Ook in blackmetal wordt al eens geëxperimenteerd met invloeden uit andere genres. Doorgaans gaat men het dan niet te ver gaan zoeken en voegt men zaken toe uit death en extreme metal. Hoofstomper uit Litouwen gaat nog wat verder en kruidt zijn blackmetal met surf, psychobilly en country. De mooiste combinatie daarvan op hun debuut-EP ‘Chapter I’ is “Drak”, met een hitsige combinatie van black en surf. Ook de mix van country en psychobilly met black, zoals op “Introducing Hoofstomper” werkt, tot mijn eigen verbazing. “Mother” werkt dan weer niet, omdat er in verhouding te weinig blackmetal zit in deze track. “Entr’acte” is dan weer een prachtige track, maar heeft helemaal geen verband meer met blackmetal, noch met surf, country of psychobilly. Het is eerder iets wat TOMB of Heilung zouden opnemen. Als Hoofstomper dit nog wat harder uitwerkt, kunnen ze daar ook een heel eind mee komen.
Hoofstomper is verfrissend en vernieuwend, maar er moet nog heel wat geschaafd worden om van deze ruwe steen een diamant te maken.
In 2018 vormden ze in Parijs deze band en ze brachten dat zelfde voorjaar nog hun debuutsingle “The Sound” uit. Na het enthousiaste onthaal van dit eerste nummer besloten Crazy Z (gitaar), Tall Bastard (bas en gitaar) en Dany Boy (programming, vocals en synths) om verder nummers te schrijven. Ze huurden ergens een plek in Brittannië. Ze verbleven daar de ganse zomer en dat resulteerde in elf nummers die je nu op hun debuut kan beluisteren.
Het resultaat van die zomer is een mix van postpunk en coldwave met o.a. echo’s van de Mancunian Factory en The Cure.
De single “The Sound” drijft op een heel aanwezige baslijn en gekke synths. De vocals doen wat denken aan de zanger van de voormalige Belgische band The Popgun, maar ook aan die van The Soft Moon of de zanger van The Rapture . Zo heb je meteen een idee van de man zijn stemtimbre en manier van zingen. Op “Dance” krijgen we hetzelfde procedé maar de mix ligt hier wat anders. De synths zijn nu meer in het nummer gemixt en dat geeft de track meer een darkwave-feeling mee. Bij momenten vind ik ze ook wel catchy zoals in het refrein van “The Flying Dutchman” of de synths tijdens “Spyglass”. De baslijn in de intro van “A Million Suns” doet denken aan “Bro Hymn” van Pennywise. Maar dan gaat de song op een ander elan verder.
Tussen die elf tracks staan veel uptempo nummers op maar daarnaast ook enkele rustiger songs zoals “Watch Out!” dat sfeervol uitgebouwd werd. “Hide & Seek” is melancholische en aangename synthwavesong geworden. Tijdens het beluisteren valt er genoeg te ontdekken en er is voldoende variatie om het boeiend te houden.
Het trio van Je t’ Aime is niet voor één gat te vangen. Ze gebruiken allerlei elementen uit de wave- en postpunkgeschiedenis en maken er hun eigen sound van. Heel aardig debuut!
Twee jaar na het lichtjes fantastisch album ‘Sciencing’ lost Tim Vanhamel met Millionaire een nieuwe song. Ter ere van Record Store Day brachten ze deze uit op roze gelimiteerde vinyl. Of er ook een nieuw album zit aan te komen, konden we helaas niet achterhalen. Voorlopig doen we het dus met dit funky nummer hier en het is terug een vet en groovy track geworden. Met daarenboven een heerlijk soulvol refrein dat het nummer nog catchy maakt ook. De mix klinkt weer super en tot in de details uitgewerkt.
Op de B-kant staat een uitgebreide instrumentale remix van “Don’t”. Daar wordt nog de meeslepende sax van Matthias De Craene aan toegevoegd, waardoor het nummer een seventiesfunksfeertje krijgt. Denk bijvoorbeeld aan de soundtracks uit die tijd.
Als dit de voorbode van een nieuw album is dan zijn we zeker geïnteresseerd want “Don’t” klinkt zoals we van Tim Vanhamel gewoon zijn: een vette groove met een aanstekelijke melodie.
Sinds 2014 maakt Diederik Nomden deel uit van de veelgeprezen tributebands The Analogues en Her Majesty, met welke hij de muziek van The Beatles resp. Crosby, Stills, Nash and Young levend houdt. De honderden live-optredens in uitverkochte theaters door het hele land, maar ook in zalen als Carré, het Concertgebouw en Ziggo Dome, hebben hem als instrumentalist, maar vooral als leadzanger naar een internationaal niveau getild. Gelukkig heeft Nomden besloten om al die ervaring, zijn vrije uren en zijn energie te stoppen in het schrijven van nieuwe muziek met als klinkend resultaat ‘Wingman Returns’. Na zijn lovend ontvangen debuut ‘Royal Parks’ is het uitzien of hij ook met die moeilijke tweede evenveel kan overtuigen. Nu, de warme gloed die over ons neerdaalt, bij elke luisterbeurt opnieuw, zegt meer dan genoeg.
De man gooit vanaf “Swim Ashore” zijn grootste wapen in de strijd: zijn uiteenlopende stembereik. Zachtmoedig, zwevend, je bij het nekvel grijpend en tot tranen toe bedwingend. Hij doet het allemaal. De man is dan ook een meester in het bespelen van emoties. En dat doet hij dus ook uitvoerig op daaropvolgende parels als “You Still Turn Me On” en “Not The Only One”. We vroegen ons af of er geen persoonlijk verhaal schuilt achter sommige songs? Want hij stopt zoveel emoties daarin, alsof hij zijn ziel compleet bloot geeft. Instrumentaal klinkt deze schijf uiteraard ook breekbaar en broos. Nee, die geluidsmuur moet er niet aan geloven. Maar ons hart wel, telkens Diederik de hoge noten aanslaat, zoals bij het al even schitterende “On My Back” en “Carolina”. Dan bezorgt hij je koude rillingen. Niet van angst maar van puur en intens geluk. Kwalitatief bekeken valt er eveneens geen speld tussen te krijgen. Alles is mooi uitgewerkt, de perfectie wordt instrumentaal en vocaal voortdurend overschreden. Echter, net door die bijzonder warme soulvolle uitstraling van Diederik zelf blijft de spontaniteit gelukkig ook overeind staan. Van het afleveren van een routineklus is dus ondanks die perfectie, gelukkig geen sprake. Integendeel zelfs.
Nomden leeft zich compleet uit op zijn tweede soloplaat en levert een perfect werkje af dat harten diep zal raken. Met zijn bijzonder tot de verbeelding sprekende stem en uitstraling ontroert hij voortdurend en voert je weg naar verre oorden.
Tracklist: Swim Ashore (3:15); You Still Turn Me On (3:24); Not The Only One (3:09); Motel Blues (3:31); Gamer (3:11); I Do (3:36); On My Back (3:10); Carolina (3:11); Weighing You Down (3:04); For Your Sundays (3:51)
JP De Brabander (ex-LoopLizard, ex-DeLaVega), Sven Vande Neste (70’s Tush) en Jack Noise vormen samen This Can Hurt. De band ontstond in 2014 en bracht naast een EP in 2015 ook al een full album op de markt: ‘Nothing Matters’ (2017). Een plaat die binnen de wavescene enorm werd gesmaakt. Het was alleen wachten op de bevestiging. Die komt er nu in de vorm van een gloednieuwe schijf: ‘Worlds Apart’. Met een donkere, weemoedige hoes van een traan van verdriet en pijn wordt al aangegeven hoe de volledige plaat in elkaar steekt.
Na een intro waarbij de spanning te snijden is zijn we vertrokken voor een donker allegaartje van uiteenlopend allooi. “Hourglass” bevat drumwerk vergelijkbaar met wat new wavebands deden in de jaren ’80. Door middel van die opzwepende klanken ontstonden menig wave-feestjes. Maar feestelijk gaat het er niet aan toe bij This Can Hurt. Het gaat over verdriet, pijn, woede tot vertwijfeling. Zo is “The Fall Of Mark E Smith” niet alleen een ode aan de frontman van The Fall maar ook een protest tegen corruptie. Die boosheid komt wel geregeld terug op deze schijf en wordt vaak gebracht op een kille tot verschroeiende wijze, waardoor duisternis plots heel dansbaar wordt. Want inderdaad verbindt deze band eveneens new wave- met industrial-klanken die op de dansspieren werken. Als er toch een verandering is vergeleken met die eerste plaat, dan door de inbreng van nieuw bloed en een vocale inbreng waardoor grenzen nog meer worden verlegd en doordat de band flirt met verschroeiende industrial-metal. Zo kan een nog ruimer publiek aan wave/industrial-fans worden aangesproken. Soms horen we zelfs flarden Nine Inch Nails de revue passeren. Soms gaat de band eerder mysterieus tewerk, zoals bij “Some Days”. Die weemoedigheid, binnen dansbare omgeving die je doet zweven over de dansvloer, keert eveneens vaak terug. Zoals op die parel van een song “Diane”, waar de stem van Sven emoties van pijn, woede of angst bevat. Hij schreeuwt letterlijk zijn onmacht uit
‘Worlds Apart’ is een schijf gedrenkt in een doom/gothic-sfeertje. Waardoor de haren op je armen recht komen van innerlijke angst en vertwijfeling. Deze band heeft anno 2019 duidelijk vele gezichten en toont die allemaal op een even intensieve en emotionele wijze. Walmen boordevol intensieve weemoedigheid tot donkere melancholie maar ook stevig uitpakkende waardoor daken eraf vliegen. Dat is de rode draad op deze schijf.
This Can Hurt heeft duidelijk zijn eigen grens verlegd, en brengt DE perfecte industrial/wave/gothic-schijf uit die liefhebbers van al die stijlen met elkaar verbindt.
Tracklist: Intro, Hourglass, Worlds Apart, Fate, High Tide, Rivers Run Deep, Illusion, The Fall Of Mark E Smith, Some Days, Diane, Versus, For You.
Eén van de leukste danssensaties van de jaren 90 waren ongetwijfeld het Britse Stereo MC’s, die de dansspieren prikkelden met hun aanstekelijke, groovy sound en songs als “Bring it on”, “Connected, “Step it up” en “Deep, down & dirty”. Met heel veel goesting keken we dus uit om hen van onder het stof te halen en de boxen te laten knallen …
Met hun cross-over sloegen ze een brug tussen pop, elektronica, mellow hiphop, funk , dance en breakbeats . Inderdaad, toen uniek en absoluut top. Hier haalden vele huidige dansgroepen en dj’s hun inspiratie. We zagen hen meerdere malen op o.a. Werchter en Pukkelpop waar ze de weide zonder probleem tot dansen brachten. Benieuwd of ze vanavond het nog steeds kunnen waarmaken … En ja, dat was voor de Stereo MC’s geen enkel probleem. De eerste tunes en beats gooiden niet alleen het overwegend oudere publiek de heupen los , maar ook de weinig jongeren die aanwezig waren, gingen uit de bol.
De enorme hoeveelheid energie, dynamiek en friste die het kwintet op het podium teweeg bracht, sloeg over op de volledige zaal. Niemand bleef onberoerd en statisch toekijken. De positieve vibes vlogen vanaf het podium de zaal in, en terug naar het podium. Het was genieten als in een zwoele, zomerse, hete dansclub.
De twee afrodanseressen/zangeressen brachten met hun stemmen en moves iedereen in de juiste stemming, beweging en de pezige zanger/rapper Rob Birch, keek ondanks zijn toch al behoorlijke leeftijd (58 intussen), op geen inspanning . Zijn stappenteller moet zowat tilt geslagen hebben. En met zijn scherpe, bezwerende en opjuttende krijs- stem kreeg hij iedereen mee in the mood. Positivisme en gelijkheid stonden centraal. Natuurlijk waren “Connected” , “ Deep ,down and dirty” , “Creation” , “Running” en “Step it up” de hoogtepunten, maar het was vooral het geheel die ‘em deed.
Het waren 100 minuten lang één vette dansparty. Het was meer dan genieten. Oud vertrouwd, ‘old skool’, swingde het en was de sound lekker , goed verteerbaar …
Het was een nostalgische voltreffer die naar de keel en de benen greep. Wat een genot om dit te mogen meemaken . Tot twee maal toe werd de groep teruggeroepen. ‘t Zal dus méér dan goed geweest zijn zeker. Graag méér van dit. We voelden ons die avond weer jong en hip. Met een knipoog aan Stereo MC’s” en de organisatie die dit vet dansfeestje verwezenlijkten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/stereo-mcs-29-05-2019
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
NKOS is ongeveer een Britse band. Het is een verzameling van mensen uit Australië, Italië en de UK die vaak verhuizen en die samen songs opnemen. Het collectief bestaat uit zangeres Nancy Natali, gitarist Marcus Billeri en de producers Chris Shape en Flavio Manieri. Voor deze single werden nog twee extra producers aangetrokken: Maurizio Baggio (The Soft Moon, Boy Harsher) en Jagz Kooner (Massive Attack, Rammstein en dEUS).
Komt dat wel goed met zoveel producers die samen één single moeten maken? Toch wel. Deze single combineert het beste van verschillende werelden: je hebt die zachte, licht verveelde vocalen in combinatie met muziek die schippert tussen postpunk, synthwave en industrial elektrorock. Front 242 meets Lana Del Rey of Garbage meets Misery Loves Co of SX meets Whispering Sons … Het zit er allemaal een klein beetje in.
Deze single is niet super catchy en niet voluit dansbaar. Maar hij intrigeert wel. Hij smaakt vooral naar meer.
Heisa is een trio dat zich ophoudt op het raakvlak van noise, postmetal en indierock. Tool is een goede referentie, maar denk er dan nog synths bij. Dichter bij huis zijn er vaag overeenkomsten met The Girl Who Cried Wolf en Katie Kruel.
Heisa werkt aan een eerste volledig album. Dat zal pas in 2020 uitkomen. Intussen brengt Mayway Records de digitale single “Bassenge” uit. Die stond in 2018 al op de debuut-EP van Heisa, maar wordt nu nog eens extra in de spotlights gezet.
“Bassenge” heeft alles van waar Heisa voor staat: intrigerend, atmosferisch, (in het begin) een onbestemd voortdenderend ritme, etherische vocalen, een lichtjes donkere dreiging of toch een gevoel van ongemak door het steeds wisselende ritme, … Zonder de vele breaks en noise-erupties zou het een mantra kunnen zijn.
De EP van Heisa kwam pas laat op onze radar, maar wist ons wel te bekoren. Benieuwd wat dat full album ons zal brengen.
Trixie Whitley behoort steevast tot de beste vrouwelijke artiesten die België momenteel te bieden heeft en ze liet ons de afgelopen jaren zien dat ze een echt meesterbrein is. Nadat ze enkele jaren muziek maakte en tourde als lid van Black Dub, zag haar solo debuutalbum ‘Fourth Corner’ in 2013 het levenslicht. Het leverde haar internationale erkenning op en maakte haar al snel tot één van de favorieten van de Belgische muziekscene. In 2015 volgde haar tweede album ‘Porta Bohemica’, waarmee ze haar status van rasmuzikante bevestigde. Met een beetje vertraging kwam eind maart dan de derde langspeler ‘Lacuna’ uit, die toonde dat haar nieuwe sound minstens even sterk is als haar vorige twee albums. Verwonderd waren we niet toen we aan de inkom het uitverkocht-bordje zagen hangen.
Muzikaal herbronnen en op zoek gaan naar de kern van de muziek; het is wat Annelies Van Dinter het laatste jaar heeft gedaan met haar project Echo Beatty. Aanvankelijk maakte ook Jochem Baelus deel uit van Echo Beatty, maar tegenwoordig is het een soloproject geworden. En solo werd het ook op het grote podium van de AB, want ze stond er daadwerkelijk alleen voor. De rustige en toch soms wat ruige muziek van Echo Beatty vond voor een redelijk gevulde zaal gehoor en zo luisterde zowat iedereen muisstil naar wat Van Dinter muzikaal te vertellen had. Uitschieters waren afsluiter “Hunger Hunger” en de nieuwe single “High On A Memory”.
Na acht uitverkochte avonden dEUS, was het gisteren aan de Amerikaans-Belgische Trixie Whitley om haar eerste van twee uitverkochte shows in de legendarische Brusselse muziektempel te geven. Netjes op tijd betrad Whitley de scene en het was vooral haar intrigerende bodysuit die vanaf het begin voor open monden zorgde, maar ook muzikaal was het begin meer dan in orde. Opener “Intro” klonk mysterieus, onbereikbaar en beklijvend en vormde een naadloze overgang naar “Heartbeat”. Live klonk het zelfs nog net iets overtuigender dan de al steengoede studioversie.
Terwijl de meeste acts tegenwoordig hun shows doorspekken met hun grootste hits en nu en dan een nieuw nummer, brengt Whitley haar nieuwe plaat zowaar integraal. Een rariteit in het muzieklandschap, maar eentje die zeer goed uitpakte, aangezien ‘Lacuna’ geen zwakke nummers kent. Zo heb je bijvoorbeeld het nu al tijdloze “Time”, dat je tijd en ruimte liet vergeten en het beste uit Trixie’s stem haalde. Het stembereik van de zangeres grijpt nog altijd naar de keel en klonk gisterenavond indrukwekkender dan ooit te voren. De witte wijn tussen de nummers door leek haar stembanden dus goed te smeren.
“Closer”, het enige nummer van haar vorige album ‘Porta Bohemica’ in de setlist, was de uitgelezen kans om het hoge tempo wat te verlagen door zichzelf enkel te laten begeleiden door de piano. In de zeer minimalistische, intieme versie genoot ze werkelijk van het moment en zocht ze het contact met het publiek. Het daaropvolgende “Fishing For Stars”, dat overigens het eerste nummer is dat ze na de geboorte van haar dochter schreef, bleef in diezelfde sfeer hangen. Met haar gitaar onder haar arm zat ze op het randje van het podium voor misschien wel het meest magische moment van de avond.
Na een ietwat rustiger middenstuk, kwam de 31-jarige furieus terug. “The Hotter I Burn” zorgde voor gloed en kreeg ons nog eens helemaal warm. Setafsluiter “Dandy” werd de laatste mokerslag, waarvoor ze zelfs achter haar drums plaatsnam. Het werd een pakkend slot dat de overgang vormde naar de bis-ronde, dat met het sublieme “Breathe You In My Dreams” geopend werd. In de pianoversie kwam het nummer nog harder binnen en ook de meesterlijke uithalen waren niet van de poes. Terwijl haar dochtertje vanuit de coulissen toekeek, sloot ze de set dan uiteindelijk af met de gitaar in handen en het even intieme “Oh The Joy”.
Trixie Whitley’s leven is de laatste jaren enorm veranderd en ook muzikaal klinkt ze wat anders. Samen met een multi-instrumentalist trekt ze nu rond met haar klein gezinnetje en laat ze de wereld kennis maken met het ijzersterke wereldje van ‘Lacuna’. Van furieuze uithalen tot intieme momenten; we kregen het allemaal en in elke discipline blonk de zangeres uit. De soms iets te lange pauzes tussen de nummers door namen misschien lichtjes het tempo uit de show, maar de vrolijkheid waarmee Trixie dan naar het publiek keek en ermee babbelde, was op zijn minst charmant. Trixie Whitley is en blijft een van de beste alternatieve artiesten van België, dat werd gisteren des te duidelijker.
Setlist: Intro - Heartbeat - Long Time Coming - May Cannan - Time - Touch - Closer - Fishing For Stars - Dare To Imagine - Bleak - The Hotter I Burn - Dandy - Breathe You In My Dream - Oh The Joy
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Ik ga graag ‘blind’ naar optredens. Daarmee bedoel ik: geen gesnuister vooraf op Youtube, Bandcamp of Spotify maar zich enkel baseren op een korte begeleidende omschrijving. Daarvoor moet het vertrouwen in de desbetreffende club groot zijn en de afstand ernaartoe uiteraard niet al te groot. Dat kan zeker tegenvallen maar bij een verrassing kan de pas ontdekte muziek bijzonder intens smaken en voor een zaligmakende roes zorgen. Tijd om het nog eens te proberen, dacht ik, maar bij aankomst in Leffinge bleek er meteen iets vreemds aan de hand te zijn. Hier stonden voor een dinsdagavond wel erg veel auto’s geparkeerd en toen ik de ingang bereikte viel meteen een briefje op dat inderhaast werd opgehangen: sold out! Ik had nog nooit van Seth Walker gehoord en plots bevond ik me in een, dankzij hem, uitpuilend café. Je zou je voor minder idioot voelen maar gelukkig vond ik enkele al even verbaasde leken waardoor ik me toch wat meer op mijn gemak voelde.
‘Een mix van blues, soul en jazz gebracht door een rasperformer’, dat waren de woorden die me naar Leffinge hadden gelokt. Dat laatste was alleszins niet gelogen. Hier stond een uitgesproken liveartiest op de planken die duidelijk na jarenlange ervaring alle knepen van het vak kende. We werden om de haverklap uitvoerig bedankt terwijl hij voortdurend anticipeerde op zijn publiek, zelfs als hij in het West-Vlaams werd aangesproken. Ook muzikaal liet hij weinig trucs onbenut om het volk te behagen maar tot mijn eigen verbazing stoorde me dat niet eens echt.
Seth Walker was duidelijk een man die vele watertjes doorzwommen had. Opgegroeid in North Carolina, verhuisd naar Austin, Texas waar hij de wereld van de muziek ontdekte om via Nashville in New Orleans te belanden. Die zwerftocht leverde hem, naast tien platen, ook een enorme waaier aan diverse muzikale invloeden op.
Het resultaat daarvan was evenwel niet de door mij verwachtte mix van blues, soul en jazz maar funky klinkende roots die een paar keer zelfs van een dosis reggae was voorzien. Niets op tegen, als je het broeierig weet te brengen zoals The Neville Brothers of de onvolprezen JJ Grey & Mofro maar dat gebeurde hier, ondanks de intussen hoog opgelopen temperaturen, niet. Daarvoor waren de songs te mainstream en klonk de stem, ondanks die scheur, wat te vlak.
Beste moment was toen hij in zijn eentje eerst “You send me” (Sam Cooke kan er bij mij altijd in) en daarna een zelfgepende blues bracht. Waarmee ik absoluut geen afbreuk wil doen aan zijn twee kompanen: drummer Tommy Perkinson en bassist Rhees Williams (deels op staande bas) waren schitterende muzikanten. Ook het gitaarspel van Walker zelf bleef tot het einde boeien. Goed getimede solo’s met een scherpe, heldere toon en gevoel voor humor. Jammer dat de nummers op zich me koud lieten.
Helemaal op het eind leek het dan toch te lukken toen hij met een song even in de buurt van Tony Joe White kwam en hij mijn handen wat enthousiaster op elkaar kreeg. Evenwel veel te laat en een bisronde, om eventueel nog iets recht te zetten, bleef uit.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Lichte verbijstering in de zaal wanneer Adrianne Lenker met kortgeschoren kopje en vormeloos gehuld in een oranje boeddha achtige tuniek op de planken van de uitverkochte Orangerie verschijnt. Is dit wel nog dezelfde ongecompliceerde indiefolkie uit Brooklyn die 2 jaar geleden grote furore maakte in de Rotonde?
Opener “UFOF” van hun derde, veelgeprezen gelijknamige plaat stelde ons meteen gerust. Big Thief schuwt hun fascinatie voor mythologische onderwerpen niet, maar van een geforceerde spirituele muzikale zoektocht was er nooit sprake, gelukkig maar. Niet zweverig maar rauw en intens, hét handelsmerk van Big Thief, was dit memorabel concert des te meer.
Nieuwe muzikale hypes waren aan dit geolied viertal niet besteed, wel americana in de allerbeste traditie à la Neil Young en Fleetwood Mac, soms lekker gezapig of intimistisch (“Cattails”, “Paul”) dan weer zinderend met nijdige gitaarriffs (“Real Love”, “Shark Smile”, “Masterpiece”) maar altijd even overdonderend. En met een vleugje melancholie en tristesse. Tijdens “Mary” en “Orange” konden zelfs de fleurige bloemenboeketjes aan de microfoon standaarden op het podium geen enkele opbeuring brengen.
Verbale interactie met het publiek was er amper, maar die was ook niet nodig, eerder contraproductief wanneer de songs op zich voldoende klasse hebben om als emotionele bruggenbouwers te fungeren. Dikke pluim ook voor de band, die over de zeldzame gave beschikten om geen noot te veel spelen en daardoor ruimte creëerden om Adrianne Lenker met haar verpletterende stem in de spotlights te zetten.
Op het eind mocht er toch nog eens gelachen worden ook. Hoewel dit aanvankelijk niet echt de bedoeling leek kon Big Thief het gejoel van het publiek niet langer weerstaan en gaven ze na lang aandringen nog twee folky, tekstueel hilarische bisnummertjes prijs met de lichten in de zaal aan. Twee kersjes op een taart die naar nog veel meer smaakt.
Pics Big Thief @ Bestkeptsecret http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/best-kept-secret-2019
Organisatie: Botanique , Brussel
Wand, Wooden Shjips, Kikagaku Moyo - Psychedelica op drie verschillende wijzen
Kikagaku Moyo
Botanique (Orangerie)
Brussel
2019-05-27
Nick Nyffels
De Botanique had een avondvullend programma rond psychedelische rock in elkaar gestoken, en hoewel de geprogrammeerde bands niet super bekend zijn, was de Orangerie toch uitverkocht voor een bijzonder boeiend trio van bands die elk een totaal andere invulling aan psychedelica gaven.
Wand, de Californische band van Cory Hanson, mocht vanavond aftrappen en speelde een korte set die voornamelijk uit hun laatste album ‘Laughing matter’ plukte. Wand komt uit de psychedelische garage-scene rond Ty Segall en Mikal Cronin, zo speelde hij nog samen met Cronin in Meatbodies en zat hij ook bij de The Muggers, de begeleidingsband van Segall die hier ook in de Orangerie stond ten tijde van het album ‘Emotional mugger’. Wand heeft echter een heel andere interpretatie ontwikkeld van psychedelische rock over de laatste platen: dit is zonnige, Californische psychedelica, met een zachte, lieflijke stem gezongen die ergens in de driehoek zit tussen The Paisley Underground, de V.U. en de Engelse gitaarpop van begin jaren negentig (Ride). Qua gevoel en ambitie doet ‘Laughing matter ‘ heel erg denken aan het neo-psychedelische meesterstuk van The Boo Radleys, ‘Giant Steps’. Een Britse manier van zingen dus, die gecountered werd door heel prikkelende gitaarsolo’s, waarbij Hanson ook zijn gitaar met een strijkstok bespeelde. De zang stuurde hij soms door een vervormer, zodat je een ijle LSD-kleur kreeg.
Hoogtepunt van de korte set was “Aeroplane”, gezongen door de keyboardspeelster, een lang stuk dat minimaal begon en ontspoorde, Yo La Tengo gewijs met verschroeiende gitaarsolo’s, zuurzoete psychedelica die je goesting gaf in meer.
Na een korte pauze was het tijd voor de tweede band van de avond. Wooden Shjips kwam zijn vijfde plaat voorstellen, het vorig jaar verschenen ‘V’. Het recept is nog altijd hetzelfde van deze band uit San Francisco: echte autosnelwegmuziek die je doet wegdromen terwijl de kilometers afgemaald worden. De band, een grijzend en baardig viertal middle aged hippies had projecties meegebracht en liet de nummers naadloos in elkaar overvloeien, met orgelklanken en de hypnotische, mid-tempo beat van de drummer als basis. De voor de hand liggende link van hun in de jaren zestig geënte geluid op een bedje van fuzz-gitaar kon je maken met een The Jesus & Mary Chain. Opnieuw was de set kort, een kleine vijfenveertig minuten, die zo voorbij was door het hypnotische karakter van deze spacerock.
De afsluiter van de avond was het mij volledig onbekende Kikagayo Moyo, een Japans vijftal uit Tokio. De bandnaam zou iets moeten betekenen als geometrische patronen. Ze hebben al vier albums uit, waarvan het laatste ‘Masana temples’ is. Kikagayo wierp je volledig terug naar de vroege jaren zeventig, en bracht een mix van psychedelische rock en krautrock,(een nummer als “Fluffy” kosmisch is zowel een weggever als ‘mission statement’), uit een tijdperk waarin de hardrock en metal nog moesten uitgevonden worden. De band had zelfs een sitar speler, die echter wat in het groepsgeluid verzoop, maar onvermijdelijk naar The Beatles verwees.
Het was dus schaamteloos retro, zonder daarom een goedkope imitatie te zijn. Net als veel andere Japanse bands die in Europa opgemerkt worden, zit er een vreemde eigenheid in de muziek, al was het maar door de Japanse zangteksten die je in het ongewisse lieten.
Naast de lange, uitgesponnen, laid-back krautrock nummers, speelde de band ook dromerige popsongs, kwamen ze bij wijlen heel funky uit de hoek door de wah-wah gitaartjes en had ook het ook iets heel modern zoals de overgangen die bij Tortoise gejat waren. Je kan deze Japanners nog gaan ontdekken deze zomer op Pukkelpop, ga ze zeker eens gaan bekijken.
Setlist Wand: Hare / Wonder/Xoxo/Rio Grande/Scarecrow/Airplane/Melted Rope
Setlist Kikagaku Moyo: Dripping Sun/Streets of Calcutta(Ananda Shankar cover)/Cardigan Song/Blanket Song/Gatherings/Nazo Nazo/Fluffy Kosmisch/Old Snow, White Sun
Organisatie: Botanique, Brussel
Na meer dan tien jaar radiostilte stuurde The Raconteurs op de valreep van 2018 twee nieuwe singles op de wereld af. “Sunday Driver” en “Now That You’re Gone” bleken de voorbode van het hervatte, vurige leven van de band. Op 21 juni komt hun derde plaat ‘Help Us Stranger’ uit en nu kregen we daar al heel wat voorsmaakjes uit te horen. We kunnen nu al verklappen dat die helemaal in de lijn liggen van hun nieuwe releases. Na dit furieuze optreden bestaat er geen twijfel meer over: de mannen van The Raconteurs zijn nog lang niet uitverteld.
De dames van Goat Girl begonnen aan de avond met moeilijk te doorgronden en daardoor erg intrigerende zang. We dachten dat we een schitterend voorprogramma te horen zouden krijgen, maar niets bleek minder waar. De band had moeite met timing en dat stoorde mateloos. Het leek vooral of we ruwe demoversies van hun songs te horen kregen die barstten van de schoonheidsfoutjes. Zo was de timing van de bassiste niet punctueel genoeg en speelde ze zelfs slordig. De drummer besloot dan weer om even recht te staan voor de show, maar -je raadt het al- sloeg vervolgens volop naast de tel. Gelukkig konden hun folk-achtige songs ons wel over de streep trekken. Die konden we veel beter smaken dan de nummers waarop ze enige electro-invloed lieten passeren en we kunnen de band enkel maar aanraden om die waaierige folkrichting uit te blijven gaan. Goat Girl heeft zeker iets te bieden, want in afwachting van The Raconteurs zaten die nummers dan ook nog even in ons hoofd.
Toch zou The Raconteurs de ziel uit hun lijf moeten spelen om dat weer helemaal recht te trekken. En dat deden ze ook, zonder een fractie van een seconde op de rem te gaan staan. Nog voor de eerste noot gespeeld was, smeet White een gitaar omver in zijn roekeloze enthousiasme. Die uitspatting was maar het begin van alle furore, die de set van begin tot eind zou kleuren.
Kwestie van even te tonen waar het op stond, begonnen ze eraan met het krachtige “Consoler of the Lonely”, opgevolgd door het nog onuitgebrachte ”Bored and Razed” en een stevige versie van “Level”. Niet alleen muzikaal werd van jetje gegeven, ook de hyperactieve lichten droegen bij aan dat overweldigende gevoel. Op voorhand leek het erop dat The Racs het met een minimaal decor zouden doen, maar dat was buiten de lichtshow gerekend, die heel de zaal in lichterlaaie zette.
Elke keer wanneer de intro van een oude bekende werd ingezet, voelde het een beetje als thuiskomen. Die nummers gaan dan ook al zo lang mee dat ze een soort warme evidentie geworden zijn. Zo veel jaren werd gedacht dat we deze mannen nooit samen aan het werk zouden zien, en dat maakte de ervaring des te specialer. Deze getalenteerde muzikanten zich zien amuseren op het podium terwijl ze de grootste prestaties neerzetten; je zou er bijna een bucketlist voor aanmaken.
Na de uitbarsting die “Top Yourself” geworden was, begaf White zich naar de piano voor een nieuw exemplaar. “Shine the Light on Me” scheen rustiger te worden, maar ook hier toverden de Amerikanen al gauw felle toevoegingen en een opbouw uit hun gitaren. Dat presteerden ze elke keer wanneer je dacht even adem te kunnen halen: ofwel kregen we nieuwe nummers op ons bord die sowieso alle aandacht opeisten, ofwel raasde The Raconteurs er genadeloos door. De set werd nooit eens neergelegd en intens was het zeker.
We hebben het wel over thuiskomen, maar aan rustgevende haardvuurnummers moest je je dus niet verwachten. De scheurende nummers volgden elkaar op en werden zelfs stuk voor stuk met dubbel zoveel scherpte, kracht en overtuiging gebracht dan op plaat. Ook al had Brendan Benson de tekst van “Many Shades of Black” duidelijk niet geblokt, toch stoorde dat niet. Het publiek kende de klassieker goed genoeg om de zaal bijeen te brullen. Op vele momenten werd de set een heus riff-festijn en duwden de mannen nog een opbouw in ons gezicht wanneer we dachten dat we het hoogtepunt al bereikt hadden.
Na elf nummers verliet de band het podium, en dat korte intermezzo om even te checken hoe het zat met onze hartslag, was welkom. Al zat er weinig ademruimte in voor het publiek, want er moest toch een aardig aantal minuten geschreeuwd worden vooraleer de bende terug op de bühne verscheen.
Met niets minder dan zes bisnummers sloten ze hun verhaal in Brussel af. Opnieuw volgde The Raconteurs het recept van de extra smak hevigheid op twee uitbundige klassiekers en vier exemplaren van hun nieuwe album. Recent of niet, “Help Me Stranger” en “Now That You’re Gone” werden even enthousiast meegezongen als hun decennium oude songs; een laatste bewijs dat ze niet enkel uit de oude herinneringendoos moeten puren om er iets van te maken.
The Raconteurs zette een furieuze set neer in het Koninklijk Circus. Ook al zal de opmerking gegarandeerd de kop opsteken dat ze hun grootste hit “Steady As She Goes” aan zich voorbij hebben laten gaan, toch bekijken wij het liever van de andere kant. Hun oude bekenden werden met zoveel onstuimigheid gespeeld dat je onmogelijk op je honger kon blijven zitten, en daarnaast waren de previews van de nieuwe songs die ‘Help Us Stranger’ zullen sieren meer dan veelbelovend.
Op zondag 2 juni speelt The Raconteurs op Best Kept Secret Festival.
Setlist: Consoler of the Lonely - Bored and Razed - Level - Old Enough - Somedays (I Don’t Feel Like Trying) - Top Yourself - Shine the Light on Me - Hands - Broken Boy Soldier - Many Shades of Black - Sunday Driver - Hey Gyp (Dig The Slowness) - Salute Your Solution - Only Child - Now That You’re Gone - Help Me Stranger - Carolina Drama
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
De Amerikaanse rockband Eagles gaf gisteren de aftrap van hun nieuwe Europese tour in ons eigenste Sportpaleis. Dat de band terug een wereldtour organiseerde, was een verrassing van groot formaat. Drummer Don Henley liet namelijk in 2016 weten dat de Eagles niet meer op het podium zouden staan na de dood van gitarist/toetsenist Glenn Frey. Ondanks deze uitspraak speelden ze een jaar later nog een tweetal shows in New York en Los Angeles, dit leken dan ook eerder twee afscheidsconcerten. Maar niets is minder waar en dus stond de überlegendarische band gisteren op het podium van het Antwerpse Sportpaleis.
Eagles hebben al heel wat op hun palmares staan. Sinds hun eerste album ‘Eagles’, dat uitkwam in 1972, volgden alleen al vorige eeuw nog vijf albums. Na de tour van het laatste album ‘The Long Run’ in 1980, ging de rockband uit elkaar en focusten de artiesten zich op hun solocarrières.
Drummer Don Henley vond als soloartiest het meeste succes met het zalige “Boys Of Summer”. Door het maken van een videoclip voor een verzamelalbum ter ere van Eagles, vonden de vier muzikanten elkaar terug in 1994 en besloten ze om weer samen muziek te maken. Na een heuse knipperlichtrelatie is de band nu toch weer bij elkaar en stonden ze misschien wel voor de laatste keer in het Sportpaleis.
In plaats van met vier, stonden ze deze avond met z’n vijven op het podium, en dan hebben we ook de extra drummer, gitarist, twee toetsenisten en vijf blazers nog niet meegerekend. De bandleden Joe Walsh, Don Henley en Timothy Schmit worden tijdens deze tour bijgestaan door countryzanger Vince Gill en Deacon Frey, zoon van oud-lid Glenn Frey. Deze laatste moet zich als 26-jarige bewijzen tussen deze legendes, maar doet dit schitterend. Ondanks het grote leeftijdsverschil past zijn uitstraling en stem perfect binnen de huidige bezetting van Eagles.
Beginnen deden Eagles met een cover van Steve Young. Bij de inzet van “Seven Bridges Road” stonden de vijf bandleden en gitarist/vocalist Stuart Smith op een rechte lijn; enkel verlicht door zes spots. We kregen tijdens deze a capella intro al de indruk dat dit optreden vocaal enorm goed zou zitten. De stemmen van de zangers mengden perfect tijdens dit emotionele moment waar vele fans al lang naar uitkeken. Na deze zalige intro, vielen enkele gitaren in die een hoog countrygehalte in de song brachten. Niet echt verwonderlijk, aangezien de oorspronkelijke stijl van de Eagles country met bluegrass invloeden was. In dit opzicht past dan ook de jonge country stem van de Deacon Frey erg goed in het plaatje, wat ons duidelijk werd tijdens “Take It Easy”.
Tijdens één van de vele gitaarwissels gaf Don Henley aan wat de fans van dit optreden konden verwachten: ‘Just a bunch of guys playing instruments and singing together’. Dit werd onthaald door een oorverdovend applaus van het publiek. Op een paar publiek vermakende momenten na, hielden ze zich hier steevast aan. Wie hier was voor een grootse show met toeters en bellen, ging ongetwijfeld teleurgesteld naar huis. Het ging deze avond namelijk enkel en alleen om de muziek. Henley vroeg de fans dan ook om in het moment te leven en niet via het filmende scherm van hun gsm’s het concert te volgen. Een verzoek dat opvallend goed werd opgevolgd. Je zag nog nooit zo weinig smartphones tijdens een concert de lucht in rijzen.
Niet alleen vocaal zat het goed, ook instrumentaal was alles heel straf. Na zo veel jaren ervaring kan het natuurlijk niet anders dan dat de muzikanten enorm goed op elkaar ingespeeld zijn. Akoestische gitaren werden vlekkeloos afgewisseld met de elektrische. Meer rockende nummers werden gevolgd door sfeervolle, trage songs. Er was voor elk wat wils door de enorme variatie in de songs die ze brachten. Voor je het wist was het bijna drie uur durende optreden dan ook voorbij. Opmerkelijk is ook dat bijna elke muzikant op het podium het instrumentale en het vocale combineert, iets wat echt niet te onderschatten is. Dit alles tijdens een immens lange show én wetende dat de muzikanten, op Deacon na, niet meer van de jongste zijn, toont weer eens aan waarom de Eagles terecht iconen genoemd worden.
Niet enkel de nummers van Eagles passeerden de revue, ook enkele solonummers werden deze avond gebracht. Tijdens “In The City” liet Joe Walsh de hoogste registers van zijn stem horen en bespeelde hij zijn gitaar op een enorm aanstekelijk manier waarbij hij telkens de ogen sloot en zich voluit gaf. Natuurlijk kon ook een schitterende live versie van Don Henley’s “Boys Of Summer” deze avond niet ontbreken, met Henley deze keer op de gitaar. Don’s scherpe stem raakte tijdens het refrein het hart van de toeschouwers van de voorste tot en met de laatste rij. Dat was zeker niet alles, want er stonden ook nog enkele funky covers van James Gang op de planning.
Het werd gezegd dat de prijzen van de tickets aan de dure kant waren, maar met zo’n goed gevuld programma van twee en een half uur kreeg het publiek wel degelijk waar voor zijn geld. Zeker toen de band nog tot drie keer toe enkele bisnummers kwam brengen zoals “Desperado” en het ontegensprekelijk legendarische “Hotel California”.
Eagles waren, zijn en blijven één van de grootste rockbands aller tijden (hun album ‘Their Greatest Hits’ (1971–1975) wist onlangs zelfs terug de titel van best verkochte plaat ooit te veroveren). Fans zullen deze wonderlijke avond in het Sportpaleis dan ook niet snel vergeten. Drummer Don Henley vertelde ons tijdens dit optreden dat dit waarschijnlijk hun laatste Europese tour ooit zal zijn, maar vrij snel liet hij ons toch blijken dat hij hier zelf over twijfelt. Wij hopen alvast dat ze een terugkomst effectief in overweging nemen en snel weer in België van zich laten horen!
Setlist: Seven Bridges Road (Steve Young cover) - Take It Easy - One of These Nights - Take It to the Limit - Tequila Sunrise - Witchy Woman - In the City (Joe Walsh song) - I can’t tell you why - New Kid in Town - Peaceful Easy Feeling - Love Will Keep Us Alive - Lyin’ Eyes - Don’t Let Our Love Start Slippin’ Away (Vince Gill cover) - Those Shoes - Already Gone - Walk Away (James Gang cover) - Life’s Been Good (Joe Walsh song) - The Boys of Summer (Don Henley song) - Heartache Tonight - Funk #49 (James Gang cover) - Life in the Fast Lane - Hotel California - Rocky Mountain Way (Joe Walsh song) – Desperado - Best of My Love
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/eagles-26-05-2019
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
