Dunk!festival 2019 - I say thank you for the music, for being Dunk! Festival
Jeugdheem De Populier
Zottegem (Velzeke)
2019-05-30 t-m 2019-06-01

"Het is gedaan," zei hij met een diepe zucht in zijn stem en een droevige grijns op zijn gezicht. Ik haalde mijn schouders op. Hij had gelijk, het festival was gedaan, hoewel het publiek tevergeefs ‘bis’ riep. Sommige mensen hadden tranen in hun ogen, anderen omhelsden elkaar liefdevol. Zij die op de grond lagen, ontwaakten uit hun trance en men begon naar de camping te schuifelen. Ik bekeek hun gezichten. Ze zagen er moe maar voldaan uit, met tegenzin om weer naar de rauwe echte wereld terug te keren. Langzaam liep de grote tent leeg. We volgden de massa en keken een laatste keer naar het magische festivalterrein voordat we onze vermoeide lijven naar de auto sleepten. 
Kort na de laatste noten van Alcest vertrokken we, namen een onverwachte omweg door een buitenwijk van Velzeke en toen ging het richting Antwerpen met zijn lawaai, zijn vervuilde lucht en mijn comfortabele warme bed. Een gedachte kwam in mij op, een vergelijking met eeuwenoude rituele festivals waar mensen hun samenhorigheid vierden en hun gemeenschapszin versterkten. Mijn gedachten dwaalden honderden jaren vooruit in de toekomst. Archeologen hebben overblijfselen gevonden van een eeuwenoud festival in de Vlaamse Ardennen. Drinkbekers, zeildoeken en de fundamenten van een gebouw. Ze beschrijven het als een rituele samenkomst. Nu ik erbij stilsta, dat is zowat wat dat Dunk! Festival doorheen de afgelopen jaren is geworden.

dag 1 - donderdag 30 mei 2019
Vanaf het moment dat we het festivalterrein betraden, beseften we hoe uitmuntend dit evenement georganiseerd is. Het leek op dorpjes die de grote tent omringden. Campingterreinen, campers, festi-tenten en festi-huts waren opgesteld vlakbij het bos en in de weides rondom. De lokale Spar-supermarkt verdubbelde zijn jaarlijkse omzet en mensen genoten van de idyllische wandelroute naar het festival. De weergoden waren ons goed gezind. Alles was klaar om hier alweer een geweldige Dunk! editie van te maken.

Na de gebruikelijke formaliteiten begaven we ons naar de Main Stage waar Sistemas Inestables klaarstonden om deze feestelijke editie van Dunk! in te zetten. Dat deden ze met complexe instrumentale post-alles, leek het wel. Electronica, stevige percussie en dromerig gitaarwerk leverden iets af dat me deed denken aan sommige jazz-concerten die ik heb meegemaakt. Knappe openingsact, eentje die de enorme tent al behoorlijk goed vulde. Dunk! is één van die festivals waar de openingsact genoeg aandacht krijgt. Na afloop zag ik veel T-shirts van Sistemas Inestables , dus ze moeten een goede indruk gemaakt hebben.

Over openingsacts respecteren gesproken. Black Narcissus nam onmiddellijk het Forest Stage in beslag met hun opstelling van bas en drums. Dit unieke Belgische duo leek zich meteen thuis te voelen op dit festival en het publiek stelde hen algauw op prijs, hoewel sommigen onder hen vonden dat het beter zou klinken met gitaar erbij. Desondanks was dit een interessant optreden en een meer dan degelijke aftrap voor het Forest Stage.

Een ander traditioneel aspect van Dunk! Festival: hoogtepunten zijn er al vroeg. De derde band van de line-up was Osorezan en die vernielden de Main Stage. Hun geluid was zo intens, zo vol van leven. Het publiek genoot van elke seconde en ik ook. Ik was het meest onder de indruk van de dromerige vioolgeluiden, maar dit had alles om een klassiek Dunk! optreden te worden. Voor velen in het publiek voelde dit aan als een headliner en daar kan ik het niet mee oneens zijn.

Helaas legde dit geweldige concert ook de enige handicap van Dunk! bloot. De kwaliteit van de optredens is zo goed dat je als luisteraar af en toe wat rust nodig hebt. De bulderende sludge-doom van Welcome To Holyland was een beetje te veel voor mij na de geweldige impact van Osorezan. Maar ik zag een tevreden publiek dat met volle teugen genoot van deze modderige riffs en stampende drums. Geen twijfel mogelijk, dit was een verpletterende set maar voor mij was het tijd voor een biertje en wat grappen met mijn festivalmaten.

Met Hæster werd er meer Belgisch geweld in de trommelviezen van een goed gevuld Main Stage gepompt. Voor de fans van grof geweld was dit ongetwijfeld een hoogtepunt van deze editie. Binnen de paar seconden werd het publiek afgerost met een zelden geziene brutaliteit. Aan de intensiteit waarmee ze hun boosaardige post-hardcore afleverden te merken, leek het alsof de band zich helemaal thuis voelde op dit grote podium. En kort na het optreden verschenen er meer en meer Hæster T-shirts.

Am Fost La Munte Si Mi-a Placut vormde het Forest Stage om tot een oase van post-rock, hetgeen welkom was na de vernielzucht van de vorige bands. Hun mengeling van kalmerende soundscapes en zware riffs voelde als een van die goede oude Dunk! concerten. Over Labirinto kan ik iets gelijkaardigs zeggen. Ik heb niet veel tijd doorgebracht op deze optredens, niet omdat ik ze niet goed vond, maar ik had andere formaliteiten om me op te richten. Met een dergelijk line-up is het moeilijk om een moment te vinden om te eten, naar de wc te gaan en een grappig gesprek te hebben over bassisten.

Het optreden van Staghorn was magisch. Hier in het bos voelde de band zich helemaal thuis, alsof het mythische wezens waren die uitgebreide verhalen bijeenjamden. Aan dit optreden waren die gedachten over eeuwenoude bijeenkomsten ontsproten. Met alles dat op zijn plaats viel was dit zeker en vast een van de meest betoverende sets van Dunk! 2019. Ik hoop dat, als Staghorn nog eens terukomt, ze niet verhuizen naar de Main Stage. Het bos was perfect voor deze muzikale entiteit.

Aan de andere kant: de Main Stage was de perfecte plek voor Coastlands. Dit trio leverde alweer een typisch Dunk! concert af, eentje met groots geluid, grootse lichten en een groots publiek. Raar genoeg klinkt dat een beetje negatief, maar ‘typisch Dunk! concert’ betekent gewoon ‘adembenemend’, of ‘betoverend’, of ‘ontzagwekkend’ en dat vat dit optreden exact samen.

Terug naar het bos, waar de etherische doom van Fvnerals opeens aanvoelde als iets helemaal anders, maar wel zeer welkom. Op een of andere manier voelde dit aan als een donker post-punk concert, zij het trager en dromeriger. Ik moet zeggen dat ik dit optreden zeer goed vond met zijn meeslepende sfeer, hoewel de zangeres ietwat nerveus klonk. Maar wie zou er niet zenuwachtig zijn op dit mooie podium?

Met This Patch Of Sky werd het hoofdpodium weer omgevormd tot een waanzinnig post-rock feestje, één van de meest indrukwekkende van deze eerste dag. Dat kon je overal aan merken. De tent zat propvol, het publiek bevond zich in een diep stadium van trance en de band was extatisch. Ook dit voelde aan als een headliner. Ik bedoel, sommige mensen hebben geklaagd over het gebrek aan echte headliners op Dunk! 2019, maar alleen al vandaag hadden we er vier of vijf.

Waartoe Celestial Wolves zeker en vast behoren, die hun meest overtuigende liveset ooit brachten. Ja, ze speelden een thuismatch en ja, het bos is één van de meest indrukwekkende podia ter wereld, maar toch maakte Celestial Wolves het hun repetitiekot. Ergens deden de sfeer en de intensiteit van hun set me denken aan Telepathy's doorkomst vorig jaar, en dat betekent iets. Vast staat dat ze het Forest Stage op donderdag hebben gewonnen, hoewel de geluidsman iets teveel de experimentele toer op is gegaan met de snare drum. Laten we eens zien of ze dat in juli op Rock Herk gaan herhalen.

Met Ufomammut kregen we op deze eerste dag een ietwat verrassende headliner. Verrassend maar zeker niet onverdiend. Degenen die niet te uitgeput waren van alle voorgaande optredens, zouden volledig worden verpulverd door dit Italiaanse trio en hun genadeloze doom metal. De laatste twintig jaar hebben deze kerels een reputatie opgebouwd en op deze Dunk! editie hebben ze die waargemaakt. Het was een geweldige afsluiter voor een veelbelovende eerste dag op dit Dunk! Festival.

Na afloop begaven we ons naar onze festi-hut voor een vrijwel slapeloze nacht. Urenlang moesten we luisteren naar een Amerikaanse met een vervelende stem en twee Duitsers die probeerden haar te verleiden. Grappig, jazeker, maar niet erg welkom. Gelukkig faalden de pogingen van de mannen en ze vertrokken vlak voordat de hanen begonnen te kraaien. Hoera.

dag 2 - vrijdag 31 mei 2019
Dag twee ving aan met een wandeling naar de lokale supermarkt. We waren niet de enigen die wat vitamientjes konden gebruiken. Verschillende festivalgangers kwamen ons tegemoet gewandeld met aardbeien, bananen en appels. Het was een grappig gezicht. Natuurlijk droegen sommigen ook kratten bier en sterkedrank. Het personeel van de winkel had duidelijk een drukke dag maar ik denk niet dat ze dat erg vonden. Ze waren net zo vriendelijk als iedereen hier in Zottegem, zo leek het.

Kort na de middag ging de wekker af in de vorm van een manische Mantis. Deze lokale groep goot hun stevige rockmuziek uit over een gewillig publiek. Ik heb niet het hele optreden gezien maar ik hoorde de muziek en de reacties van het publiek, hetgeen me ervan verzekerde dat dit een voortreffelijke wake-up call was.

Als het bos nog niet ontwaakt was, bracht Wanheda daar zeker verandering in. Het is een jonge band die ik voorheen heb beschreven als wat zenuwachtig en aarzelend, maar Wanheda is veranderd in een post-rock kracht om rekening mee te houden. Hier in het bos leverden ze een zeer overtuigende set, en alweer werd de stormloop op de merchandise daar het bewijs van. Deze Pietermannen (*) zijn geëvolueerd, dat staat vast. Het zou me niet verbazen als ik hen zou weerzien op één van de volgende Dunk! edities, en zelfs een pak hoger op de line-up.  (*) bijnaam voor Leuvenaars

Op het hoofdpodium zou Baulta ons een lesje leren over ouderwetse post-rock van hoge kwaliteit. Deze Finnen veroverden het podium voor hun veertig minuten Dunk! uitmuntendheid. Ik denk niet dat er veel meer te zeggen valt over dit concert. Weer eens was dit een typisch Dunk! optreden, fantastisch en ontzettend meeslepend. Met een knappe lichtshow en de nagel op de kop qua geluidskwaliteit, hetgeen dit zo'n spectaculair festival maakt. Dus ja, adembenemend.

Ik weet niet wat de festivalgangers verwachtten toen ze naar het Forest Stage kwamen. De meesten gingen zitten op de zachte bosgrond en ik grijnsde. Als er één concert was waarbij neerzitten niet van toepassing was, was het dit wel. De gitarist zei: "Stand up if you feel like dancing" en ze staken van wal. Binnen enkele seconden kwam het publiek recht en begon te heupwiegen op Go March hun mix van kraut rock, dance muziek en... oh, vergeet het. Dit was een meeslepende set. Binnen de kortste keren was iedereen aan het dansen, regelmatig op extatische wijze. Dit trio veranderde het bos in een discotheek. Alweer een hoogetpunt? Jazeker, meneer.

Rond die tijd, ergens tijdens de geweldige set van Pillars, besliste ik dat het tijd was voor een pauze. Een aantal van mijn ingewanden wilde aandacht en de druk op mijn portefeuille nam toe. Dus maakten we een tochtje langs de niet-muzikale delen van Dunk! Festival. Zoals steeds was het eten overheerlijk. Ik denk dat dit het goede moment is om mijn oprechte complimenten aan te bieden aan de vele vrijwilligers. Dit is een hardwerkende ploeg, die in de loop der jaren een hele hoop respect heeft verdiend. Dus, dank jullie wel om ons met deze geweldige smaken te vullen. Je kunt de liefde erin proeven...

Tijdens het nuttigen van chili con carne hoorde ik grote delen van Statue's optreden. Het was een moment van verrukking voor mij, een blijk van het pure genot van dit festival. Bovendien wilde ik klaar zijn om Wang Wen te zien, één van mijn favorieten van een vorige editie. Net zoals toen kwamen deze Chinese post-rockers met een adembenemende set, met sommige van de beste nummers van hun huidige en vorige albums. Ik weet het, we zijn hier de hoogtepunten aan het opstapelen. Doch het moet gezegd, dit was één van de beste Dunk! dagen ooit aan het worden.

En ja, toen Malämmar het Forest Stage beklom voelde ik een stevig déjà-vu. Dit Spaanse drietal kwam terug als een stormende kudde en net als twee jaar geleden overtuigde hun verpletterende doom metal elk lid van het publiek.

Na dit zielenvernietigende optreden sleepten we onze lijven naar de Main Stage om het tweede concert ooit van A Swarm Of The Sun bij te wonen. Ik had hier hoge verwachtingen van omdat ik een grote fan ben van hun emotioneel geladen post-rock. Deze Zweden leverden een ongelooflijke set af. De zanger was uiterst nerveus, maar zijn onstabiele stem voegde tonnen gevoel toe aan de algemene sfeer. Ze katapulteerden me terug naar de meest intense doom metal concerten die ik ooit gezien heb, zoals Anathema en My Dying Bride. Ik denk dat ik gehuild heb tijdens dit optreden. Achteraf ontmoette ik de artiesten en dat overdonderde me helemaal, kun je het je voorstellen? Bedankt, A Swarm Of The Sun, voor dit levensveranderende moment.

Na dit zalig deprimerende optreden was het tijd om even in het bos neer te zitten en weer terug in de tijd te gaan. Jozef Van Wissem leverde de meest minimalistische set van deze editie af. Slechts gewapend met zijn vertrouwde luit betoverde Van Wissem het vermoeide publiek. Misschien zijn sommigen in slaap gevallen maar ik kan me voorstellen dat ze prachtige dromen hadden, geïnspireerd door dit oude instrument. Dit was een zeer welkom moment van sereniteit.

Wat Kokomo deed was zowel typisch als atypisch voor Dunk! Festival. Het typische gedeelte was: het was pure fun, een post-rock feestje met een geweldige rist songs en een gelukkig publiek. Het atypische gedeelte? Ballonnen en de brutale vocals van een onverwachte gast. Tom van Her Name Is Calla maakte van deze briljante show een legendarische. Ik denk niet dat hij dat nog eens moet doen, maar hé, het was hilarisch.

In het donkere bos kregen we van Wrekmeister Harmonies raadselachtige doom metal, zonder drums welteverstaan. Dit duo heeft niets meer nodig dan een gitaar, een viool en hun stemmen om adembenemende muziek te maken. Het publiek verwelkomde de occulte geluiden, en terecht. Dit was een uitstekende afsluiter voor een bijna perfecte Forest Stage-dag. Het maakte me blij om dit podium tot perfectie te zien groeien. Ach wat, ik hou nog meer van dit podium dan van de Main Stage.

Door Efrim Manuel Menuck aan de line-up toe te voegen leek het erop dat Dunk! Festival ermee doorgaat om te experimenteren met headliners zoals destijds met Swans en Earth. Ik weet, en vele festivalgangers ook, dat Efrim de kerel is van ... en dus een headliner-plaats waardig. Maarrrr, optredensgewijs was dit zeker geen hoogtepunt. Voor mij toch niet. Ik zag bijna duizend mensen een drone/noise/ambient set bijwonen die vergelijkbaar is met de vele concerten die ik heb gezien in de kleinste zaaltjes en huiskamers.
Uiteraard was het degelijk, maar bijvoorbeeld was ik veel meer onder de indruk van het optreden van Kuro in de woonkamer van Ashtoreth enkele jaren geleden. Ook omdat Kuro niet zong. Dus misschien was dit voor velen een geweldig concert, maar ik denk dat dit beter tot zijn recht was gekomen op het Forest Stage en volledig instrumentaal.


Maar, hé, wat een geweldige dag was dit geweest! We sloten hem af door een fles sterkedrank te kraken en pikante barbecue balletjes te eten. We babbelden en lachten en hadden een fantastische tijd. Ook dat is Dunk! Festival. Maten, vrienden, schuine moppen. De drank bewees zijn waarde. Ik sliep als een baby: hooguit drie uur aan een stuk en vier plaspauzes. Hoera!

dag 3 - zaterdag  1 juni 2019
Tijd voor de jaarlijkse wandeling door de mooie omgeving van de Vlaamse Ardennen. Het verbaasde me een beetje dat we niet de enigen waren die van het uitzicht genoten. Maar vooral was ik blij dat ik een ijsvogel zag en het nageslacht van een waterhoen.

Terug naar het festivalterrein waar Le Temps Du Loup dag drie zou inzetten. Dat dezen ze met ... (tromgeroffel) ... post-rock. Sorry, dat is een wederkerend grapje geworden: Dunk! bands beschrijven als zijnde post-rock, alsof dat een verrassing zou zijn. Hoe dan ook, het was alweer een concert van hoge kwaliteit dat het publiek bij de keel greep. Geen twijfel mogelijk. Le Temps Du Loup zette een stevige set neer en natuurlijk genoot het publiek ervan.

Wat Wanheda een paar maanden geleden voor mij was, was Summit nu: een jonge post-rock act, een beetje zenuwachtig om op het podium te klimmen en hun muziek tentoon te spreiden. Ze deden dat behoorlijk goed en doordat ze geïnspireerd werden door het respectvolle publiek begonnen ze geleidelijk aan in het optreden te groeien. Dit lijkt weer zo'n pareltje dat ontkiemt uit de Belgische grond. Ik ben benieuwd waar dat in de toekomst naartoe zal gaan.

Met Paint The Sky Red uit Singapore bezette weer een traditionele post-rock band het hoofdpodium en, zoals vele van hun voorgangers, deden ze dat overtuigend. Ergens deden ze me denken aan de optredens van Spoiwo en The End Of The Ocean op vorige edities van dit festival: emotionele hoogtepunten die ontspruiten aan de chemie tussen groep, publiek en technici. Dus jazeker: weer een hoogtepunt op dit van hoogtepunten uitpuilende gebeuren.

Dunk! experimenteert niet alleen met zijn headliners, ook zetten ze in de loop van de dag wel eens een aparte act op de affiche. Jean DL & Karen Willems gooiden een mengeling van noise en muzikale waanzin door het bos. Terwijl Jean DL duidelijk de introvert van het duo was, drumde en schreeuwde Karen. Wel, drumde... Deze dame doet een hele hoop meer met haar instrument dan de meeste drummers zich zelfs maar kunnen voorstellen. Ik heb 'n Nederlandse horen zeggen: "Dat mens is krankzinnig." Misschien, maar ze is ook een heel veelzijdige muzikant. Samen brachten ze een vreemd maar interessant optreden, wat waarschijnlijk het enige is dat telt.

Jardin De La Croix, weer een Spaanse band met een Franse naam, veroverde de Main Stage. Eerlijk gezegd herinner ik me dit concert niet zo goed, wat maar één ding kan betekenen. Het was uitstekend, met geweldige post-rock en een goede sfeer. Zo komen er veel op Dunk!, blijkbaar stilaan te veel om apart te onthouden. Het spijt me, Jardin De La Croix. Ik zie jullie hopelijk een volgende keer.
Iets gelijkaardigs geldt voor Shy, Low. Ik herinner me dat ze fantastisch waren, alleen niet meer de details. Ik liep wel naar hun merch, dus ik denk dat ik binnenkort wat intenser van hun muziek ga genieten. Een week na Dunk! festival vond ik een download-kaartje voor hun nieuwe album in mijn zak. Goed genoeg om geld aan uit te geven dus...

Ik herinner me wel het hele concert van Silent Whale Becomes A Dream en daar is een goede reden voor. Dit was adembenemend, betoverend en meeslepend. Mogelijk mijn persoonlijke favoriet op deze laatste dag van Dunk! Festival. Die soundscapes waren zo stevig dat je erin kon zwemmen en de zware elementen slokten mijn ziel leeg. Misschien is 'catarsis' een geschikt woord om deze ontzettend emotionele muziek te beschrijven. Weer maakte ik een tochtje naar de merch en weer was ik lang niet de enige.

Terug in het bos kreeg Zhaoze een nieuwe kans om me van hun talenten te overtuigen. Op een vorige editie hadden ze dat niet gedaan, dus ik was benieuwd wat er nu zou gaan gebeuren. Hun set voelde nogal experimentaal aan, met af en toe schurende geluiden, maar toen snapte ik het. Dit is echt iets voor Godspeed fans, en vanaf dat moment genoot ik helemaal van deze band. Raar, he, hoe je hoofd opeens zo'n switch kan maken? Dus, missie volbracht, zou ik zeggen.

Wat te zeggen over de speciale reünie van Gifts From Enola? Ik weet dat het publiek uitzinnig was en ik weet dat het hele optreden brulde als gek. Dus, uiteraard moet dit voor velen een topper zijn geweest. Ik ben niet zo'n fan van hun post-hardcore geïnspireerde sound, dus voor deze review zal ik me op de reactie van het publiek moeten richten. Zij waren zeker en vast fan van deze sound, en ze waren erg luid. Conclusie: geweldig optreden, alleen niet voor mij.

En misschien is er hier nog een mea culpa op zijn plaats. Ik had me volledig vergist in Bossk. Ik had ernaar uitgekeken om hen aan het werk te zien, tot ik me realiseerde dat dit een andere band was dan dat ik gedacht had. Blijkbaar had ik hen altijd verward met Boss Hog, een Amerikaanse punk-blues band. Stom. Stom. Alhoewel, enkele seconden na dit inzicht was ik aan het verdrinken in Bossk's overweldigende wall-of-sound. Na geen drie minuten katapulteerde het zich naar mijn lijstje van persoonlijke Dunk! 2019 hoogtepunten. Vanaf nu zal ik ze nooit meer verwarren. Nu ben ik een gecertificeerde Bossk fan. Jammer genoeg waren de CD's uitverkocht, maar ik krijg er binnenkort wel eentje te pakken.

Voor de laatste typische, of beter, traditionele post-rock optredens moesten we onszelf naar de Main Stage slepen waar Tangled Thoughts Of Leaving het beste van zichzelf gaf. Op dezelfde manier als Kokomo heeft deze groep de laatste jaren gestaag de Dunk! ladder beklommen en ze brachten hun sound perfect. Ze stelden hun nieuwe album 'No Tether' voor en nadien vonden tal van exemplaren snel een nieuwe eigenaar. Geweldig optreden.

Voor vele festivalgangers was het laatste optreden van Her Name Was Calla iets extreem emotioneels. Ik kan dat niet zeggen omdat ik nooit echt een fan ben geweest van hun werk maar uit respect voor hun invloed op de post-rock scene weiger ik slecht over hen te spreken. Ben ik niet de vriendelijkste kerel die hier rondloopt? Dus, aan de reactie van het publiek te merken, moet dit een gigantisch hoogtepunt geweest zijn voor velen en dat kan ik alleen maar toejuichen.

Misschien is dit een verrassing, maar ik had geen idee wat ik moest verwachten toen ik naar de Main Stage mankte om Alcest bezig te zien. Ik kende de naam en verschillende mensen hadden me hun stijl uitgelegd, maar ik had hun muziek nog nooit gehoord. Waarom? Geen idee. Druk, druk, druk, denk ik. Maar wat hier gebeurde in die grote tent heeft me volledig weggeblazen. Nu weet ik waarom zovelen hun als headliner wilden. Alles viel hier perfect op zijn plaats. De beste elementen van post-rock, black metal en doom creëerden een bezwerende sfeer die zo verrukkelijk was om je in te wentelen. Het duurde niet lang voor ze zich bij in mijn lijst van hoogtepunten propten en nu wil ik hen terug zien. Ik kan niet zeggen welke nummers ze gespeeld hebben, maar ik ben er verdomd zeker van dat ik verdomd binnenkort in hun oeuvre ga beginnen graven. Alcest is een reus in de scene, en terecht. Misschien was dit één van de beste afsluiters op een Dunk!. Of, met andere woorden, wow.

Conclusie - Tijdens de maanden voor deze editie van het machtige Dunk! Festival waren er twijfels gerezen over de algemene kwaliteit. Het is niet gemakkelijk om geschikte headliners te vinden voor iets als dit. Er is simpelweg geen grote vijver om uit te vissen, vooral vanwege de kosten. En toch, zoals elk jaar heeft deze Zottegemse familie pure magie mogelijk gemaakt. Hier en daar heb ik de woorden ‘beste editie ooit’ gehoord en gelezen en ik denk dat ik het daarmee eens moet zijn. Er is niks om kritiek op te leveren. Misschien kleine details, zoals de stroboscopische lichteffecten een beetje minderen, of ergens een stiltecamping inrichten, maar niks anders. Nee, fuck dat, dit was zo perfect als een festival maar zijn kan. So, I say thank you for the music, the food and laughter. Thanks for all the post rock splendor. I can't live without it, so I will see you next year. We will be here. For more delight, a laugh and a tear, so I say thank you for the music, for being Dunk! Festival...

Met dank aan Serge Timmers - Lees ook de Engelstalige review op de website Merchandts Of Air: http://www.merchantsofair.com/concerts/dunk-festival-2019-a-sacred-gathering

Organisatie: Dunk!festival , Zottegem

Na zeven jaar keerde Jay Kay aka Jamiroquai terug met een nieuw album. ‘Automaton’ bracht ons de gekende funky tunes, met hier en daar een suppositoire van elektronische beats in de poep geschoven. Of dit een meerwaarde is? Wel, aan onze poep niet echt, maar het bracht wel een verse lading nieuw werk bij het Jamiroquai-oeuvre. ‘The Space Cowboy’ is dus terug mét een tour en een nieuw futuristisch hoofddeksel.

Die tour werd eerst uitgesteld door rugproblemen - ja, zelfs Jamiroquai heeft last van zijn 49 lentes-, maar op 12 november stond hij gewoon in het Antwerpse Sportpaleis met lichtgevende kroon, een hangend buikje dat hij doorheen de jaren opbouwde en een sterk optreden waar zijn nieuwe album niet eens de hoofdrol in speelde. Zie het eerder als een ‘best of’-concert. In Vorst keerde hij terug. Wij maakten ons alvast op voor weer zo’n concert waar wij onze Londense, jaren negentig dansvingers stuk voor stuk mee zouden af likken.
Op deze mooie lenteavond koos Key om met short op het podium te komen, in trainingspak wel, zoals we gewoon zijn. Zou die slechte rug er voor iets tussen zitten? Hij bedankte de trouwste fans nog voor al de berichten toen hij buiten strijd lag met zijn rug. “Shake It On”, zouden wij dan gewoon zeggen. Schud het eruit en dat deed Jamiroquai ook.
Openen was voor de opener van zijn laatste plaat weggelegd en erna werd ‘Automanton’ doodleuk gewoon opzij geschoven. Uiteindelijk was het merendeel van het publiek ook ergens op zoek naar een revival van hun rug in de jaren 90 en bij zij waar de rug nog in goede staat verkeerde, verkozen de dansbenen ook ouder materiaal.
En dansen werd er zeker en vast gedaan. We halen dansbare herinneringen op met “Alright” en “Little L”. Vlagen nostalgie van dansavond die eeuwig mochten blijven duren, passeerden de revue op het podium en in ons hoofd. Ook in de tribunes van Vorst Nationaal werden de rugklachten even vergeten. Met Jamiroquai gaan we dansen, of wat had je anders gedacht?
Toch viel Jay Kay en zijn indrukwekkende band af en toe stil. Hij gaf ook zelf al na nummer twee toe dat hij even naar adem moest happen. Dat naar adem happen toonde zich in de vorm van de outro’s die soms werden uitgemolken alsof ze over een volle uier beschikten. “Travelling Without Moving” was daar het toonvoorbeeld van. Ondanks dat de band rond Kay uitstekend werk leverde, weergalmden de fantastische beats soms net iets te lang in Vorst.
Dansen deden we ook het liefst op één van de zo vele hits waar Jamiroquai het stoflaagje zonder problemen van afblies. “(Don’t) Give Hate a Chance” en “Runaway” met zijn funky gitaren brachten onze heupbewegingen op topsnelheid en handen in een hogere luchtruim. Zelfs het rustigere “Corner Of The Earth” werd met zijn zoete Bossanova-toets meer dan smakelijk verorberd.
Wat wil je ook als je muziek uitpuilt van de heerlijke disco-invloeden voorzien van de meest keurige beats. “Cosmic Girl” bracht ons zonder veel moeite naar a distant solar systhem en “Canned Heat” maakte indruk met een baslijn waar het vet van afdroop. Om dan nog maar te zwijgen van “Love Foolosophy” en het ultieme bis-nummer “Virtual Insanity”. Je snapt het ondertussen al wel. Als Jamiroquai zijn klassiekers meebrengt, is een feestje nooit ver weg, rugklachten of niet.

Jamiroquai bracht zijn hits mee naar Vorst Nationaal en dat voelden we aan onze benen. Na afloop moesten we net als Jay Kay even uitblazen. Af en toe viel het feestje stil, maar met zo’n sterke setlist was dat algauw vergeten.


Setlist: Shake It On - Little L - Use the Force - Main Vein - Alright - Space Cowboy - (Don’t) Give Hate a Chance - Corner of the Earth - Runaway - Cosmic Girl - Travelling Without Moving - Canned Heat - Love Foolosophy
Bis: Virtual Insanity

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/jamiroquai-30-05-19
Organisatie: Gracia Live