Dit Scandinavische trio herbergt klassemuzikanten. Bugge Wesseltoft (ook lid van New Conception of Jazz) op de piano, Magnus Ostrom op de drums en Dan Berglund op de basgitaar. Die laatste twee waren ook de ritmesectie in het Esbjorn Svensson Trio (E.S.T.). Bij jazzkenners zullen deze namen als klokken in hun oren klinken. Rymden is dus een soort supergroep in het genre. Hier stellen ze hun debuut voor en dat is, om meteen met de deur in huis te vallen, om je vingers en duimen vanaf te likken. Melodieus, ritmisch, uitdagend en genuanceerd.
“Bergen” heeft een subtiel klaterende pianoriedel, fijn drumwerk en bij momenten schitterend baswerk. Luister maar eens naar de bas-solo middenin het nummer. Het thema op de piano werkt verslavend en doet mij wat aan het pianowerk van Wim Mertens denken. Een heerlijke song. “The Odyssey” steunt meer op het ritme dan op een verslavende melodie. Het pianowerk is vrij donker. De meeste songs duren gemiddeld zes minuten en worden nu en dan afgewisseld door een korte tussentrack. Op “Pitter-Patter” speelt Wesseltoft op een Rhodes-orgel wat het een organische sound uit de seventies geeft. “The Celestial Dogs And The Funeral Ship” heeft de langste titel en is tevens het langste nummer. Heel cinematografisch en verhalend gebracht. Ook “Rak” is een toptrack die naast een dynamische en donkere basis ook een soort van treinmotief herbergt. Zo valt er op elke track veel te ontdekken en zijn de songs toch heel toegankelijk gebleven.
Rymden is een supergroep die zijn status waarmaakt. Dit is absoluut een jazzplaat van de bovenste plank.

Jazz/Blues
Reflections & Odysseys
Rymden

Wet Dreams is het project rond Death By Unga Bunga-frontman Sebastian Ulstad Olsen. Deze Noorse virtuoos had, volgens de biografie, enkele zogenaamde bastaardsongs liggen waar hij iets mee wilde doen. Wet Dreams is samengesteld uit leden van de bands FOAMMM, Warp Riders, de Marvells en het reeds aangehaalde Death By Unga Bunga. Eerder resulteerde dit in een smakelijke EP 'Cartridge Belt' (2017). Onlangs kwam via het label Black Pop Records nu een naamloos debuut op de markt. Omdat het nooit te laat is om kwaliteit in de schijnwerpers te plaatsen, namen we deze knappe schijf onder de loep. Punk kun je het bezwaarlijk noemen, maar die neiging om lekker alle heilige huisjes omver te duwen, dat zo eigen aan het genre, dat voelden we tot de toppen van onze tenen.
“Band Aid” is een zeer aanstekelijke song waar die typische punkvibes zeker zijn in verwerkt, ook is er een oog voor psychedelische invloeden merkbaar. Eén ding is al zeker, Wet Dreams pint zich dus duidelijk niet vast op één genre. Op de plaat voel je wel de ene na de andere adrenalinestoot naar boven komen, waardoor stil zitten onmogelijk is. “Her”,”Radioactivity” en “Bad Boys” bevatten ingrediënten van de meest smerige rockmuziek die ooit is gemaakt. En dat kan gezien worden als een compliment. Het is duidelijk niet de bedoeling van een band als Wet Dreams om je zachtmoedig te laten neervlijen in het malse gras. Op de schijf wordt zoveel energie op de aanhoorder afgeschoten dat prompt het dak er zal afgaan in uw woonkamer.
Waar zitten de knipogen naar garagerock, horen we u vragen? Die vind je terug bij de jankende gitaarlijnen. Luister maar naar songs als “Boogie”, “Bad Boy” en “Beautifull”. De psychedelische inbreng die vinden we dan weer eerder terug op de zang op deze schijf, de hypnotiserende inwerking op uw gemoed van deze vocale inbreng is daar het levende bewijs van. Elk van de songs hebben trouwens een duurtijd van circa twee minuten, op uitzondering van “Roliglatat” en voornoemde “Boogie”, dat afklokt op iets meer dan drie minuten.
'Wet Dreams' is  een gevarieerd pareltje geworden waar die voornoemde garagerock, punk en psychedelische punk worden samengesmolten tot een magisch mooi geheel. Waardoor je voortdurend  gaat dansen in de huiskamer, en bovendien - dankzij die hypnotiserende psychedelische inwerking op je gemoed - de aandrang voelt om deze trip meerdere malen te herhalen. Terwijl elk heilig huisje er prompt moet aan geloven.
Dit debuut album van Wet Dreams zal dus zowel de liefhebbers van punk , garagerock als psychedelische muziek in een brede omkadering, moeten aanspreken.

In plaats van een zonnige zomeravond, waar velen waarschijnlijk op hoopten, moest de zon plaats ruimen voor grijze, koelere wolken. Maar och ja, wat kon het mij eigenlijk schelen. Ik kwam gewoon voor de indie-rockband Cloud Nothings en ik vond het geen probleem om deze avond te delen in hun punkattitude.

Voorprogramma van dienst was de Gentse formatie: Teen Creeps. Een volgens hun facebook in muziekgenre omschreven ‘post-anything’ band. Omdat ik hen nog niet kende, wist ik dus lekker niet wat te verwachten. De band startte met een stevig eerste nummer dat hun volgende songs ook goed zou karakteriseren: stevig, up-tempo, melodieus en dit alles met een ‘grungy’ topping. Als ik de band toch mag categoriseren, zou ik vooral opperen voor post-punk. Teen Creeps deed mij op bepaalde momenten ook denken aan bands als Title Fight, Supergenius en Self Defense Family. De zanger heeft een ruwe stem, maar die wisselde hij vaak af met cleane vocalen, die jammer genoeg soms vals klonken (om toch maar een punt van kritiek te leveren).
Wat mij opviel was de grote hoeveelheid van mensen die ook al waren afgezakt vanaf het voorprogramma. De band werd door hen steeds onthaald met een gemeend en enthousiast applaus. Duidelijk was dat iedereen -waaronder mijzelf ook- genoot. En vooral: Teen Creeps was naar mijn bescheiden mening het ideale voorprogramma voor Cloud Nothings. Check gerust hun debuutalbum ‘Birthmarks’, ik ben geboeid en zal dit zeker ook doen.

Een dikke tien minuten vroeger dan aangegeven hoorde iedereen plots hard en straight-forward gitaarwerk vanop het podium. Geen aankondiging, niets. Het was overduidelijk ook geen soundcheck, daar klonk het te goed voor. Het was wel gewoon Cloud Nothings, die er al aan begon en zijn laars lapte aan de vooropgestelde timing. En eerlijk gezegd, ik vond dit op zich al heerlijk. Ook had Cloud Nothings geen set-list of dergelijke bij, ze wilden gewoon spelen en hun ding doen. Echt punk dus!

Na het eerste snelle nummer passeerden verschillende songs aan hoog tempo de revue. Mijn zintuigen werden geprikkeld door de strakke gitaarsolo’s, het vele jammen tussen verschillende nummers door, de verscheidene melodieën/tempo’s die elkaar afwisselden en de bijna feilloze stem van Dylan Baldi (frontman, zanger/gitarist). De vier leden van Cloud Nothings speelden hiernaast ook nagenoeg perfect samen. Voor mij zagen ze er eigenlijk als drie verjaarde studenten die een café concert kwamen geven, maar zonder enig besef van elkaar dat ze de keet wel plat speelden.
Dit was ook duidelijk zichtbaar aan het publiek die heel enthousiast genoot van het optreden. Ondanks deze de laatste van hun Europese tournee was… kwamen ze, smeten ze zich volledig en gaven ze een concert van topniveau.
Een perfecte set list heb ik niet, maar deze nummers werden ons zeker op een nagelbedje van punk gepresenteerd: “No Future/No Past” - “Separation” - “Psychic Trauma” - “Modern Act” - “I’m Not Part of Me” - “Quieter Today” - “Our Plans” en “In Shame”. Hun magnifieke set eindigde met een keihard nummer en een rauw, noisy einde. Ik voelde dat het (meer dan) goed was.

Wat een band! En wat een allesverslindende show. Hopelijk komen ze snel terug, dan zal ik zeker opnieuw van de partij zijn.

Organisatie: Democrazy, Gent

Fogerty kwam, zag en overwon. Main-act Bon Jovi werd overklast door de vroegere acts.

TW Classic kon terugblikken op een succesvolle editie van ongeveer 55 000 toeschouwers.

Een overzicht

Onder de muzikale begeleiding van Jimmy Barnes wandelen we gezwind in de richting van de 'heilige weide', Twee weken geleden bij Rock Werchter konden de meeste festivalgangers wel mijn kinderen zijn, vandaag dan weer meer mijn ouders en daar zal de affiche wel voor iets tussen zitten. Naast de Bon Jovi shirts, ontwaar ik ook al menig John Fogerty fan, benieuwd wat dat zal geven, maar daarvoor is het nu nog even wachten.

De Schot geeft zich intussen vollen bak en we vangen hier en daar al een glimp van hem op tussen de zeildoeken van de omheining door. De vergelijking die ik ergens las met De Kreuners lijkt niet geheel terecht, want dit rockt toch iets meer. Barnes die opgroeide in Australië heeft zijn memoires van een woelig leven laten optekenen en verfilmen, eens de zestig voorbij heb je als rockster wel al menig duister watertje doorzwommen en dat is bij deze kerel niet anders. Tegen de tijd dat wij goed en wel op het terrein staan, is hij alweer achter de coulissen verdwenen om plaats te maken voor Switchfoot.
Switchfoot - De kerels uit San Diego (California) worden als primeur in België aangekondigd door Ann Lemmens en dolenthousiast betreden de bandleden het podium. Met een snedige quote "Thanks for letting us in" hebben ze gelijk de sympathie van het reeds aanwezige publiek gewonnen. Twee fans van het allereerste uur beleefden de dag van hun leven, met hun spandoek "Finnaly in Belgium, after 18 years" want niet alleen springt de zanger hun beider in de armen, maar nodigt hen nadien ook nog uit op het podium. Jon Foreman springt en rent zich in het zweet en slooft zich uit voor een dankbaar publiek, de zanger is overal tegelijkertijd en met zijn broer Tim op de bas, die als twee druppels op hem lijkt, zie je hem precies nog dubbel ook. De beide broers zaten in hun jonge jaren in een Led Zeplin cover band en met de song “Rock and roll" bewijzen ze dat ze die songs nog niet verleerd zijn. Met hun eigen nummer “Dare you” gaan ze er uit, maar niet alvorens ons nog amazing day toe te wensen en een kleine verwijzing in hun song te verwerken : Dare you ... livin' on a prayer. 

En dat brengt ons bij de derde act voor vandaag, John Butler trio, ook al uit Australië, zat wellicht samen met Barnes op het vliegtuig. Butler oogt wat als een goeroe uit één of andere ashram, behangen met kettingen & geluksstenen, piercings & tattoos. Hij opent met zijn lap-steelgitaar, één van de véle muziekinstrumenten die hij meester is en we krijgen songs te horen die een mix zijn van verschillende stijlen, indie & folk, reggae & blues.
De man die bekend staat om zijn uitgesproken politieke meningen , houdt het nu opvallend rustig, de interactie die we daarnet nog hadden met Switchfoot blijft nu zo goed als achterwege. De voormalige straatmuzikant is muzikaal een duizendpoot, dat bewijst hij ook met de 12 snarengitaar in de hand. Hij spint enkele indrukwekkende riffs uit zijn instrumenten en met het meer bekende “Funky tonight” zijn we aan het sluitstuk toe. Goed maar niet begeesterend, een omschrijving die vermoedelijk wel van toepassing zal zijn op de volgende artieste, want terwijl de hippie ons muzikaal entertainde, voelde je de fans toestromen en posities innemen ... al vrees ik dat dat niet voor dit trio was ... 

Skunk Anansie - En of ze begeesterde, Skin, wat een moordwijf is me dat ! De kaalhoofdige zwarte panter met een héél hoog aaibaarheidsgehalte lacht, zingt, geniet en zweept de héle meute op. Ze oogt vervaarlijk, maar is zo goedlachs, daar kan je niet naast kijken. Ze lacht veelvuldig haar puntgave gebit bloot en zodoende kleurt haar microfoon knalroze van de lippenstift ... want wat een zangtalent. De nummers rijgt ze aan elkaar en onderwijl houdt ze haar publiek nauwlettend in het oog, wie niet oplet heeft het geweten " You're on the phone, you little shit" hilarisch.
Dat ze gekomen zijn om hun 25ste verjaardag te vieren, maar evenzeer om ons op te warmen en klaar te stomen voor de main act van vanavond en dat deed ze met verve. Terwijl ze “I can dream” ten berde brengt , duikt ze het publiek in, tot groot jolijt van de omstaanders en gekreun van de security boys. Met “Weak” zingt iedereen uit volle borst mee en deinen alle lichamen in hetzelfde ritme, genieten van de bovenste plank.
Het nieuwere werk wordt afgewisseld met het al wat bekendere werk en noch de zangeres, noch haar backing staan stil, muzikale hoogstandjes gepaard met een fitness workout op olympisch niveau. Als kind van immigranten kan een sneer naar de er aankomende Brexit niet ontbreken, tevens de haat en racisme in de wereld tegen alles wat onbekend is, het zou ons geen schrik mogen aanjagen. Met het nieuwe felle “This means war” wakkert ze het vuur weer stevig aan en bij “Intellectualise my blackness” zingen we weer woord voor woord mee. Met “Get of me” luidt ze het einde van een fel gesmaakte set in, 'you were amazing' gooit ze ons nog toe. We blijven versteld en met open mond achter, you too, you were more than amazing.

Tijd voor Girl Anouk , die andere rockchick, een dijk van een stem, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar na het show- en podiumbeest van daarnet blijft de Nederlandse zich de eerste nummers angstvallig achter haar microfoon verstoppen. Het is geen geheim dat optreden niet echt haar favoriete bezigheid is, maar een kroostrijk gezin als het hare behoeft brood op de plank, dus vooruit met die geit, on stage !
Ze oogt vrolijk EN welgezind en strak in het vel maar van veel interactie met haar publiek is wederom geen sprake. Haar band omringt en ondersteunt haar opperbest en we krijgen kwaliteit te horen, want perfectionistisch is ze wel. Wanneer ze een noot niet haalt bij “One day in a row” verontschuldigt ze zich daarvoor oprecht, 'knap Klote en dat voor zo'n groot publiek, dat overkomt me haast nooit ...' Het is je vergeven, want we kennen je goed genoeg daarvoor. Misschien was het de muziekkeuze (meer ingetogen, rustigere nummers) of hoorden we haar al een keertje te vaak, je kan er niks verkeerds van zeggen, maar beklijven deed het niet deze keer. Pas na “Jeruzalem” kwam er wat schwung in en dat werd gesmaakt, gevolgd door “The Dark” waarna het toch weer genieten werd van enkel haar stemgeluid bij “Lost”. Met hoe kan het ook anders “Nobody's wife” en “Good God” verlaten onze Noorderburen het podium en laten ons met een goed gevoel achter.

In de aanloop naar de rocklegende himself, worden we ondergedompeld in de sfeer van flower power & Woodstock aan de hand van foto's & filmpjes. Met songs als “Sweet Caroline” of “I can get no satifaction” pogen ze ons in de juiste sfeer te brengen en twee hippie figuurtjes huppelen vrolijk rond op en naast het podium. Wanneer Steppenwolf hun “Born to be wild” door de boxen schalt, voel je dat de heer John Fogerty niet lang meer op zich zal laten wachten.
Van “Born to be wild” net nog naar “Born on the Bayou” is een kleine stap en we zijn vertrokken voor een wervelende show. Fogerty komt er goed voor als kranige zeventiger toch al weer en hij oogt zoals steeds als een cowboy met zijn geruite flanellen hemd aan. Dat we geen schrik moeten hebben van een groep die al 50 jaar toert en dan doen we ook niet, integendeel, we genieten van “Suzie Q”. Nadat we zijn voorgesteld aan zoon Shane, een begenadigd gitarist zal nog blijken , krijgen we één van de véle Woodstock anekdotes te horen. Hoe het optreden van CCR gepland voor 21:00 hopeloos verlaat werd tot ergens vroeg in de ochtend van de volgende dag na het fel uitgelopen en door LSD gelardeerde concert van de Greatful Dead. Het verhaal wordt smakelijk verteld en gevolgd door een nummer wat naar die tijd verwijst, “Who'll stop the rain”.
De verwijzingen naar Woodstock zijn nooit uit de lucht of van het scherm en enkele covers van bevriende collega's uit die vervlogen tijden mogen dan ook niet ontbreken. Zo krijgen we “I heard it through the grapevine” met een fantastische solo op de keys, gevolgd door “With a little help from my friends” . Een familieman is onze frontman zeker, eerder maakten we al kennis met een Shane en nu ontmoeten we ook Taylor, die andere zoon, schreef ik nu Taylor, ik bedoelde eigenlijk Tyler …  Een iets minder muzikaal begaafd talent, maar ach 'it's all in the family' en genieten doen we allemaal en hij nog wel meest van al.
Met een vol podium, een allegaartje van familie, Woodstock figuurtjes, backings en muzikanten krijgen we “Dance to the music” en een sympathieke versie van “Give peace a chance” gevolgd door de eigen nummers als “Down on the corner” en hoe kan het ook anders “Fortunate son” met vader John & zoon Shane front, hartverwarmend om zien.
De volgende nummers brengen ons naar de finale met “Proud Mary” en zo komt er een einde aan een uitmuntende show met een schitterende zanger, die geen moment zijn ware leeftijd moest prijs geven, niet met dans en zeker niet met zang. Dit was al top of the bill en dan moet de hoofdact nog komen, dat wordt smullen straks.

Wie een goed plekje heeft gevonden, geeft dat niet meer prijs, dorstig weer is het toch niet, integendeel, het is wel aangenaam met z'n allen op mekaar gepakt want het is een kille avond ... maar vol verwachting klopt ons hart. Een imposante 'wall of fame' toont ons foto's en souvenirs van het afgelegde tour parcours in de voorbije decennia.
We worden vergast op publiciteit allerhande, gaande van merchandising, over een Bon Jovi cruise tot en met de Bongiovi pasta saus (ik verzin dit niet) en om de wachttijd te doden krijgen we nog een Bon Jovi quiz voorgeschoteld. Allemaal vermakelijk en héél erg Amerikaans, wanneer de beelden en de quiz opnieuw voorbij komen begint het ons te dagen dat het strakke gevolgde tijdsschema plots niet meer geldt. Maar ach een diva mag op zich laten wachten en ja hoor, na 15 extra minuten wachten worden we beloond met prachtige beelden van de Brusselse Grote Markt en met “This house is not for sale” worden we overrompeld door de band.
De video wall is van een ongezien niveau en we weten niet waar eerst gekeken, wat een loepzuivere beelden. Met een nummer als “Raise your hands” hoef je niet veel meer te doen om iedereen in beweging te krijgen, de handen gaan als vanzelf in de lucht en mister John bespeelt zijn publiek met guitige knipoogjes en een tandpasta-witte glimlach. John Fogerty wordt even geroemd als levende legende en dan krijgen we met “You give love a bad name” een eerst hit voorgeschoteld. De zang komt hoofdzakelijk van de band ... en dan nog geeneens synchroon, want die grijze wolf heeft zijn streken misschien nog niet verleerd, maar zijn stem die laat de wensen over en mist aan kracht.
Terwijl de muzikanten in blote bast de show stelen en de show maken, stelt de spil van de groep teleur qua sound. Misschien een kou gevat want hij draag een trui, sjaal en dikke lederen vest ? Excuses komen er niet, en we hebben er het raden naar ... Maar nu we hier toch zijn genieten we van de prachtige beelden en de inzet van de muzikanten, want die geven zich voor de volle 100%.
We smaken nummers als “Runaway”, maar bij “Have a nice day” mis je opnieuw de power en je voelt ook aan het publiek de ergernis en ook wel de meelijwekkende blikken naar zij die een 'golden circle bandje' kochten. Bij “Blood on blood” krijgen we iets meer stemgeluid van de leadzanger te horen, die zich intussen nog warmer is gaan induffelen.
Ik kan niet anders zeggen dan dat het een vreemd optreden is geworden, de man die de ganse dag werd opgehemeld, de rockster en womanizer gooit zijn laatste energie er uit bij “Lay your hands on me” dan daalt hij af en nadert het publiek en laat het zangwerk vooral aan hen over. Na “I sleep when I'm dead” met prachtige glasramen op de video wall gevolgd door “Bad medecine” verlieten ze het podium om dan terug te komen met slechts één bisnummer “Livin' on a prayer”.
Ruim een kwartier eerder dan gepland verdwijnt Jovi en co in de nacht en laat ons toch wat op onze honger zitten. Op weg naar de uitgang wil ik toch nog eens mijn gevoel dubbel checken met de mannen van de security en inderdaad, op de helft van de set begaven de concertgangers zich al huiswaarts. Daar zal nog menig woord over worden neergepend vrees ik. 

Het is niet de eerste keer & zéér zeker niet de laatste keer, dat de main act wordt overklast door een band eerder geprogrammeerd op de affiche. Den John komt er wel overheen, die eet een goede pasta met zijn eigen Bongiovi saus, gaat op cruise en tracht misschien om toch 'ook bij leven' al wat bij te slapen.

Wij hebben genoten van onze dag & kijken nu al uit naar volgend jaar

Organisatie: Live Nation - Rock Werchter