Zoals “Beautiful Day”. Hebben jullie daar geen soort haat/liefde verhouding mee?
''Om eerlijk te zijn, we hebben het veel jaren niet willen spelen. We waren eigenzinnig en wilden alleen spelen waar we zelf zin in hebben. Maar onze fans willen het, en het is natuurlijk één van onze top songs. Zeker op een festival proberen we de hits te brengen, omdat dit voor een ruimer publiek is. Het is nu eenmaal zo, en we hebben ons daar met het ouder worden bij neergelegd. Vandaag - op Fonnefeesten - spelen we zelfs twee nieuws songs. Maar we weten dat de mensen komen voor de hits en zo, dus die krijgen ze''
NIEUWE PLAAT IN 2020
Twee nieuwe songs? Dus we mogen ons aan een nieuwe plaat verwachten?
"Fonnefeesten is ons laatste concert in Europa. We komen nog wel terug naar België. Maar na dit optreden gaan we nog een paar concerten in UK doen en ons dan volop focussen op inderdaad die nieuwe plaat. Die komt uit in 2020. ''
Jullie blijven dus doorgaan, gelukkig. Is er eigenlijk nog een soort einddoel. iets dat je - bij wijze van spreken wil doen - voor je sterft?
''We hopen nog veel jaren op deze elan door te gaan, zoals we nu bezig zijn. We voelen aan dat het publiek nog steeds mee is, en voelen ons ook als band zeer goed in ons vel. Verdere mensen inspireren met onze muziek? Laat dit een doelstelling zijn voor we sterven.''
Black Mirrors - Het belangrijkste naar de toekomst toe? Blijven doen wat we graag doen, en dat met ons publiek delen
Black Mirrors is een Waalse stoner/grunge/psychedelische rock band die sinds 2013 aan een opgang naar boven toe bezig is. Sinds 2016 zit de band bij Napalm Records en bracht een zeer gewaardeerd debuut op de markt 'Look into the Black Mirror'. Ondertussen heeft de band natuurlijk niet stil gezeten. Toen we Black Mirrors op 5 augustus zagen optreden zagen we vooral een band waarbinnen iedereen meer dan ooit dezelfde kant uitkijkt.
Voor het optreden hadden we een fijn gesprek met de band vooral over dat optreden op Desertfest, het verleden, heden en de toekomstplannen van de band. Feitelijk was het de bedoeling om een 'all female rock band' op te richten.
Marcella zegt daarover ''Ik had eigenlijk inderdaad het idee opgevat om een all female rock band op te richten, in eerste instantie lukte het goed om mensen te vinden. behalve een gitarist. Ik had Pierre gecontacteerd om in te springen, in eerste instantie niet met de bedoeling hem als vaste gitarist in te lijven. Echter toen haakten de anderen ook af, dus is Pierre gebleven en zijn we op zoek gegaan naar andere muzikanten.”
NAPALM RECORDS
Wij leerden Black Mirrors persoonlijk kennen dankzij hun optreden op Desertfest in 2016, toen werden ook de eerste fundamenten gelegd voor het contract met Napalm Records. Daar gingen we ook wat dieper op in. Ik wilde vooral weten hoeveel deuren het heeft geopend? Wat was de werkelijke impact van het tekenen van dat contract?
Pierre zegt het volgende: ''Dat contract kwam op het juiste moment. In de eerste plaats was er de financiële boost die je toch nodig hebt om een plaat in elkaar te boksen. Want dat kost enorm veel geld. Het mixen en dergelijke meer bijvoorbeeld. Ook konden we dankzij Napalm Records en ons nieuw management al direct in het buitenland optreden. Wat voor ons belangrijk is, want in eigen land - vooral in het Zuiden waar wij vandaan komen - zijn er toch iets meer beperkte mogelijkheden voor bands die de soort muziek brengen die wij brengen. Dus ja, Die springplank om een grote stap voorwaarts te zetten,die we op dat moment nodig hadden? Die is er dankzij dat contract toch gekomen''
Wat de reacties naar de band toe betreft is daar een verschil tussen Wallonië en Vlaanderen wilden we toch even weten
Marcella: ''Eigenlijk is het vooral zo dat je hier in België, met de soort muziek die wij brengen wat meer beperkt bent. Zowel in het zuiden als in Vlaanderen valt ons dat op. Het is dus niet zo dat het in Wallonië - waar we iets meer spelen - anders is. België is meer into mainstream rock muziek, daarom is het dus zo interessant dat we ons in het buitenland ook kunnen tonen'.
DE MUZIEKSTIJL EN OMGAAN MET MEDIA
Ik was op Desertfest zeer onder de indruk van de tot de verbeelding sprekende performance van Marcella. Het deed me wat denken aan Janis Joplin. Marcella, als fan, vond dit een compliment. Maar ik wilde vooral op het volgende doorborduren. Het valt me in sommige media op dat veel aandacht naar de frontvrouw gaat, hoe staan de jongens binnen de band daartegenover. Er zijn namelijk voldoende voorbeelden van bands die zijn uiteen gegaan of onderlinge strubbelingen ondervonden daardoor.
De heren zeggen daar unaniem over: ''Het is wat de media daar van maakt, dat hoort er gewoon bij. Wijzelf hebben daar geen probleem mee, integendeel zelfs. We staan er niet bij stil ook om eerlijk te zijn. Het is logisch in interviews en zo dat de ene wat meer in de 'picture' staat dan de andere, omdat die ook op het podium de aandacht trekken. Zo staat de drummer op een podium ook altijd wat op de achtergrond, ik denk dat dit ook geen probleem is. Om kort te zijn: er is dus geen probleem daarmee wat ons betreft.''
We wilden uiteraard ook dieper ingaan op de muziekstijl die de band brengt. Er komen in verschillende media daarover uiteenlopende stijlen naar voor. Maar hoe omschrijft de band zijn muziekstijl zelf?
Pierre: "Het eerste wat we doen is songs schrijven, en daar de muziek rond bouwen. Steeds uitgaande van rock muziek in zijn vele vormen. We voelen ons bijvoorbeeld sterk verbonden met de Seattle grunge scene van de jaren '90 zoals Pearl Jam en dergelijke meer. Het is voor ons vooral belangrijk iets te schrijven, en daar muziek rond te bouwen waar we ons goed bij voelen en die daar perfect op aansluit.”
INTO THE BLACK MIRROR
Hoe waren de reacties op het debuut ‘Into The Black Mirror’ . Ik las ook ergens 'Into the black mirror’ was het resultaat van vijf jaar boordevol persoonlijk, muzikale en zelfs spirituele ervaringen:''
De reacties zijn zeer positief, en dat is een stimulans om door te gaan'' zegt Marcella. ''De plaat was inderdaad een werk van lange adem. Een eindresultaat van vijf jaar zwoegen en zweten. Er zijn veel gesprekken samen aan vooraf gegaan. Muzikale wegen uitstippelen en dergelijke meer. Op dat vlak kun je het ook als een spirituele ervaring zien''.
We wilden ook graag weten of je dingen anders zou aanpakken weten wat je nu weet? "Eigenlijk niets, het is een soort leerproces. Je leert uit uw fouten en gaat gewoon door, of veranderd het. Niet alleen de fouten. Het is gewoon een logisch en hoe je groeit als band. Het is dus een onderdeel van datzelfde proces''.
ALCATRAZ METAL FEST
Black Mirrors speelt op zaterdag 10 augustus op Alcatraz - La Morgue (https://www.alcatraz.be/nl/line-up/zaterdag ) is de band niet bang om wat uit te toon te vallen op een typisch metal festival wilden we weten? ''
Ten eerste we spelen op een apart podium (La Morgue) dat zijn allemaal bands uit stoner en andere scene. Maar vooral moet je onthouden dat de metalfans het meest openminded publiek is. Meer nog, metalfans is één van de vriendelijkste soort publiek. Neem nu een moshpit of andere crazy shit dat je hen ziet doen, als iemand valt wordt die opgepikt. Het is een dus een zeer vriendelijk publiek dat voor alles open staat. We denken dat het dus geen probleem zal vormen. Integendeel zelfs''
DE TOEKOMST
Komt er binnenkort nieuw werk uit? Wilden we weten
Pierre: ''We zijn inderdaad bezig met een gloednieuwe plaat, wanneer die uitkomt, is nog niet geweten. We spelen op Fonnefeesten vier nieuwe songs, en hopen dat het publiek ze goed vinden. Maar inderdaad er komt dus nieuw werk aan'' .
Om verder te gaan daarop, en het interview af te sluiten, wilden we graag weten waar de band zichzelf ziet in laat ons zeggen tien jaar? is er een soort einddoel?
Pierre: ''Het belangrijkste voor ons is dat we kunnen blijven doen wat we graag doen, omringd met de mensen met wie we graag werken en voor een publiek dat in ons verhaal meegaat. Kunnen we daardoor op grote festivals of zo aantreden is dat mooi meegenomen. Maar dat is voor ons het belangrijkste iets kunnen blijven doen waar we ons allemaal als band goed bij voelen. Als we dat kunnen bereiken zijn we heel tevreden''.
The Girl Who Cried Wolf - de basis is en zal altijd toch wel blijven, die speciale mysterieuze sfeer blijven creëren omdat we ons daar het best kunnen in vinden
Eén van de meest veelbelovende bands die ons landje rijk zijn? Tot die categorie behoort een band als The Girl who Cried Wolf zeker en vast. Op 3 augustus trad de band aan op Fonnefeesten te Lokeren. De afsluiter van dienst was The Levellers. The Girl Who Cried Wolf mocht de avond openen. We schreven het volgende over dat optreden: ''The Girl Who Cried Wolf bestaat dan ook uit muzikanten die zoveel uiteenlopende emoties uit hun instrumenten toveren. En dan hebben we het over o.a. die verschroeiende gitaar, bas en drum partijen. Telkens opnieuw wordt opgebouwd naar een climax waardoor prompt duistere gedachten het overnemen - eens je onder hypnose bent gebracht. Overgoten met een vocale inbreng van Heleen, wiens stem gaat van breekbaar naar zo intens frustratie, leed en pijn uitschreeuwen. Waardoor ze ons prompt een krop in de keel bezorgt. En dan hebben we het nog niet gehad over de inbreng van betoverende contrabas klanken, die ons in het Hemelse Paradijs doen vertoeven. Telkens met dat mysterieuze en donker randje." Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75246-fonnefeesten-2019-zaterdag-3-augustus-2019-folkse-atmosferen-doen-de-daken-er-compleet-afgaan.html
We hadden naderhand een interview met de band: Goedenavond, hoe hebben jullie het optreden ervaren, want jullie openen eigenlijk het festival? (Ook al was er gisteren al een feestelijke openingsavond)
Heleen & Samir: "Een festival openen is altijd een moeilijke taak. De mensen komen nog binnen, en zoeken nog een beetje naar de dranktentjes en zo. Onze muziek is vrij complex en duister, en dan moet je wel beetje mee zijn. Meestal spelen we dan ook voor een ander publiek dan de globale festivalganger. Maar als er enkele mensen op datzelfde regulair festival als dit, waar dus een ruim publiek op afkomt, echt mee zijn met wat er gebeurt, is dat meer dan voldoende. En dat was nu zeker het geval. Het is zelfs zo als we zien dat mensen bewonderd staan mee te knikken, of een beetje in de war staan te luisteren dat dit zelfs genoeg is om tevreden terug te kijken op zo een optreden. We hadden vandaag zeker connectie met de mensen die voor het podium stonden, dus voor ons is dit zeker geslaagd''
The Girl Who Cried wolf moet in mijn ogen niet onderdoen voor een andere band die ik een warm hart toedraag Whispering Sons. Maar terwijl die op alle grotere festivals staan en ook op het andere podia Lokerse Feesten (allemaal dik verdiend) lijkt dat bij jullie iets minder te lukken. Nochtans schopte de band het tot de finale van Red Bull Bedroom Jam, mocht al spelen op het prestigieuze Incubate. Hebt u daar een verklaring voor of is me iets ontgaan?
Michael-John: "Whispering Sons heeft de Rock Rally gewonnen en mocht vrij snel in het buitenland optreden. De band werd eigenlijk, vooral in het begin, wat genegeerd in eigen land. Maar dankzij tekenen bij een groot label, de nodige promotie en zo is dat helemaal terecht, goed gekomen. Want Whispering Sons brengt ook vrij duistere muziek, en is live een hele ervaring. Die erkenning is dus helemaal terecht. Chapeau! Wijzelf blijven wat hangen in de underground. Mede doordat we alles nog zelf doen. Daar komt binnenkort verandering in, want we gaan onze volgende schijf uitbrengen via een vrij grote label en hopen dat we dan wel worden opgemerkt. Bovendien, en dat is toch ook belangrijk, is het landschap van Belgische bands zeer groot. Er is gewoon teveel concurrentie waardoor de speelkans kleiner is en dat je veel geluk moet hebben om - naar een ruim publiek toe - echt ontdekt te worden''
Heeft dat laatste , speelkans, ook niet te maken met die typische Belgische mentaliteit? Als jullie een Engelse band waren stonden jullie sowieso in grotere zalen en zo?
" Het is inderdaad zo dat het moeilijker is voor een Belgische band om op te treden in zalen als bijvoorbeeld Botanique of zo, terwijl een obscure Australische band daar wel staat. Dat is inderdaad die typische Belgische mentaliteit. Sommige bands zijn zelfs eerst bekend in het buitenland, eer ze doorbreken in eigen land''
Jullie doen eigenlijk alles zelf. Zo las ik een interview dat zangeres Heleen Destruyver zelf de sprookjesachtige figuren op de hoes zelf heeft geïllustreerd? Ik las zelf iets over tattoos?
Heleen: "We hebben inderdaad de tekening van 'Three Beggars and the thief' zelf gemaakt, grafisch en zo ook. De bedoeling was om de tekeningen te verloten, en dat daar tattoos zouden worden van gezet, maar dat is daar niet van gekomen. De interesse om zoiets te doen is er zeker, Misschien iets voor de volgende plaat. Maar we werken dus zeker eveneens nauw samen wat betreft die tekeningen, de grafische kant van de zaak en zo. En die tatoeages is zeker iets om verder uit te werken naar de toekomst toe. "
De laatste schijf die ik van jullie had besproken was de EP 'Three Beggars and the thief'. Zat daar een verhaal achter? Het leek me een soort sage en legende verhaal, zoals hier in Lokeren Reinard de vos. Ik heb vernomen dat het iets te maken heeft met een Russisch verhaal?
Samir: "Het concept van de film boeide me. Ik ben teksten beginnen schrijven rond dat concept in deze film. Het gaat ook over Russische folklore. Maar vooral vrouwen die kritisch is voor wat ze als vrouw meemaakt, en dat zit in die film enorm verweven. Dit sprak me, naast die typische Russische folklore, sprak me enorm aan. Vooral toch een wereld waar we misschien weinig van weten. ''
Ik kreeg ook het gevoel dat de muziek perfect aansluit bij het dier dat werd uitgebeeld. Klopt dit? Tot het gracieuze van de ree (The Deer) tot het toch donkere en mysterieuze van een kraai (The Crow). Vertel eens wat meer daarover.
"We hebben daar veel aan veranderd, zo was de titel van “The Deer” in eerste instantie “White Noise”. We hebben bewust gekozen om aan dat concept dus intensief te werken, tot we de juiste manier hebben gevonden om dus zowel de titels als de muziek er rond te doen kloppen, want ook dat was belangrijk voor dit uitzonderlijke concept gebaseerd op die film''
Ik las dat er een nieuwe plaat uitkomt. Is dit ook een soort concept plaat? Met andere woorden waaraan mogen de fans zich verwachten?
Michael -John: "Vorig jaar - 30 november - brachten we en plaat uit 'A(r)mor' . We zullen die plaat nu uitbrengen via een label. Dat zal eind van dit jaar of begin volgend jaar zijn, en zal een volledige plaat zijn dus geen EP. De plaat komt uit via Weyrd Son Records''
The Girl Who Cried Wolf heeft altijd grenzen verlegd binnen dat 'aanbieden van Emotionele paden'. Vooral die mysterieuze duisternis spreekt tot de verbeelding, mogen we op de nieuwe plaat meer van hetzelfde verwachten, of slaan jullie andere wegen in?
Samir: "Onze muziek zal wel altijd die richting uitgaan. We kunnen misschien eens proberen met een hip hop plaat maar nee. Daar kan misschien iets meer elektronische muziek tussen zitten, of iets lichtvoetiger. Maar de basis is en zal altijd toch wel zijn die speciale sfeer blijven creëren omdat we ons daar het best kunnen in vinden''
We kunnen het opzoeken, maar zijn wat lui. Waar kunnen we de band nog live zien deze zomer? Zijn er naast de release van een nieuwe plaat, ook plannen voor concerten in het najaar?
Samir & Michael-John: "Wat live concerten betreft nergens eigenlijk, we gaan ons volop concentreren op die nieuwe plaat, links en recht kunnen daar nog wel concertjes bijkomen. Maar je zult ons een tijdje niet meer zien op menig podia, tot die nieuwe plaat dus uitkomt''
Als je terugkijkt op wat jullie reeds hebben bereikt, zijn jullie tevreden? Zijn er dingen die je nu anders zou aanpakken?
"Eigenlijk is het gewoon een leerproces, anders aanpakken? Nee en ja. Maar automatisch leer je gewoon bij, je slaat een bladzijde om en leert uit wat eventueel mis is gelopen of je anders zou kunnen aanpakken zowel organisatorisch en dergelijke meer. Laat het ons daar bij houden eigenlijk. Maar we zijn best tevreden, maar we zijn ook klaar voor die volgende stap voorwaarts nu''
Wat zijn eigenlijk de verdere toekomstplannen? Is er een soort - laten ons stellen - einddoel?
"We zouden toch zeer graag meer in het buitenland spelen, vooral dan Duitsland. Er is daar een ruim publiek voor dat soort muziek dat we brengen. Als dat moest lukken? Dat is zeker een doel op zich. Of in de Oost Blok landen. Ook daar is er een publiek voor onze muziek''
En hebt u daar een verklaring voor waarom dat tot nu toe nog niet is gelukt?
''De juiste promotie vinden, zoals we daarnet al hadden aangegeven. We hebben wel al in Nederland gestaan maar nog niet in Frankrijk of dus ja Duitsland. En met de juiste promotie lukt dat sowieso wel. We hopen dat doel dus via het label en de promotie rond die nieuwe plaat wel te bereiken volgend jaar''
Je kunt aan de sociale media en streamings zoals Spotify niet meer voorbijgaan in deze tijden. Is dat volgens jullie een zegen of een vloek?
"Het is vrij complex, je kunt er niet omheen. Zonder die sociale media en ook spotify wordt je bijna niet meer herkend. Iedereen zit op die sociale media, voor een band is het dus belangrijk om daar mee bezig te zijn om uzelf te promoten. Je ziet dat ook aan het groot aantal bands die naar voor komen, het lijkt wel alsof er bijvoorbeeld een grote markt is voor obscure black metal bands terwijl doorsnee rock bandjes verdwenen zijn, bij wijze van spreken. Net doordat die obscure bands zichzelf doorgaans voortdurend promoten door middel van die sociale media.
Dus ja, als gebruiksvoorwerp om ervoor te zorgen dat het publiek u leert kennen is de sociale media nodig. En kan spotify een goed middel zijn om uw muziek te promoten. Laat het ons daar bij houden. Echter daar rijk door worden is moeilijk. Zeker via verkoop door spotify lukt dat eigenlijk niet om daar iets mee te verdienen. Maar een springplank kan dit zeker zijn''
Bedankt voor dit fijne gesprek, en vooral enorm veel succes met jullie nieuwe plaat. Waaraan ook wij de nodige aandacht zullen schenken, uiteraard
Lokerse Feesten 2019 - DAG 3 - met o.m. Europe en Scorpions - Dag van de zware gitaren!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-04
Hans Devriendt
Brutus (16u00 - Mainstage) - Vandaag werd geopend door Brutus: het Leuvense drietal combineert punk, hardcore en metal met een vleugje shoegaze tot een lekker geheel met pittige nasmaak. Brutus opende met “Fire” en meteen erna “Django”, ook de eerste nummers van hun laatste -door Kurt Ballou (Converge, etc.) geproduceerde- plaat ‘Nest’. Ze stonden met hun drietjes op een groot (lees: heel groot) podium, maar vulden deze toch als geen ander door de wall of sound die ze produceerden.
De setlist van Brutus bestond uit een vlotte mix van ouder en nieuwer werk, maar het publiek leek beter te reageren op de nieuwe songs dan andersom. Volgens mij geen compleet toeval, want ‘Nest’ is echt een bom van een schijf. Toch leek het publiek niet altijd mee te zijn en stonden ze er nog wat ‘mak’ bij. Jammer, want een band met zo’n stevige sound en snijdende vocalen die het potentieel hebben om het metal genre mede te herdefiniëren, verdienen meer respons.
Toch een klein punt van kritiek: Stefanie’s stem klonk naar het einde van de set minder toonvast en het leek alsof ze moeite had om iedere zin vol te houden. Maar in ieder geval: dit vergeef ik hen zonder twijfelen en volgens mij wordt Brutus nog groots!
Zeal & Ardor (17u10 - Mainstage) - Ritmisch slavengezang weerklinkt over geheel de weide. De set start bezwerend, en dit zal ook de constante worden in de gehele set.
De muziek van Zeal & Ardor kun je allerminst onconventioneel noemen, al lijkt het publiek deze namiddag nog niet klaar voor deze (metal) ‘mindfuck’ van jewelste. Hun songs bestaan uit de donkere combo van black metal en negrospirituals (slavengezang).
En mij hebben ze meteen opgeslorpt in hun welgekomen, bittere sound. Toch blijkt het publiek nog niet erg ‘mee’ te zijn met hun vernieuwende concept en kijken velen met enige verwarring rondom zich.
De stem van Manuel Gagneux (frontman/gitarist) klinkt enorm krachtig en vol: zowel in de cleane zang, als in zijn screams. Wat ik jammer vind, is dat er in sommige songs een stevige baslijn klinkt, maar deze niet live gespeeld wordt. Zou volgens mij nog meer bijdragen aan hun sterke live-reputatie, waarvan ik vind dat ze die nu al hebben.
De bandleden beleven zichtbaar wat ze naar voor brengen en de woede in hun muziek is zo goed voelbaar: “Don’t you dare, look away son!”.
Wat een set, wat een band. Als het mij betreft mogen ze zich nu al meten naast groepen als Gojira, Meshuggah en dergelijke.
Life of Agony (18u25 - Mainstage) - Een prangende vraag bleef in mijn hoofd hangen: op welke band zou het publiek eindelijk ontploffen? De kans zou nu toch groot moeten zijn. In het andere geval zou ik niet kunnen ontkomen aan m’n gevoel van teleurstelling. Maar gelukkig bleek niets minder waar. Life of Agony, straight from Brooklyn, New York betradt het podium en zette hun set in met een stevig nummer. De band is gekend vanwege hun typerende sound met coole mix tussen punk-hardcore en metal, doordrenkt met de unieke vocals van zangeres Mina Caputo. Je leest het goed, de heer Keith Caputo behoort sedert 2011 tot het verleden. Gelukkig werd mij meteen duidelijk dat haar stem, ondanks ook een jaartje ouder te worden mooi bewaard gebleven is.
Life of Agony bracht op de Lokerse Feesten een stevige set en liet niet alleen mijzelf, maar ook het publiek lekker headbangen op hun harde werk. Het publiek werd steeds enthousiaster en aan beide fronten (links en rechts) ontstonden moshpits. De bom was ontploft, eindelijk. Heel duidelijk was ook hoe goed de gitarist, bassist en drummer op elkaar ingespeeld zijn. Dit had ik ook niet anders verwacht, gezien hun dikke twintig jaar ervaring als band.
Na halverwege de set, begon Mina Caputo soms een beetje vals te zingen, toch jammer. Maar dit maakte ze ook goed, want ze stond er gewoon als frontvrouw en vertelde op het einde van hun set de mooie boodschap dat we samen één collectief zijn, en voor elkaar moeten zorgen, elkaar lief hebben.
Ondanks het feit dat onze wereld, volgens Mina, één grote hel is. Tijdens hun set nam Mina ook de tijd om de vlag van hun Franse fanclub open te plooien voor het grote publiek. Van oprechte dankbaarheid gesproken. Eindigen deden ze met het nummer waar alles ooit mee begon... “River Runs Red”!
Alestorm (19u45 - Mainstage) - De band begon nog niet met spelen en vele fans schreeuwden al om één groot feest. Alleen al op basis van de decoratie, een grote opblaasbare eend en hun logo in cartoon vorm, kon ik afleiden dat dit zou komen. Algauw kwam de Schotse band zich storten op het podium en vuurden ze hun typerende folk- en powermetal af op alle gek-wordende fans.
De festivalsite werd al snel één grote metal-dansvloer en er werd gecrowdsurft alsof je de vissen boven de zee zag springen. De lyrics werden luidkeels meegezongen en ook in de achterban van het publiek was dit het geval. Bekendere nummers van hun optreden waren “The Quest”, “The Sunk’n Norwegian”, “Keelhauled” en “Shipwrecked”.
Belangrijk punt om nog te vermelden: deze grote zegeviering der piraten-metal was niet mogelijk zonder een band die ook goed kon spelen. Toch konden ze mij niet helemaal overtuigen omdat ze het genre niet altijd serieus leken te nemen. Daarom besloot ik om niet mee te feesten, en wel naar het zwaardere werk te gaan in de Red Bull Music Room.
Wiegedood (20u35 - Red Bull Music Room) - Ik heb geprobeerd... maar kon mij niet identificeren met de party-/piraten-metal van Alestorm. Ik had nood aan het intensere, serieuzere werk en besloot daarom last-minute om het optreden van Wiegedood te checken. Nog net op tijd kwam ik in de Red Bull Music Room en kon ik zelfs nog een plaatsje helemaal vooraan bemachtigen. Wiegedood sloeg hard toe en hun muziek kwam keihard binnen. Hun set bestond uit nummers vanop ieder van de drie ‘De Doden hebben het Goed’-platen en de songs die niet alleen mijzelf, maar ook het publiek het meest leken te ‘steken’, waren “Prowl” , “Parool” en “Smeekbede”. Ik bleef na de set verdwaasd achter, en moest op adem komen. Wiegedood was alles-verslindend intens.
Europe (21u15 - Mainstage) - Na het optreden van Wiegedood was het voor mij toch even een knop omdraaien om zinnen te zetten op de meer luchtige ‘glamour-metal’ van de Zweedse formatie Europe. Wanneer ik de bandleden voor het eerst zag spelen, besefte ik al snel dat er voor mijn neus enkele titanen op het podium stonden. Ik kon niet anders dan instemmen met de grote genre-switch en vrij snel was ik ‘mee’ met de muziek die ze brachten. Ondanks Joey Tempest (zanger) al 56 jaar is, staat zijn zang er nog als een huis en zong hij geen noot vals. Ook het gitaarspel van mede-oprichter en vaste gitarist John Norum was nagenoeg perfect. Hij beheerste zijn instrument alsof het een speelgoedje is, maar dan met zoveel allure. Europe bracht niet enkel hun grote hits zoals “Superstitious” en “Rock the Nigh”’, maar wist het grote publiek ook te overtuigen met hun fantastische ballad “Dreamer”. Eindigen deden ze (jammer genoeg) een kwartier eerder als gepland, maar wel in grootsheid met hun monsterhit “The Final Countdown”. Het was een eer en genoegen!
Scorpions (23u00 - Mainstage) - Voor het podium hangt één groot spandoek van de Scorpions, achtergrondmuziek weerklinkt over de festival site. Het is drummen om nog een goede plaats te kunnen te kunnen vinden.
Iets later dan elf uur, dimt de muziek, gaan alle lichten uit en dan plots, valt het doek naar beneden. Achteraan het podium bevinden er zich gigantische schermen. Het publiek wordt meegenomen in een film waarop een helikopter zich scheert tussen gigantische woontorens. Uiteindelijk zakken er vier mannen met touwen vanuit de helikopter en start de show echt. Van een overweldigende entréé gesproken...!
De bekende Duitse hardrock groep doet momenteel het overgrote deel van onze planeet aan met hun ‘Crazy World Tour’. Ik ben -beschamend genoeg- geen grote Scorpions-kenner, maar weet al tegoed dat ze nog één van de weinige hardrock-groepen zijn die het genre hielpen te definiëren. Het is dus een mooie kans om deze legendes live te kunnen bewonderen.
De band brengt een ongelooflijk strak, naadloos optreden dat bestaat uit groot verspreide nummers uit hun repertoire. Ze worden omgeven door fantastische visuals en samen met de belichting is hun show één groot spektakel.
Hits die zeker gespeeld werden zijn “Wind of Change”, “No One Like You” en “Rock You Like a Hurricane”. Bij afloop van het optreden besef ik dat ik getuige mocht zijn van een levende legende, Scorpions genaamd.
Toch moet ik ook vermelden, dat ik na het optreden van verschillende fans/Scorpions-kenners vernam dat Klaus Meine’s stem, niet meer zo goed klinkt als vroeger en ze dit vrij jammer vonden.
Maar of Klaus beter nu op pensioen gaat of later, laat ik aan jullie over! Ik vond het in ieder geval een wervelende show.
De metal-dag van de Lokerse Feesten startte misschien een beetje bescheiden, maar eindigde wel op grootse wijze!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2019 - zondag 4 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-04
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Intimiteit, vitaliteit, gemoedelijk-, gezellig- en samenhorigheid … mooi verpakt op de programmatie van deze derde dag Festival Dranouter. De organisatie kan terugblikken op een topeditie van wel 50000 bezoekers in totaal . Beter kon echt niet.
En die gezellig- en gemoedelijkheid begon met het Franse Ndiaz . Met z’n vieren voeren ze je mee in een les aardrijkskunde . Met o.m. een instrumentarium van blazers, accordeon en percussie krijgen we een amalgaan van folk , tango, Indiase invloeden, Balkan, afro en hoempapa. Ritmisch en hypnotiserend , niet vies van een vleugje experiment, zweven de nummers over land, zee en lucht . Uiterst genietbaar en mooi.
Het jonge, beloftevolle Mooneye uit Zuid-West Vlaanderen spreekt z’n publiek aan in het eigen, unieke, wonderschone West-Vlaams dialect . Heel wat volk was hier aanwezig aan de Voute . Een overvolle tent , en ook op de koer en het grasplein eromheen was het koppen tellen . Mooneye is hot .
Ze werden één van de winnaars van StuBru’s Nieuwe Lichting. Het kwintet rond sing/songschrijver Michiel Libberecht brengt hartverwarmende indiepop . De songs zijn melodieus sterk , hebben een spannende intensiteit , opbouw , melancholieke ondertoon, meezingbare refreinen en fleurt op door een traditionele instrument opstelling en de stemmenpracht . Dromerig , gevoelsmatig met een licht dreiging . Ze worden op handen gedragen door hun publiek . De Voute bereikt een kookpunt , zeker als in de beginfase puike songs als “The thing” en “Time to move away” worden gespeeld . De kunst van het songschrijven en spelen . Beetje Novastar , Douglas Firs, Starsailor , Beirut en Vampire Weekend . Live mag het wat harder en extravert klinken. Doorbraak “Thinking about leaving” wordt handig tot op het eind bewaard . Eentje extra , toegevoegd aan de schitterende reeks songs . Na de EP kijken we dus wat dit kwintet verder op ons afvuurt … In dit uurtje leverden ze schitterende songs en optreden af …
Terwijl iets verderop de boeren aan het oogsten zijn , het stro wordt binnengehaald , parelt het zweet van de gezichten van het Mile Twelve combo, uit Boston , Massachusetts . Hun americana/bluegrass/folk past in dit kader . Ze wonnen al een award in het genre . Het klinkt leuk , dromerig , zwierig door een instrumentarium van viool, contrabas , banjo , mandoline en akoestische gitaren, die voldoende ruimte krijgen , naast de fijne zangpartijen . Jeugdige energie die werd beloond.
De Frans-Cubaanse tweelingzusjes Lisa-Kaindé en Naomi Diaz , Ibeyi, zijn onmiskenbaar verbonden met deze wereld en hun publiek. Dat publiek is te vinden voor de extraverte twee en wordt meteen meegetrokken in de muziek en de thematiek van wat er in de wereld gebeurt en hoe ze staan in het leven ,‘empowerment’ , een eenheidsgevoel tegen seksisme, racisme, met de muziek als verbindende rol. Een levendig concert is het resultaat . De zusjes zijn flitsend , springers-in-t-veld . Een beperkt instrumentarium van keys en gekke percussie instrumenten (batatroms, cajon (handtrommels)), in vlekkeloze samenzang, zangpartijen, a capella’s zijn hier de handleiding. Hun sing/songwriting en multicultureel geluid kleurt de festival zomer. We kregen een mengelmoes van pop , afro , world , r&b , soul , hiphop en gospel in een freefolky kader en stemmenpracht, sober , elegant als met een bredere groove. Toegegeven, elektronica heeft nu een grotere doorgang gevonden. We balanceerden tussen opwinding , energie en emotionaliteit, intimiteit . Denken en dansen in o.m. het Engels , Spaans en Yoruba , een plaatselijk W-Afrikaanse taal van hun voorouders .
De twins houden het naturel en dat wordt enorm gesmaakt . Songs als “Mama says” , “Oya” , “Deathless” , “Me voy” en “River” creëren een harmonieus gevoel dat doet denken aan ons eigen Zap Mama . Samenhorigheid troef dus!
Andere koek op de Clubstage , waar Dez Mona, rond Gregory Frateur en Nicolas Rombouts, aangevuld wordt met een vierkoppig mannenkoor. Een donkere romantische inhoud schotelen ze voor . In de broeierige melodieën en in de gevoeligheid met weerhaken worden we door een geluidsmuur van noise , drones in een draaikolk meegezogen en ontspringt een druilerig, desolaat landschap . De bedoeling is letterlijk de muziek voelen en horen; het is een soort circus carrousel uit de jaren 20-30 , een soort requiem, die nazindert . Qua muzikale veelzijdigheid , terug een puik staaltje van dit gezelschap !
Jasper Steverlinck - Sing/songwriting in z’n puurste , eerlijke vorm in onverbloemde , herkenbare emoties van verlieservaring en verlatingsgevoel . Kippenvelmomenten, een krop in de keel door het beklijvend materiaal. Hij is sinds een vijftal jaar terug op het voorplan en zijn nieuwste ‘Night prayer’ brengt ‘em in de clubs en op de festivals. In een sobere opstelling met z’n twee (piano - akoestische gitaar) , met strijkers of met band blijft intimiteit en broosheid voorop. “So Far Away From Me” kon evengoed van Leonard Cohen zijn (zijn eigen woorden), en zette meteen de toon voor de rest van het concert.
Ook covers hebben een aandeel o.m. van de Doors (“Riders on the Storm”) en eentje uit Niels Destadsbaders Liefde Voor Muziekcollectie , die hij ombuigt naar “One thing I can erase”, een eerbetoon aan iemand die op Dranouter steeds meehielp en overleed. Solo enorm sterk .
Begeleid door drie strijkers speelde hij “Colour Me Blind”, een lied voor het kindje van een vriendin dat aan het syndroom van Usher (doof-blindheid) lijdt. Ontroerend .
Immer zuiver zingend liet hij ons wegdromen met “That's Not How Dreams Are Made”. Na een interessante bewerking met z’n band van Within Temptation’s “Ice Queen”, kregen we nog sfeervolle bewerkingen van “Someday”, “Need your love” en “Open your heart” , dat fors, krachtig de breekbare set besloot . Genieten op een zondagavond heet zoiets.
Na die donkere, pakkende sets werd het festival besloten met de hippop van Zwangere Guy en de poprock van de Britse The Kooks . Tijd om de zondagavond sierlijk uit te wuiven …
Zwangere Guy beleeft de ‘time of his life’ . Stikstof wordt even ‘on hold’ geplaatst en solo manifesteert hij zich als de Brusselse hiphopkoning . Zijn scherpe teksten van z’n debuut ‘Wie is Guy?’ rolden over ons heen. “Gorik pt 1” heeft heel wat te vertellen. Hiphop met een sterke boodschap naar vrouwenemancipatie en opvoeding. Met een zekere relativering en dosis humor beet hij sterk van zich af en bleef het tempo en de beats spannend, of ze nu hard, loom of slepend klonken.
Een sterke performance ook , hij weet z’n publiek te bespelen , te betrekken in zijn sound . Ook Dranouter valt voor onze Guy. Hij houdt van hen . ‘Loco’ gaan , dat was de bedoeling. Much respect
Ook al een beetje nostalgie? De Britse The Kooks zijn ook al een tiental jaar bezig . Het mag nu eens rocken, hoewel de emotionaliteit een oogje in het zeil houdt . Luke Pritchard is met de jaren nauwer betrokken en weet het betere oudere werk als “She moves in her own way “, “Westside”, “Ooh la” , “Do you wanna” , “Seaside” en klassieker “Naïve” te linken aan een “Four leaf clover” , “Pamela” en “No pressure” van de nieuwe plaat ‘Let’s go sunshine’ .
The Kooks werden goed ontvangen . Broeierig , opzwepend en integer . Mooi om de traditionele Britpop in gemoedelijkheid voor te stellen aan het Dranouterpubliek!
Op die manier namen we afscheid van een vlekkeloos verlopen editie . Sfeer, beleving , comfort , ecologie en muziek, het zijn kernwoorden die de organisatie hoog in het vaandel houdt en werd beantwoord ! Tot volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2019 - zaterdag 3 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-03
Mireille Tansens en Johan Meurisse
De tweede dag van Festival Dranouter tekent voor een uitverkochte festivaldag van maar liefst 16000 tevreden bezoekers , die konden genieten van een gevarieerd aanbod en van geborgen- en samenhorigheid. Tussen de optredens door kon het publiek het festivalterrein ontdekken, met fanfares, straattheater, upcycle workshops, kinderactiviteiten, speelattracties... Kortom, een geslaagde , heerlijke tweede dag …
Black Flower bracht het publiek op dreef met hun psychedelica, jazz , afro en dubgrooves. Het Belgische kwintet creëert een uniek, aangenaam sfeertje met deze sound en doet refereren aan Lee Scratch Perry en Mad Professor.
Jan De Wilde is 75 geworden en hoopt met regelmaat van de klok nog te kunnen optreden en hier terug te keren. Misschien kan hij Aznavour overtreffen die op tour trok tot z’n 90 ste. De troubadour heeft op zijn manier van traagheid steeds knap in elkaar gestoken , doordachte, gevatte teksten uit . Met zijn Nederlandstalig (kleinkunst) werk heeft hij een handvol pareltjes uit , niet in het minst van de hand van Lieven Tavernier , die net na hem in de clubstage staat. Hij bracht ons in die wereld van de kleinkunst, die door de jaren nog altijd charmeert . Onze verwaaide songschrijver heeft van elke song z’n verhaal en vocaal horen we meer en meer een Tom Waits grauw doorleefde praatzang.
Hij is hier met een heuse band , die het materiaal opsmukt met blazerssectie, viool en keys . “Hé Hé” is uitnodigend in het uurtje spelen. Er zijn enkele vrolijke tunes te horen als “Daar is de lente” , “Otomobiel” en “Joke” , maar de klemtoon komt op droefnis en ellende , zoals hij zelf omschrijft, waaronder “Communisten” , “En hier in Aaigem”, “Mijn tante Odile”, “Lieve loemoemba” en “Westvlaamsche leeuw”.
Natuurlijk kan je niet omheen de evergreens van Lieven Tavernier als “Eerste sneeuw”, “De verdwenen karavaan” en “De fanfare van honger en dorst” .
Hij deelt zijn songs met het publiek. Dit is kleinkunst die we een warm hart toedragen …
Lieven Tavernier zelf dan . Hij wordt door velen erkend als de beste songsmid van Vlaanderen en wordt door vele artiesten aangesproken . In al zijn bescheidenheid is hij ‘de koning van de weemoed’ als je de rits hoort die hij al schreef . Hij heeft met ‘Oude regenbogen’ een nieuwe plaat af , gearrangeerd door een klassiek orkest, Room 13 orchestra. We kregen een sfeervolle set , door de instrumentatie en zijn intieme zang; de donkerte primeert , maar klaarte drong af en toe door de crescendo opbouw en het voller geluid .
De songs krijgen een aparte omlijsting en net als bij Jan is “De fanfare van honger en dorst” de ultieme, afsluitende song , die sober , pakkend klonk door de pianotunes en een verdwaald horende trompet .
Een heel mooie set en namiddag voor de liefhebbers van het Nederlandstalige genre.
Geike Arnaert was tien jaar lang het gezicht van Hooverphonic . De solocarrière stond in de startblokken met de prachtige single en monsterhit “Zoutelande” , samen met Blof , anderhalf jaar terug. Ze is nu op modus om haar eerste plaat voor te stellen, die met de vooruitgeschoven “Off shore” ons nieuwsgierig maakt . Dromerige pop van sfeervol, broeierig materiaal die een intense opbouw en spanning hebben, gedragen door haar heldere, indringende vocals . In de Kerk klinkt haar materiaal puur, oprecht en weet ons diep te raken. Haar stem tovert ze om in een ware engelenstem .
Hier in haar thuishaven en door de akoestiek in de Kerk komt het materiaal en de sound ten volle tot z’n recht . Haar band speelt vol overgave en maakt de sound sterker en emotievoller. Rootsamericana borrelt op. De single als herkenning wordt al gauw gespeeld . “Eden” is de knipoog naar Hooverphonic . Tot slot “Vermillion” en “All over you” tonen net die schoonheid en spanning in de song.
Op Werchter ging haar set wat verloren in het ijle , in een zaaltje of zoals hier in een andere outfit als de Kerk van Dranouter kan ze subtiliteit, finesse, intensiteit en diepgang bieden . Puike set dus!
Eén van de ontdekkingen is The Celtic Social Club , een Frans-Schots gezelschap die het traditionele erfgoed van de folk uitstraling geeft. Folkrock die fris , sprankelend, zwierig, groovy en aangenaam klinkt . Het publiek kon het enorm waarderen . Niks anders dan ‘happy feelings’. Een charismatische band , die werd gecharmeerd door de bewegende, dansende, klappende mensen. ‘If you wanna go, if you wanna get drunk , let’s drink Celtic Socal Club’ … Zij tekenen om terug te keren op de mainstage.
Ook het West-Vlaamse Sx heeft een nieuw album uit ‘Eros’ . In een stijlvol , breed wapperend kleed dartelt Stefanie Callebaut als een Roisin Murphy over het podium . Haar vocale capaciteit en haar lichaamsbewegingen geven de donkere romantiek van hun unieke trippoppende electrowave elan. De synths en percussie slepen, dreunen of bieden door het pompen net een clubbing gevoel . “Devotion” , “Gold” , “Desire” en “Black video” zijn ijkpunten van een uitermate meeslepende, gedreven set van het talentvolle trio , met een madam die Sx een gezicht geeft …
Ook solo zijn er artiesten ‘on tour’ . De eerste vanavond is Joan Wasser aka Joan as police woman , de dame die al 15 jaar op het podium staat en onlangs in het kader van ‘Anthology’ haar materiaal op pure , naakte wijze speelt op piano of elektrisch gitaargepingel, gedragen door haar warme , innemende , doorleefde , melancholische stem die soul verbergt . In haar rootsamericana zijn pop , rock en soul nooit veraf dus .
De muziek paste vanavond beter in een kader van de Dranouterse kerk , de Voute of de donkere bruine kroeg . In de grote clubstage kon de intimiteit nooit ten volle benut worden , maar dat belet niet dat ze een groots sing/songwriter is , die al jaren sterkte biedt. “To be lonely” zet het concert in en met “Wonderful” , “Tell me” en een unieke cover, “Kiss”, van Prince voert ze ons mee in een weemoedig , desolaat landschap . Ontroerend!
De Brit Tom Odell was intussen solo gestart op de mainstage . In de voetsporen van Elton John, Billy Joel geeft hij ook z’n popsongs een puur gelaat in z’n ‘Jubilee road tour’ . Hij weet intimiteit en swing samen te brengen in de ritmiek van z’n materiaal . In de sobere omkadering is er kleur en vaart , zonder de emotie oneer aan te doen. “Sparrow” , “Heal” , “Can’t pretend” of “Hold me”, ze zijn gegroeid uit mans pianospel en tonen aan wat een songwriterstalent hij is . “The piano man” van Billy Joel is dan terecht ook op z’n plaats en de wereldhit “Another love” bracht een wuivende menigte bijeen en sloot de subtiele , fijne set af.
Tot slot Tourist LeMC , die intussen al een enorme populariteit geniet in ons landje en moeiteloos het Sportpaleis vult . Hij is ‘de koning van het Antwerpse volkslied’. Hij betrekt het publiek nauw bij de set en is bij zijn publiek. Hier wordt , van welke provincie je nu ook bent , het samenhorigheidsgevoel bevordert . “Liefde liefde” , “We begrijpen elkaar” , “En route” , “Spiegel” , “Oprechte leugens” en “Horizon”, jawel, hij gaat ervoor en bewandelt zijn eigen pad binnen de hip/pop. Mooi!
Antwerpen meets de Westhoek , dan kan je niet omheen Tourist en Wannes Cappelle , die eerder vandaag in de Kerk optrad . Vrienden troubadours slaan de handen in elkaar . Heerlijk zoiets!
Ohja , wat betekent nu eigenlijk marchanderen? Afdingen, afpingelen en onderhandelen zijn allemaal synoniemen. En die onderhandeling maakte hem tot de perfecte afsluiter van dag 2 Festivaldranouter … Eén grote familie … Laat ons elkaar beminnen …Koning Liefde regeert!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Fonnefeesten 2019 - zaterdag 3 augustus 2019 - Folkse atmosferen doen de daken er compleet afgaan
Fonnefeesten 2019
Fonneplein
Lokeren
2019-08-03
Erik Vandamme
Na een Nostalgie avond op vrijdag, ging op zaterdag de eerste echte festivaldag van Fonnefeesten door.
Meteen stond een levende legende op het podium. De Britse Folk/band The Levellers zou omstreeks 22u een overvol plein onderdompelen in een Folkse atmosfeer, waarbij de daken er moesten aan geloven. De band stond enkele jaren geleden al op diezelfde Fonnefeesten, en blijkt na meer den dertig jaar nog steeds bommen energie te doen ontploffen die ons na al die jaren met verstomming slaan. Dit door zeer bewust geen routineklus af te leveren, maar eerder als jonge wolven met enorm veel levens ervaring tekeer te gaan op dat podium. Het publiek ging gretig op de uitnodiging in en reageerde euforisch.
Maar eerst stond één van onze Belgische trots The Girl Who Cried Wolf (****) op het podium. De band had de ondankbare taak om de avond op gang te trekken voor een beperkt opgekomen publiek, maar ook past hun donkere, sprookjesachtige muziek eerder in een donkere en intieme omgeving. Komt daar nog eens bij dat buiten een beleefdheid applaus het publiek weinig enthousiast reageerde. De band zelf was echter best tevreden. In een interview naderhand opperde de band, dat als er één iemand verwonderd terugkeert na hen bezig te hebben gezien zijn we in onze opzet geslaagd. En dat laatste was zeker het geval. Want naast wijzelf, zagen we toch enkele mensen verwonderd mee knikken op wat de band hen aanbood. The Girl Who Cried Wolf bestaat dan ook uit muzikanten die zoveel uiteenlopende emoties uit hun instrumenten toveren. En dan hebben we het over o.a. die verschroeiende gitaar, bas en drum partijen. Telkens opnieuw wordt opgebouwd naar een climax waardoor prompt duistere gedachten het overnemen - eens je onder hypnose bent gebracht. Overgoten met een vocale inbreng van Heleen, wiens stem gaat van breekbaar naar zo intens frustratie, leed en pijn uitschreeuwen. Waardoor ze ons prompt een krop in de keel bezorgt. En dan hebben we het nog niet gehad over de inbreng van betoverende cello klanken, die ons in het Hemelse Paradijs doen vertoeven. Telkens met dat mysterieuze en donker randje. We hebben deze band altijd een zeer onderschatte parel gevonden in onze contreien en ver daarbuiten. Op Fonnefeesten zet de band dat in wat moeilijkere omstandigheden nog maar eens in de verf. . In 2020 zou een gloednieuwe schijf op de markt komen. We hopen dan ook uit de grond van ons donker hart dat die langverwachte doorbraak naar een ruimer publiek, die deze band al lang verdient, er volgend jaar mag komen.
Altijd leuk om te zien en horen hoe een duo elkaar perfect aanvoelt op een podium, het zorgt vaak voor een soort onaardse magie die je zelden tegen komt. Dat laatste kan ook gezegd worden van het duo Eriksson Delcroix (****) Ofwel Bjorn Eriksson en Nathalie Delcroix, die samen met een vijfkoppig band zorgen voor Zuiderse atmosferen op het plein. De band dompelt melancholische muziek onder in een badje van songs die prompt op de dansspieren gaan werken. Maar het is dus vooral die uiterst tot de verbeelding sprekende samensmelting tussen de wonderbaarlijke stem van Nathalie met de virtuositeit van Bjorn dat ons het meest over de streep trekt. Beiden vullen elkaar blindelings aan, en kijken dezelfde kant uit. Dat is belangrijk om ervoor te zorgen dat je een toch al wat ruimer opgekomen publiek aan het dansen wille zetten. Ook al zijn dat nog maar wat schuchtere danspasjes, Eriksson Delcroix slaat er met brio in het fonneplein in vuur en vlam te zetten, en de temperatuur tot een kookpunt te doen stijgen. En daardoor ontpopt de band zich als de perfecte opwarmer voor wat nog moest komen.
The Levellers (*****) leggen de lat vanaf de eerste song “Liberty Song” enorm hoog. De heren hoeven eigenlijk niets meer te bewijzen na meer dan dertig jaar, maar weigeren een routineklus af te werken. En dat siert hen. Niet alleen waren we onder de indruk van die bijzondere instrumenten als mandoline, viool, harmonica en didgeridoo. Allemaal instrumenten die de Folkse atmosfeer zo typisch aan een band als The Levellers alleen maar ten goede komen. Echter dient nog steeds met veel overgave te worden gespeeld, om de magie echt te doen werken. En dat laatste is zeker het geval. Is dat met feestelijke songs als “World Freak Show”, “The Fear” of het laaiend enthousiast meegebrulde “One Way”. Telkens blijft de band het onderste uit de kan halen om de aanwezige een wervelend Folk/punk feest te bezorgen. En toch kan The Levellers eveneens op een eerder gevoelige wijze een snaar raken. Bij die wonderbaarlijke song “Julie” - eentje van ondertekende zijn favorieten- krijgen we prompt een krop in de keel. The Levellers blijft ons vol bewondering naar adem doen happen en brengt zelfs twee gloednieuwe songs uit de volgende schijf die in 2020 op de markt zou moeten komen. Twee songs die niet moeten onderdoen voor bekendere kleppers als “Dirty Davey” bijvoorbeeld. Uiteraard mag tijdens de bisronde “Beautiful Day” ook niet ontbreken, en wordt de set afgesloten in een wervelende finale met “The Riverflow”.
Besluit: Toen we in 1994 The Levellers aan het werk zagen op Pukkelpop waren we danig onder de indruk. We zijn de band dan ook op de voet blijven volgen en zagen hen steeds wervelende Folk/punk feestjes afleveren, met telkens een onderliggende boodschap die ons niet onberoerd liet.
De grote vraag die we ons stelden is of de band na meer dan dertig jaar ons nog steeds kon ontroeren. Door middel van een energieke set, waarbinnen alles tot de puntjes was uitgewerkt - Zowel vocaal als instrumentaal - straalt deze band nog steeds enorm veel enthousiasme en spelplezier uit. Daardoor gingen niet één maar meerdere daken op de Fonnefeesten er compleet af. En bewijst de band nog maar eens, dat ervaring in het vak niet hoeft te resulteren in een routineklus afleveren.
We keerden dan ook, net als die keer op Pukkelpop, met een zeer goed gevoel, trillende op de benen, huiswaarts terug. En zagen niets anders dan lachende gezichten om ons heen. Waardoor we ervan overtuigd zijn dat The Levellers in hun opzet zijn geslaagd. De fans een feestelijke avond bezorgen, en meteen meerdere statements maken.
Setlist: Liberty Song - Fifteen Years - Our New Day - The Fear - World Freak Show - Truth Is - Julie - Three Friends - One Way - Hope street - Roof - Food and Family - Men-an-Tol Carry Me - Dirty Davey - The Cholera Well
Encore: Beautiful Day - The Riverflow
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 2 - Gabriel Rios - Novastar - Keane - Goose - Pure kwaliteit met een pauze
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-03
Lode Vanassche
Gabriel Rios - Deze eenvoudige Puerto Ricaanse Amerikaanse Gentenaar heeft een uitstraling van jewelste. De kwijlende tieners voor het podium van weleer hebben plaats gemaakt voor exemplaren van twintig jaar ouder ( Misschien zijn het dezelfde). Hij bouwt zijn set heel gestaag op, begint alleen en laat geleidelijk aan zijn celliste en contrabassist en drie blazers op het podium. Je leest goed: geen klassieke rock ’n roll opstelling. Dit resulteert in warme en subtiele versies van onder andere “Angelhead”, een ei zo na onherkenbare maar des te krachtigere bluesy uptempo “Broad day light” . Terwijl gisteren Niels Destadsbader ongetwijfeld een afgelikte set afleverde met de nodige geveinsde spontaniteit, krijgen we hier een lesje in pure muziek waarbij stemmen, instrumenten en muzikanten worden ingezet. Gabriel Rios laat zijn kompanen spreken. Gabriel duelleerde met contrabassist Ruben Samana. Om uw vingers van af te likken. Hij laat het binnengelopen enthousiaste publiek achter met een latino finale.
Novastar - Hyperkineet Joost Zweegers schoort zich in een fout wit pak Elvisgewijs achter de piano om meteen de lont in het kruitvat te steken. Joost was overduidelijk in zijn nopjes en trakteerde ons op een best of met aangepaste en bijgewerkte versies van nieuw en oud werk. Wat heeft die knaap al bijeen geschreven, zeg! Deze keer laat Novastar de zwakkere momenten in hun concert weg. Wat klinkt opener “Never Back Down” mooi zonder Piet Godard! Zijn playlist werd met zorg en kienheid opgesteld .
Nieuw en ouder minder gekend werk staat als een huis tussen kanjers als “Wrong”, “Never Back Down”, “Because”, “Mars Needs Woman”, “When the Lights Go Down on the Broken Hearted”.
Hij huppelt rond op het podium als was het een kalfje dat voor het eerst op de wei wordt los gelaten en heeft ook goed volk mee met onder andere een van de beste gitaristen en multi-instrumentalisten :
De immer in salopette gehesen Reinhart Vanbergen (Das Pop, Girls in Hawai). Met “No lord, it seems the best is yet to come.” knipoogt hij met plezier naar zijn collega’s van Goose die even later de boel zullen doen ontploffen.
Met Keane is het tijd om naar het toilet te gaan. De rockgroep zonder gitaar doet me meer denken aan een verlepte boysband dan aan mensen met liefde voor muziek. Wie zal mijn verbazing schetsen aangesproken te worden door een minder frisse Hollandse deerne van een kleine zeventig jaar oud met de boodschap dat ze speciaal naar dit zakdoekje, België genaamd, is afgereisd om Keane te zien? Nee, juist daarom. Keane is te clean.
De heren van Goose hebben het ons, reviewers, weer verdomd moeilijk gemaakt. Het is namelijk onze taak met een serieuze loep alles kritisch te aanschouwen en toch opmerkingen te kunnen geven. Welnu, het zal weer geen een van ons lukken. Met een even geniaal als eenvoudig concept jagen ze hun stomende set erdoor zonder te stoppen. Berre drumt en beat anderhalf uur als een op hol geslagen locomotief, Tom jaagt buik trillende drammende bassen door zijn Teisco, Dave creëert de mooiste sounds op zijn dito synths en speelt een niet minder dan huiveringwekkende gitaarsolo op “Call Me”. Dit alles onder het toeziend oog van onze volksmenner Mike.
Onze muzikale ambassadeurs van Kortrijk hebben hun nummers serieus vertimmerd en laten flarden van bijvoorbeeld “Britisch Mode”, “Words” en “Bring it On” heen en weer in elkaar vloeien.
Heel subtiel, of net niet krijgen we het nieuwe euh… “Something New”. “Can’t stop me now” kondigt het absolute hoofdgerecht aan met een kleine tien minuten zinderende cirkelzaagversie van “Synrise’. Sterk optreden dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Festival Dranouter 2019 - vrijdag 2 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-02
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter heeft de juiste formule en borduurt voort op de veranderingen van een handvol jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Corners , de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken.
Het uittekenen van de aanpassingen zijn door de jaren geslaagd.
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’, ‘rock’, ‘pop’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages.
Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival is toe aan z’n 45 ste editie, tekent voor extra beleving , randanimatie en heeft een rits nieuwe bars en corners … Festival Dranouter kan rekenen op een sterke respons, met een absoluut hoogtepunt in verkochte tickets op zaterdag met o.m. Tom Odell (solo) en Tourist LeMC.
En deze editie van Festival Dranouter is uitstekend verlopen. Beter kon echt niet. 50000 bezoekers streken neer . Bekende internationale headliners , een geweldige sfeer, vernieuwende duurzame initiatieven en acts die je alleen maar hier kon zien, in ideale temparaturen. Een topcombinatie !
Op donderdag was er al een feestelijke startavond met straattheateracts en enkele DJ sets. De organisatie noteerde reeds 4500 bezoekers .
dag 1 - vrijdag 2 augustus 2019
De eerste festivaldag was perfect met al 14500 bezoekers , die met volle teugen genoot van de unieke sfeer , de originele foodstanden, de talloze animaties en de optredens . Ons landje kleurde de avond , en variatie in het genre hadden we met artiesten als Ladysmith Black Mambazo, Alan Stivell en Dubioza Kolektiv .
Opener werd Ladysmith Black Mambazo op de mainstage . Het Z-Afrikaans collectief zorgde in de jaren 80 dat wereldmuziek , onder impuls van Paul Simon’s ‘Graceland’, wereldwijd werd verspreid. Het is ook een soort reizende muziekschool, die les geeft over Z-Afrika en zijn cultuur. Het a-capellakoor zingt in de vocale stijlen van hun land en in het Engels. Natuurlijk ontbraken de instant klassiekers “Diamonds on the soles of her shoes” en “Homeless” niet , maar ook met “How long” werd een mooi Engels nummers gezongen.
De zeven combineren in plaatselijke klederdracht hun unieke warme zang met lichaamsbeweging.
Het festival kwam met dit combo goed op gang en naast de maatschappijkritische noot, bracht hun gospel een eerst solidariteitsgevoel.
De carrière van de Londense The Veils rond Finn Andrews, werd na de eerste platen ‘The runaway found’ en ‘Nux vomica’, bijna vijftien jaar oud, op het achterplan geduwd . Het intens broeierig materiaal , met die hobbelige gitaarmotiefjes en spanningsopbouw, werd gedragen door zijn melancholische, indringende, getormenteerde stem . Hij is nu solo, heeft een eerste plaat uit en pakt het nu sober, innemend , pakkend aan; de songs zijn vooral gedragen door de piano/keys , enkele gitaarakkoorden, cello en viool . Muziek bij valavond, integer , lieflijk en emotievol , af en toe met een ietwat extraverte touch.
Het sfeervolle, ingehouden karakter blijft centraal als op “Love what can I do” en “What strange things lovers do” . Hij was onder de indruk van de respons en het aandachtige publiek. Hij gooide naast een Veils nummer er zelfs eentje extra bovenop .
Ommezwaai na Andrews en tijd voor een feestje op de mainstage met het leuke combo Dubioza Kolektiv uit Bosnie-Herzegovina. Na Shantel , Flogging Molly , Gogol Bordello, Les Negresses Vertes of peetvader Goran Bregovic , weet de organisatie ieder jaar wel een band te strikken die een amalgaan aan stijlen ophoest, die opwindend, hitsend zijn en staan voor een uurtje fun . Fun, maar eentje met een politiek statement van ‘unity’ van ‘save it’, ‘sheed it’, ‘share it’,‘like it’ . Een mix van balkan, ska , punk, reggae, hiphop, dub , brengt de menigte op de been, de dansspieren worden geprikkeld, er wordt met de handen heen en weer gezwaaid en ze doen ons meezingen . Het is een soort balkan/tango/funk/punk. Ze gooien allerhande tunes in hun songs als een “I fought the law” van The Clash. Kermisfolkpunk van boxautos, maar eentje met een boodschap . Heerlijk, kleurrijk, dansbaar en sfeervol. Mooi allemaal.
Dubioza Kolektiv - Een stomend concertje dus , een bruisende cocktail van artiesten in een nooit geziene speelvreugde ! En met een knipoog naar Mano Negra en Manu Chao.
Ouderdomsdeken is Alan Stivell ,een graag geziene gast op het festival . De sound van deze Bretoen is verwant aan de Ierse en Schotse Keltische folk. Hij is zanger, musicus en instrumentenbouwer . De harp, flute wordt centraal geplaatst , ondersteund van semi- akoestisch gitaarspel en percussie. Stivell kwam vorig jaar nog met een nieuw album en maakt de link met het vroegere oeuvre . Luistermuziek dus , een warme sound van instrumentale songs en gezongen nummers. We herkende de melodieën van “Zeven dagen lang” en “Le tribu de dana” in een traditionele aanpak .
Een even boeiende magic touch ervaarden we bij Novastar. In een sobere opstelling weet sing/songwriter Joost Zweegers op z’n Luka Blooms het publiek in de ban te houden. Hij zet z’n adhd om in een setje van heerlijk genietbaar melodieuze pop . Enthousiast , energiek en emotievol. Moeiteloos switcht hij tussen gitaar en piano en behoudt het perfect spelen en zingen . Het herfstig palet, melancholisch karakter van z’n materiaal krijgt een extraverte push of snedige draai . De songs kunnen gitaar-gestuurd gehouden worden , de keys/piano zijn zalvend en de drums zorgen voor een twinkelende ritmiek. Het valt op hoe fris en helder die klinken . ‘In the cold light of Monday’ is de recentste plaat . Hij breit sommige aan oudjes als “Wrong” en “The best is yet to come” .
We worden dromerig meegevoerd in die melodieuze oorstrelende pop door de opbouw , finesse , emotie en rauwheid, die in elkaar verweven zijn. Dit was een uurtje elegante schoonheid , het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje toe te eigen in onze gevoelswereld en het oude zet het publiek in vuur en vlam . Hartverwarmend dus.
In de slotfase bleef de tricolore van Belgische bands hoogtij vieren . Dead Man Ray sloot de clubstage af . De in 1998 opgerichte rockband die bestaat uit topmuzikanten Rudy Trouvé, Daan Stuyven, Herman Houbrechts, Elko Blijweert en Wouter Van Belle stoffen het oude materiaal terug op en combineren het met nieuw werk, na twintig jaar . In het recept kreeg het materiaal door de twee keys een collage-look , een of meerdere gitaren vallen in (knipoog Pinback/Grandaddy) en bovenop krijgen we die rauwe, hese, tedere zangpartij van Daan . Soms ging het in ware jamsessiestijl aan toe. We kregen een potje intens broeierige , grillige pop , in dEUS adept , waaronder “Landslide” , “Out”, “Chemicals” en “Copy of 78”.
Dead Man Ray, terug van nooit weggeweest…
En het kan, mag verder rocken met The Black Box Revelation , als afsluiter op de mainstage. Dranouter had nu een stevig rockjasje aan door de gitaren , de slides en de drums . Het rockduo is intussen verdubbeld en is qua sound voller en dieper . Ze speelden een ‘best of’ gecombineerd met de nieuwe ‘Tattooed smiles’ . Het vuur is en blijft aangewakkerd met intens, rauw, broeierig , doorleefd bluesrockende roots … Heerlijk genietbaar als de nummers op een manier gespeeld worden waar ruimte is voor improvisatie en uitspinnen groot is. “High on wire” , “Never alone/always together”, “My perception” , “Built to last” en “I think I like you”, dit is Black Box Revelation op z’n scherpst, dus knallen! Sterke afsluiter van dag 1.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2019 - vrijdag 2 augustus 2019
Festival Dranouter 2019
Festivalterrein
Dranouter
2019-08-02
Mireille Tansens en Johan Meurisse
Het driedaags Festival Dranouter heeft de juiste formule en borduurt voort op de veranderingen van een handvol jaar terug met de terug plooiing onder de kerktoren . Sfeer, beleving , comfort en ecologie zijn kernwoorden .
Het terrein , de tenten, de kraampjes staan dichter bij elkaar , wat de gezelligheid bevordert . De formule in combinatie met verrassende randanimatie , leuke kinderprogrammatie en veelkleurige foodstands maakt het festival (kleur)rijker.
Het jaarlijks sleutelen aan de ruimte en comfort tussen de verschillende tenten en kraampjes zorgt ervoor dat het geheel aangenaam , leuk , ontspannend blijft. Het ademt de sfeer van een grote kermis uit, dichter bij de dorpskern en rond ’t Folk, het hart van de organisatie, waar iedereen nu terecht kan, en kan leren kennen. Met de Corners , de Kerk en de Voute stage aan de overkant, brengt men goede muziek uit alle windstreken.
Het uittekenen van de aanpassingen zijn door de jaren geslaagd.
Festival Dranouter , het is één van die pittoreske festivals , die we maar al te graag koesteren . Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest; een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer dus. Het spreekt jong en oud aan , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber.
Het festival kreeg door de jaren een breder perspectief , brengt ‘roots’, ‘rock’, ‘pop’ en ‘folk’ samen , met de aandacht voor de traditie. Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages.
Op die manier blijft Festival Dranouter een interessante insteek, en is dus veel meer dan folkmuziek voor geitenwollensokken …
Het festival is toe aan z’n 45 ste editie, tekent voor extra beleving , randanimatie en heeft een rits nieuwe bars en corners … Festival Dranouter kan rekenen op een sterke respons, met een absoluut hoogtepunt in verkochte tickets op zaterdag met o.m. Tom Odell (solo) en Tourist LeMC.
En deze editie van Festival Dranouter is uitstekend verlopen. Beter kon echt niet. 50000 bezoekers streken neer . Bekende internationale headliners , een geweldige sfeer, vernieuwende duurzame initiatieven en acts die je alleen maar hier kon zien, in ideale temparaturen. Een topcombinatie !
Op donderdag was er al een feestelijke startavond met straattheateracts en enkele DJ sets. De organisatie noteerde reeds 4500 bezoekers .
dag 1 - vrijdag 2 augustus 2019
De eerste festivaldag was perfect met al 14500 bezoekers , die met volle teugen genoot van de unieke sfeer , de originele foodstanden, de talloze animaties en de optredens . Ons landje kleurde de avond , en variatie in het genre hadden we met artiesten als Ladysmith Black Mambazo, Alan Stivell en Dubioza Kolektiv .
Opener werd Ladysmith Black Mambazo op de mainstage . Het Z-Afrikaans collectief zorgde in de jaren 80 dat wereldmuziek , onder impuls van Paul Simon’s ‘Graceland’, wereldwijd werd verspreid. Het is ook een soort reizende muziekschool, die les geeft over Z-Afrika en zijn cultuur. Het a-capellakoor zingt in de vocale stijlen van hun land en in het Engels. Natuurlijk ontbraken de instant klassiekers “Diamonds on the soles of her shoes” en “Homeless” niet , maar ook met “How long” werd een mooi Engels nummers gezongen.
De zeven combineren in plaatselijke klederdracht hun unieke warme zang met lichaamsbeweging.
Het festival kwam met dit combo goed op gang en naast de maatschappijkritische noot, bracht hun gospel een eerst solidariteitsgevoel.
De carrière van de Londense The Veils rond Finn Andrews, werd na de eerste platen ‘The runaway found’ en ‘Nux vomica’, bijna vijftien jaar oud, op het achterplan geduwd . Het intens broeierig materiaal , met die hobbelige gitaarmotiefjes en spanningsopbouw, werd gedragen door zijn melancholische, indringende, getormenteerde stem . Hij is nu solo, heeft een eerste plaat uit en pakt het nu sober, innemend , pakkend aan; de songs zijn vooral gedragen door de piano/keys , enkele gitaarakkoorden, cello en viool . Muziek bij valavond, integer , lieflijk en emotievol , af en toe met een ietwat extraverte touch.
Het sfeervolle, ingehouden karakter blijft centraal als op “Love what can I do” en “What strange things lovers do” . Hij was onder de indruk van de respons en het aandachtige publiek. Hij gooide naast een Veils nummer er zelfs eentje extra bovenop .
Ommezwaai na Andrews en tijd voor een feestje op de mainstage met het leuke combo Dubioza Kolektiv uit Bosnie-Herzegovina. Na Shantel , Flogging Molly , Gogol Bordello, Les Negresses Vertes of peetvader Goran Bregovic , weet de organisatie ieder jaar wel een band te strikken die een amalgaan aan stijlen ophoest, die opwindend, hitsend zijn en staan voor een uurtje fun . Fun, maar eentje met een politiek statement van ‘unity’ van ‘save it’, ‘sheed it’, ‘share it’,‘like it’ . Een mix van balkan, ska , punk, reggae, hiphop, dub , brengt de menigte op de been, de dansspieren worden geprikkeld, er wordt met de handen heen en weer gezwaaid en ze doen ons meezingen . Het is een soort balkan/tango/funk/punk. Ze gooien allerhande tunes in hun songs als een “I fought the law” van The Clash. Kermisfolkpunk van boxautos, maar eentje met een boodschap . Heerlijk, kleurrijk, dansbaar en sfeervol. Mooi allemaal.
Dubioza Kolektiv - Een stomend concertje dus , een bruisende cocktail van artiesten in een nooit geziene speelvreugde ! En met een knipoog naar Mano Negra en Manu Chao.
Ouderdomsdeken is Alan Stivell ,een graag geziene gast op het festival . De sound van deze Bretoen is verwant aan de Ierse en Schotse Keltische folk. Hij is zanger, musicus en instrumentenbouwer . De harp, flute wordt centraal geplaatst , ondersteund van semi- akoestisch gitaarspel en percussie. Stivell kwam vorig jaar nog met een nieuw album en maakt de link met het vroegere oeuvre . Luistermuziek dus , een warme sound van instrumentale songs en gezongen nummers. We herkende de melodieën van “Zeven dagen lang” en “Le tribu de dana” in een traditionele aanpak .
Een even boeiende magic touch ervaarden we bij Novastar. In een sobere opstelling weet sing/songwriter Joost Zweegers op z’n Luka Blooms het publiek in de ban te houden. Hij zet z’n adhd om in een setje van heerlijk genietbaar melodieuze pop . Enthousiast , energiek en emotievol. Moeiteloos switcht hij tussen gitaar en piano en behoudt het perfect spelen en zingen . Het herfstig palet, melancholisch karakter van z’n materiaal krijgt een extraverte push of snedige draai . De songs kunnen gitaar-gestuurd gehouden worden , de keys/piano zijn zalvend en de drums zorgen voor een twinkelende ritmiek. Het valt op hoe fris en helder die klinken . ‘In the cold light of Monday’ is de recentste plaat . Hij breit sommige aan oudjes als “Wrong” en “The best is yet to come” .
We worden dromerig meegevoerd in die melodieuze oorstrelende pop door de opbouw , finesse , emotie en rauwheid, die in elkaar verweven zijn. Dit was een uurtje elegante schoonheid , het nieuwe krijgt de tijd zich een plaatsje toe te eigen in onze gevoelswereld en het oude zet het publiek in vuur en vlam . Hartverwarmend dus.
In de slotfase bleef de tricolore van Belgische bands hoogtij vieren . Dead Man Ray sloot de clubstage af . De in 1998 opgerichte rockband die bestaat uit topmuzikanten Rudy Trouvé, Daan Stuyven, Herman Houbrechts, Elko Blijweert en Wouter Van Belle stoffen het oude materiaal terug op en combineren het met nieuw werk, na twintig jaar . In het recept kreeg het materiaal door de twee keys een collage-look , een of meerdere gitaren vallen in (knipoog Pinback/Grandaddy) en bovenop krijgen we die rauwe, hese, tedere zangpartij van Daan . Soms ging het in ware jamsessiestijl aan toe. We kregen een potje intens broeierige , grillige pop , in dEUS adept , waaronder “Landslide” , “Out”, “Chemicals” en “Copy of 78”.
Dead Man Ray, terug van nooit weggeweest…
En het kan, mag verder rocken met The Black Box Revelation , als afsluiter op de mainstage. Dranouter had nu een stevig rockjasje aan door de gitaren , de slides en de drums . Het rockduo is intussen verdubbeld en is qua sound voller en dieper . Ze speelden een ‘best of’ gecombineerd met de nieuwe ‘Tattooed smiles’ . Het vuur is en blijft aangewakkerd met intens, rauw, broeierig , doorleefd bluesrockende roots … Heerlijk genietbaar als de nummers op een manier gespeeld worden waar ruimte is voor improvisatie en uitspinnen groot is. “High on wire” , “Never alone/always together”, “My perception” , “Built to last” en “I think I like you”, dit is Black Box Revelation op z’n scherpst, dus knallen! Sterke afsluiter van dag 1.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019.html
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Moods 2019 - Daniel Norgren - Zweedse blues onder Brugs Belfort
Moods 2019
Belfort (binnenplein)
Brugge
2019-08-01
Jérôme Bertrem
Na een uitmuntende passage in De Roma eerder dit jaar, stond Daniel Norgren deze keer op Moods! in het binnenplein van het Brugse Belfort. De Zweedse rootsmuzikant die blues, folk, rock en gospel mooi verweeft tot een persoonlijk patchwork, bereikte met zijn zesde en meest recente plaat ‘Wooh Dang’ (2019, Superpuma) een hoogtepunt in zijn carrière, al zeg ik het zelf.
Eens aangekomen in het sferische binnenplein was het duidelijk dat het een speciale avond ging worden. Ook al werd Daniel Norgren na een reeks Zweedse clichés aangekondigd als het - nog steeds - best bewaard geheim uit het Noorden, toch was ook deze avond uitverkocht en daarmee alle zitjes gevuld. Nog tijdens de aankondiging betrad hij als een doorwinterde muzikant het podium op om de zomerse donderdag af te sluiten.
De zachtaardige opener “Stuck in the Bones” legde meteen de zeemzoete bezieling bloot. Subtiel kwamen de drie andere ook geweldige muzikanten de planken op om de overgang naar “The Flow” in te zetten. Dit Neil Young-achtige pareltje weekte enkele vreugdekreten los en bezorgde ook het eerste kippenvelmoment. Nu vond Daniel eindelijk zijn flow nadat hij misschien wat overdonderd was door de setting van het Belfort of het aandachtige publiek.
In “Rolling Rolling Rolling” jongleerde de band met tempowisselingen en rolden ze telkens over naar het opzwepende refrein. De Zweede reus haalde op dat moment moeiteloos de hoge noten met zijn karakteristieke korrelige stem die prachtig weergalmde in het akoestisch perfecte Brugse binnenplein. Ook een sterkte van diens man is dat hij vanuit een ietwat duistere en onwennige setting ons naar een hoopvolle, opgewekte en hartverwarmende plaats stuurde waar we maar al te graag wilden verblijven.
Zo groot de man letterlijk is, zo veel goedheid wil hij delen met zijn kunst. Tijdens “The Day That’s Just Begun” gaf hij - op z’n Tom Waits - een masterclass in oprechte liefde. Ook in “People are Good” of nog het nieuwe “Hands” nodigde hij ons uit om liefde uit te dragen naar iedereen. Hij mag dan zijn muziek eigenhandig met zelfgemaakte instrumenten schrijven, toch laat hij live de ruimte aan zijn bandleden om er het beste van te maken. Zo sloeg Drummer Erik Berntsson zonder verpinken zijn drumstok aan flarden tijdens de beukende outro van “Black Vultures”.
Én dat alles was nog voordat publieksfavoriet “Moonshine Got Me” aan de beurt kwam. Daniel en zijn kompanen plaagden het publiek met een verrassende lange intro maar eens de gekende noten weerklonken kregen we maar niet genoeg. Moest dit nog niet het geval zijn dan was dit het moment dat het publiek welwillend de bij maanlicht gestookte blues maar al te graag lustten. De band bevestigde haar enthousiasme ook tijdens swingende afsluiter “Dandelion Time” dat aanstekelijk werkt op de dansheupen. Het bisnummertje “Let Love Run The Game” mocht uiteraard niet ontbreken.
Als Daniel door zijn geheimhouding zo’n bloedschone en eerlijke muziek blijft maken dan mag hij gerust een goed bewaarde geheim blijven!
Setlist: Stuck in the Bones - The Flow - The Power - Though it Aches - Rolling Rolling Rolling - The Day That’s Just Begun - People Are Good - Hands - Black Vultures - Moonshine - Music Tape - So Glad - Dandilion Time - Let Love Run The Game
Organisatie: Stad Brugge ism Cactus Club, Brugge
Lokerse Feesten 2019 - DAG 1 - Gers Pardoel - Niels Destadsbader - Marco Borsato - Feest der lage landen!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-02
Hans Devriendt
Wanneer ik arriveer omstreeks half zes, ligt het festivalterrein er nog maar verlaten en leeg bij. Maar een luttel half uurtje later is het effectief zo ver. De poorten openen zich, en al meteen rent een groep mensen tot recht voor het podium. Zijn dit de grote fans van Gers Pardoel, Niels Destadsbader of Marco Borsato? Waarschijnlijk wel. De kassa’s voor de drankbonnen draaien al meteen spitsuur, enkele mensen stekken een frietje, maar de meeste mensen doen zich al tegoed aan een frisse pint. Nog even afwachten tot acht uur, dan vindt eindelijk het eerste optreden van Lokerse Feesten 2019 plaats!
Gers Pardoel - Tien jaar geleden alweer, mochten we kennis maken met Gers Pardoel. De Nederlands hip-hopper die ook ons vaderland, snel wist te overtuigen. Na een heerlijke, enthousiaste intro van Linde Merckpoel (presentatrice van de dag) was het aan Gers om de 45ste editie van de Lokerse Feesten te openen. Het festival plein was al in grote mate gevuld, en vele mensen stonden te popelen om de eerste muzieknoten te horen. Het eerste nummer van de set was meteen een stevige binnenkomer, Gers zou zich duidelijk geven. Hij vroeg het publiek wie er zin in had, wie ‘de’ energie voelt en wie allemaal zou dansen. Het woordje ‘energie’ passeerde vaak doorheen Gers z’n bindteksten. In het begin leek het voor mij eerder een vergezocht woord, maar al snel werd duidelijk dat Gers zelf één grote brok energie was, en dit ons ook gaf. Verschillende hits passeerden de revue: “Broodje Bakpao”, “Bagagedrager”, “Zijn” en nog zo veel meer.
Het publiek leek nog wat tijd nodig te hebben om echt op ‘gang’ te komen. Maar vanaf halverwege de set, werd er dan toch geschud met de heupen, gesprongen en gezwaaid met de armen. Een mooi moment van het optreden was Gers’ cover van Anne (Clouseau), natuurlijk kon hij het niet laten om het Nederlandse publiek te vragen wie de tekst kende. Zoniet, mocht je gewoon doen alsof. Daarna volgde in alle ironie het nummer “Louise”, ook een ode aan een jonge meid. Het optreden eindigde met hetzelfde enthousiasme waarmee het begon en het publiek wuifde Gers dankbaar uit. De avond was goed ingezet.
Niels Destadsbader - Na de aanstekelijke opwarmer van Gers Pardoel was het publiek volledig klaar voor Niels Destadsbader. Sommige die-hard fans zouden zelfs meer dan 10 uur op voorhand aangeschoven hebben om een plaatsje in de frontlinie te bemachtigen (bron: HLN).
Zijn eerste song “Ik neem je mee”, was meteen een schot in de roos en al snel werd duidelijk hoe graag Niels gezien is in Vlaanderen. Het publiek zong (ook in de achterban) luidkeels mee met bijna iedere song en Niels kreeg als een koning op zijn Vlaamse troon vlotjes de medewerking van het publiek.
De show bestond uit een gevarieerd gamma van songs in vrij uiteenlopende muziekstijlen: pop, rock, ballads,... Niels had geen moeite om zich aan te passen en uitte zich duidelijk als professionele entertainer.
Wat mij ook opviel is de begeleidende band die alles naadloos speelde en ook met groot enthousiasme op het podium stond. Soms waande ik mij een beetje in de jaren ‘90, toen ‘Tien om te Zien’ nog jaarlijks werd uitgezonden op VTM. Daarmee bedoel ik indirect... Dat de show in totaliteit, soms iets meer weg had van het ‘product’, in plaats van het spontane optreden.
Op het einde van zijn show, vertelde Niels dat een vaste gast van de Lokerse Feesten er dit jaar niet kon meer bij zijn. De graag geziene Olivier overleed in juni. Zijn goede vrienden en familie, stuurden Niels echter een mailtje met de vraag om een nummer aan hem op te dragen. Niels vertelde dit aan het publiek en bracht veel ontroering teweeg toen hij zei dat het volgend nummer voor deze man was. Toen begon Niels een ballad te zingen met een vrij meeslepende tekst, zeker in deze context. Het publiek werd stil, emotioneel en beleefde alles in stilte. Wat een mooi gebaar.
Het optreden eindigde met “Verover Mij”, Niels’ cover van K’s Choice “Believe”. Het was een heuse show, maar voelde voor mij toch iets te perfect aan.
Marco Borsato - De grote man van deze avond zou en zal Marco Borsato worden. Eén van de kroonprinsen der Nederlandse muziek en dit zou hij ook voor een zoveelste keer bewijzen. Hij werd ondersteund door een tienkoppige band die met natuurlijke souplesse samenspelen en duidelijk professionals zijn. Deze keer, bleef het productie-gevoel wel achterwege en was de show ook, echt spontaan. Marco loste al vanaf begin van het optreden alle verwachtingen in en zong gedurende geheel het optreden geen noot vals.
Van hits was eigenlijk geen sprake, gezien iedere song van Marco even straf en gevoelig is voor het bredere publiek. Hij stond er strak in pak, genoot er zelf ook enorm van en mocht rekenen op een razend enthousiast en dankbaar publiek. Om toch enkele nummers te noemen, passeerden o.a. ‘Zij’, “Dromen zijn bedrog”, en “Ik leef niet meer voor jou” de revue. Afsluiten deed Marco na een korte maar toch krachtige bis-ronde dat bestond uit “Afscheid nemen bestaat niet” en “Rood”.
Marco kwam, zag, zong, bleef zichzelf(!) en overwon!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Moods 2019 - Hydrogen Sea - Op muzikale klimaatmars
Moods 2019
Cactus Club
Brugge
2019-08-01
Astrid De Maertelaere en Stan Vanhecke
Voor het meest ingetogen concert van het Moods festival moest je bij het concert van Hydrogen Sea in de Magdalenazaal zijn. Duo en koppel Birsen Uçar en PJ Seaux breidden hun band uit met drie nieuwe leden en brachten met ‘Automata’ een nieuwe plaat uit. Daarop ruilden ze hun computers voor analoog muziekmaakmateriaal, aka instrumenten zoals viool, drums, toetsen, enz. ‘Automata’ in het geval van Hydrogen Sea is: hun muziek spelen zonder dat er een computer aan te pas komt. En dat is aardig gelukt.
Starten deed de nu vijfkoppige groep met “You are here”, waarin we al onmiddellijk zangeres Birsen breekbaar hoorden inzingen, ondersteund met een dreigende opbouw van het nummer. Het nummer is een fragiele ode aan ‘this pale blue dot’, naar een foto die de voyager in 1990 van de aarde nam. Het is tegelijkertijd een aanklacht tegen hoe de mens met de planeet omgaat, en hoe hij zichzelf in het centrum van alles heeft geplaatst. “Ik ging eigenlijk ook iets over het klimaat zeggen”, klonk het bij Birsen Uçar. “Maar de intro heeft het al allemaal gezegd”. Beetje karig, vonden wij persoonlijk. Het was tegelijkertijd een stek naar de inderdaad uitvoerige intro, maar door haar stilzwijgen werd nooit een echte connectie met het publiek gemaakt. Dan maar verder met de perfect uitgevoerde, prachtige en mooie nummers, zoals “Run” bijvoorbeeld. De bandleden speelden bijna als computergestuurd. Dus toch machines?
Zo kregen we mooie effectjes zoals in “Lottery of Indecency”, waarbij een “shut up” van de zangeres resulteerde in een even pikdonkere zaal. “Sinister” werd als een stromend beekje ingezet, maar eindigde met enkele serieuze cimbaalslagen van de drummer. In “Flogsta” zat dan weer iets meer schwung. Er kwamen een paar hoge oooh-tjes van Birsen Uçar aan te pas. Bij “The Center Will Hold” moesten we onmiddellijk aan Julia Stone gaan denken. Heel zachtjes, goed getimed en met een band die de zangeres liet schitteren door vooral zacht en intiem te spelen. En natuurlijk kregen we ook nog “Cold Water” te horen, waarschijnlijk één van de hits, al is Hydrogen Sea niet echt een band die hits lijkt te willen maken. Ze maken vooral iets wat zij zelf mooi vinden, als het publiek dat ook vindt, mooi meegenomen.
Bij “Blackest Skies” is er niet veel verbeelding nodig, er is niet veel tijd meer om het tij te keren voor de planeet. Goede song ook, waarin Birsin zelfs even heel prozaïsch begint te zingen/vertellen. Afsluiten deed Hydrogen Sea met “Coherence”, waarin de zangeres wel leek mee te genieten van haar eigen band, gehurkt meekijkend met het publiek. De toetsenist ging ondertussen als een bezetene herhalend op één knopje van zijn klavier tikken, daarna ontplofte het nummer zo nu en dan een keer.
Als bis kregen we nog “I Remember” en “Wear Out”. Voor het eerste bisnummer nog zonder violiste Beatrijs De Klerck, toetsenist Joris Caluwaerts en drummer Steven Van Gelder. Heel intiem dus. Voor “Wear Out” kwamen de drie artiesten terug om er een subtiel dreunend einde aan te breien.
Setlist: You are here - Run - Lottery Of Indecency - Sinister - Flogsta - The Center Will Hold - Cold Water - The Bloop - Mordred - To the Lighthouse - Blackest Skies - Decoherence
Bis: I Remember - Wear Out
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/moods/hydrogen-sea-31-07-2019.html
Organisatie: Stad Brugge ism Cactus Club, Brugge
Beauty In Chaos is het concept rond gitarist Michael Ciravolo. De man laat zich zeer voor dit project goed omringen. Dit door onder andere Wayne Hussey (The Mission), Simon Gallup (The Cure), Ice-T (Body Count), Robin Zander (Cheap Trick), Michael Aston (Gene Loves Jezebel) en Johnny Indovina (Human Drama), om maar eens een paar grote namen te noemen. Met het debuut 'Finding Beauty In Chaos' gooide de formatie zeer hoge ogen. Nu is er een vervolg. Een nieuw album kunnen we niet zeggen, het schijfje 'Beauty Re-Envisioned' bevat grotendeels remixen en alternatieve versies die zijn verschenen op dat debuut.
Wat is de bedoeling van een album uitbrengen boordevol remixen? Als je daar daadwerkelijk iets kan aan toevoegen is de band of artiest zeker in zijn opzet geslaagd. En dat is bij deze schijf zeker het geval. Voor “20th Century Boy” werd een beroep gedaan op de vocalen van Al Jourgensen (Ministry). Zijn rauwe stem zorgt voor een uppercut die als een mokerslag in je gezicht terecht komt.
De songs worden letterlijk uitgekleed en in een nieuw kleedje gestopt, waardoor Beauty In Chaos erin slaagt het te doen klinken alsof dat daadwerkelijk gloednieuwe songs zijn. Voor ‘Re-Envisioned’ laat Ciravolo zich eveneens omringen door een hele rits producers, re-mixers, engineers, DJ’s en artiesten. De muzikanten die op het eerste album hebben meegewerkt, doen uiteraard ook mee op dit album. Daarnaast is er nog de inbreng van producer Tim Palmer, gitarist Zakk Wylde, drummer Kevin Haskins (Bauhaus), gitarist Paul Wiley (Marilyn Manson), gitarist/bassist Danny Lohner (Nine Inch Nails) en Rolan Bolan. En dat blijkt toch een grote meerwaarde te vormen binnen het geheel. Zo past Wayne Hussey zijn unieke stem perfect in dat plaatje. Meermaals bezorgt hij ons dan ook koude rillingen. “20th Century Boy” komt twee keer voor op de plaat. Er is ook een versie van Rolan Bolan - zoon van Marc Bolan - met de vocale inbreng van Hussey, wat zorgt voor een magische totaalbeleving.
Of neem nu de stem van Tish Ciravolo op “Look It Up”, een mix van Ummagma die deze parel van een song trouwens nog meer tot leven brengt. Of de vocalen van Ashton Nyte op de zeer knappe akoestische versie van “Storm”. “I Will Follow You” met Evi Vine wiens stem je een krop in de keel bezorgt. Of hoe Hussey klinkt als Nick Cave op “The Long Goodbye”. Of neem nu die samenwerking tussen Simon Gallup en Wayne Hussey op “Main Of Faith”. Een unieke samensmelting, van unieke talenten binnen de muziek die elkaar perfect aanvullen. Het zijn maar een paar schoolvoorbeelden van hoe je omringen door topmuzikanten, die muziek leven i.p.v. bespelen en zingen, kan leiden tot perfecte parels van platen die je zelden tegenkomt.
Sommige songs krijgen meerdere versies, je zou denken waarom? Nu die ene versie klinkt totaal anders dan de andere. Zeer sterk moeten we zeggen.
Wie het debuut al in huis heeft zal met dit album boordevol interessante remixen zeker nieuwe ontdekkingen doen, waardoor de schijf aanvoelt als een gloednieuwe plaat. Om dat te kunnen verwezenlijken, moet je als band zeer sterk in je schoenen staan. En dat is hier meer dan het geval.
Nederlands 
Français 
