Pukkelpop 2019 - dag 2 - zaterdag 17 augustus 2019
Pukkelpop 2019
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2019-08-17
Tijs Delacroix en Johan Meurisse

De afwisseling in programmatie bracht de jong kloppende hartjes als de doorwinterde muziekliefhebber bij elkaar , jong en oud , dansminnend of rockend, konden hun eigen parcours afleggen , die in het betrokken weer besloten werd door fikse regenbuien, een domper toch in sfeer en ambiance ….

PUP - De verrassing van Pukkelpop 2019, kwam wat ons betreft uit Canada. PUP gaat al zes jaar mee, en waren naar eigen zeggen keer ook al een paar keer eerder te gast op de Limburgse graszoden. De show die zij neerzetten als opener op zaterdag, sloeg alle onvoorbereide curieuzeneuzen met verstomming. Dit is wat men noemt, van de gelegenheid gebruik maken om harten te veroveren. Intens, furieus, vol passie en overtuiging. Zo joeg PUP het ochtendgloren op de kast en zorgde voor een oplawaai van jewelste.

Fornet - Het was mooi om zien dat een nog relatief onbekende, lokale band het tot de programmatie van Pukkelpop kon schoppen. Chokri en Eppo houden meer dan een vinger aan de pols en ook in zijn introductie strooide AB-programmator Overbergh met de referenties voor de jonkies van Fornet. Helaas kraaiden we ietwat te vroeg victorie. Hoewel er heus wel wat interessante dingen te horen vielen tijdens de set van de jonkies, was het duidelijk nog te vroeg om de jongens voor de spreekwoordelijke leeuwen te gooien. Qua zang voelden we enkel wat bezieling wanneer bassist Johan Baeten het woord tot zich nam. Het gebrek aan dynamische twisten en een vreemde passage van een derde zanger, ditmaal die van Teen Creeps, waren voor ons extra tekenen aan de wand. We hopen dat deze smaakvolle vrucht in ontwikkeling niet te vroeg wordt geplukt.

Basement - Zo van die bands die in hun eigen clusterfuck aan fandoms een verzilverde status hebben, maar erbuiten nauwelijks faam hebben, die tref je ook aan op Pukkelpop. De Engelse band Basement is er zo-eentje van. Ze speelden het voorprogramma van Bring Me The Horizon in Vorst een poosje terug, maar ook voor hen is de Club op Pukkelpop op eigen kracht momenteel nog het hoogst haalbare schavotje.
Veel lager in de tabellen zouden ze niet geprogrammeerd mogen worden. Hun melodieuze tracks waren ideale sfeermakers in de fijne, ruwe atmosfeer waarin ze aantraden. Echt memorabel was het optreden echter niet, geslaagd met voldoening zoals onderwijsinstellingen dat dan noemen.

LIFE - LIFE kunnen we onder dezelfde noemer als pakweg Shame en Slaves plaatsen. Doordraaiende (post-)punk met aanstekelijke ritmes met een serieuze hoek af. Helaas bleef ook LIFE ietwat te trouw aan de basisrecepten, en we hopen binnenkort eens iets anders op shows te moeten horen dan de oneindige stroom aan ‘Fuck Brexit’-bindteksten. Hoogtepunt tijdens deze show werd het nummer dat de frontman opdroeg aan alle alleenstaande vaders. Pittige track met een persoonlijke twist. Al bij al geen optreden dat ons nog lang zal bijblijven.

TheColorGrey is Belgisch talent in Londen . Pop , soul , funk , r&b, en hiphop worden door een full band kleur en gezicht gegeven als bij blackwave. , en talrijke andere hiphopwonders in ons landje. Het klinkt warm , trippend , groovy … én het rockt. TheColorGrey staat met zes op het podium en heeft een sterke zanger , Will Michiels, die z’n publiek nauw bij de set betrekt en hen in het hart draagt . De songs kunnen een stevige knauw krijgen en een ferme schop onder de kont door een gitaarrockende aanpak en de 70s keys. Het gekende “on & on” was hier een van de zachtste nummers . TheColorGrey is tot heel wat in staat live met o.m. “swerve”, “jamaica” en “need to know”; ze wisten de temperatuur op te drijven en de dansspieren te prikkelen. Band met een internationale look.

Ander Belgisch talent is het rockduo Equal idiots . Hun garagerock’n’roll wordt omarmd door die andere duolegendes als ons eigen BBR en Royal Blood , die hier vanavond nog stevig komen rocken . … én stevig klonk het . Eenvoudig , goed , als een sneltrein , rauw , energiek , levendig en springerig. Ze delen het graag met hun publiek. Thibault en Pieter zijn sterk op elkaar ingespeeld. Opblaasluchtkokers sieren het podium . Ze nodigen zelfs muzikanten in spé uit op ‘t podium , om de punkattitude wat meer elan te geven . Het hoort er allemaal bij , amusement kruist de professionele kant van de twee . Een pak songs passeerden de revue; er werden enkele nieuwe voorgesteld ook (“16”). O.m. op “hippie man”, “what you gonna say”, “ça plane pour moi” (Plastic Bertrand cover) en “put your head in the ground” , kan iedereen nog eens lekker uit de bol gaan en het beste van zichzelf geven in luchtgitaar.

Mini Mansions - Mini Mansions wist niet te overtuigen. De band kende een enorme boost aan naambekendheid met dank aan de samenwerking met ene Alex Turner (Arctic Monkeys) op de track “vertigo”, maar kon zonder dat icoon live niet wedijveren met het uitstraling en kwaliteit van diens band. De heren droegen mooie pakjes, wat visueel te pruimen viel. Onze oren konden daartegenover de opdringerige drumsound doorheen de geluidsmix een stuk minder appreciëren. Over de show vielen er overigens geen noemenswaardige hoogte- of dieptepunten te noteren. Meh.

Whitney - Zou er nog onderzoek worden gevoerd naar slaapmedicijnen? Dan zou er gerust eens aangeklopt mogen worden bij Whitney. De charmante beginnerspresence van de band heeft plek gemaakt voor een kille, artificiële Amerikaanse vibe. Zonde, want de intieme kleinschaligheid was net datgene wat tracks als “no woman” helemaal tot hun recht liet komen. Op Pukkelpop verdween die sfeer, onder meer door de bizarre opstelling van de bandleden en het verhoogde, centrale drumplatform als sneeuw voor de zon. Muzikaal viel er ook te weinig variatie te bespeuren, neem daarbij dat het speciale stemgeluid van Ehrlich ook niet altijd even makkelijk te verteren valt, en je begrijpt vast waarom we niet lyrisch kunnen zijn over dit optreden. (Tijs)
Whitney is een van de goed bewaarde indiepareltjes die hun sound verweven met americana . Nee, niet Whitney Houston , maar de band uit Boston! Het klinkt zacht , lieflijk en zeemzoeterig; ook de falset stem van drummer/zanger Julien Ehrlich port dit gegeven nog aan. Met zeven staan ze op het podium en de songs krijgen intensiteit , diepgang door de blazers , gitaarslides, 70s organ en piano; het materiaal is goed uitgewerkt , weemoedig , sfeervol , dromerig en doet denken aan een oneindige rit ‘on the highway’.
Hun tweede plaat verschijnt , en elke song heeft zo zijn verhaal. Een loungy concept hebben we, licht verteerbaar van aard. Luistersongs dus , die ons samenbrengt en een gevoel van gelukzaligheid bezorgt, met de bekende “no woman”, “no matter where we go” en “golden days”. (Johan)

Alles kan in de Australische psychedelische rock . Pond manifesteert zich hier en is onmiskenbaar verbonden met Tame Impala ; ze gaan alternatiever , weerbarstiger te werk dan hun grote broer. Grimmig in het genre , een sound met weerhaken en onverwachtse wendingen; regelmatig horen we toegankelijke psychedelisch rockende grooves . Lieflijk en verbeten , hypnotiserend , bedwelmend , grauw en grillig , een unieke muzikale leefwereld van Pond , waar je in meegesleurd wordt …

Mike D , een van de oude Beasties gaf een DJ-set , geruggensteund door een tweede DJ; deuntjes uit funk, soul, hiphop , acidhouse, dub, (punk)rockclassics hoorden we ; ook enkele Beasties tunes en refreinen ondersteund van die kenmerkende scherpe raps van Mike D, die eerder als een MC optreedt . Goed om zijn zangrap eens terug te horen en classicdeuntjes waar hij van houdt . Hun invloed en rijkelijk gevulde carrière dragen we in het hart.
Iets verderop maakte we kennis met de Duitse brass/fanfarebende van Meute . Zij vormen dansklassiekers om als een “man in the red face” in een hoempapaparty . Een blazerssectie van trompetten , sax , trombone, percussionisten, xylofoon in beats verpakt . Origineel , creatief , groovy , dansbaar . Waar het plezier van afdroop. Mooi!

Het is al een pak jaren geleden dat Gossip nog eens te zien was . Tijd voor een reünie dus. De band rond Beth Ditto hoest ‘Music for men’ nog eens op van tien jaar terug. Altijd wel een speciale look heeft ze , nu in zwarte jurk , de ogen zwaar gemaskeerd en de donkeroranje haren . Gossip is een publiekslieveling , waarbij Ditto haar publiek nauw betrekt bij de nummers en dus de harten raakt . ‘Ladies first’, in al zijn aspecten is het motto van Ditto en C° . Een droom van één van de vrouwelijke fans kwam uit, “heavy cross” volledig meezingen met Beth op het podium weet de Mainstage te ontroeren . “Love long distance” , “listen up!”, “move in the right direction” en “standing in the way of control” zijn klassiekers die hun kenmerkende rock’n’roll , soul en funk een hitsende electrogroove facelift bieden . Het andere materiaal was uiterst aangenaam, maar ook voorspelbaar en wel verwaarloosbaar. Verder is het afwachten hoe de toekomst van het combo er zal uitzien …

The Subs - Of er een nieuw album zit aan te komen bij The Subs, daar hebben we het raden naar. De afgelopen tijd droppen de patriotten wel regelmatig nieuwe tracks die doen terugdenken aan de glorieuze tijd van ‘Subculture’. Deze nieuwe tracks vertaalden zich in de Dance Hall tot geweldige live-momenten. “Blank” dat samen met Glints werd gebracht, zette de keet figuurlijk in de fik, maar ook “preacher” (samen met Dvtch Norris) werd één van de vele hoogtepunten tijdens de show. Nu ja, show, één langgerekte topklasse rave, dat was The Subs op Pukkelpop. De showelementen zochten ze vooral bij zichzelf, zo werd er aan de lichttrussen gehangen, gecrowdsurft, … Wanneer is onze volgende afspraak, The Subs?

Het nieuwe gezicht binnen de soul/r&b is de jonge Jorja Smith . Ergens de mosterd gehaald bij Amy, Erykah Badu en Lauryn Hill , weet ze die sound te typeren , sfeervol , innemend of meer extravert, gedragen door haar warme, heldere stem en charisma . Ze is uitgegroeid tot een groots performster, in interactie met haar publiek. Haar band krijgt voldoende ruimte, de songs worden sterk onderbouwd en klinken om de sound voller , groovier, intenser, dieper te laten klinken . “Lost & Found” , “on your own”, “lifeboats”, “the one”, “be honest” en “on my mind” onderstrepen het jonge talent; haar danspasjes maken het geheel compleet . Enkele covers worde toegevoegd. Een afwisselende set dus in het genre .

Parcels - Neem het toegankelijke van Jaguar Jaguar, combineer het met het muzikale van Jungle, en je krijgt Parcels. De Australische band sleepte een sterke indie vibe de Castello binnen. Terwijl het buiten al wat begon te schemeren, waanden we ons in de tent op een zonnig strandfeest. Parcels bracht hun muziek met de subtiele nonchalances en viriliteit van jochies die zich gewoon willen amuseren, in plaats van een setlist af te dreunen. Ook dynamisch stond Parcels op punt, zo surften ze moeiteloos richting een mooie climax.

Anne-Marie kleurt haar carrière door heel wat samenwerkingen o.m. met Marshmello (“friends”), Clean Bandit (“rockabye”) , Rudimental (“let me live”) of David Guetta (“don’t leave me alone”) en Major lazer . Anne-Marie speelt ze met plezier , vol enthousiasme en heeft ook haar eigen materiaal, haar puurste zichzelve,  als een “do it right” en “perfect”; ze zorgt voor een positive vibe en feeling met haar zalige electropopdeuntjes . Een jonge spring-in’t-veld , een hartjesqueen die smileys tovert op de gezichten . Aangenaam luistervoer dus.

Altijd sfeer bij een Eels optreden . En voor wie hem de laatste jaren miste , altijd wel in een andere muzikale gedaante om de songs te spelen . Mr E heeft een hobbelig parcours in z’n levensloop , maar helend is dat hij de laatste jaren een gretig spelende band rond zich heeft , die de songs rauw , stekelig, direct , strak rockend brengt, zonder de emotionaliteit te verliezen . Een paar covers o.m. “raspberry beret” , “out in the street”, en de eigen songs “that look you give that guy” (refrein luidkeels meezingen) , “my beloved monster” , “novocaine for the soul” , “today is the day” en “i like birds” krijgen dit mooi verpakt muzikaal jasje aangemeten . Ook de voorstelling van de band zorgt voor leuke momenten . Dit is E en Eels op hun best , rauw van de knorre , zonder franjes , breekbaar in momenten en met gevoel voor humor en relativering . Zo kennen we Eels nu in de voorbije passages. Kan nodig zijn .

En rock rules , rauwe rock’n roll  door Royal Blood on the mainstage . In de gietende regen vuren de twee op een verhoogd podium de nummers op ons af , lekker luid , extravert, fel , gedreven . Ze hebben enig bombast en een stonertouch op z’n Queens . “I only lie when i love you”, “lights out”, “little monster”, “ten tonne skeleton” worden als zoetenbroodjes ontvangen. Twee cd’s ver zijn we nu en de twee zijn verdomd sterk op elkaar ingespeeld. Vloeiend klinkt het. Het gemis aan interactie is een schaafwonde om net dat beetje meer ambiance en sfeer te verkrijgen . Enkel op het eind met “figure it out” en een uitgesponnen “out of the black”, krijgen we dat verdiende contactmoment , die de regen liet vergeten .

Een van de aangename verrassingen , waarvan we terug warm kregen was het Nederlands-Turks collectief Altin Gün , die samen met My Baby world/Turks/Indiase sounds combineren met een popgroove en beats . Elektronica, percussie en de wisselende gezangen kleuren het. Een hypnotiserende , bezwerende opzwepende sound . Sterk.

The Streets - In de AB kregen Mike Skinner en zijn volgelingen ruim de tijd om hun show neer te zetten zoals ze dat in gedachten hadden. Op Pukkelpop moesten ze die meesterlijke show in het tijdsbestek van één luttel uurtje zien te pompen. En pompen, dat deden ze. Ze lieten er geen gras over groeien en al snel weergalmde “let’s push things forward” doorheen de Marquee. De motor ging helaas niet veel later wat aan het sputteren doordat Skinner zich meer bezighield met de stunt die hij gepland had, dan met het vurig ‘spitten’ van zijn spoken word/raps. Hij mag dan wel finaal een legendarische crowdsurf geplaceerd hebben, we misten de muzikaliteit die we in de AB wel te horen kregen en waar de tracks wel op de eerste plek kwamen.

Tame Impala - Tame Impala was wat ons betreft bij voorbaat de mooiste Main stage headliner die Pukkelpop 2019 te bieden had. De albums van de formatie rond Kevin Parker zijn in tussentijd uitgegroeid tot ware cultsymbolen. Helaas besloten de weergoden er anders over, en viel tijdens de set de regen met bakken uit de lucht. Hierdoor viel er bitter weinig publiek te bespeuren voor het podium, al hebben de blijvers - naast een mogelijke longontsteking - wel waar gekregen voor hun moeite en volharding.
Visueel begon onze trip, en dat mag je best letterlijk nemen, al vanaf de eerste minuut. Met trippy, psychedelische visuals werden we in rustgevende roes geblazen. Ook monsterhit “let it happen” spaarden ze niet lang op, ideaal om op natte sokken toch de dansbenen te testen. Ondanks de erg moeilijke omstandigheden kregen we een show te zien die meer dan zeker ‘headliner waardig’ te noemen viel. Een doordachte setlistsamenstelling, tal van attractieve elementen, maar vooral goed gebrachte live-versies van de tracks die stuk voor stuk ontstaan zijn in Parkers hoofd. Dit zegt ons ook veel over de kwaliteit van de band die hem omkaderde, die eerder op de dag - onder toeziend oog van Parker himself - nog als Pond op Pukkelpop aantraden. Verder werden en masse beelden van “elephant” op menig Instagramverhaal geplaatst, en bleven de smartphones gelukkig diep in de natte broekzakken zitten tijdens de klepper die “the less I know the better” nog steeds is.
We hopen dat deze band in ieder geval binnenkort een droge, tweede kans krijgt om zich voor - hopelijk wat meer volk - ten toon te spreiden. (Tijs)
Het Australische Tame Impala sluit de Mainstage af. Het combo rond Kevin Parker is met de jaren populaire geworden en maakt de brug tussen alternatief en hitgevoeligheid.  Ze hadden af te rekenen met het regenweer die hun psychedelische popgroove , en het geluid in ‘t algemeen wat nekte . Kleurrijke projecties, visuals,  vloeistofdia’s, lasers en een band in schemering zien is erg mooi en zalven het rotweer op dat moment . In hun sound is het stonerrockende wat omgebogen naar een aanstekelijker geluid door de synthbeats en de repeterende , opbouwende lijnen . “Let it happen”, lekker uitgesponnen, zet meteen de toon . “Patience” laat nog meer beats rollen . Extravert is het wel . En met “elephants” en “eventually” rockt het stevig . Het klinkt goed , en we ondergaan het een beetje. Een Marquee maakte hun toegankelijke en aparte geluid magischer. “The less I know the better” wuift ons definitief de nacht in . Goede set , maar in open air niet beklijvend. (Johan)

Betrokken weer , ideaal om een stevig parcours af te leggen . De fikse regenbui die we in de avond en nacht te verduren kregen , waren een domper in ambiance en sfeer , maar belette niet om de batterij opgeladen te houden .

Heel wat leuks wisten we dus te ontdekken.

Neem gerust een kijkje naar de pics (ism daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019.html
Organisatie: Pukkelpop

Pukkelpop 2019 - dag 1 - vrijdag 16 augustus 2019 + prélude donderdag 15 augustus 2019
Pukkelpop 2019
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2019-08-16
Tijs Delacroix en Johan Meurisse

Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden. Pukkelpop refresht al enkele jaren. Het festival werd dit jaar definitief op gang getrokken op donderdagavond; de indeling en inkleding van het terrein wordt ieder jaar geëvalueerd en wordt dus wat herschikt . En net als vorig jaar een lange boulevard, die je van het ene uiterste van de wei naar het andere leidde, mooi verlicht. Schitterend. Ook vorig jaar meer dan goed bevonden , het changement de décor en de outfit van de tenten, de Castello, de Club en de Lift staan in trapeziumvorm  met de Mainstage en de Marquee . En de Dance hall en de Boiler schuin tegenover elkaar.
De formule met allerhande kraampjes, standjes en randanimatie maakt het festival kleurrijker. Bovenop het reuzenrad, de kunst PKPart, le Petit Bizar, de ritjes met de riksja’s, de Food Wood , enz. Een relaxte uitstraling.
Sfeer, beleving , comfort en ecologie! zijn belangrijk en zorgen voor een onvergetelijke gebeurtenis voor elk festivalliefhebber . Pukkelpop kon het bordje ‘uitverkocht’ plaatsen.
Pukkelpop investeert en scoort hoog op beleving! Muziek is een deel van het geheel geworden …
Ondanks het vlaggendispuut gaat Pukkelpop 2019 de geschiedenis in als een zorgeloze en vlekkeloze editie met tal van verrassingen op de verschillende podia. De paar plensbuien zijn we allang vergeten. Met vlag en wimpel , een meer dan geslaagde 34 ste editie!
Tot slot enkele cijfers:
47.000 festivalgangers kwamen op donderdag naar de pre-party, een absoluut record! Alle festivaldagen waren volledig uitverkocht met 66.000 bezoekers per dag. Met 320 lasers brak PKP een wereldrecord in de Boiler Room (World record attempt for
biggest laser show).
Volgend jaar opnieuw een dolle rit van 20 tem 23 augustus 2020 …

Ons parcours
We beleefden een aangename, sterke muzikale dag … Een intens parcours legden we samen af op deze eerste dag, vooral tussen Mainstage, Marquee, Castello en de Club , die onze muzikale voorkeur genoot.

Prélude op donderdag 15 augustus 2019 - Pukkelpop pre-party op donderdagavond - Belgisch/Nederlands openingsfeestje (Tijs)
Ruby Grace - Het BeNe openingsfeestje van Pukkelpop, editie 2019, mocht de jonge Louise Vannoppen in De Club op gang trappen. Dit deed de jonge dame, die  zich doorgaans verbergt achter haar alter ego Ruby Grace met veel poeha en lipstickpoppy elementen. Toffe visuals en podium presence, dat zeker, maar een stem en tracks die door ons zeker nog te licht worden bevonden om aanspraak te maken op een hoger plekje in de poppikorde. De attitude zit echter goed, nu nog wat ervaring opbouwen. Wat ze live van Lana Del Reys’ “Cola” maakte, zullen we haar eenmalig vergeven.

Gestapo Knallmuzik - Hoe je een feestje moet bouwen, moeten we de pseudoduitsers van Gestapo Knallmuzik niet uitleggen. De set die ze voor de barstensvolle Dance Hall in petto hadden, was er een die retestrak ineen zat. Van “Danny” en “Komasaupfen” tot en met “Claudia Schwiffer” en “Sabine und Frank”. Tijdens hun shows in onder andere de Gentse Charlatan en Trix experimenteerde de act nog met nieuwere tracks die niet geheel de boel deden ontploffen. Op Pukkelpop kende hun set echter geen enkel verval. Na 5 jaar ging Yannuk zelfs, en plein public, op de knieën voor Angela (Merkel). Wel ontdekten we al erg snel dat de jongsten in publiek op elke track een moshpit trachtten te starten, wat soms erg awkward uitpakte.

Peuk - Opbeukend vanuit de donkerste krochten, steekt alsmaar vaker Peuk de kop op, en terecht zo lijkt ons na hun optreden op Pukkelpop. De woeste combinatie van de pittige combinatie van punk-, garage- en rockmuziek sloeg in alle windrichtingen om ons heen meer dan aan. Ondanks het belabberde geluid achteraan in de tent, ramde Peuk zich naar het eerste muzikale hoogtepunt van de dag. “Cave Person” wordt wat ons betreft Belgisch erfgoed, want live komt dit nummer nóg beter tot haar recht dan via de oordoppen. Wanneer er een technische storing te betreuren viel, gooide de band vervolgens tijdelijk op een spontane break-beat, efficiënt oplossen heet zoiets.

Sons - Terwijl Peuk nog hun opmars doorheen België moet maken, heeft SONS die status ondertussen al verzilverd en mogen ze al dromen van een Europese doorbraak. De criticasters en sceptici die er nog zouden geweest zijn, speelde het Antwerpse gitaargezelschap in ieder geval in een handomdraai naar huis.
De band wordt elke keer alsmaar snediger en harder, kortom beter, in wat ze doen. Daar waar ten tijde van De Nieuwe Lichting hun “Lonely Boy” (Black Keys cover) nog een welopgevoede knaap was, is die nu ontpopt tot een rebelse snelheidsmaniak. Ook op Pukkelpop blaakte SONS van zelfvertrouwen, en dat is niet meer dan terecht. De riffs, het showgehalte, de set-opbouw, alles is doorheen de maanden minutieus in de plooi beginnen te vallen. De progressie die ze in korte tijd hebben gemaakt, is ongezien.

The Van Jets - Voor The Van Jets, die de Club mochten afsluiten, werd het een speciale avond. Nu het afscheid van de bühne steeds dichterbij komt, lijken ook zij te beseffen dat ze van elk moment des te meer moeten genieten. Een nokvolle Club had daar gelijkgestemde gedachten bij. De Oostendenaars speelden een show die wat dubbel aanvoelde, er heerste dan ook een licht somber sfeertje. Dansbare tracks als “Danger Zone” en “Broken Bones” klonken iets minder opgewekt dan gebruikelijk, maar dat belette niemand om de teksten hartstochtelijk uit te brullen. De West-Vlamingen zullen in ieder geval gemist worden op de festivalvelden.

En verder nog … Glints - Een flitsende, witte lichtbalk en een verhoogd podium. Meer dan dat en een flitsende intro had Glints niet nodig om het publiek een wow-effect te bezorgen. De Antwerpenaar, die vooral bekend staat om zijn monsterhit “Bugatti”, ondervindt wat moeite om zich te ontdoen van het juk van een one-hit-wonder te zijn.
Het is in ieder geval niet dat hij het niet probeert, in no-time weet Glints een broeierig sfeertje te creëren, maar de vlam helemaal in de pijp krijgen, lukte pas wanneer Lemmens “Blank” in de frontlinie gooide. De luidsprekers schalden als een tiet, de heerlijk harde, vuile sound liet geen ziel onberoerd. Daarnaast was ook de guest-appearance van Dvtch Norris een voltreffer. Wat een talent en wat een krachtige stem heeft deze man, Chokri en Eppo, lezen jullie mee?

dag 1 - vrijdag 16 augustus 2019
Op de mainstage regeerde vandaag de hiphop . Hier was Post Malone de hoofd act . Alleen deed hij het , met het vuur aan de schenen. Hij zong , rapte en benutte het volledige podium om links en rechts z’n fans te begroeten en te betrekken in z’n set. Hij bijt niet zo sterk af als een Kendrick Lamar; hij steekt heel wat warme soul in z’n sound. Een akoestisch moment en puike afsluiters noteerden we met “sunflower” en “rockstar”. Een meevaller dus in deze scene.

Heel wat moois viel te ontdekken op de andere stages, met The National als absoluut hoogtepunt - Een overzicht

MDC III - Afsluiten op Gent Jazz en in de vroege middag op Pukkelpop spelen, het leven van een jazzmuzikant is allerminst gevarieerd te noemen. Saxofonist en naamdrager van de formatie, Matthias De Craene, noemde het gedurfd ‘a shitty job someone has to do’. Het trio had in ieder geval een snedige set in gedachten voor de benieuwde koppen die de Castello binnenschuifelden. Van “TinniT” tot “killer sushi”, heerste er een mysterieuze, beklijvende sfeer in de tent. Daar waar de act zich doorgaans hult in dikke mistlagen, kregen we nu meer te zien van hoe ze te werk gaan. Terwijl De Craene vrijspel kreeg, werden we met verstomming geslagen door de perfecte afstemming tussen drummers Jacobs en Segers. De concentratie bij beide heren was dermate hoog dat we ons afvroegen hoeveel rilatines hier aan te pas zijn gekomen. De set kende geen verval, en bouwde op professionele wijze naar een climax toe. De perfecte jazz-not-so-jazz festivalset, de aanwezigen hebben gelijk gekregen. (Tijs)
‘s Middags begon het Belgische collectief MDC III die het jazzgeluid wat overhoop halen , het opzwepen met twee percussionisten en houden van experimenten , loops en soundscapes. Filmisch apocalyptisch die soms voodoorituelen opriep, door de repetitief, opbouwende , hypnotiserende sounds. Met een knipoog naar Jah Wobble’s Invaders of the heart . Sterk begin! (Johan)

Intussen was de jonge Londense Nilüfer Yanya solo aan haar set begonnen . Haar band thuisgelaten , was het moedig om enkel , met elektrisch gitaargepingel, soulvol warm te rocken; onder haar helder indringende vocals wist ze het publiek te omarmen . Spijtig genoeg misten haar uitgekleede songs solo dat ietsje meer van de plaat.  Hier hoorde je ergens dat The Pixies een voorname invloed waren , met “gigantic” , naast een Amy of Nina Simone.

Inhaler - De zoon van Bono in je rangen hebben, het lijkt ons een mooie voorsprong te bieden indien je het wil maken in de muziekwereld. Door dit soort namedroppings staken in de Marquee naast benieuwde kopjes met hoge verwachtingen tegelijkertijd een boel sceptici de kop op. We gaven de band een eerlijke kans, maar moeten ons toch tot die tweede groep rekenen. Geen moment kregen we het gevoel dat de jonge bende hun toegekende rol waard was. De tracks kwamen niet tot leven en de podiumprésence van de bandleden die frontman Elija Hewson omringende, was erg onzeker. We mogen echter ook niet te streng zijn, het waren hun eerste muzikale voetstappen op het Europese vasteland. Vooralsnog blijft de zoon-van-referentie weliswaar de meest noemenswaardige. (Tijs)
Inhaler had meteen een volle Marquee . De jonge Ierse band heeft in de front de zoon van Bono, Elija Hewson. Goed afgewerkte , afgelijnde gitaarpop spelen ze. Het oude U2 ten tijde van ‘October’, ‘Boy’ en ‘War’ zijn de inspiratie . Clean, nergens uit de bocht, en een stem als papa , die fors kan uithalen, klinkt het; ze hebben nog niet die beklijvende songs , maar als het meer in de richting van die single “my honest face” gaat, geraken ze er wel. Raakpunten: Gallagher, The Verve , Starsailor en U2 … zonder The Edge . (Johan)

Joost - Virale internethelden ontvangen doet Pukkelpop wel vaker, dat ze meteen op de Mainstage vliegen, dat is echter een bijzonderheid. Joost Klein combineert de meest van de pot gerukte teksten met de meest van de pot gerukte samples en effecten. Raar maar waar, het pakt heerlijk uit. De “Suck my dick, bitch!” uit ‘Ome Robert’ werd door massaal meegebruld door de grote massa (vooral) pubers die zich voor het podium hadden verzameld. Daarnaast knalde Klein ook tracks als “albino” en “scandinavian boy” over de wei. Hilarisch hoogtepunt was de passage van Axel F’s “crazy frog”. ‘Eenhoorn’ Joost, ongetwijfeld één van de kroonprinsen van een genre dat men tegenwoordig post-ironie durft te noemen. Wanneer we zijn tracks moeten afwegen tegenover de massa aan slechte, ‘serieuze’ Nederhop-acts, dan is onze keuze snel gemaakt.

Frank Carter & The Rattlesnakes doet ons denken aan Rollins uit de nineties . Een rosse brulboei, die punk, hardcore , rock’n’roll een gezicht geeft . Met een boodschap . Door de keys is de sound intenser geworden nu, maar als het backtobasics wordt als bij die doorbraaksingle naar het brede publiek, “crowbar” , dan is dit er eentje straight in the face. De oudere songs doen ’t em!, wat wil zeggen energie en opwinding!

Portland - Donderdagavond werden SONS de heersers van de Pukkelpopdag, we waren dan ook benieuwd hoe het hun DNL-broeders (en zuster) van Portland zou vergaan in de grotere Marquee. De Limburgse locals Pepels en Pironet speelden - in tegenstelling tot Inhaler eerder die dag - wél een set op dat niveau. De samenzang klinkt alsmaar heerlijker, en de overtuigingskracht in hun stemmen groeit stukje bij beetje. Daar waar we Pironet in het verleden zagen strijden tegen de zenuwen, stond er nu een klassevolle frontman vol overtuiging het publiek op te poken. Er werd uitbundig geapplaudisseerd, maar het frustreerde Pironet zichtbaar wel dat het publiek met geen stokken te doen mee-aaa’en werd. Een beetje awkward, dat wel. Portland is de Angus en Julia Stone van Belgische bodem; klassevolle muziek, prachtige live-vertalingen, gebracht door oprechte muzikanten. Het betoverende “Ally Ally” was wat ons betreft het hoogtepunt in hun set. (Tijs)
Ons eigen Portland , een van de pareltjes van de Nieuwe Lichting brengt hartenbreken pop , melancholische indiefolkpop met weerhaken soms, met een knipoog naar Dylan . Stemmenpracht van Jente en Sarah , een zalvende gitaar en keys doen ons wegdromen en ontroeren . Ook met z’n tweeën weten zij de Marquee probleemloos in te palmen . Een pakkend moment. “Lucky clover”, “ally ally”, “pouring rain”, expectations” zijn maar enkele prachtsongs van de nakende plaat die ze in het najaar voorstellen. Een liveband met uitstraling dus , die hun publiek aanport en in beweging wil doen krijgen. (Johan)

Stormzy - We hadden hoge verwachtingen bij Stormzy. Hij draagt het label van een van de koningen van de Grime te zijn, wat zich vertaalde naar headlinerstatus op het mythische Glastonbury. Maar zoals het wel vaker voorvalt, is de Noordzee een muzikale muur waar zelfs Trump jaloers op kan zijn. Stormzy liet het op Pukkelpop namelijk helemaal afweten. Enkel in het tweede deel van zijn set kreeg hij een flow op gang, maar hij zat duidelijk met zijn hoofd ergens anders. Een belabberd, traag, futloos optreden, is wat we kregen. Dat terwijl Slowthai, zo hoorden we, een tent in lichterlaaie rapte. De gebrachte ‘remix’ van Ed Sheerans “shape of you” was zo’n dieptepunt in zijn set dat hij het zelfs met - het op plaat heerlijk pittige – “vossi bop” niet meer kon rechttrekken.

Big Thief, uit Brooklyn NY kan ‘the next big thing’ worden . Ze hebben nog maar een nieuwe plaat uit, UFOF’, maar zijn al terug bezig aan nieuw materiaal, ‘Two hands’, zo te horen. En daaruit werd al meteen geput . Hun indie/americana pop kan weerbarstig klinken , zeker als doorbraaksingle “not” lekker wordt uitgesponnen . Het kwartet is sterk op elkaar ingespeeld , weet de schoonheid in de melodie te bewaren en durft hun songs te kruiden . Big Thief is rauwe pracht, zeker in het tweede deel van de set met o.m. “UFOF”, “mythological beauty” en het verschroeiende “contact”. Referentie: Throwing muses , Belly, Lone justice en Emmylou Harris . Dat zal de frontvrouwe Adrienne Lenker plezieren.

Dermot Kennedy - Singer-songwriters, het lijkt soms alsof ze in trossen op de muziekvelden groeien. Uitzonderlijk scheidt er eens iemand het kaf van het koren. Dermot Kennedy is een van die gelukkigen die de afgelopen maanden snel van club- tot zalenvuller groeide. Allemaal te danken aan die hit “power over me” natuurlijk. Deze spaarde hij tot het laatste op. Helaas, maar logisch. De man was duidelijk vermoeid door het intensief touren en ook zijn stem had hier duidelijk onder te lijden. De intensiteit die doorgaans in zijn stem te vinden is, kreeg hij niet ten volle vertaald tijdens zijn show, waardoor het nogal … een saaie bedoening werd. Wel moeten we zeggen dat zijn podium er verrukkelijk cosy uit zag, misschien net te cosy om de ogen te kunnen open houden, aan (te) veel geklets trouwens geen gebrek in de Marquee. (Tijs)
Een volle Marquee terug voor Dermot Kennedy , het nieuwe sing/songwriter wonder , die ergens Tom Odell , Lukas Graham , Ben Howard , Ed Sheeran , Hozier en Rag’n’Bone Man doet oproepen. We horen fijne , semi-akoestische popmelodieën , zalvende keys , piano, intieme beats en rauwe emotie door z’n lichthese vocals . Hit “power over me” werd dan ook luidkeels overgenomen door het publiek. Muzikaal beduidend eenvormig, maar eentje die toch het brede publiek bekoort en raakt! (Johan)

Yves Tumor - Waar het bij Kennedy aan ontbrak, had Yves Tumor zijn act dan weer in overvloed. Prikkels. Gekke effecten op de microfoons, een bonkend harde bas, logge meeslepende beats. Dit optreden was meer dan een muzikale afhaspeling van wat tracks, het was een performance waarbij je een muzikale storm werd ingeduwd. Dat Tumor tussendoor iemand uit het publiek wegstuurde, in plaats van deze persoon te negeren, dat is dan ook weer iets wat bij dit type shows geen wenkbrauw doet fronsen.

We waren vroeger al onder de indruk van Sharon Van Etten , ook al uit NY, die nu meer keys en aanstekelijke beats toevoegt aan haar ‘pop noir’ , donkere indiegitaarpop . Haar stem huivert. Vol overgave. Van Etten heeft het publiek vast. Een sterk gedragen begin met o.m. “comeback kid” en “no one’s easy to love” . Strak en emotievol. “Seventeen” zet een heerlijke finale in , “every time the sun comes” en “serpents” brengen , gepast, net die broeierige spanning en intensiteit die blijft raken. Gevoelige Femme Fatale . Sterk.

White Lies - “Is White Lies anno 2019 nog wel relevant?” Wel, dat valt heus wel nog mee, zo stelden we vast. Opener “time to give” voelde in ieder geval erg fris aan, maar tegelijkertijd leek het nummer ook wat buiten de ingecalculeerde set te vallen. Want zodra “farewell to the fairground” overheen het publiek werd gepompt, sloeg de automatische piloot in gang. En automatische piloot, dat betekent één-pot-nat-vulnummers trotseren en wachten op afsluitende tracks “to lose my life” en “bigger than us”.
Desalniettemin, vulnummer of niet, alles werd muzikaal goed uitgevoerd en ook vocaal kunnen we de immer sympathieke McVeigh weinig verwijten. “To lose my life” en “bigger than us” blijken bovendien nog lang niet hun houdbaarheidsdatum overschreden te hebben. (Tijs)
White Lies zit net als Sharon in een donkere kamer met hun muziek, maar ook hier komen in hun weemoedige wavepop keys , percussie en aanstekelijke beats hun deel met de jaren opeisen . White Lies gaf hier een extraverte performance, meeslepend , gedreven en van zich afbijtend . De electrogrooves zijn heerlijk genietbaar, uitbundig. Meteen de aandacht trokken ze door “time to give”, in een ‘french touch’; verder werden warm onthaald “farewell to the fairground” , “there goes our love again” , “is my love enough”, “take it out on me” , “to lose my life” , “bigger than us” en een opbouwend krachtige “tokyo” . Tja, deze band kan intussen terugblikken op een rits instant klassiekers, die nu live in een extravert jasje werden geduwd.
(Johan)

Mura Masa - Een naam uit de dj-wereld die enkele jaren terug de hitlijsten torpedeerde met allerhande samenwerkingen, leverde mogelijks de meest teleurstellende show van Pukkelpop 2019 af. De tracks die als losse singles meer dan voortreffelijke radio-wondertjes zijn, kregen een onbegrijpelijk oninteressante live-interpretatie. Waar hij aanvankelijk zijn set vlotjes van wal stak met onder meer “one night”, verdween het tempo al snel uit de set. De opgetrommelde zangeres, om de vocals van o.a. Charli XCX te vervangen, deed de nummers ook meer kwaad dan goed. Tijd om te herbronnen, zo lijkt ons, misschien even piepen hoe Jamie XX het aanpakt?

Gekte en chaos, een energieke, opwindende sound én band!  … onze RKTKN tekent hiervoor, al zijn de platen gematigder van aanpak; deze gasten geven zich helemaal en brengen hun instrumenten onder hoogspanning . De zanger Pieter-Paul Devos zingt, krijst , roept , schreeuwt . Dit is noiserock pur sang, ook al klinkt het soms wat ontstemd. We worden in een muzikale carrousel, draaikolk meegesleurd . De visuals zijn een meerwaarde. De band is gehuld in een donkere waas. Wat mysterieus, maar is gepast in het livekarakter.  Uitgewuifd worden we door Eddy Wallys “cherie” . Wat een boeiende intense liveshow was me dit hier.

Franz Ferdinand - Vijftien jaar na het verschijnen van hun debuutplaat, hoort Franz Ferdinand nog steeds tot de crème de la crème van het indie rockgenre. De band blijft echter wel opboksen tegen het feit dat hun debuut een aantal legendarische tracks omvat en ze dit huzarenstukje maar niet - ondanks tal van experimentele richtingen - weten te herhalen op nieuw werk. Gelukkig bleef het gros van deze experimenten op Pukkelpop in de denkbeeldige schuif, want probeersel “glimpse of love” bood ook geen enkele meerwaarde in hun set in Kiewit. In tegenstelling tot hun optreden op Rock Werchter, kon de band niet rekenen op de gunstige situatie na een voetbaloverwinning tegen Brazilië, maar moest het allemaal van hun kant komen. Wat finaal ook lukte, “this fire” zorgde voor een overwinning met forfaitscore.

Modeselektor live , de twee ‘Berliners’ zijn al twintig jaar bezig en maken de combinatie van initiatieven Apparat en Moderat compleet . Krautrock , elektronica , psychedelica, techno , dance en beats , met een donker randje . De twee achter hun grote desk hebben prachtige projecties mee , woorden, teksten, tekens op z’n Massives . “I am your God” , “wealth” en “who” zijn maar enkelen die je in de juiste mood en in een ‘good vibe’ brengen.
 
Avontuurlijke jazz, psychedelica en elektronica … Opnieuw wordt het jazzgegeven overhoop gehaald . The Comet is Coming  brengt een subliem staaltje hiervan , prikkelt de dansspieren en brengt ons in een andere wereld . ‘Apocalyptic space funk’ omschrijven ze het zelf . De sax zweeft over de drums en keys . Morphine in een vierde versnelling . Wat een samenspel van deze drie , fris, vitaal en dynamisch. Een trip meer dan de moeite waard.

IDLES - Dat er een band hedendaagse, maatschappelijke topics combineert met rommelige punk-performances in hun ondergoed, zorgde ervoor dat IDLES in no-time de IT-band van de politiek correcte gitaarliefhebbers werd. Overal waar ze doorgaans spelen, druipt het zweet met liters langs de muren, en worden uitgedeelde blauwe plekken in het publiek met een glimlach ontvangen. Op Pukkelpop ging het potje echter niet helemaal aan het koken. “Mother” werd als feministische track ingeluid, maar veel riot-gehalte viel er in het publiek niet te bespeuren. Dat lieten de Britten echter niet aan hun hart komen, zo gooiden ze er, en passant, nog een bevreemdende medley van onder meer The Commodores en The National, die later op de avond speelden, tussenin. We hebben de band echter al meer moeite zien doen om hun publiek op te jutten, vandaar dat we niet helemaal voldaan kunnen zijn na deze performance.

The National - Wanneer je een band twee keer laat headlinen op een festival als Pukkelpop, dan moet het vertrouwen van het programmatieteam in die act groot zijn. Héél erg groot.
En dat vertrouwen hebben Berninger, de Dessner- en Devendorfbroertjes zeker niet beschaamd. Deze eerste set werd er eentje waarin de band eigenzinnig kon en mocht omspringen met nieuw materiaal, aangezien de hits - zoals te verwachten viel, met dank aan de Studio Brussel luisteraars - al in de zondagavondsetlist zouden belanden. De festivalproductie die The National met zich meesleurt, is bovendien om je vingers bij af te likken. Ze moet nauwelijks onderdoen voor die van hun zaalshows. Grote schermen, inventief gebruik van backstage camerabeelden,... entertainend en functioneel dus.
De keuze qua nummers uit de nieuwe plaat, viel op onder meer “quiet light” en “hey Rosey”, keuzes die erg mooi uitpakten en tracks die live mooi opgingen in de dynamiek van de nummers uit hun oudere platen. Bij The National shows blijft het trouwens altijd een beetje bang afwachten wanneer het eens zal foutlopen tijdens de vele publieksduiken van zanger Matt, want ook nu bezorgde hij de stagehands en de frontlinie aan crowdcontrolers een drukke shift.
Tot slot kon ook het sluitstuk van het optreden niet meer contrast bevatten dan het op vrijdag deed, eerst brulde het publiek samen met Berninger de longen uit het lijf op “Mr. November”, waarna het akoestische en machtige “Vanderlyle” voor het meest magische moment van de dag zorgde.
Dit optreden was een meesterwerkje op zich. Niet alleen omdat de set perfect opgebouwd was, maar eveneens door de muzikale pracht waarmee het - met blazers en gastzangeressen - uitgebreide ensemble deze parels in de verf zette. Een The National optreden ‘comme d’habitude’ dus, maar op een nog hoger niveau gebracht dan we voorheen van ze gewend waren. (Tijs)
The National , ook NY, bestaat twintig jaar en komt op Pukkelpop voor twee sets . Vanavond anderhalf uur lang worden we ondergedompeld in de unieke muzikale leefwereld van Matt Berninger en C°, die door de jaren een podiumbeest is en de broeierige , intense , spannende sound dichter bij zijn publiek brengt . Net als White Lies wordt de ingenomenheid en het donker randje omgebogen naar een strak spelen . Extravertie en afwisseling is er, waarbij de gitaren kunnen gieren en de songs ondersteund worden door blazerssectie en backing vocaliste(s) . Het draagt bij hoe vol en diep The National wel kan gaan .
Schitterende songkeuze trouwens noteren we (zie setlist fm) met o.m. “you had your soul with you”, “don’t swallow the cup”, “sea of love”, “day I die”, “light years” en “Mr November”. Moet er nog zand zijn als je zoiets op een gedreven, emotievolle wijze ziet spelen en je kippenvel bezorgt ?! (Johan)

Crystal Fighters - We zagen Crystal Fighters een hoop jaren terug de Club - toen nog tegenover de Main Stage - aanzwengelen wanneer The XX er headlinede. Ditmaal kreeg de groep dezelfde opdracht toebedeeld. En het recept werkt nog steeds. Een beweeglijke show doorspekt met Afrikaanse invloeden neerzetten en vooral een positieve vibe laten weergalmen. Dat er ook op podium heel wat beweging te bespeuren viel, vormde de ideale doorsteekpas die door het publiek keurig werd binnengetrapt. Klap op de vuurpijl was, hoe kan het ook anders, “plage”. Van voor tot helemaal achteraan, een extatische Club danste zich te pletter.

Voldaan zijn we van deze eerste dag Pukkel . Intussen de nacht in … de toegankelijke beats bonken van mr TmL Martin Solveig en zijwaarts kregen we nog de slepende trippop van James Blake.

Heel wat leuks wisten we dus te ontdekken.

Neem gerust een kijkje naar de pics (ism daMusic)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/pukkelpop-2019.html
Organisatie: Pukkelpop