Fonnefeesten 2019 - donderdag 8 augustus 2019 - Belgische Nostalgie trip voor de zwartzakken op Fonnefeesten
Fonnefeesten 2019
Josephine Charlottepark
Lokeren
2019-08-08
Erik Vandamme
New Wave/Postpunk is de muziekstijl die ik, ondanks het ruim aanbod aan concerten in alle kleuren en geuren die ik bezoek, nog steeds omschrijf als mijn favoriete genre. Op donderdag 8 augustus kleurde het Josephine Charlottepark gitzwart. Dat had te maken met de 'New Wave Eve' die werd georganiseerd. Met op de affiche Belgische kleppers van formaat zoals Allez Allez, Der Klinke en Red Zebra. Bovendien werd afgesloten met een heuse New Wave Classic om de danslustige zwartzakken onder ons tot de vroege uurtjes te vermaken.
Der Klinke (*****) De avond werd afgetrapt door Der Klinke . Hoewel de band amper tien jaar bestaat, heeft elk van de bandleden al heel wat water doorzwommen. Volgens de legende werd de band per toeval opgericht in de achterbouw van het ouderlijke huis van Geert 'Chesko' Vandekerkhof, ook actief als keyboardspeler bij The Bollock Brothers. De man verzamelt bovendien top muzikanten rond zich, waaronder Sam Claeys - die later die avond ook moest aantreden met Red Zebra - en Sarah Parmentier een keyboard virtuoze met een bijzonder tot de verbeelding sprekende uitstraling.
Der Klinke bracht onlangs een nieuwe plaat uit 'Decade', een schijf die overal goed wordt ontvangen. Dat de band na tien jaar niet doet aan routineklussen afwerken? Het stond in de sterren geschreven. Ze bewijzen dat niet alleen door met de regelmaat van de klok nieuwe platen uit te brengen. Ook op het podium zien we een sterk geoliede machine verschijnen die de aanhoorder bij het nekvel grijpt, en niet meer loslaat tot het einde. Harde , vaak oorverdovende maar ook oorstrelende klanken schotelt Der Klinke ons voor. Donkere Industrial, verweven met dark wave en ook een subtiele knipoog naar bijvoorbeeld Depeche Mode is de rode draad in de muziek van Der Klinke.
In de volledig set gaat de band op een verschroeiend tempo tekeer, Chesko beweegt op het podium alsof een soort waanzin over hem is neergedaald. Terwijl de verdovende bas lijnen perfect aansluiten op ronkende gitaar partijen, is er als kers op de donkere taart de verschijning van Sarah die bovenaan eruit ziet als een tovenares die door duistere klanken over het plein te sturen het publiek als het ware hypnotiseert.
Besluit: Der Klinke zet na tien jaar geen stap terug, en nestelt zich niet in een comfortabele zetel. Anno 2019 drijft Der Klinke het tempo nog steeds op tot niemand meer stil staat; bovendien , de waanzin die we in de ogen van Chesko zagen verschijnen tijdens deze oorverdovende set, staat ook in uw ogen te lezen.
Red Zebra (*****) Levende legendes op het podium van Fonnefeesten. Na The Levellers op zaterdag 3 augustus was het de buurt aan Red Zebra. Wat de Belgische New Wave betreft is Red Zebra één van de meest toonaangevende jaren '80 iconen. Een band die top heden dat status nog steeds met zijn meedraagt. Peter Slabbynck liet op zijn facebook het volgende optekenen: ''Het is niet de gewoonte om op te treden met pijnstillers in mijn lijf maar vanavond zal het toch wel nodig zijn, kwestie van de fans niet teleur te stellen en statisch voor de micro te staan.'' Geen idee wat de man bedoelde met 'minder beweeglijk', want hij stond zeker niet statisch op dat podium van Fonnefeesten maar wellicht iets meer dan we van hem gewoon zijn. Dit terzijde.
De set werd al ingezet met een klepper van formaat ”Agent Orange”. Direct de new wave lat torenhoog leggen? Dat werkt altijd. Daardoor deden Peter en de zijnen met het grootste gemak iedereen uit hun hand eten. Ondertussen was Het Josephine Charlottepark aardig vol gelopen.
De heren had er zin in en stralen na al die jaren nog steeds enorm veel zelfverzekerdheid en spelplezier uit. Dat merkten we trouwens al vorig jaar op Sinnersday, waar ze zelfs uitgroeiden tot één van de sterkste acts op de affiche. Dat zet Red Zebra op Fonnefeesten nog maar eens in de verf.
De eerste mokerslag was uitgedeeld, en Red Zebra was vertrokken voor een set boordevol New Wave uppercuts die één voor één aan onze ribben bleven kleven. Dit was waarlijk meer dan zomaar een nostalgie trip naar m’n jeugdjaren, na al die jaren vindt deze top band zijn sound opnieuw uit en verlegt voortdurend grenzen. Zelfs de pijn verbijtende. ''ik voel me vandaag een beetje Willy Nelson". Zei hij daar laconiek over. Peter maakt voortdurend grappen en grollen en ontpopt zich als een klasse entertainer. Zijn aangeboren charisma is één van de reden waarom een band als Red Zebra live zien zoveel meer is dan een new wave concert meemaken. Dit gerugsteund door muzikanten die ondanks de jaren dienst nog steeds op dat podium rondhuppelen als jonge wolven in het vak. Daardoor is het hek al vrij vlug van de dam. En gaan de aanwezigen over tot het plaatsen van menig dansjes 'back to the '80s'.
Het dak ging er volledige af bij “I Can't live in a living room” met als introductie ''deze song heeft hoeven we niet meer voor te stellen''. Maar het is niet zo dat enkel bij deze klassieker de sfeer erin zat. In de volledige set naar het meesterlijke “God is Not a DJ” bezorgde Red Zebra ons een krop in de keel en een adrenalinestoot waarop stilstaan onmogelijk is. Afsluiten doet de band met twee bisnummers: “Innocent People” en het schitterende gebrachte “Winning” een The Sound cover.
Besluit: Je kunt je als band met zoveel jaren dienst er gemakkelijk vanaf maken en veilig in uw comfortzone blijven zitten, en toch je fans een leuke nostalgie trip aanbieden. Je kunt ook buiten uw eigen lijnen tekenen en daardoor grenzen verleggen, alsof het lijkt dat je diezelfde songs opnieuw heruitvindt. En dat is wat Red Zebra al veel jaren doet, en ook deed op Fonnefeesten. Daarvoor doen wij onze grote Hoed, die Peter naar goede gewoonte op zijn hoofd droeg in het begin van zijn set, ook af. Twee klasse volle concerten van iconen van een hele generatie zetten de puntjes op de 'i' en doen dus veel meer dan diezelfde jaren '80 heropleven, stelden we vast.
Setlist: Agent Orange - Polar Club - Shadows of Doubt - TV Activity - The Ultimate Stranger - I'm Falling Apart - I Can't Live in a Living Room - The Art of Conversation - God Is Not a DJ
ENCORE: Innocent People - Winning (The Sound cover)
Allez Allez (***) Allez Allez was eigenlijk een beetje een vreemde eend in de bijt op een new wave gerichte avond. Uiteraard is deze band in de korte tijd van zijn bestaan uitgegroeid tot een typisch jaren '80 icoon. De succesvolle debuutsingle "She's stirring up" en het mini-album ‘African Queen’ werd zelfs een gouden plaat. In 1982 mocht de band op Torhout-Werchter optreden. In 1985 hield Allez Allez er reeds mee op.
Na 35 jaar besloot Allez Allez zijn twee albums opnieuw te spelen, maar niet meer met Sarah Osbourne. Wel met Marie Delsaux als zangeres. De band had er duidelijk zin in, en legde de lat wel degelijk zeer hoog. Bovendien sprak Marie haar publiek voortdurend aan, en beschikt over een soulvolle/funky stem die op de heupspieren werkt. De band deed er dan ook alles aan om de aanwezigen een zo funky mogelijke afsluiter te bezorgen.
Door de hit “She’s stirring up” al zeer vroeg in de set naar voor te brengen, kreeg de band de handen prompt op elkaar. De typische aanstekelijke en dansbare ritmes, met Afrikaanse invloeden waardoor ze succesvol waren in de jaren '80, die staat nog altijd stevig overeind. “Funky Queen” was zelfs een hoogtepunt van formaat. Maar de lijm bleef iets te weinig kleven om ons - en vele aanwezigen - tot het einde van de set bij de les te houden. Door de wat monotone aankleding haakten velen af, en gingen aan de vele togen een gerstenat verorberen wachtende op de ultieme New Wave party later op de avond. En daar kon zelfs een zeer aanstekelijke song als “Allez Allez” niet veel aan verhelpen.
Besluit: De headliner van dienst viel na twee mijlpalen van optredens eigenlijk een beetje door de mand. De heren en dame van Allez Allez leggen de funky lat zeer hoog, maar door de iets te gezapige en monotone aankleding van de set ging de muziek al te vaak verloren in het geroezemoes en geleuter op het plein.
Die eerder funky en soulvolle aankleding paste bovendien ook niet echt in het plaatje dat op de avond werd aangeboden, waardoor een groot deel van het publiek vroegtijdig afhaakte. Het zou de band, en de fans vooraan worst wezen. Want die dansten hun de benen vanonder het lijf, en brulden de songs één voor één mee. Wie zijn wij om de fans tegen te spreken?
Setlist: Marathon Dance - She's Stirring Up - Turn Up the Meter - Valley of the Kings - Life in Reverse (Marine cover) - African Queen - Play That Funky Music (Wild Cherry cover) - Flesh & Blood - Sean Connery - Allez Allez
De avond werd dus afgesloten met een heuse New Wave Classic. Wijzelf besloten ons bedje op te zoeken, maar aan de aanstekelijke new wave beats te horen, onderweg naar ons appartement, zal het publiek vermoedelijk tot de vroege uurtjes compleet uit zijn bol zijn gegaan. Alsof het weer 1980 was.
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Moods 2019 - Villagers - Villagers krijgt Belfort stil
Moods 2019
2019-08-07
Belfort (binnenplein)
Brugge
Astrid De Maertelaere en Stan Vanhecke
Wie enkele jaren geleden bij het fantastische concert van Villagers in Brugge was, wist dat je deze band op de to do lijst van het Moods festival dit jaar moest zetten. Gezellig omsloten door het Belfort naar innig mooie liedjes luisteren, ingezongen door Conor O’ Brien: wat moet een mens nog meer op zo’n lome zomeravond.
Eerste geluid dat we te horen kregen was dat van een soort gescratchte vrouwenstem. Het was de intro voor “Again”. Toepasselijk wel, want ja, ze zijn dus al eens in Brugge geweest. De frontman toonde onmiddellijk eens welke registers zijn stem wel aankon. Redelijk indrukwekkend en omzwachteld met enkele melodieuze riedeltjes van de muzikanten.
De muziek van de vijfkoppige indie rockband zit vol liefde. “Everything I Am Is Yours” is zo’n liedje dat je doet smelten als soundtrack van een goede romcom. Het werd dan ook met luid applaus onthaald. “Love Came With All That It Brings” ging wel een beetje op dat elan verder, maar klonk al een beetje onheilspellender. De hoogstemmige echootjes zaten snor en de klankjes van de toetsenist waren precies gepast. Die dreigende geluiden hoorden we ook in “I Saw The Dead” van eerste album ‘Becoming A Jackall’, al hadden we dat misschien moeten aan voelen komen. Je voelde Griekse goden zich wapenen om wat neer te bliksemen. De song deed een beetje denken aan de duistere kant van Sioen. Op het einde van het nummer mochten we genieten van de trompetkunsten van Conor.
Vandaar werd het weer lichter en lichter. Eerst nog wat jazzy en amelodieus met “Memoir”, daarna werd de trompet weer bovengehaald om over “The Waves” te gaan dansen. De outro van die laatste was trouwens een regelrechte ontploffing. Nog maar eens een bewijs dat deze Ieren veel meer kunnen dan Guinness drinken en lullabies componeren.
Daarop volgden weer twee liedjes van nieuwste plaat ‘The Art of Pretending To Swim’. Bij “Real Go-Getter” trok de zanger het geheel over de 100 db, om erna met “Ada” af te sluiten”, een van de zachtste nummers van de set.
Het was ook de laatste song van het optreden, al weet iedereen: er zal nog wel een bisnummertje komen zeker… Villagers speelde in plaats van bisnummers een soort tweede optreden.
“This is a song about me”, klonk het bij Conor toen hij voor het eerst terugkwam, eenzaam achter de piano. Daarna zette hij “Fool” in, je voelde de haren bij het publiek omhoog komen. Voor “The Wonder of You” kwam de band er weer bij en zorgden ze voor een prachtig karaokemoment in de set. Dat lukte behoorlijk goed, waarschijnlijk ook omdat het nummer in de soundtrack van hitserie “Big Little Lies” zit. Het lieflijke liedje won door de samenhorigheid alleen nog maar aan kracht.
Vervolgens hoorden we ook nog een kippenvelstilte in “Hot Scary Summer”, waarin O’Brien even enkel stem en gitaar liet spreken. Je kon een speld horen vallen. Met “A Trick of The Light” kregen we één van de meeste upbeat nummers te horen, iets dansbaarder ook. En zelfs na die hit was het nog niet gedaan. Na “Nothing Arrived”, het zevende (!) bisnummer, vond de band dat het wel welletjes was geweest. En dat vond het publiek duidelijk ook. Met een staande ovatie verlieten Villagers het podium.
Setlist: Again - Sweet Saviour - Everything I Am Is Yours - Love Came With All That It Brings - I Saw The Dead - Memoir - The Waves - Real Go-Getter - Ada
Bis: Fool - The Wonder of You - Hot Scary Summer - Courage - A Trick of The Light - Summer Song - Nothing Arrived
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/moods/villagers-07-08-2019.html
Organisatie: Stad Brugge ism Cactus Club, Brugge
Moeten we Kylie Minogue nog voorstellen? Met wereldhits als “Can't Get You Out Of My Head”, “Spinning Around” en “Get Outta My Way” heeft deze artieste door de jaren heen haar stempel gedrukt op het pop gebeuren. In 1995 wist ze zelfs aangenaam te verrassen door een zeer gesmaakte samenwerking met Nick Cave op “Where The Wild Roses Grow”. Of “Especially For You” (met Jason Donovan) tot “Kids” met Robbie Williams. Er verscheen het greatest hits album 'Step Back In Time: The Definitive Collection' met uiteraard alle hits uit haar imposante carrière. Bovendien bevat deze schijf, naast de 42 hits, één nieuw nummer: “New York City", een song die Minogue speciaal voor het album opnam. We stelden ons de vraag, heeft het in tijden van streaming nog zin een verzamelalbum uit te brengen?
Ruim dertig jaar timmert Kylie Minogue aan de weg. En ook al ben je geen fan, als je deze verzamelaar beluistert, hoor je ook een stukje van je eigen jeugd de revue passeren. De schijf bestaat uit songs als haar comebackhit “Spinning Around” (2000) en het tijdperk daarna. Met “Can't Get You Of My Head” wist Kylie in 2001 ook in Europa haar stempel te drukken op dat popgebeuren. Ook al werden sinds 2008 niet echt hits meer gescoord, met “All The Lovers”, “Timebomb” en “Dancing” blijft Kylie zeer gesmaakte en aanstekelijke popsongs uitbrengen en ook deze vind je op deze verzamelaar.
Net omdat het de volledige carrière weergeeft van de popprinses is dit album dan ook een musthave voor mensen die nog geen enkele schijf hebben van Kylie Minogue maar haar toch willen ontdekken. En ontdekken zul je haar zeker. Want het betreft dus haar volledige oeuvre. En dat is toch een heel pak binnen een carrière van circa dertig jaar. De fans van het eerste uur, die vermoedelijke alle platen van Kylie Minogue in hun kast hebben staan, kunnen met deze verzamelplaat om bovenstaande reden, eveneens een gouden zaak doen. Want het is meteen een leuk collectors item dat de volledige carrière van hun heldin overspant. Iedereen tevreden dus.
Nostalgie kan interessant zijn als een totaalpakket wordt aangeboden, en dat is hier zeker het geval. Kylie Minogue levert 42 songs boordevol popparels af, de ene wat bekender dan de andere. Al kun je al die songs ook vinden op Spotify, het is altijd leuk zo een schijf in handen te hebben als fan van deze popdiva en ze te koesteren en beluisteren puur uit diezelfde nostalgie, of omdat ze net die songs bevat die iets minder bekend zijn bij het grote publiek. Het album zorgt voor meer dan twee uur luisterplezier, die ook de niet fan geboeid zal laten luisteren naar wat deze artieste ooit heeft uitgebracht, en vol bewondering zing je die songs vaak uit volle borst mee. Wellicht leer je misschien zelfs een kant van Kylie Minogue ontdekken, die je voordien nog nooit hebt gehoord. En daarom alleen al is deze verzamelaar een sterke aanrader.
Hoe hou je als band, bij een overaanbod van heavymetalbands, het hoofd boven water. Want, laat ons eerlijk zijn, het is haast onmogelijk geworden om doorheen het bos nog de bomen te zien. De Canadese heavymetalband Rockin' Engine, ontstaan in 2015, doet met het debuut 'Midnight Road Rage' een verwoede poging en slagen daar met brio in.
De band legt, zowel instrumentaal als vocaal, de lat enorm hoog vanaf die eerste song “Shake That Ass”. Aan vernieuwen doet Rockin' Engine duidelijk niet. Maar een hoogstaand potje heavymetal brengen van de meest pure soort, dat dan weer wel. Luister maar naar lekker ronkende songs als “Let's Roll A Dice”, “Livin' A Lie” en “When Engines Collide” en je voelt het kriebelen in de nekspieren om stevig te beginnen headbangen. Nergens valt er een speld tussen te krijgen.
Deze band doet gewoon wat hij moet doen in dat heavymetagebeuren: een debuut uitbrengen waardoor ze hun stempel kunnen drukken op het genre. Niets meer en niets minder. En daar knelt ook een beetje het schoentje. Want, zoals we eerder aangaven er zijn echt enorm veel bomen in dat heavymetalbos. Uniek klinkt deze band niet, dat is uiteraard onmogelijk, maar daardoor krijg je wel een beetje een 'dertien in dozijn'-gevoel.
Daarmee doen we Rockin' Engine misschien tekort. Want heavymetal van dit hoge technische niveau kom je niet elke dag tegen. De gitaarriffs verschroeien elk beetje kritische benadering, en de hoogstaande vocale aankleding zorgt voor de ene na de andere adrenalinestoot waardoor we compleet overslag gaan. Een voorbeeld van hoe de gitaristen binnen de band uitzonderlijk getalenteerde muzikanten zijn is die solo bij “The State Of Nature”. Recht doorheen het hart van eender welke liefhebber van heavymetal boort deze indrukwekkende riff. Waarna de drummer de aanzet geeft om het tempo op te drijven. De hoge stem van Steve O Leff is de kers op de taart die ervoor zorgt dat je compleet over de streep wordt getrokken. Ook op de daaropvolgende kleppers als “Hiding In Darkness” en “Road Rage Boogie” blijft deze Canadese groovy heavymetalband begane wegen verder bewandelen.
Rockin' Engine brengt met dit debuut een pure heavymetalschijf uit van een zodanig hoogstaand niveau dat de Canadezen al vanaf de eerste keer een gooi doen naar de hoogste regionen binnen deze muziekstijl. Meer nog, de band moet, dankzij muzikanten en een vocalist die vanaf de eerste tot de laatste song ons heavymetalhart diep raken, totaal niet onderdoen voor de gevestigde namen in het genre. Integendeel zelfs. En dat zorgt ervoor dat deze band één van die zeldzame bomen in dat bos zal worden, die wel degelijk kan doorbreken naar de hoogste regionen. De wil en energie om dat zeer snel te bereiken is er in elk geval.
Dit debuut blijft namelijk kleven aan je ribben, en dat is de reden waarom we overtuigd zijn van deze band zijn kunnen.
Kortom: een veelbelovende topper in het heavymetalgebeuren waar we nog veel zullen van horen in de nabije en verre toekomst. Zeker weten!
The Raconteurs, de band rond Jack White, Brendan Benson, Jack Lawrence en Patrick Keeler, viel in het verleden vooral op door bommen energie te doen ontploffen waardoor menig dak er compleet afgaat in je huiskamer. Het was een tijdje stil rond de band. De leden waren vaak bezig met andere projecten. Met 'Help Us Stranger' zetten The Raconteurs zich opnieuw op de kaart, alsof ze nooit echt zijn weggeweest.
Elf jaar, zolang moeten de fans wachten op een nieuwe plaat. En het was het wachten meer dan waard. Vanaf “Bored And Raised” krijgen we de ene na de andere stevige adrenalinestoot te verwerken. De band knipoogt bewust naar de jaren '70-psychedelica op verschillende songs als “Only Child”, “Don't Bother Me” of “Shine The Light On Me” - een knappe ballad die aan de ribben kleeft. Die vlammende gitaarlijnen en bijzonder scherpe vocale inbreng die je kippenvel bezorgt, overgoten met drumpartijen die al even verschroeiend klinken, doen de ene na de andere energieboost ontstaan in ons hoofd. Hierop stilzitten is dan ook onmogelijk. Wie het debuut van The Raconteurs al kent, zal vaststellen dat de band nog steeds diezelfde aanpak hanteert als toen.
Echter, waarom teveel sleutelen aan een formule die werkt? Als je als band ondanks de vele jaren dienst, nog steeds diezelfde jeugdige vitaliteit op tafel gooit? Dan kom je daar bij ons zeker mee weg. En dat brengt ons bij het volgende pluspunt. The Raconteurs doen niet aan routineklusjes afleveren, dat siert hen. Het enthousiasme druipt er af op de volledige schijf, de band heeft er duidelijk zin in. Reeds zoveel jaren geleden vonden we dat The Raconteurs die typische sound uit de jaren '70 heruitvonden, dat is dus nu ook nog steeds het geval.
Luister maar naar psychedelische klinkende rock songs als “Now That You’re Gone” met weer die jankende gitaarlijnen en al even jankende vocale inbreng die recht doorheen je rockhart boort. Op diezelfde gang blijven The Raconteurs op een overtuigende wijze doorgaan tot “Thoughts And Prayers”. We menen daar een vleugje Led Zeppelin te herkennen. Die vergelijking viel me trouwens op meerdere songs op.
Wie na elf jaar wachten gehoopt had dat The Raconteurs een experimentele plaat zouden uitbrengen of totaal andere wegen inslaan dan voorheen, zal van een kale reis thuiskomen. Wie echter hield van dat knallende en knetterende debuut, waarbij het ene bommetje energie na het ander in je gezicht ter ontploffing werd gebracht, mag naar de platenboer rennen. The Raconteurs blijken nog niets van hun veerkracht verloren te hebben en brengen met 'Help Us Stranger' een gevarieerde schijf uit die lekker aan je ribben kleeft, aanstekelijk op de dansheupen werkt en je hoort daarbovenop een band die nog steeds enorm veel spelplezier uitstraalt. Meer moet dat niet zijn om ons over de streep te trekken. Nu u nog.
Tracklist: 1. Bored and Raised 03:36, 2. Help Me Stranger 03:37, 3. Only Child 03:42, 4. Don't Bother Me 02:54, 5. Shine The Light On Me 03:28, 6. Somedays I Don't Feel Like Trying 04:07, 7. Hey Gyp (Dig The Slowness) 02:26, 8. Sunday Driver 03:39, 9. Now That You're Gone 04:02, 10. Live A Lie 02:21, 11. What's Yours Is Mine 02:50, 12. Thoughts and Prayers
We volgen het Canadees/Oekraïense duo Ummagma al sinds 2013. De band timmert ondertussen stevig aan de weg en dit sinds 2003. Alexander Kretov is een sologitarist die graag de experimentele tour opgaat en zich met uiteenlopende projecten bezighoudt. Shauna McLarnon is, behalve full time-moeder en echtgenote, eveneens de bezieler van Shameless Promotion PR waar ze uiteenlopende andere artiesten promoot en daar ook veel werk in stopt. Waar het duo de tijd heeft gevonden om ook nog een plaat uit te brengen onder hun eigen naam is ons dus een raadsel. 'Compass' is wederom een zeer gesmaakt plaatje geworden waar het duo dreampop weet te verbinden met experimenteren met geluiden en muziekstijlen, tot in het oneindige.
Ummagma is een duo dat van de luisteraar een inspanning vraagt en vaak op avontuur trekt doorheen zijn eigen songs. “Rolling” is een verrassende opener die op de dansheupen werkt. We zullen zo nog van die parels tegenkomen. “Caravan” en “Otherwise” zijn ook subtiele parels waarop je een duo hoort dat elkaar blindelings vindt. Shauna haar bijzonder warme stem zorgt ervoor dat de kille elektronica die uit de boxen vloeit, een warme deken over zich heen krijgt. Waardoor de temperatuur prompt gaat stijgen. Of dat nu is door de sound bewust onder te dompelen in ambient-atmosferen zoals bij “F-Talking” of schipperen tussen angstaanjagend en rustgevende intensiviteit. Telkens merk je die uiterst zeldzame samensmelting tussen uitzonderlijke artiesten en muzikanten, waardoor letterlijk de magie uit de boxen loeit.
Ummagma is trouwens nooit een band geweest die aan routineklussen doet. Net dat durven buiten de eigen lijnen kleuren, zorgde er in 2013 al voor dat we compleet overstag gingen door zoveel virtuositeit. Een ander groot pluspunt aan een band als Ummagma is de veelzijdigheid en zin voor creativiteit tot in het oneindige. Dat merk je bij elke song opnieuw. Neem van ons aan, het is geen gemakkelijk brokje vlees dat we hier voorgeschoteld krijgen. Maar als je je door songs als “Galicticon”, “Lotus” en “High Day” bewust laat hypnotiseren door dit duo, zal een heel andere wereld opengaan. “Bouquet” is een afsluiter die deze stelling nog maar eens in de verf zet.
Alexander Kretov en Shauna McLarnon vullen elkaar niet alleen als koppel perfect aan en houden ook binnen hun relatie van speels omgaan met elkaar, binnen Ummagma profileren ze zich als topmuzikanten die ondertussen zeer goed weten waar ze mee bezig zijn, maar dat speelse en kinderlijke niet uit het oog zijn verloren. Voortdurend worden we op het verkeerde been gezet en slaat het duo aan het experimenteren. Bovendien is er, naast de veelkleurige instrumentale aanpak, die al even veelzijdige stem van Shauna die ontroert maar ook tot dansen aanzet. En die als klap op de vuurpijl ons meerdere keren doet wegdromen naar verre oorden. Na al die jaren vult die duo elkaar nog steeds perfect aan, en zet dit met deze wonderbaarlijke parel 'Compass' nog maar eens in de verf.
Tracklist: Rolling 03:06, Caravan 03:33, Otherwise 03:16, LCD 03:31, Elizabeth 44 02:43, Blown 02:36, F-Talking 04:49, Galicticon 02:48, Lotus 03:07, High Day 01:59, Colors II 03:59, Cretu 03:03, Bouquet 02:06
Fonnefeesten 2019 - woensdag 7 augustus 2019 - Het Nu-Metal genre heruitgevonden op Fonnefeesten
Fonnefeesten 2019
Josephine Charlottepark
Lokeren
2019-08-07
Erik Vandamme
Nostalgie avonden zijn altijd fijn als de fans krijgen waar ze voor komen. Als een band bovendien erin slaagt de muziekstijl te brengen op een zodanige wijze alsof het lijkt dat ze die ter plaatse heruitvinden, dan zorgt dat voor een uitzonderlijke totaalbeleving die voor altijd in ons geheugen gegrift zal staan.
Om eerlijk te zijn komt dit nog zelden voor, we zijn op vele vlakken dan ook verwend. Op woensdag 7 augustus schreef Bizkit Park echter geschiedenis door net dat te doen wat we niet verwachten, het Nu-metal genre heruitvinden op de Fonnefeesten. In een wervelende show van meer dan een uur werden alle registers open getrokken, en stond het park te daveren op zijn grondvesten.
Voorafgaande aan deze Nu Metal tsunami kreeg het publiek enkele zeer gesmaakte concerten voorgeschoteld. Swampboys (****) combineren Rockabilly met Blues. Niet alleen bestaat Swampboys uit één voor één topmuzikanten, die de ene vuurbal na de ander uit hun instrument toveren. De band stond met een broek vol goesting op het podium van Fonnefeesten, en kreeg de handen gemakkelijk op elkaar. Bovendien doen ze met het combineren van warme Blues aangedikt met scherpe Rockabilly en overgoten een puur rock-'n-roll sausje duidelijk een gouden zaak om de aanwezigen aan het dansen te krijgen.
Een goede kennis maakte de vergelijking met een artiest als Johnny Cash. Nu diens geest dwaalde regelmatig over het Josephine Charlottepark. 'Zet daar een gitarist met een elektrische gitaar naast en je hebt een punkband' vertelde diezelfde kennis. Ook daar sluit ik me na dit geslaagde optreden volledig bij aan. Want inderdaad dichter bij punk en rock kun je met dit genre niet komen. Maar net door een gevarieerde set naar voor te brengen, waar dus ook plaats is voor enkele pure Blues songs die ons hart sneller doen slaan, is Swampboys een boeiende ontdekking geworden.
Besluit: Swampboys leggen de lat vanaf de eerste tot de laatste noot heel hoog, en doet een eerste wervelstorm ontstaan over het park waarop stilstaan onmogelijk is. En een aanrader voor iedereen die houdt van zowel Rockabilly als Blues. Of gewoon van de meest pure vorm van rock-'n-roll.
De organisatie van Fonnefeesten slaagt er elke avond weer in een gevarieerd aanbod voor te schotelen, waarbij feestjes kunnen gebouwd worden op een uiteenlopende wijze. Van rockabilly en Blues gaan we plots over naar Reggae klanken. Camel's Drop (***1/2) dompelde het park onder in een gezapig en warme atmosfeer die je , zoals dat past bij het genre, doet zweven over de dansvloer. Ter introductie van deze band citeren we even uit de vi.be pagina van Camel's Drop: '' De band rond de Brusselse reggae-wonderboy Dhazed & de Gentse Reggae legende Prince Far Out (Skyblasters) is niet enkel goed, maar ook van goede afkomst. Camel's Drop, opgericht door een vader en twee van zijn zonen, staat voor eigentijdse reggae met een knipoog naar roots en dub. Een combinatie over generaties heen van muzikanten die hun strepen verdiend hebben bij tal van Reggae/Ska projecten met jong aanstormend talent." En dat laatste is ook het meest opvallende aan deze band. Samensmelting van ervaring in het vak met jonge wolven zorgt altijd voor een magie over de grenzen en generaties heen. Dat is hier zeker het geval. Camel's Drop vindt het Reggae genre uiteraard niet uit, maar tovert een glimlach op onze lippen door oude elementen van deze muziekstijl te overgieten met een experimentele knipoog. Dat lukte niet altijd even overtuigend, soms ging het iets teveel diezelfde kant uit. Waardoor de aandacht verslapt. Maar telkens we lijken af te haken, slaagt deze band erin je plots aangenaam te verrassen en zo toch iedereen over de streep te trekken.
Besluit: Camel's Drop doet feitelijk wat ze moeten doen, de temperatuur doen stijgen naar een kookpunt zodat het publiek klaar wordt gestoomd voor wat nog moet komen.
Want om eerlijk te zijn, was het grote deel van de aanwezige afgekomen op Bizkit Park (*****). Deze band is, door in het verleden grensverleggende shows te brengen, het vakje 'tibute band to Nu Metal' eigenlijk wat ontgroeid. Dat bewees de band nog vorig jaar op Alcatraz Metal Fest toen de tent in vuur en vlam stond tot de late uurtjes.
Ook op Fonnefeesten worden Nu Metal kleppers uitgekleed, op een eigenzinnige manier door de strot geramd, en heruitgevonden binnen een gloednieuwe omkadering. Daar waar tribute bands teveel trappen in de val die songs te perfect te willen brengen, waardoor je eerder naar een jukebox zit te luisteren en kijken, slaagt Bizkit Park er vanaf de eerste noot dan ook in net daar een grens te verleggen waar geen grenzen meer zijn. Met respect voor het origineel een eigenzinnige draai geven aan de songs is uiteraard niet voldoende. Je moet ook je publiek meekrijgen. Nu dat is de andere meerwaarde aan deze band. Naast één voor één topmuzikanten, die weten waar ze mee bezig zijn, zijn de heren van Bizkit Park echte lolbroeken die de ene grap na de andere grol uithalen, en daardoor de mensen aan het lachen brengen maar ook aan het dansen tot de vroege uurtjes.
De frontman van dienst port zijn publiek telkens aan om te springen en dansen, ook al haalt hij daar gedoodverfde clichés voor naar boven. Het werkt. Al gauw wordt het park herschapen in een kolkende massa dansende lichamen tot ver naar achter voorbij de PA. Daar slagen, eerlijk gezegd, sommige doorsnee Nu Metal bands, zonder namen te noemen, zelfs niet meer in.
Op zijn vraag. ''ik wil iedereen zien dansen en springen, anders kom ik je persoonlijk halen'', kon ik door een knie operatie niet ingaan. Ik heb de frontman van dienst ook niet tot mij zien verschijnen. Het is alleen maar een voorbeeld hoe de charismatische zanger/frontman op een zeer gezapige wijze met zijn publiek omgaat. En voorwaar het werkt!
Besluit: Wie afkwam op een potje nostalgie uit de jaren '90, kreeg waar voor zijn geld. Ook dat trekt ons uiteraard over de streep. Maar Bizkit Park is al lang niet meer een cover of tribute band van dat Nu Metal genre. Ze vinden het genre opnieuw uit, en doen daar meerdere scheppen bovenop. Deze band is in een sneltempo volwassen geworden, en nog steeds aan het groeien in hun kunnen. Dat zetten ze op Fonnefeesten nog maar eens in de verf. Zonder meer zien we vooral een band die gewoon eigen songs zou moeten uitbrengen, want voor die fase zijn de heren meer dan klaar. Op Fonnefeesten zet Bizkit Park nog maar eens de puntjes op de 'i' in een wervelstorm van Nu Metal klassiekers die zorgden voor kippenvel momenten en een kolkende massa dansende nu metal fans.
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 6 - SX - Trixie Whitley - Roisin Murphy - Christine and The Queens - Vrouwen aan de macht!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-07
Sien Ranschaert
Thema van Dag 6 van de Lokerse Feesten was ‘een vrouwen aan de top’ dag. Met SX, Trixie Whitley, Roisin Murphy en Christine and the Queens stonden enkel vrouwen op het podium.
Stefanie Callebaut mocht de spits afbijten samen met Benjamin Harris en Jeroen Termote, bekend als SX. Een kleurvol ensemble aangetrokken om de Kaai in vuur en vlam te zetten. Maar net daar knelde het schoentje. De songs van SX zijn nu echt niet eenvoudig en konden het publiek niet echt bekoren , gevolg ze gingen aan hen voorbij. . Enkel “Black video” sprong erboven uit.
Trixie Whitley kwam niet alleen naar Lokeren. Ook haar dochter mocht meegenieten van mama haar optreden. Van de intieme clubs naar een groot podium speelde toch in Trixie haar nadeel. Met voornamelijk nummers uit haar recente cd stond ze in een blauw zwarte jumpsuit op het podium. Een ware artieste dat wel. Drum, piano en gitaar niets is haar teveel. De valse noot bij “Always On The Run” moest ze toch wel weg lachen. Een iets minder optreden dat wel. Maar volgens ons vooral te wijten aan het feit dat de Lokerse Feesten haar een beetje uit haar comfortzone brachten.
Dan was het de beurt aan nog meer energiek vrouwelijk talent. Niemand minder dan Roisin Murphy ex Moloko kwam ons vergezellen. Met absurde dansmoves en kostuums bracht ze soms lang uitgesponnen nummers. Haar nieuwe werk is toch geen mainstream muziek en dat merkte je toch wel aan de reacties van het publiek. Pas wanneer haar ouder werk en de nummers van Moloko door de speakers knalden werd het publiek in vervoering gebracht. In een ander jasje gestoken “Sing it back” en “Forever more” waren zeer aanstekelijk net als “Overpowered”.
Een echte uitspatter was er nog niet geweest. Maar de laatsten zullen de besten zijn dacht Héloise Létissier oftewel Chris zoals ze zich nu laat noemen. Bij ons beter bekend als Christine and the Queens. Met een prachtige choreografie werd de honger van de meeste festivalgangers nu wel gestild. Met enkel een versie van David Bowie zijn “Heroes” in het Engels werden alle andere nummers in het Frans gezongen. Iets wat ons toch nog altijd de beste optie lijkt voor Christine and the Queens. Met een spetterende show kwamen de songs zoals “Damn dis-moi”, “Saint Claude”, “Intranquillité” en “Christine” perfect tot hun recht. Een waardige afsluiter van deze vrouwelijke woensdag op de Grote Kaai in Lokeren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Spanje doet me wat denken aan zonovergoten stranden, terrasjes in de zon en flamenco of andere typische Spaanse muziekstijlen die je met een brede glimlach achterlaten. Niets van dat alles bij HEX. Deze Spaanse band zag het levenslicht in 2012 en bracht in 2014 zijn debuut 'Deadly Sin ' op de markt, waarmee ze prompt hun stempel drukten op dat death- en doommetalgebeuren. 'God Has No Name' kwam op de markt via Transcending Obscurity Records en blijkt een zwartgeblakerde, verschroeiende donderslag bij heldere hemel te zijn die zorgt voor apocalyptische taferelen in ons onderbewustzijn.
Het is in de huidige tijden verdomd moeilijk geworden om nog origineel te klinken binnen dat death- en doomwereldje. Maar net doordat HEX zo een band is die doom en death zodanig perfect verbindt dat het wel lijkt alsof een nieuwe muziekstijl wordt uitgevonden, is dit hier dus wel het geval.
Luister maar naar meesterlijk in elkaar gebokste songs als “The Kingdom Gone”, “Soulsculptor” en “Whorshipping Falsehood”. Traag op gang komende songs, dreigende vocalen en dan alle registers die worden opengegooid tot die putten van de Hel daadwerkelijk opengaan. Sommige songs beginnen met een soort fluisterende stem uit die duisternis, en je voelt al direct je omgeven door demonen. Telkens slaagt HEX erin zoveel variatie te stoppen in de song, dat je met de ene na de andere onverwachte wending wordt geconfronteerd. Diezelfde wegen worden verder ingeslagen bij daaropvolgende songs als “Where Gods Shall Not Reign”, “Apocryhal” en “All Those Lies That Dwells..”. De ene mokerslag is nog maar verteerd en daar volgt een andere uppercut die je murw slaat. Echter is er niet echt één song die er bovenuit steekt, het is het totaalplaatje dat ons nog het meest over de streept trekt. Elke song op 'God Has No Name' gaat naadloos over op de volgende. Het lijkt wel alsof hier een verhaal wordt verteld met intro, verhaallijn en slot. Daardoor dien je deze schijf dus in zijn totaal te beluisteren om ze echt te begrijpen.
Zonder meer brengt deze Spaanse furie HEX een knetterende tot grensverleggende death/doomplaat uit waarbij het onderste uit de kan wordt gehaald om ook de aanhoorder uiteindelijk tot waanzin te drijven. De enige voorwaarde is deze trip dus van begin tot einde letterlijk te ondergaan.
Het is een traditie geworden in de zomervakantie om naar het Kursaal van Oostende te trekken . Opnieuw haalde de organisatie een internationale show naar Oostende . Na o.m. Evita, Mamma Mia, Dirty dancing, Footloose en Flashdance werd dit jaar Fame gestrikt.
De zomershows zijn in het genre van musicals een succesverhaal. 7 shows werden in het Kursaal aangeboden tussen 5 en 10 augustus.
De musical is gebaseerd op de gelijknamige cultfilm uit de jaren tachtig. De film haalde twee Oscars binnen voor beste song en beste soundtrack.
“Fame - I’m gonna live forever” … De song (Irene Cara) zit in ons geheugen gegrift. De muziek wordt tijdens de musical tijdens elke performance live gebracht.
De gelijknamige musical viert momenteel haar dertigste verjaardag en kwam hiervoor exclusief naar België.. ‘Fame The Musical’ wordt gebracht in de originele Engelstalige versie. En jawel deze moet je gezien hebben …
Het verhaal
De musical Fame vertelt het verhaal over een groep studenten van de High School of Performing Arts, die les volgen in dans, muziek en zang; ze dromen van een carrière aan de top. Maar verschillende hindernissen en tegenslagen loeren om de hoek. Die problemen zijn ook vandaag nog ‘hot items’ zijn zoals identiteitscrisis, trots, seksualiteit, verslavingen, vooroordelen en doorzettingsvermogen.
Klassiek en Modern - Dansen en Zingen - de musical is in zijn geheel sprankelend, energiek, opwindend , flashy en flitsend . En evenzeer integer, pakkend , gevoelig , zeker het tweede deel zorgt voor een krop in de keel en kleeft aan de ribben, waar emotionaliteit en spanning heerst .
In de hoofdrollen zien we Mica Paris. Zij speelt Miss Sherman, één van de leerkrachten van de Fame academie, en haar stem gaat door merg en been . Met een knipoog aan haar idool Marvin Gaye, die Oostende in het hart droeg …
Fame is opnieuw een pracht van een spektakel zet van het Kursaal , door de talrijke dansmoves , wisselende zangpartijen en samenzang. Spitsvondige teksten en een dosis humor siert .
De muziek en de volledige show wordt zoals altijd helemaal live gebracht. Muzikaal spektakel, zangtalent van het hoogste niveau en fenomenale choreografie . Kortom, een prachtig dansfeest opnieuw. Sjiek!
Fame The Musical - I’m gonna live forever!
Fame The Musical
Kursaal
Oostende
Organisatie: Kursaal Oostende
Het blijft een vreemd verhaal, dat van Flipper. De band ontstond in 1979 in San Francisco en na amper zes maanden werd oprichter en bedenker van de groepsnaam reeds ontslaan wegens teveel ongeleid projectiel nadat hij onder meer tijdens een optreden al zwaaiend met zijn microfoonstandaard de bassist K.O. mepte. Met zijn vervanger, Bruce ‘Loose’ Calderwood, die eigenlijk als origineel lid mag beschouwd worden, verschenen de eerste platen en verwierf de band een zekere cultstatus tot bassist Will Shatter in 1987 stierf aan een overdosis.
Drie jaar later werd de groep heropgestart met John Dougherty tot ook die in 1993 het leven liet. Daarna duurde het twaalf jaar vooraleer Flipper terug overeind krabbelde om tot op heden stand te houden, weliswaar met een komen en gaan van bassisten, waaronder ook Krist Novoselic van Nirvana. In 2015 moest ook zanger Bruce Loose wegens rugproblemen afhaken. Hij werd door niemand minder dan David Yow (The Jesus Lizard) vervangen en sinds kort maakt ook Mike Watt (The Minutemen, fIREHOSE,..) deel uit van wat men stilaan een supergroep mag noemen. Een gouden zet om Flipper in leven te houden want sinds die eerste drie platen begin jaren ‘80 verscheen er nauwelijks nieuw werk en als er al eens iets uitkwam bleek dat steeds inferieur. Flipper wist al die jaren te overleven dankzij een stevige live reputatie en die deden ze ook in Gent alle eer aan.
Gitarist Ted Falconi zag eruit als een woudloper op leeftijd met een perkamenten huid terwijl zijn gitaar duidelijk al evenveel natuurelementen had getrotseerd. Samen met drummer Steve DePace en de immer goedlachse Mike Watt stond hij op het podium wat te keuvelen, wachtend om er dan stipt om 21u aan te beginnen met “The Light, The Sound”. Zanger David Yow ging vanaf de eerste noten meteen hangen aan een grote jongen vooraan en die innige verstrengeling werd niet meteen gelost. Meteen werd duidelijk dat het beest in de nu 59-jarige Yow nog lang niet getemd is. De gekste capriolen uithalend op het podium, worstelend met zijn microfoonstandaard maar ook veelvuldig rondhossend tussen het volk bleef hij voortdurend de aandacht naar zich toe zuigen. Dat gebeurde altijd spontaan en onvoorspelbaar zodat het nooit storend werd. Bovendien vertoonde zijn, in alcohol gemarineerde, stem geen sporen van sleet zodat je rustig kan stellen dat Yow de beste zanger is die Flipper ooit had. Er was verassend veel volk komen opdagen en ook daar zal hij wel voor iets tussen gezeten hebben.
Ver hoefde je niet te zoeken om iemand in een Jesus Lizard shirt te vinden. Met zo’n frontman zou je haast vergeten dat er ook nog een groep op het podium stond. Wat bescheiden -Ted Falconi stond meestal met zijn rug half naar het publiek gekeerd- zorgden ze voor een stevige, aanstekelijke sound. Meestal wordt Flipper onder de post hardcore gecatalogeerd. Een nogal manke omschrijving voor een mix van sludge, grunge en punk. Meestal traag, bas gestuurd en met een zichzelf voortdurend herhalende gitaar die bol stond van de distortion. Alle nummers dateerden uit de periode ‘81-‘84: de allereerste singles (die soms op latere platen opnieuw opdoken) en nummers uit de eerste twee LP’s, ‘Generic Flipper’ en ‘Gone fishin’’. Het zal wel geen toeval zijn dat het latere werk straal genegeerd werd. Het was niet alleen de enige juiste keuze, sommige van die oude nummers zoals “Sacrifice” bleken na al die jaren aan intensiteit gewonnen te hebben. “Sacrifice” werd trouwens samen met The Melvins opnieuw opgenomen voor de recente EP, ‘Hot Fish’. Logische uitsmijter werd “Sex bomb”, hun doorbraaksingle uit ’81. Niet veel meer dan een slordige riff maar wel het sein om compleet loos te gaan en waarvoor ze zelfs een jonge saxofonist bereid vonden, om net als op de plaat, wat te komen meetoeteren terwijl een ontketende David Yow zijn sex bomb tussen het volk zocht.
40 jaar bestaat Flipper intussen maar dankzij de inbreng van Mike Watt en vooral David Yow bleek de groep veel meer te zijn dan zomaar een nostalgie-act.
Vooraf zagen we nog We Are The Asteroid, een drietal uit Austin, Texas, waarvan ik toch iets verwachtte. Al was het maar omdat Amyl van The Sniffers op hun laatste single even mag meezingen. Ze begonnen mooi met een monumentaal klinkende gitaar in een volvette instrumental. Daarna bleef de stevige sound nog overeind maar de muzikale gekte waarin de groep zich wentelde was lang niet altijd even inspirerend. Soms mijmerde ik dat stadsgenoten Ed Hall dit lang geleden zoveel beter hadden gedaan. Toch had We Are The Asteroid zeker wel zijn momenten zoals in dat ene nummer dat opgehangen werd aan een verloren gewaande Black Sabbath-riff. Leuke opwarmer maar ook niet veel meer dan dat.
Organisatie: Democrazy, Gent
Lokerse Feesten 2019 - DAG 5 - The Damned - Heideroosjes - NOFX - The Offspring - Een puike Heideroosjes en The Offspring - Punk is nog lang, niet dood!
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-06
Hans Devriendt
Vandaag brengt de programmatie overduidelijk een punk-dag. Door omstandigheden kon ik wel pas aansluiten vanaf de twee laatste nummers van The Damned. Wat mij meteen opviel, is dat het plein overvol was van bezoekers en dit een groot contrast was met gisteren, toen o.a. Patti Smith en Charlotte Gainsbourg aan de top van de affiche stonden.
The Damned (20u05 - Mainstage) Omdat ik enkel de laatste nummers nog kon zien, kan ik mij slechts hierop baseren. Maar wat viel mij op? Dit was hoe straf de muzikanten samen speelden, hoeveel sfeer er nu al was en dat er al hier en daar ‘gemosht’ werd. De gitarist van The Damned beheerste zijn instrument fantastisch goed, want even gitaar spelen omhoog en omgekeerd in de lucht, leek voor hem een makkie te zijn. De band stond duidelijk niet stil op het podium, en de stem van David Vanian zat volledig goed. Hun show afsluiten deden ze met de oneliner: “This is the BBC night show tuning off.”, waarna ze hun laatste song speelden. Voor wat ik had zien was het zeker een puike show.
Heideroosjes (21u05 - Mainstage) En toen was het negen uur. De Heideroosjes (ik blijf de naam geniaal vinden) beginnen zodra aan hun optreden. Eerst natuurlijk -traditiegebonden- het gezellig schlager liedje over Heideroosjes (hoe toevallig). De sfeer is eigenlijk nu al gezapig en gezet, door de vele vaste fans op het plein. Ze komen sterk op met “Ik wil niks” en meteen beginnen mensen te moshen, hoor ik veel sing-a-longs en is er één groot feest.
Na het eerste nummer begint het goed te regenen, maar dit kan duidelijk niemand deren. Tussen de verschillende nummers doen de bandleden zowel hilarische, als serieuze bindteksten. Zo outten ze zich volledig tegen homofobie en de zanger vertelde over z’n depressie. Sterker nog: hij raadt iedereen een depressie toe, omdat je dan volgens hem leert dat er altijd één weg terug is, en dat is ‘omhoog’. Je voelt dat de bandleden in hun 7-jarige hiatus geleefd en geleerd hebben, op alle vlak. En dit maakt ze alleen nog maar geloofwaardiger in deze statements.
Dat ze niet vergaten hoe goed spelen in elkaar zit, merkte ik ook snel op. Ze speelden strak, perfect samen en ook de vocalen van Marco Roelofs waren dik oké. Bekender werk dat gespeeld werd zijn: “Time is ticking away”, “Damclub Hooligan”, “I’m not deaf”, “Ik zie je later” en “Iedereen is gek”. Ze waren gek en geniaal. Zoals ik ze ken. En bij afloop besefte ik goed, dat het nog moeilijk zou worden om hen te overtreffen.
NOFX (22u30 - Mainstage) Zoals ik voordien aangaf, zou het nog moeilijk worden om de Heideroosjes te overtreffen. En dit zou bij NOFX ook het geval worden. De bandleden kwamen op gezapige wijze het podium op en Fat Mike (vocals) was gehuld in een spannend blauw kleedje met een roze juweeltje rond z’n hals. Hi-la-risch! Na enkele minuten zeveren over de hoogte van het podium, tot vervelens toe… Begonnen ze dan eindelijk met hun eerste nummer.
Mij viel al snel op dat de stem van Fat Mike vaak niet goed zat en er -buiten veel humor tussen de nummers- weinig kwaliteit in het optreden zat. Muzikaal vond ik de groep oké, maar ook niet top. De setlist was een veilige keuze van oudere en nieuwere nummers, en ze deden ook enkele covers waaronder “Aux Champs-Elysées” van Joe Dassin. Dit was wel eens prettig, maar zorgde niet meteen voor een beter optreden. Toch leek het overgrote deel van het publiek het optreden te smaken, en bleef de sfeer niet uit. Er werd nog gecrowdsurft, gemosht en mee gezongen. Bij mij viel de interesse, jammergenoeg, na enkele nummers weg. Ik had meer verwacht van NOFX.
The Offspring (00u00 - Mainstage) Een dikke vijf minuten later dan gepland, verscheen The Offspring op het podium. Met een grote banner achter hen en een eenvoudige lichtshow. Veel ‘ulletjes en frulletjes’ hadden ze blijkbaar niet nodig om er een straffe set van te maken. Van zodra ze de eerste song inzetten, ontplofte het overgrote deel van het publiek. Er ontstonden gigantische moshpits, circle-pits en iedereen plette elkaar, letterlijk. Punk was dit in ieder geval wel! Van jeugdsentiment gesproken.
Ze speelden een set vol bekender werk en dit bleek iedereen erg te appreciëren: “You’re gonna go far, kid”, “The kids aren’t alright”, “Pretty fly (for a white guy)”, “Why don’t you get a job”, “Come out and play”, “Can’t Repeat” en nog zo veel meer songs maakten van hun set een ‘Greatest Hits’ optreden!
Een hilarisch moment van de set was toen gitarist ‘Noodles’ de intro van een Spice Girls nummer inzette, maar de zanger de tekst niet meer kende. Ook kwam Fat Mike van NOFX een nummer meespelen en het mooiste was, dat frontman Dexter Holland hierna zowel de organisatie, als iedere band die vanavond speelde gemeend bedankte. Hij meldde ook dat The Damned persoonlijke helden zijn van hem. Punk is duidelijk één grote familie. Jammergenoeg viel mij wel op, dat Dexter niet altijd zijn zanglijnen volhield. Zijn stem was vanavond niet krachtig genoeg. Maar gelukkig stond er wel een enorm sterke band achter hem, die het geheel moeiteloos mee in de goede richting stuurden. Het was één grote punk-party, vol moshpits, sing-a-longs en veel, héél veel stof! Eindigen deden ze met hun monster-hit “Self-Esteem”.
Voor mij waren The Offspring, samen met de Heideroosjes het toppunt van deze avond.
En morgen…? Zal het waarschijnlijk veel werk zijn om alle troep op te ruimen. Want de biervaten draaiden zonder twijfel overuren.
Punk is nog lang, niet dood!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Fonnefeesten 2019 - maandag 5 augustus 2019 - After all, it's only rock’n’roll!
Fonnefeesten 2019
Josephine Charlottepark
Lokeren
2019-08-05
Erik Vandamme
Het is, zowel voor de organisatie van Fonnefeesten als deze van Lokerse Feesten, een zeer succesvol eerste weekend geweest. Ook op de Kermis was het fijn vertoeven. Daar zat het weer wel voor iets tussen. Het was niet te heet, en het bleef ook droog. Terwijl op de Grote Kaai Whispering Sons en Patti Smith het mooi weer maakten, zakten we op maandag 5 augustus af naar Josephine Charlotte Park voor een zeer gevarieerde avond. Met deze rode draad: after all, it's only Rock-'n-roll'!
Want inderdaad, elk van de drie optredende bands speelde een strakke, rock getinte set die vanaf de eerste tot de laatste noot aan je ribben kleeft.
Hideaway (***1/2) mocht de avond open met een streepje blues. Hideaway, de naam van de band verwijst naar ‘Hideaway’ de gelijknamige klassieker van blueslegende Freddy King uit 1961, ontstond reeds in 1986. Een band met heel wat jaren op zijn teller dus, dat hoeft niet te resulteren in een routineklus. Hideaway schotelt ons dan ook een zeer spontane set voor, waar fijne blues worden verweven met jeugdige vitaliteit. De band kreeg de handen dan ook gemakkelijk op elkaar doordat niet alleen hun muziek op een zeer aanstekelijke wijze werd gebracht, Hideaway straalt na meer dan dertig jaar op het podium eveneens tonnen spelplezier uit. Dat merk je door de grappen en grollen die ze maken, en de gezapige wijze waarop ze het publiek voortdurend betrekken in de show.
Natuurlijk heeft dit zijn uitwerking op datzelfde, toch al goed opgekomen, publiek dat zich prompt waagt aan het plaatsen van enkele schuttere danspasjes. Hideaway, voelt aan dat ze iedereen gemakkelijk uit hun hand kunnen doen eten en doet er gewoon een paar schepjes bovenop. Bij de song “Mean Machine” doen ze de aanwezigen zelfs gewoon de tekst meebrullen. Hideaway blijft op dit elan doorgaan tot niemand meer stil staat. Met als resultaat dat het dak er voor het eerst compleet afgaat op deze avond. Het zal niet voor de laatste keer zijn.
We vreesden eerlijk gezegd dat de Waalse stoner/grunge/psychedelische band Black Mirrors (*****) wat door de mand zouden vallen bij een publiek dat komt voor eerder gezapige rock en Blues avond, met als afsluiter Rick De Leeuw. Maar niets is minder waar. Black Mirrors heeft sinds het uitbrengen van een knap debuut 'Into the Black Mirror' - via Napalm Records - een ware metamorfose ondergaan. De spilfiguur binnen deze band is nog steeds de heel bewegelijke frontvrouw Marcella Di Troia, die getooid in iets dat lijkt op een soort vleermuizen pak haar publiek letterlijk hypnotiseert. Wat stembereik betreft kan ze zowel de cleane als zeer hoge tonen moeiteloos aan. Bovendien ontpopt Marcella zich tot een charismatische entertainer. Waardoor iedereen prompt uit haar hand eet. Maar ook de muzikanten van dienst treden anno 2019 duidelijk meer op de voorgrond, viel ons al vanaf die eerste song “Shoes For Booze” nog het meest op. Meer daarover verder in het verslag. “Funky Queen” zit al vrij vroeg in de set, en het publiek gaat vanaf dan compleet uit de bol. Niet dat ze dat voorheen niet deden, want vanaf de eerste noot was iedereen mee. Maar vanaf die song was het hek compleet van de dam.
Naast stevig uitpakken, en bommen boordevol energie doen ontploffen in het park, waren er eveneens een paar ingetogen momenten. Een van die mooie momenten was toen Marcella haar kristalheldere stem samensmolt met een verdovende gitaar inbreng van Pierre. Een onvergetelijk kippenvelmoment. Black Mirrors bracht eveneens enkele nieuwe songs, er komt spoedig een nieuwe plaat uit. En die klonken nog strakker, nog energieker en zelfs meer agressiever dan we van de band gewoon zijn. Wat alvast veelbelovend klinkt naar de toekomst toe.
Black Mirrors blijft op deze strakke en groovy wijze doorgaan, met als hoogtepunten “Heart In Trouble”, “Tomorrow” en de verschroeiende finale met “Kick out the jam” - een MC5 cover - en “Burning Warriors”. En krijgt de handen dan ook moeiteloos op elkaar van pril begin tot einde van de set.
Besluit: Wat er is veranderd bij Black Mirrors, in vergelijking met die keer toen we de piepjonge band op Desertfest aan het werk zagen, vroegen we ons af. In het verleden merkten we dat Marcella, onbewust, net door die zeer tot de verbeelding sprekende performance de meeste aandacht naar zich toe trok. Dat is nog steeds het geval.
Maar anno 2019 treden de muzikanten eveneens wat meer op de voorgrond. De heren bewegen meer op het podium, en stralen enorm veel zelfverzekerdheid uit. Menig riff die gitarist Pierre Lateur en bassist Loïc Videtta uit hun instrument toveren , bezorgen ons dan ook een krop in de keel. Drummer Paul Moreau zorgt daarbovenop voor de kers op de taart. Kortom, iedereen binnen deze band kijkt meer dan ooit dezelfde richting uit. Black Mirrors heeft op deze maandagavond duidelijk de harten van Lokeren veroverd, en is nu compleet klaar om ook de wereld te veroveren.
Rick De Leeuw (****) mocht de avond afsluiten. Moeten we deze man nog voorstellen? De Nederlandse schrijver, dichter, zanger, presentator en muziekproducer werd bekend als zanger van Tröckener Kecks. Een band waar hij ruimschoots twintig jaar het mooie weer maakte. Ook als solo artiest heeft hij zijn stempel gedrukt.
Met zijn nieuwste solo werk 'Zonder Omweg' pakte deze legendarische klasse verteller en poëet het publiek moeiteloos in. Hij doet dit wellicht op een andere wijze dan poëet Patti Smith op de Grote Kaai, maar zeker met diezelfde gedrevenheid. Rick De Leeuw is namelijk een klasse verteller die goed weet waar hij mee bezig is. Het publiek genoot van zijn verhalen, gezongen op die gezapige Hollandse wijze.
En vanaf de eerste noot legt de man, begeleid door klasse muzikanten om zich heen, de lat zeer hoog. Zeg nu zelf: Jan Hautekiet (keys), Axl Peleman (bas), Roeland Vandemoortele (elec. gitaren), Ron Reuman (drums), Manu Huylebroeck (ak gitaren). Dat zijn één voor één muzikanten die eveneens goed weten waar ze mee bezig zijn. Er wordt voldoende gegrasduind door die laatste plaat, maar ook enkele klassieke covers mogen niet ontbreken. Ze werden door Rick en de zijnen uitgekleed, en als het ware ter plaatse heruitgevonden alsof Rick ze zelf had geschreven.
Besluit: Rick De Leeuw kreeg de handen vanaf begin tot einde moeiteloos op elkaar, en dat is in grote mate de verdienste van zijn natuurlijk charisma op dat podium. Hij heeft ook anno 2019 nog steeds een uitstraling die al zoveel jaren tot de verbeelding spreekt. Maar ook laat hij zich omringen door één voor één klasse muzikanten die een meerwaarde bieden. Is dat nu door zijn solo werk te brengen of enkele kleppers van bijvoorbeeld Tröckner Kecks te? Er valt in de volledige set geen speld tussen te krijgen.
Rick De Leeuw sluit deze bijzonder gevarieerde avond dan af met knallende rock songs en ingetogen momenten; hij ontpopt zich tot een Nederlands poëet, klasse verteller en troubadour. De Nederlandse levende legende deed het Josephine Charlotte park dan ook dansen, bracht mensen tot ontroering en liet iedereen de songs uit volle borst meebrullen tot ver naar achter. Klasse, pure klasse!
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2019 - DAG 4 - Whispering sons - Father John Misty - Patti Smith and Band - Charlotte Gainsbourg - Gruppo Di Pawlowski - Hoge hoogtes, maar ook diepe laagtes
Lokerse Feesten 2019
Grote Kaai
Lokeren
2019-08-05
Hans Devriendt
Whispering Sons (19u00 - Mainstage) - Vóór Whispering Sons begon, stond er nog niet veel volk op het plein. Afwachten dus voor wat dit geven zou. Misschien geeft deze dag van de Lokerse Feesten gewoon minder bezoekers. Mij maakt het in ieder geval niet uit. Vandaag brengt ons opnieuw een boeiende en sterke programmatie.
Stipt om zeven uur begon Whispering Sons aan hun set. Ze zijn misschien nog allemaal jonge muzikanten, maar staan naar mijn inziens wel met een zelfzekere, gezond mature houding op het podium. Duidelijk is zeker dat ze deze zomer al stevig getourd hebben, want ze speelden samen als een geoliede machine.
Wanneer ik ze vergelijk met hun passage op Cactusfestival durf ik zonder twijfel besluiten dat ze er hier op de Lokerse Feesten minstens even sterk stonden. Het podium was nog groter, voor deze toch nog jonge band, maar dat leek hen niet te deren. Fenne Kuppens haar stem zat helemaal goed en ze beleefde duidelijk de woede die ook verweven zit in de teksten. Als ze haar stem dan verheft om te schreeuwen, wordt het alleen nog maar krachtiger en komt alles intenser binnen.
Ik vond het op zich wel jammer, dat ze deze namiddag als eerste geprogrammeerd stonden. Logisch binnen deze programmatie, maar volgens mij overtuigt deze band nog eens zoveel meer in een donkere zaal, of onder een duistere hemel.
Whispering Sons durft met hun post-punk een grote knipoog doen naar bands als Joy Division, maar doen dit op hun eigen unieke manier zonder ook maar enig element te kopiëren. Het laatste nummer deed hun optreden op explosieve manier eindigen en het publiek reageerde vrij enthousiast.
Wat maakt ze volgens mij zo sterk? Hun pure, authentieke houding op het podium. Er was misschien niet veel verbale interactie met het publiek, maar de non-verbale component oversteeg dit met gemak! Ik kijk nu al uit naar hun volgende plaat, en vervoeg mij met veel enthousiasme tot hun fanclub.
Father John Misty (20u15 - Mainstage) Ik wist van Josh Tillman’s (zanger/gitarist) bestaan af, maar leefde toch met neutraal gevoel naar het optreden toe. Hun set begon met een rustige intro en een tragere song, waardoor het publiek volgens mij ook nog niet goed wist wat te verwachten. Dit werd jammergenoeg de constante van hun optreden. De bandleden zagen er allen vrij vermoeid uit, en stonden enorm statisch, zonder enig enthousiasme op het podium. Josh formuleerde zelf zonder enige glimlach dat hij het publiek vaak zou bedanken, gezien hij in de bubbel van ‘frontman-zijn’ leeft. Dit gaf mij nog meer het gevoel dat hun optreden vanavond vooral een sleur was. Ik hoopte van niet, maar dit had ook zijn effect op het bredere publiek, met uitzondering van enkele schaarse fans.
Het publiek werd hoe langer de set duurde, minder oplettend. De mensen praatten luid en zagen er niet geboeid uit. Toch kan ik niet anders dan te vermelden dat hun nummers muzikaal goed in elkaar zitten. Maar er hangt nu eenmaal veel af van de wijze, en het gevoel (dat ontbrak) waarop ze gebracht worden. Ook tijdens hun bekender werk zoals “Pure Comedy” bleef het publiek eerder afwezig, dan aanwezig. Tot nu toe toch wel de minst goede performance van de Lokerse Feesten, tenminste als je het mij vraagt. Op naar Patti Smith…
Patti Smith and Band (21u45 - Mainstage) Vandaag was Patti Smith dè reden waarom ik naar de Lokerse Feesten kwam. Haar uniek, ietwat rauwig stemgeluid, haar charisma, haar overtuiging, haar songs met fantastische teksten, haar attitude, en nog zo veel meer! Ik had er veel zin in. Patti kwam het podium op en keek gemeend naar het publiek aan beide kanten van het podium, ze zwaaide enthousiast en nu al zag iedereen dat ze er zelf ook goesting in had.
Ieder nummer zong ze met zoveel begeestering, intens diep vanuit zichzelf en vooral vol overtuiging. Het publiek was soms heel stil door de bijna transcenderende ervaring en op andere momenten juichten ze enorm vanuit dankbaarheid.
Patti Smith zong niet alleen, ze bracht ook belangrijke boodschappen: ‘We are free people and the future is now.’ Er ontstond één groot gevoel van samenhorigheid en ik kon niet anders dan diep respect hebben voor deze -jawel- 72 jarige dame. Haar stem liet het ondanks haar leeftijd totaal niet afweten. Integendeel. Ze stond er als een huis.
Ook passeerden enkele covers de revue, zoals o.a. “Walk on the Wild Side” van Lou Reed. Hiernaast mochten we ook getuige zijn van Jackson Smith’s verjaardag, hij ontving letterlijk een taart met kaarsjes en we zongen met z’n allen happy birthday. Iedereen zag hoe trots Patti wel niet was op haar zoon en dit maakte de avond nog meer bijzonder.
Soms sloot ik de ogen, en kon ik door de interne rust die de muziek mij gaf gewoon even alles vergeten. Dit is voor mij de magie van muziek, en Patti was hiertoe in staat.
‘People have the power to dream, to vote, to rule, to love,... To turn the world! Don’t forget it, use your voice!’
Patti Smith en haar fantastische band waren dè strafste act van deze avond en misschien wel van de Lokerse Feesten 2019!
Charlotte Gainsbourg (23u30 - Mainstage) Ik wist niet wat te verwachten van Charlotte Gainsbourg, de Franse dame die naast zangeres ook actrice is. De show begon met grote lichtgevende canvassen, waarin de bandleden plaats namen. Hun muziek klonk als in electronica-gedrenkte popsongs. Gainsbourg’ stem was heel verfijnd en toch vol. Toch een bijzonder stemgeluid die ze duidelijk met veel zangtechniek kan beheersen.
De songs hadden een sexy vibe waardoor je zowel kon staan dansen, maar ook stilstaan en rustig genieten. Met een puike lichtshow op achtergrond, en zwart-witte beelden van de band, was dit een bijzonder gepolijst geheel. Toch moest ik na een vijftal nummers besluiten dat de songs monotoon werden en haakte ik af om te gaan kijken naar Gruppo Di Pawlowski in de Red Bull Music Stage.
Gruppo Di Pawlowski (00u50 - Red Bull Music Stage) Mauro Pawlowski… Ik denk dat velen onder jullie hem kennen als de muzikale duizendpoot die het bekend staat om zijn gitaarwerk in dEUS. Maar nu hij al een tijdje geen gitaarspel meer levert aan dEUS, heeft hij dan ook ongetwijfeld meer tijd om zich te focussen op andere muzikale projecten zoals: ‘Pawlowski, Trouvé & Ward’, ‘Mauro Pawlowski’ (als soloproject), de ‘Evil Superstars’ en natuurlijk ook ‘Gruppo Di Pawlowski’.
Deze laatste is een band die zeker z’n voor- en tegenstanders zal hebben, al denk ik dat Mauro hier geen krimp om geeft. Al van voor ze startten aan hun set, zat Mauro op het podium, om op z’n gemak iets te drinken. Volgens mij had hij al enkele promilles in zijn bloed zitten. Hij trok zich duidelijk niets aan van de muzikale ‘status’ die hij ondertussen al bereikt heeft. Iets later, begint hij te mompelen en brabbelt hij totaal onverstaanbaar in hoge tonen. Daarna vallen de bandleden één voor één in en ontstaat keiharde chaos.
De muziek die de toetsenist, bassist, gitarist en drummer produceren, kwam bij mij over als noiserock met soms wat math-core invloeden. Zie het als Kabul Golf Club, met een sausje van The Dillinger Escape Plan over, maar dan met Mauro’s vaak onverstaanbare, maar toch geniale vocalen. Al tijdens de eerste twee songs smijt Mauro verschillende micro’s naar de knoppen en gaat hun vijfde bandlid (als ik het zo mag noemen), een ‘lilliputter’, verschillende bizarre maar toch hilarische dingen uitsteken. Eerst speelt hij een securityman die claimt dat de show niet mag gefotografeerd worden, vervolgens kleedt hij zich uit tot de overal tevoorschijn komt van een levend skelet. Maar hier stopt het niet. De dwerg trekt een doos over z’n hoofd, en springt dolletjes in het rond, daarna neemt hij een voodoo-pop en begint hij de pop zelfs te penetreren met een bezemsteel.
Ondertussen speelt de band gewoon heel strak door, mormelt Mauro nog meer gekke vocalen en bevindt het publiek zich in feest-modus. Iedereen doet gek, danst, mosht, crowdsurft. Het is dikke ambiance en een duidelijk waanzinnige sfeer. Het is ontzettend warm en iedereen baadt in het zweet.
Mauro gaat zelfs zover, dat hij de micro ‘swaffelt’ met z’n fallus. Is dit gewoon allemaal gek, erover, of net geniaal? Ik weet in ieder geval, dat iedereen zich geamuseerd heeft en de muziek door straffe muzikanten naar voren werd gebracht. Zeker voor herhaling vatbaar, al is het maar om de absurditeit opnieuw te beleven.
Zo werd de 4de dag van de Lokerse Feesten er één van hoge hoogtes en diepe laagtes. Wat voor mij dik oké was.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2019.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
